- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

http://www.youtube.com/watch?v=h018rMnA0pM&feature=related

Σιωπή.... βίωσε το.. τιθάσευσε το Μεγαλείο της Αυτού Υψηλότητας του Εαυτού σου... Αγκάλιασε τον με αγάπη και στοργή!!!!!!!!! Δύναμη σημαίνει ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ!!!!
Δηλαδή συναίσθηση του Τι μπορώ και Τι όχι!!! Αναγνώρισε και Αποδέξου τους περιοριστικούς κανόνες του χωμάτινου σαρκίου!!!! ΣΣΣσσσσσσσσσσσσσςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς....
Βάλε μουσική κι απλώσου.... μάζεψε τα κομμάτια σου που τόσο γεναιόδωρα {επιπόλαια} σκόρπισες λες κι είσαι ο μόνος κι απόλυτος ιδιοκτήτης τους, κάθε φορά!!! Ε, λοιπόν ......δεν είσαι, δεν μπορείς να είσαι γιατί την επόμενη στιγμή είσαι κάποιος άλλος, καινούργιος, τον οποία ανερυθρίαστα καπελώνεις ως αρχαιότερο αυθαίρετα κι απάνθρωπα!!! Γιατί ?? ??? Ποιός νομίζεις ότι είσαι??? Ο Δημιουργός Σου??? Ε, λοιπόν δεν είσαι!!!! Βιώνεις την μετάλλαξη σου αλλά πέραν τούτου ως επίγνωση ουδέν!!!!!!!!

Είναι θέμα επιλογής, το ζύγι που λέγαμε, το σημαίνον και το ασήμαντο ή το λιγότερο σημαντικό… για ΜΕΝΑ και μόνον!!! Εγώ το μαχαίρι εγώ και το πεπόνι, εγώ την ΕΥΘΥΝΗ!!! Με αγαπώ, με σιχαίνομαι, με λατρεύω, με μισώ, με ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ όμως πάντα!!! ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!!!! ΖΗΤΩ ΜΟΥ!!! Έτσι ΠΡΕΠΕΙ γιατί έτσι είναι!!!

Η κατάσταση της αποδοχής, δημιουργεί και σε εμάς τους ίδιους μια αίσθηση ελευθερίας.
Γιατί δεν αποδεχόμαστε κάποιον άνθρωπο;
Γιατί ουσιαστικά θέλουμε κάτι από αυτόν που δεν μπορεί να μας το δώσει. Βάζουμε λοιπόν μπροστά την επιθυμία μας και περνούμε στην επίθεση μέσω της απόρριψης, προκειμένου να τον εκβιάσουμε να προσαρμοστεί σε αυτό που εμείς θέλουμε... άρα, είμαστε δέσμιοί του.
Αν τον αποδεχθούμε, τον αφήνουμε στην ησυχία του και ταυτόχρονα ησυχάζουμε και εμείς.
Αν τώρα σταθούμε στον εαυτό μας, ζητώντας κάτι από αυτόν, θα συγκρουστούμε μαζί του. Αν τον αποδεχθούμε με την καρδιά μας, ακόμα και αν το μυαλό μας δεν εγκρίνει πολλά χαρακτηριστικά μας, τότε είμαστε ελεύθεροι από αυτόν ομοίως κι αυτός δεν έχει λόγο να μας αντιστέκεται. Κερδίζουμε την εμπιστοσύνη του και την συνεργασία του. Και τότε αλλάζουμε.., χωρίς καταναγκασμούς.
Η ολοκληρωτική προσοχή είναι δυνατή μόνο όταν αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Τότε ο νους αδειάζει με φυσικό τρόπο, γιατί δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να σκέφτεται προκειμένου να μας πολεμήσει. Η ολοκληρωτική προσοχή μέσω της «ευαισθησίας» οδηγεί στην κατάσταση του διαλογισμού

Αλήθεια πόσες φορές δεν έχουμε αναρρωτηθεί αν οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας ; Ότι ουσιαστικά, αυτό που σκεφτόμαστε, είναι αυτό και το οποίο ζούμε!
Οι σκέψεις μας φίλοι μου, δεν επηρεάζουν την συμπεριφορά μας, την διάθεση μας, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τις πράξεις και τις αντιδράσεις μας στο περιβάλλον;
Άρα αυτό που συμβαίνει στο μυαλό μας, είναι η ίδια μας η ζωή!

Η δύναμη του μυαλού αποτελεί το δεύτερο δυνατότερο εργαλείο μας , μετά από την δύναμη της ψυχής, που πολλές φορές σε πολύ δύσκολες περιστάσεις (πχ σε περιπτώσεις κινδύνου, αρρώστιας κλπ.) μας οπλίζει με υπεράνθρωπες δυνάμεις ώστε να ανταπεξέλθουμε.
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι πρέπει να προσέχουμε τι σκεφτόμαστε… πως το σκεφτόμαστε!

