- Μια εικόνα χίλιες λέξεις - ΕΙΚΟΝΕΣ
Θερμογράφημα προσώπου
Τα σκούρα κομμάτια του θερμο-γραφήματος δείχνουν ψυχρό δέρμα στη δεξιά πλευρά του κεφαλιού τιυ ασθενή. Το θερμό δέρμα παρουσιάζεται συνήθως ανοιχτότερο. Αυτή η αφύσικη ψυχρότητα δείχνει ελλειπή κυκλοφορία αίματος και δημιουργεί την υπόθεση ότι μια αρτηρία, που μεταφέρει αίμα στον εγκέφαλο, είναι σε κάποιο σημείο φραγμένη.
Αν στις φωτογραφίες χρησιμοποιήσουμε ακτινοβολία υπέρυθρου με μήκη κύματος κοντά στο ορατό, (εγγύς υπέρυθρη), τότε θα έχουμε μία εικόνα γνωστή σαν θερμογράφημα.
Τα θερμογραφήματα είναι θερμικοί χάρτες που απεικονίζουν διαφορές θερμοκρασίας στο αντικείμενο που φωτογραφίζουμε. Έτσι, σε μία θερμική εικόνα τα σκούρα κομμάτια αντιπροσωπεύουν ψυχρά τμήματα του αντικειμένου και τα φωτεινά, θερμά τμήματα και αντίστοιχα στα έγχρωμα το κόκκινο αντιπροσωπεύει θερμές περιοχές, ενώ το πράσινο ψυχρές.
Στις μέρες μας τα θερμογραφήματα χρησιμοποιούνται στη διάγνωση του καρκίνου.
Υπέρυθρη φωτογραφία από το Apollo IX
Η αυτοκρατορική κοιλάδα που εκτείνεται από τη θάλασσα Σάλτον στα νότια της Καλιφόρνιας δια μέσου των συνόρων ως το Μεξικό. Στην κανονική φωτογραφία (αριστερά) ολόκληρη η κοιλάδα φαίνεται εύφορη. Στην υπέρυθρη όμως φωτογραφία με τα ψεύτικα χρώματα, δεξιά, το εύφορο τμήμα της κοιλάδας παρουσιάζεται κόκκινο, ενώ το άγονο τμήμα παρουσιάζεται γαλαζωπό.
Το ορατό φως είναι το μέσο με το οποίο οι άνθρωποι βλέπουν, όχι όμως αναγκαστικά και το μέσο με το οποίο παίρνουν φωτογραφίες. Το 1931 ανακαλύφθηκε ένα φιλμ που μπορεί να καταγράψει μια εικόνα με ορισμένα είδη υπέρυθρου.
Σήμερα, φωτογραφίες σε αυτή την περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος μπορούν να τραβηχτούν με μια συνηθισμένη μηχανή και με υπέρυθρο φιλμ.
Η υπέρυθρη φωτογραφία, αν και πρωτοξεκίνησε για στρατιωτικές ανάγκες, είναι πολύτιμη στην Ιατρική, αφού μπορούμε να φωτογραφίσουμε στο σκοτάδι, αλλά και κάτω από το δέρμα τις φλέβες ασθενών.
Διάταξη με Leiser
Μια ακτίνα λέιζερ ελέγχεται από μια σειρά φακών και μικροσκοπικών διαφραγμάτων πριν φωτίσει τελικά το αντικείμενο.
Σε μια φωτογραφία, οι αυξομειώσεις της έντασης του φωτός αποτυπώνονται πάνω στο φιλμ, ενώ το είδωλο σχηματίζεται από συνηθισμένα φωτεινά κύματα και είναι "δισδιάστατο".
Στο ολόγραμμα χρειαζόμαστε ακτίνες laser, και όχι συνηθισμένο φως, καθώς επίσης δύο ομάδες ακτινών και όχι μία. Μια ομάδα ακτινών ανακλάται από το αντικείμενο και πέφτει πάνω στο φιλμ. Η δεύτερη ομάδα των ακτινών φτάνει στο φιλμ χωρίς να περάσει από το αντικείμενο.
Στην περιοχή συνάντησης των δύο ομάδων δημιουργούνται κροσσοί συμβολής, που αποτυπώνονται πάνω στο φιλμ. Όταν κοιτάζουμε το ολόγραμμα, αυτοί οι κροσσοί δημιουργούν το τρισδιάστατο είδωλο.
Leiser με ήλιο-νέο
Το laser της φωτογραφίας ακτινοβολεί καθώς περνά ηλεκτρικό ρεύμα από ένα σωλήνα που περιέχει τα αέρια ήλιο και νέο.
