- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
τα μενεξεδένια απογεύματα
κ οι νύχτες με πανσέληνο
όταν με συναντούν πίσω απ' το παράθυρο
το βορεινό...
αυτό που βλέπει τη θάλασσα
να συνομιλώ με την σιωπή σου...
Μπερδεμένο κουβάρι
οι πολυκαιρισμένες μνήμες
Ξέθωρα χρώματα
σε μωβ αποχρώσεις
κατρακυλούν και σβήνουν..
Καθώς το όνειρο χάνεται
πίσω απ' την γλάστρα
με την γαρδένια
καβάλα στο μεθυσμένο
απ' τ' άρωμα της σύννεφο
στο δρόμο προς τ' αστέρια..
κελαριστό σαν πέταξε
το χάδι της φωνής μου,
ανατριχιάζοντας,
στα ήρεμα
νερά
της λίμνης των ονείρων,
την χαίτη
των πολύχρωμων φυκιών,
του ανάβαθου
ολόσπαρτου βυθού της,
του πασπαλισμένου
με όλο το φάσμα των χρωμάτων,
κοχύλια και στρογγυλεμένα,
απ' του νερού το φάγωμα,
βοτσαλάκια.
Στραφταλίζουν
παιχνιδίζοντας με το φως,
το αρχέγονο,
που τοξεύει,
λαμπερά,
εκατομμύρια βέλη,
απ' την ηλιόφωτη φαρέτρα του
ζωοδότης,
του ονείρου ..προδότης..
Νωχελικά αναδεύεσαι
τεντώνεις τα μουδιασμένα
μέλη σου...
Ξεσκαλώνετ' ο νους σου
απ' του Μορφέα τ' αγκίστρι
Ξεμπερδεύεται η ανασεμιά του κορμιού σου
ταξιδεύει στον αέρα
κι η μυρωδιά του γιασεμιού
μεθάει τον χώρο..
Ρουφά λαίμαργα
τη ζεστασιά της σάρκας σου..
Ριγώντας
αγκαλιάζεις το σεντόνι
γουργουρίζοντας σαν γατούλα...
Μαγεμένος σε κοιτώ
και της λαχτάρας η λάβα
φωτιά στα σωθηκά μου
με καίει..
Σκύβω
Γέρνω το φλογισμένο μου κορμί
να τυλίξω του κορμιού σου
την ανατριχίλα...
Τσιρίζοντας
ξεσκίζει την εικόνα
το ξυπνητήρι στο κομοδίνο..
Πετάγομαι ιδρωμένος,
συγχυσμένος
και
..μόνος...
Κοιτάζω απογοητευμένος,
τον ήλιο που τρυπώνει δειλά
πίσω απ' της κουρτίνας
την χαραμάδα
σέρνωντας απ' τα μαλλιά
άλλη μια μέρα χωρίς Σου...
Ρουφάνε διψασμένες
οι πύλινες γλάστρες
οι φρεσκοβαμμένες
του ήλιου την ζεστή ανάσα.
ταίζουν θαλπωρή
τον χωμάτινο μαστό τους
όπου μυσοκοιμούνται
βυζαίνοντας χωμάτινους χυμούς
ευτυχισμένες καμέλιες...
Απέναντι,
το απέραντο γαλάζιο
στου ουρανού και της θάλασσας
το άγγιγμα..
Ξεμακραίνει
λάμνωντας νωχελικά
εκ του πύλινου όστρακου
η άυλη απαγκίστρωση..
Ξεφλουδίζει τους φωτεινούς
ίσκιους
αποσαφήνησης Πόθος,
του Αρχέτυπου Είναι..
Λαχτάρα επαφής
Του Απόλυτου..
Του Όλου..
βαλβίδα ασφαλείας προς αποφυγείν
...εκρήξεως.
Βομβαρδίζει το άμεσον
στοχεύοντας της αποκαλύψεως
το κέντρον.
Μα προβάλουν της επικαλύψεως
οι διαφάνειες
εμπόδια ατερμάτιστα
της διαλυτότητος χλαμύδες
του φωτός διαβαθμήσεις
φωτεινοί ίσκιοι
αντικατοπτρισμοί της άκαης φλόγας
άπειρες σπειροειδείς
ελιπτεικές πορείες
φωτοσκιάσεων επαναλήψεις
νευρώνων απολύξεις
ατέρμονες ενδοσκοπήσεις
του αέναου ανεκπλήρωτου
πόθου συνεύρεσης
μετά του υπέρλαμπρου
του διάφανου του ..απόλυτου
του Πέραν του..