Το μυαλό μας λειτουργεί σαν μια μονάδα καταγραφής κι αναπαραγωγής εικόνας, όπου καταγράφονται και προβάλλονται οι προσλαμβανόμενες εικόνες που δημιουργούνται από τις σκέψεις μας, και που παίρνουν σάρκα και οστά μέσα στο μυαλό μας σε κάθε ευκαιρία που τους παρέχει ο νους..
Οι αρνητικές ή οι θετικές μας σκέψεις με την σειρά τους, μας δημιουργούν ανάλογες εικόνες και συνεπώς και ανάλογες αντιδράσεις, σύμφωνα με τις οποίες και εκφραζόμαστε προς το περιβάλλον μας, με τις αντίστοιχες συνέπειες για μας.
Άλλοτε μας φοβίζουν , άλλοτε μας δίνουν την δύναμη να δημιουργήσουμε , άλλες φορές πάλι μας εμπνέουν …μας κάνουν κι ονειρευόμαστε.
Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως, με ποιόν τρόπο, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε, ώστε να βελτιώσουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο.. - πρωτίστως για εμάς βέβαια.
Επομένως φίλοι μου, οι αλλαγές στην ζωή μας είναι εφικτές μόνο όταν θα κατορθώσουμε να ελέγξουμε τις σκέψεις μας, να τις φιλτράρουμε…
Να απορρίψουμε αυτές που μας γεννούν αρνητισμό και να προβάλλουμε μόνο αυτές που μας δημιουργούν ευφορία και θετικισμό.. Αυτές που μας γεμίζουν θετική ενέργεια!!! Σ’ αυτό το ξεσκαρτάρισμα θα πρέπει να επικεντρώσουμε τη δύναμη της σκέψης μας!
Σχεδόν αμέσως θα παρατηρήσουμε ότι με την δύναμη της δημιουργικής σκέψης άμεσα επηρεάζουμε και τους γύρω μας. Τους εμψυχώνουμε , τους εμπνέουμε , τους δίνουμε κίνητρα και τους μεταδίδουμε θετική ενέργεια και όραμα. Έστω και στην χειρότερη την πιο ακραία περίπτωση θα προβληματίσουμε θετικά τον οποιονδήποτε αρνητικά διακείμενο προς εμάς..
Επόμενο βήμα εκτός δηλαδή των θετικών σκέψεων θα πρέπει να προχωρήσουμε σε δημιουργικές σκέψεις. Να αρχίσουμε να προγραμματίζουμε , να σχεδιάζουμε και να βάζουμε στόχους για το «αύριο». Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται δημιουργικά. Ξεκινώντας από τα απλά, καθημερινά πράγματα που έχουμε στο πρόγραμμα μας. Σε πρώτο στάδιο λοιπόν, πρέπει να οργανώνουμε τη σκέψη μας στο πως θα υλοποιήσουμε αυτά που έχουμε άμεσα να κάνουμε.
Σε δεύτερο στάδιο, δημιουργικά, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους ώστε να απλουστεύσουμε και να διευκολύνουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις πράγμα που θα έχει σαν αποτέλεσμα εξοικονόμηση προσωπικού μας χρόνου απαραίτητο για την προσωπική μας βελτίωση.
Στο τρίτο στάδιο και αφού έχουμε λύσει κάποια από τα λειτουργικά προβλήματα της καθημερινότητας μας, μπορούμε να διοχετεύσουμε την δύναμη της σκέψης μας στο να οραματιστούμε τα επόμενα βήματα στην ζωή μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στην καριέρα και την οικογένεια μας.
Οι σκέψεις μας ως εικόνες έχουν την ιδιότητα - ικανότητα να περνούν και να αποθηκεύονται στο υποσυνείδητο μας το οποίο με τη σειρά του μπορεί και επηρεάζει την συμπεριφορά μας και τις αντιδράσεις μας.
Οι σκέψεις μας έχουν την δυνατότητα, όπως είπαμε και πιο πάνω, να περάσουν και στο υποσυνείδητο των γύρω μας, όταν όμως τις εκφράζουμε. Οι σκέψεις που έχουμε μοιραστεί με άλλους ανθρώπους λοιπόν, τους προδιαθέτουν θετικά ή αρνητικά απέναντι μας, τους δημιουργούν δηλαδή αισθήματα - συναισθήματα είτε σεβασμού κι αγάπης, ή μίσους, θυμού και αντιπάθειας. Οι σκέψεις μας λοιπόν είναι φανερό ότι δημιουργούν δράση και αντίδραση και στον ψυχικό μας κόσμο αλλά και στον ψυχικό κόσμο όσων συγχρωτιζόμαστε.
Ονειρευτείτε λοιπόν, είτε διαβάζοντας ποίηση, ή περπατώντας, ακούγοντας μουσική, τραγουδώντας, ταξιδεύοντας έστω και νοερά..!
Με τη δύναμη της σκέψης σας μπορείτε να βρεθείτε στην παραλία στο νησί των διακοπών σας ! Να βιώσετε τους ήχους, τα χρώματα, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους.... Δεν είναι εντυπωσιακό;
Ονειρευτείτε τώρα...πως θα θέλατε να είναι η ζωή σας , η σχέση σας , η δουλειά σας και σκεφτείτε το όσο πιο έντονα μπορείτε με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες!
Νοιώστε τις όμορφες σκέψεις που σας δημιουργήθηκαν..ξανά και ξανά και ξανά! Αυτές οι σκέψεις θα σας δώσουν ισχυρότατα κίνητρα και δύναμη ώστε πραγματικά να φτάσετε και να υλοποιήσετε τα όνειρα σας; ΝΑΙ!
Εγκαταστήστε ένα καινούργιο λειτουργικό στον εγκέφαλο σας ώστε να τον κάνει να σκέφτεται πάντα θετικά, να αγνοεί τις κακές σκέψεις και μην ανησυχήτε για τυχόν.. χμμ.. πιθανές αποτυχίες. Αποκτήστε Αυτοπεποίθηση!!!
Θα δείτε ότι με την πάροδο του χρόνου και η ζωή σας θα γίνει πιο όμορφη και όλο και θα πλησιάζει το όνειρο-στόχο.. Την ζωή που ονειρευτήκατε!
Παράλληλα θα παρατηρήσετε πόσο η αλλαγή της συμπεριφοράς σας θα αλλάξει και την συμπεριφορά και των ανθρώπων που σας περιβάλουν προς το καλύτερο!!
Πολεμήστε λοιπόν τις κακές σκέψεις στην ρίζα τους και μην τις αφήνετε να ανέβουν στην επιφάνεια. Στο χέρι μας είναι...ή μάλλον στο μυαλό μας!
Πρωτίστως επομένως αποδεχόμαστε: συνολικά, ή μέρος του εαυτού μας, μιας και είναι η πρώτη μας γνωριμία επαφή με το περιβάλον, την ζωή, αμέσως σχεδόν μετά την γέννηση μας.. {για κάποιους ίσως και πρίν}
Βλέπουμε από την αρχή ότι η άποψη της, της ΜΗ αποδοχής, καλή μου φίλη, δεν δύναται να υπάρξει!
Γιατί?
Αποδεχόμαστε ευθύς εξ αρχής με την σύληψη - και εξ ανάγκης - την αναγκαιότητα του αέρα, της τροφής, του θανάτου κλπ, κλπ, κλπ... και το σπουδαιότερο ίσως, του άλλου.. μαμά, μπαμπάς ++++........