Το 1948 ο Dennis Gabor (1900-1979) διατύπωσε τη βασική θεωρία της ολογραφίας. Ήταν αυτός που συνειδητοποίησε ότι μπορούμε να πάρουμε τρισδιάστατα είδωλα διχοτομώντας μια φωτεινή δέσμη.
Η τεχνική του Gabor απαιτούσε μια πηγή μονοχρωματικών φωτεινών κυμάτων. Το πρόβλημα αυτό λύθηκε μόλις το 1962 με την εφεύρεση του laser, και έτσι το 1962 ο Hemet Smith τράβηξε το πρώτο ολόγραμμα.
Ο I. Newton και τα βασικά χρώματα
Ο I. Newton κατάφερε να αναλύσει σε χρώματα το ηλιακό φως που έμπαινε από το παράθυρο.
Η έγχρωμη φωτογραφία στηρίζεται σε θεωρία του Άγγλου Thomas Young, ο οποίος το 1802, αναφερόμενος στον I. Newton, διατύπωσε την υπόθεση κατά την οποία τρία βασικά χρώματα, το ερυθρό, το πράσινο και το κυανό, αρκούν για το μάτι για την αναπαραγωγή όλων των χρωμάτων.
Το 1848 ο Becquerel στηριζόμενος στις παρατηρήσεις του Maxwell, έλαβε τις πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες.
Το 1907 οι αδερφοί Lumiere πετυχαίνουν την παρασκευή τριχρωμίας σε εικόνα.
Η νεότερη εποχή της έγχρωμης φωτογραφίας άρχισε από τα εργαστήρια της Kodak το 1935 με το φιλμ Kodachrome.
Ένα χρόνο μετά, η Γερμανική εταιρεία Agfa ανέπτυξε τη μέθοδο του Agfacolor.
Το 1942 εμφανίστηκε στην αγορά η ανάλογη βελτίωση Kodacolor, η οποία 40 χρόνια μετά συνεχίζει να κυκλοφορεί σε βελτιωμένες συνθέσεις.
Αριστοτέλης
Προτομή του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Αριστοτέλη του Σταγειρίτη.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και ο Αριστοτέλης τυχαία παρατήρησαν το είδωλο του Ήλιου πάνω στο έδαφος, καθώς οι ακτίνες περνούσαν ανάμεσα από μια τρύπα που είχαν σχηματίσει τα φύλλα ενός δέντρου.
Μέχρι το 1000 μ.Χ. οι άνθρωποι πίστευαν ότι τα μάτια ακτινοβολούν φως που σχηματίζει με κάποιο ανεξιχνίαστο τρόπο τις εικόνες. Έτσι εξηγούσαν το γεγονός ότι αν καλύψουμε τα μάτια μας, δε βλέπουμε τίποτα. Αφού δεν εκπέμπουν φως, δε σχηματίζονται και εικόνες!
Το 1020 μ.Χ., ο Άραβας Αλχαζέν περιέγραψε το φαινόμενο των ειδώλων από σχισμές υποστηρίζοντας ότι τα μάτια μας δεν εκπέμπουν, αλλά απορροφούν φωτεινές ακτίνες, σχηματίζοντας τις εικόνες στο εσωτερικό τους.
Το "Μαμούθ"
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη φωτογραφική μηχανή που ζύγιζε 635 κιλά μαζί με τη γυάλινη πλάκα του (225 κιλά) και απαιτούσε για το χειρισμό περίπου 15 άτομα. Κατασκευάστηκε στο Σικάγο μαζί με το ειδικό βαγόνι για τη μεταφορά του. Η φωτογραφία του είχε διαστάσεις 1,4χ2,4 μέτρα και για την εμφάνισή της απαιτούσε 45 λίτρα χημικών διαλυμάτων.
Ένα πρόβλημα που υπήρχε στις πρώτες φωτογραφικές μηχανές ήταν οι μεγεθύνσεις. Πολλοί φωτογράφοι είχαν μηχανές με πλάκες μεγέθους 27,9x36,5 cm και ζητούσαν ακόμη μεγαλύτερες.
Το 1858, ο Άγγλος C. Thurston Thomson κατασκεύασε μία μηχανή με μήκος 3,6 μέτρα και οι φωτογραφίες ήταν 90χ90 cm.
Το ρεκόρ όμως καταρρίφθηκε το 1900 στις ΗΠΑ με το "Μαμούθ", που είχε κατασκευαστεί με εντολή της σιδηροδρομικής εταιρείας "Chicago and Alton" με σκοπό να φωτογραφηθεί το νέο πολυτελές τρένο της εταιρείας.
