- Σαρδάμ - .-= Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ =-.

Περίπου στο μέσον του επιγονατιδικού συνδέσμου βρίσκεται το ανακλαστικό του γόνατος. Ο ιατρός έβαλε τον ασθενή να κάτσει στην καρέκλα σταυροπόδι και έδωσε μια «τακ» με το σφυράκι… ουδεμία κίνηση στο πόδι τους ασθενούς. Επανάληψη του χτυπήματος «τακ» με το σφυράκι…παρόμοια ακινησία στο πόδι του ασθενούς.. μετά από 3 ακόμη «τακ» ο ιατρός κούνησε με νόημα το κεφάλι. Κάθισε πίσω από το γραφείο και συνέταξε το πόρισμα «…ασθενής με βαρεία παρασυμπαθηκοτονία, ενδεχομένως και λόγω χρονίας χρήσης υπναγωγών και ψυχοτρόπων ουσιών με αγωγή από εικοσαετίας…ο ασθενής δεν εμφανίζει ανακλαστικά…νοσεί βαριά..»

Λίγες ώρες πριν, λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα, ένας άνθρωπος κοίταζε την γυναίκα του να ιδρώνει και να κοιλοπονά… «νομίζω πως σπάσανε τα νερά, ήρθε η ώρα…», «Παναγία μου κατεβαίνω κάτω να ετοιμάσω το αμάξι και φύγαμε για το νοσοκομείο» και κατέβηκε περιχαρής. Δεν έβλεπε την ώρα να αποθανατίσει τον διάδοχο σε μια μικρή βιντεοκάμερα που κρατούσε στο χέρι, και σχεδόν έτρεχε προς το παρκινγκ. Στην στροφή της 3ης Σεπτεμβρίου εμφανιστήκαν μπροστά του τρεις, με μαχαίρια στο χέρι. Ο άνθρωπος αντιστάθηκε. Δεν μπορείς να μένεις συνεχώς αμέτοχος στον καθημερινό βιασμό της ζωής σου. Δεν είχε όμως μαχαίρι, η ώρα ήταν πέντε το πρωί και ήταν μόνος. Σε λίγο η βιντεοκάμερα είχε αλλάξει χέρια και ο άνθρωπος κυλιόταν στο πεζοδρόμιο μέσα σε μια λίμνη αίματος λίγο πριν ξεψυχήσει.

Λίγες ώρες μετά τα κορναρίσματα έδιναν και έπαιρναν. Γιατί πάλι είχανε κλείσει τον δρόμο? Πάλι πορείες ρε γαμώτο; Στο ράδιο κάποιος ανακοίνωνε νέα μέτρα για την οικονομία, ένας άλλος μίλαγε αισθαντικά λέγοντας έξυπνες ατάκες κάθε 5 δευτερόλεπτα ενδιαμέσως των τραγουδιών, ενώ τα αποτελέσματα για το στοίχημα πέφτανε βροχή .. «Μπουρσασπορ – Αγκαρα-κιουκσου: 2-0, άσος, άσος από ημίχρονο»

Πρέπει να σιωπάς, το ξέρεις. Όσο ήσουνα μικρός νόμιζες πως θα αλλάξεις με τις εξυπνάδες σου τον κόσμο. Ο κόσμος μπορεί να ανεχτεί τις μαχαιριές, αλλά τις εξυπνάδες ποτέ.. Οι εξυπνάδες είναι ο ΜΟΝΟΣ τρόπος για να ΜΗΝ αλλάξει ο κόσμος. Τώρα το ξέρεις, και τώρα σιωπάς. Πάλι καλά, ήταν καιρός…

Παραδέξου το, χάσαμε… Όχι απλώς χάσαμε…πρόκειται για πανωλεθρία… Ίσως επειδή ποτέ δεν πήραμε στα σοβαρά όλη αυτήν την κλοτσοπατινάδα…μπήκαμε στην αρένα με τα λιοντάρια με αφέλεια βρέφους, νομίζοντας πως στην ζωή – όπως στις ταινίες – στο τέλος νικάει το δίκαιον … Ίσως απλώς μας έλειπε η οργάνωση.. ή η ομαδικότητα…ίσως απλώς βαριόμαστε να επιθυμούμε την εξουσία, γνωρίζοντας από ένστικτο πως δεν κερδίζεται έτσι η ουσία. Ίσως πληρώνουμε το τίμημα της εκ γενετούς αλαζονείας μας…του μεγαλύτερου αμαρτήματος από καταβολής σύμπαντος..

Ό, τι και να ναι χάσαμε. Καλές προθέσεις, αγαθά κίνητρα, προσπάθεια, προσφορά, …τίποτα δεν παίζει ρόλο. Το σκοτάδι ήτανε, και είναι, καλύτερα οργανωμένο. ‘Το θέλει πιο πολύ’ το τρόπαιο της επικράτησης. Εσύ απλώς παίζεις, ο άλλος όμως ‘επιχειρεί’. Είναι όπως στη μπάλα. Εσύ πας να παίξεις και να απολαύσεις την έκπληξη, ο άλλος όμως το έχει δει σοβαρά, θέλει να νικήσει πάση θυσία, θα πληρώσει τους διαιτητές, τους παράγοντες, την τηλεόραση, το θεό και το διάβολο αλλά θα κερδίσει..

Κέρδισε. Ένας άνθρωπος μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου. Ένα παιδί μόλις γεννήθηκε και δεν θα δει ποτέ τον πατέρα του. Ένας θάνατος και μια κατεστραμένη οικογένεια με αντίτιμο μισή δόση ηρωίνης.

Κέρδισε. Όλοι μας μαχαιρωνόμαστε καθημερινά. Κι εγώ που ζω εξακόσια μέτρα παρακάτω. Και σεις που ακούτε κάθε μέρα στην τηλεόραση και από ένα τέτοιο συμβάν. Και όλοι μαζί η κοινωνία, η νοοτροπία της, έχει μαχαιρωθεί πολλά χρόνια πριν. Όλοι θα πάμε στις δουλειές μας όπως κάθε μέρα. Σαν να μην συνέβη τίποτα. «Αλλά και τι να κάνουμε;» Αυτό είναι το μόνιμο ρεφρέν.

Όσες φορές και αν χτυπήσει το σφυράκι, αντίδραση δεν υπάρχει. Μια κοινωνία που έχει χάσει τα αντανακλαστικά της. «Πιθανώς και λόγω της χρόνιας χρήσης υπναγωγών ουσιών με αγωγή εικοσαετίας» – βλ. ‘τηλεόραση’ - ... «ο ασθενής δεν εμφανίζει αντανακλαστικά..νοσεί βαριά»

Πώς να μην σιωπούμε…σε ποιους να μιλήσουμε…και τι νόημα έχει…Όποτε μιλήσαμε μας χλεύασαν…και είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ξεζούμισαν την χώρα και την πόλη μας και την παρατήσανε να ψυχοραγεί, στο πεζοδρόμιο, μέσα σε μια λίμνη αίματος…ακόμη ελπίζοντας να αποθανατίσει την γέννηση μιας καινούριας ζωής..