...Ενός
κατάντησε η σχέση μας
άψυχε, ηλεκτρονικέ μου σύντροφε..
Γης απολέπισης...
Αδειοδιάδρομοι
Ατέρμονες επαναλαμβανόμενες
ερμηνείες του ανερμήνευτου
..Γιατί..
Του ες αεί αναγεννόμενου
ως λερναίας ύδρας κεφαλή
του Αναπάντητου..
Του τόσον ...διεξοδικά
αναλυθέντος
το..
Αδιέξοδον.
Του Ά-λογου
για την λογικήν μας
...ΛΟΓΟΥ.
μαύρο κορμί της
ξεσηκώνοντας ερεθιστική ανατριχίλα
στη χαίτη της γης..
Υγρή βαρειά χωμάτινη,
ευωδιά θείας συνουσίας,
ταξιδεύει η αέρινη,
ομιχλώδης, ασημένια
ανασεμιά της...
Μεθυσμένη η φύση,
σιωπά μαγεμένη
ν' ακούσει,
την βαθειά ανάσα,
της κορύφωσης,
απελευθερώτρα
κραυγή της δημιουργίας...
Στην μαρτυριάρα ματιά
της Σελήνης,
στης επαργύρωσης την γιαλάδα,
κρατημένες κουτσομπόλες
βουβές ανάσες...
Το ουρλιαχτό του λύκου θηρευτή,
σαλπίζει της γαλήνης το τέλος.
Την, της επιβίωσης μάχη...
"Ο θάνατος σου, η ζωή μου"
Τον τρόμο του θανάτου...
Της ζωής την Αλήθεια...
ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ
Χωρίς τη μαθηματική τάξη, δεν στέκει
τίποτε: Ούτε ουρανός έναστρος,
ούτε ρόδο. Προπαντός ένα ποίημα.
Κι ευτυχώς ότι μ'έκανε η μοίρα μου
γνώστη των μουσικών αριθμών,
ότι κρέμασε μιαν αχτίνα επί πλέον
το άστρο της ημέρας στην όρασή μου
και κάνοντας τα γόνατά μου τραπέζι
εργάζομαι, ως να 'ταν να φτιάξω
έναν έναστρο ουρανό, ή ένα ρόδο
ασφυκτιούσα η αναγκαιότης
των αισθημάτων η περιγραφή
στο απέραντο των συναισθημάτων δωμάτιο
των λέξεων η πενία..
Στο αχανές του ανείποτου
αδιόρατος της διαφυγής
η χαραμάδα
όπου στριμώχνονται
οι της γεννήσεως υποψήφιες λέξεις.
Ωδίνες τοκετού
της λέξης η γέννηση
κομμάτι του παζλ
της ανείδοτης του όλου
εικόνας...
Σπουδαιότης ή ματαιότης.
Διασαφήνησης πέρας ή
Αρχή νέας επικαλυπτικής διαφάνειας
Η χαρά της ..γέννησης; ή
της αναπαρθένευσης του ίδιου
διαφορετικά ειδομένου
του Όλου και της "Ουσίας"
του Άφατου Λόγου???
Αξεδίψαστος παραμένω
στης Πηγής τα νερά
βουτηχτής.. βρεγμένος,
στην όχθη της "πνιγμένος"!!!
στ' αυτιά μου της απουσίας σου
η είσοδος...
Φαντασία?..
Του αδυνάτου μήπως
της προσέγγισης,
δεκανίκι?..
Χαμογελάς γαλήνια
εκνευριστικά ευτυχισμένη
λες κι η άκομψη
..αποχώρηση σου
ήταν επιλογή σου.
Μου γνέφεις έλα..
κι όλο το είναι μου
ενω ταξίδι ετοιμάζει
μένει καρφωμένο
στων προφάσεων
το αναβαλλόμενο...
Μετά απ' αυτό..
Ύστερα απο κείνο..
Μα μήπως με ρώτησες
όταν αιφνιδίως
αναχώρησες?..
Κι όλο μένουμε
στχν διαπραγματεύσεων
το ..αδιέξοδον
αρκούμενοι στης λαθραιότητος
των αισθήσεων
προσεγγίσεις..
Το μόνον που με φοβίζει
είναι ότι ενώ εγώ
ολοένα και γκριζάρω
εσύ παραμένεις ίδια
όπως στην φωτογραφία
ανέγγιχτη απ' τον χρόνο...
Κι όταν συναντηθούμε
τι θα με κάνεις..
Κι εγώ ένα χούφταλο τι?
Λέω να κάψω την φωτογραφία
μα το χαμόγελο της
μου αλλάζει την απόφαση
κάθε φορά..