Θέατρο σκιών
Τα κυριότερα μέρη από τα οποία αποτελείται ενα θέατρο σκιών. Οι επίπεδες φιγούρες ρίχνουν τις σκιές τους πάνω στην οθόνη. Οι σκιές είναι πολύ καθαρές, μια και οι φιγούρες βρίσκονται πολύ κοντα στην οθόνη.
Το πρώτο στοιχείο του κινηματογράφου, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, ήταν η προβολή. Η απλούστερη μορφή προβολής παρουσιάστηκε από τον προϊστορικό άνθρωπο, όταν έριχνε σκιές με το χέρι σε ένα τοίχο υπό το φως της φωτιάς.
Πιο σύνθετες εικόνες φωτός και σκιάς παρήχθησαν από το θέατρο σκιών της Άπω Ανατολής. Στο θέατρο σκιών οι επίπεδες φιγούρες ρίχνουν τις σκιές τους πάνω στην οθόνη.
Χρονοφωτογραφία
Η κίνηση ενός άντρα ντυμένου στα άσπρα καθώς περνά μπροστά από μαύρο φόντο σε διαδοχικές φωτογραφήσεις περιόδου 1/10 του δευτερολέπτου.
Το 1893, ο Βρετανός William Kenedy Laurie Dickson κατασκεύασε το "κινητοσκόπιο Edison", που συνδύαζε τη φωτογραφία και την τεχνολογία κίνησης της εικόνας, παρουσιάζοντας το διάτρητο φιλμ των 35 mm που γνωρίζουμε σήμερα. Η εικόνα δεν προβαλλόταν, αλλά γινόταν ορατή με τη μέθοδο του στερεοσκοπίου.
Το 1895 άρχισε η τελειοποίηση ενός συστήματος προβολής των ταινιών κινούμενων φωτογραφικών εικόνων του κινητοσκόπιου, με κύριους πρωταγωνιστές τους T. Armat, F. Jenkins και τους αδελφούς Latham στις ΗΠΑ, τους Max και Emil Skladanovsky στη Γερμανία, τον G. Demeney στη Γαλλία και τους R. W. Paul και B. Acres στη Βρετανία.
Αυτή η αεροφωτογραφία της νοτιοδυτικής πλευράς της Γενεύης, στην Ελβετία, δείχνει το μεγαλύτερο "μικροσκόπιο" του κόσμο, το οποίο χρησιμοποιείται για την μελέτη της δομής της ύλης και βρίσκεται στο CERN, το Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Φυσικής Σωματιδίων. Ο άσπρος κύκλος σημαδεύει τα 27 χιλιόμετρα της σήραγγας του LEP (Large Electron Positron collider - μεγάλος επιταχυντής συγκρουομένων δεσμών ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων) που διατρέχει υπόγεια την ύπαιθρο. Το αεροδρόμιο της Γενεύης φαίνεται καθαρά μπροστά ενώ τα βουνά Ζουρά (Jura) εμφανίζονται κάτω από τα σύννεφα στο βάθος. Η διάστικτη γραμμή δείχνει τα σύνορα μεταξύ Γαλλίας (προς το βορρά) και Ελβετίας (προς το νότο). Το κύριο κτιριακό συγκρότημα του CERN βρίσκεται στα αριστερά του κύκλου.
Ο επιταχυντής LEP οδηγεί σε σύγκρουση δέσμες ηλεκτρονίων και ποζιτρονίων (τα αντισωματίδια των ηλεκτρονίων) ακριβώς στη καρδιά μεγάλων ανιχνευτών που φαίνονται στη φωτογραφία σαν άσπρες κουκίδες (αρχίζοντας από πάνω και με φορά των δεικτών του ρολογιού, οι ανιχνευτές είναι οι ALEPH, OPAL, DELPHI και L3). Μετά το 2000, ο LEP θα αντικατασταθεί από ένα νέο επιταχυντή, τον LHC ( Large Hadron Collider) μεγάλος επιταχυντής συγκρουομένων δεσμών αδρονίων), ο οποίος θα προσεγγίσει πολύ μεγαλύτερες ενέργειες συγκρούοντας δέσμες πρωτονίων. Ο LHC θα τοποθετηθεί στην ίδια σήραγγα που βρίσκεται τώρα ο LEP. Μετά την έναρξη λειτουργίας του, που προγραμματίζεται γύρω στο 2005, ο LHC θα είναι ο μεγαλύτερος σε ενέργεια επιταχυντής παγκοσμίως. 
Τα άλλα σχέδια παρουσιάζουν τις συνδέσεις ανάμεσα στο αίμα του πλακούντα της μητέρας και το έμβρυο που τρέφεται απο αυτόν,αν και ήδη είναι προικισμένο με ένα αυτόνομο σύστημα.
