- ΠAPNHΘA: Tο Mαγικό Bουνό της Aττικής Γης - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Να με κοιτά με το βλέμμα ενος μελλοθανάτου! (Όταν πολύ αργότερα πέθανε η μητέρα μου, το ξανασυνάντησα στα μάτια της και το ερμήνευσα σαν την αγωνία για το άγνωστο.)
Ναι, δεν μου έλεγε τίποτα, δεν μου έκανε τίποτα, μόνο αιωρούταν εκεί μπροστά μου!
Τώρα τι να κάνω σκεφτομαι, δεν ξέρω, αλλά μου ήρθε να κλείσω τα μάτια και να προσευχηθώ, όπως και έκανα. Μετά από λίγο, ανοίγω τα μάτια και δεν βλέπω τίποτα άλλο πέρα από την φύση και τα πουλιά να κελαηδούν. Τότε συνειδητοποιώ για πρώτη φορά, πως μετά από τον παγωμένο αέρα που αιστάνθηκα πιο πριν, είχαν πάψει και τα πουλιά... Είναι σκεπτομορφή "φάντασμα", λέω στον εαυτό μου και με πιάνει ένας πανικός όπου πετάω κάτω το μπουκάλι με το νερό και αρχίζω να τρέχω αριστερά προς του Μόλα, πιστεύοντας ότι εκεί, όλο και κάποιων θα εύρισκα. Ενώ εάν πήγαινα ευθεία σε 1.500μ. θα έφτανα στο περιφερειακο (άσφαλτο). Δεν πήγα όμως και καθώς έτρεχα πανικόβλητη, ξαναβλέπω μέσα στα έλατα το ασώματο κεφάλι να με κοιτά, σταματώ και λαχανιασμένη όπως είμαι, αρχίζω να φωνάζω προσευχές. Ήταν το μόνο που σκέφτηκα. Πάλη το κεφάλι εξαφανίζετε. Τώρα λέω θα πρέπει να δω λογικά το όλο θέμα, γιατί δεν γίνετε να τρέχω σαν την τρελή μέσα στο βουνό. Ψάχνω να θυμηθώ τι γνωρίζω για τις σκεπτομορφές και τούτα τα φαινόμενα, (εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και τρομακτικό, είχε ένα πολύ συμπαθητικό πρόσωπο που ακόμα και σήμερα μπορώ να το περιγράψω με απόλυτη ακρίβεια).
Λίγα πράγματα θυμήθηκα και όχι καθαρά, μα κάτι θα υπάρχει, ξαναλέω στον εαυτό μου και με τις σκέψεις περι σκεπτομορφών, να πάλη το κεφάλι. Άντε και πάλη οι προσευχές, όμως ετούτη τη φορά, δεν εξαφανίσθηκε και αισθάνθηκα πως κάτι ήθελε να μου πεί.
Τότε μάζεψα όλη την ψυχική μου δύναμη που από τα γεγονότα ήταν σκόρπια και είπα θα σταθώ να δω επιτέλους τι μπορεί να συμβεί.
Αρχίζω να το κοιτώ ευθεία στα μάτια και διαπιστώνω πως η δική του ματιά δεν διασταυρωνόταν με την δική μου ,ήταν ανεπαίσθητα απλανές το βλέμμα του... Έλα, του λέω δυνατά, τι θέλεις από μένα και με τρομοκρατείς; Εάν είσαι κάποιο πνεύμα εγκλωβισμένο στη περιοχή, δείξε μου, πες μου πως μπορώ να σε βοηθήσω, τι ζητάς;
Μα εκείνο αιωρούταν έτσι βουβό. Προσπάθησα να δω εάν υπήρχαν αίματα στην περιοχή του λαιμού του, αλλά δεν διέκρινα τίποτα. Πάλη εξαφανίστηκε απότομα. Μετά από τούτη την έκβαση του φαινομένου, αρχίζω να επιστρέφω πήσω, σχεδόν σίγουρη ότι είναι από τα μεταφυσικά της Ιερής Πάρνηθας, για να βρώ το μπουκάλι μου και να πάω στη πηγή Μεσιανό νερό που ήταν ο αρχικός σκοπός μου όταν ξεκίνησα τη διαδρομή από το Κατσιμίδι. Όντως, βρήκα το μπουκάλι και καθώς προχωρώ πλέον στο μονοπάτι για να βγώ στο χωματόδρομο, βλέπω πάλη στιγμιαία το κεφάλι και μέσα στον χωματόδρομο για το Μεσιανό νερό, ξαναβλέπω το κεφάλι να αιωρείτε στο κέντρο του χωματόδρομου μπροστά μου!
Το είδα λίγο παράξενα το θέμα και αποφασίζω να προχωρήσω κατα πάνω του. Ναι, και αυτό τότε αρχίζει να πηγαίνει μπροστά και να κρατά μια απόσταση από μένα γύρω στα 5μ. αλλά στραμμένο το προσωπό του προς την μεριά μου.
Δεν φοβόμουν πλέον και του μιλούσα σαν να μιλούσα σε ένα φίλο μου, μάλιστα τον ευχαρίστησα για την συγκλονιστική εμπειρία που μου έδειχνε. Εκείνο όμως παρέμενε ανέκφραστω με το απλανές βλέμμα του να κοιτά ουσιαστικά στο κενό, στο άπυρο!
Έχω τη φαεινή ιδέα να φωνάζω αντρικά ονόματα, έτσι στα ξαφνικά, για να δω εάν ανταποκριθεί το κεφάλι, (που σημειωτέον δεν μιάζει με οπτασία, αλλά είναι ένα κανονικό κεφάλι και δεν ξέρω γιατί, έχω πάντως την αίσθηση ότι είναι μιας εποχής των τελευταίων 100 χρόνων). Εντύπωση μου κάνει πάλη πως όταν συναντώ το κεφάλι, η φύση και τα πουλιά σταματούν και του το λέω. <<Θα πρέπει να είσαι κάτι αρνητικό, διότι με την παρουσία σου όλα σταματούνε φίλε μου...>> και τότε εξαφανίστηκε!
Αυτή ήταν και η τελευταία παρουσία του, λίγο πριν φθάσω στη πηγή από τον χωματόδρομο. Δεν ξέρω τι μπορεί να ήταν και το κατατάσσω στις μεταφυσικές εμπειρίες του μαγικού βουνού που μπορεί κάποτε να βρούν την ερμηνεία τους.
Αχ την τελείωσα την αφήγηση... .....
Με τούτα σας χαιρετώ.

Αδελφέ μου χαίρε.
Κάποτε που βάδιζα στην μαγική Πεντέλη προς την πηγή των Αγ. Αναργύρων, τότε που ακόμα το δάσος του πεύκου κάλυπτε τα Ιερά της Πετρώματα. Είχα μία εξαίσια "μεταφυσική" εμπειρία παρόμοια με εκείνες της Πάρνηθας και φυσικά δεν ήταν η μόνη στην εσωτερική μου σχέση με την Πεντέλη, αλλά ετούτη, με έκανε να δωθώ περισσότερο στην αναζήτηση!
Είναι αλήθεια ότι απέφευγα το σπήλαιο του Νταβέλη για πολλούς λόγους και ανηφόριζα για άλλες περιοχές. Δεν ξέρω, αλλά το σπήλαιο πάντα μου προκαλούσε ένα ανεξήγητο δέος και με ενοχλούσε που κατα καιρούς είχα δει "ανθρώπους" να το κακοποιούν, δεν γράφω για εκείνους που απλά, το επισκέπτονται. Έτσι, πολύ δύσκολα το έβαζα μέσα στις διαδρομές μου.
Τον χαιρετισμό σου ήδη τον έλαβα και ας μην είχα ανηφορίσει για τις μαγικές περιοχές της Ιερής Πάρνηθας εχθές.
Το ευχαριστώ, είναι το λιγότερο που μπορώ να πω, για την αγάπη που καταθέτεις και το κουράγιο που έχεις να βγαίνεις εδώ, να με αποκαλείς πνευματική σου αδερφή και έτσι να αποκαλύπτεις σε όλους εκείνους, τους κακόβουλους φίλους, ότι δεν είμαι ΜΟΝΗ σε τούτο τον αγώνα της φανέρωσης του δόλιου σχεδίου τους για την εξαφάνιση και την υποβάθμιση των δύο Ιερών βουνων.
Χαίρε αδελφέ.

Και για να μην λιβανίζουμε "τα δικά μας γένια" , θα γράψω μια πανέμορφη μικρή διαδρομή για την πηγή της Σκίπιζα.

Καλοί μου φίλοι είναι μια διαδρομή μέσα στα έλατα που σε οδηγεί από ένα ευδιάκριτο ανηφορικό μονοπάτι στην υψηλότερη πηγή της μαγικής Πάρνηθας όπου έχει το καλύτερο νερό και κάποιες φορές το παράξενο φαινόμενο....Όταν την πλησιάζεις να ελλατώνεται η ροή του νερού!!!
ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ-ΠΗΓΗ ΠΑΛΙΟΧΩΡΙ,ΑΓ.ΤΡΙΑΔΑΣ-ΜΟΝΟΠΑΤΙ-ΠΗΓΗ ΣΚΙΠΙΖΑ.

Από τα Κυκλάμινα ακολουθούμε το δεξί δρόμο του περιφερειακού και ανηφορίζουμε στην άσφαλτο, σε λίγο συναντούμε αριστερά μας τον δρόμο που πάει για σπήλαιο Πάνα και Κλημέντι. Εμείς βαδίζουμε πάντα στον περιφερειακό δεξιά και κατηφορίζουμε προς την πηγή Παλιοχώρι-Αγ.Τριάδας, που τα νερά της είναι δεσμευμένα και εκεί υπάρχει μια δεξαμενή με βρύση. (Αχ φίλοι μου, εκεί πάει ο πολύ έξυπνος "επισκέπτης" του βουνού και πλένει το αμάξι του...)
Εμείς, λίγο πρίν την πηγή Παλιοχώρι, συναντούμε δεξιά μας το μονοπάτι που έχει κίτρινα τετράγωνα σήμανση. Θέλει μια σχετική πρόσοχη να το εντοπίσουμε από τον δρόμο, γιατί έχει μπροστά θάμνους, αλλά είναι περίπου στα 1.600μ., από τα Κυκλάμινα, σε 15΄ της ώρας.
Αφού μπούμε στο μονοπάτι που προχωράει μέσα σε ένα ρέμα και στα 300μ. περίπου συναντούμε μιά διασταύρωση, ακολουθούμε το δεξί σκέλος που ανηφορίζει βόρεια και προχωρούμε στην ανατολική πλαγιά της κορυφής Λαγός όπου στη συνέχεια βρισκόμαστε σ' ένα μικρό αλλά όμορφο οροπέδιο. Το μονοπάτι από εδώ και μέχρι την πηγή Σκίπιζα είναι πάρα πολύ ευδιάκριτο και θα το ακολουθήσουμε αρκετά εύκολα χωρίς να μπερδευτούμε, όπου περίπου σε 20΄ της ώρα θα μας πάει στην πηγή.
Η όλη διαδρομή είναι 1 με 1:30 ώρα περίπου, από Παλιοχώρι μέχρι πηγή Σκίπιζα.
Από την Σκίπιζα μπορούμε να επιστρέψουμε από την ίδια διαδρομή ή να ακολουθήσουμε το μονοπάτι που οδηγεί στο καταφύγειο Μπάφι.
Για την διαδρομή προς το Μπάφι:
Είμαστε στη Σκίπιζα και προχωράμε λίγο προς το μονοπάτι που ήρθαμε έως εκεί που θα βρεθούμε σε μια διασταύρωση τριών μονοπατιών. Εμείς θα ακολουθήσουμε το αριστερό, όπου σε 20΄ περίπου μας οδηγεί στο δρόμο που πάει στις Εγκαταστάσεις της Αεροπορίας θα κάνουμε δεξιά τον δρόμο και θα βρεθούμε στον περιφερειακό της Πάρνηθας όπου πάλη δεξιά θα μας οδηγήσει ο δρόμος στην Αγ.Τριάδα Κυκλάμινα.
Καλές διαδρομές στη φύση.
Σας χαιρετώ.