Κι ερχόμαστε λοιπόν στο κυρίως πιάτο. Σε όλα έχουμε επιλογές {ανθρώπινες φυσικά} - ΟΤΑΝ, χμμ.. έχουμε - γιατί όταν δεν έχουμε και σκ…ά τρώμε, όπως λέει κι ο συρμός, αλλά, και ρεαλιστικά μήπως δεν το βλέπουμε η μαθαίνουμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ..
Λοιπόν βιώνοντας μέσα μας αυτές τις αλήθειες, αβίαστα προκύπτει το αυτονόητο, ότι ως άνθρωποι, όντα Α – τελή, στην προσπάθεια της τελείωσης μας, είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε ό,τι κρίνουμε κι επιλέξουμε ότι Πρέπει να κάνουμε για την επίτευξη αυτού του στόχου – σκοπού..
Εδώ χρειάζεται η διαφάνεια, το ξεκαθάρισμα ώστε να είμαστε εύστοχοι. Δηλαδή η υπερβατική ματιά ώστε να δούμε πίσω από τις διαφάνειες, τις σκιάσεις που το Εγώ μας συνεχώς παρεμβάλει..

Η υπέρβαση του ΕΓΩ κρίνω ότι είναι απαραίτητη ώστε η οπτική μας λουσμένη στο φως θα μας επιτρέψει να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα ώστε οι αποφάσεις μας να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα κι όχι στην ψευδαίσθηση της.

Αυτη ηταν υπέρβαση ....και μεγαλη μαλιστα..

Φιλενάδα με εξέπληξε το κείμενο σου.. τόσα λόγια για να φτάσουμε σ' αυτό που πάντα φωνάζω.. την ΑΠΟΔΟΧΗ!!!
Λοιπόν που το διάφορο?
Α Π Ο Δ Ε Ξ Ο Υ αυτό που σε υπερβαίνει λέω κι εγώ!!!
Όσο για το αν αυτό θα σε κάνει κι ευτυχή ή δυστυχή είναι άλλο καπέλο!!!!

Πως λέμε παραλαγές στο ίδιο θέμα
http://www.youtube.com/watch?v=-Usov7DGA14&feature=fvw

http://www.youtube.com/watch?v=RcFCA7c-Ec8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=MOq2HWAguAU&feature=related

Μα για πες μου άραγε πως να αισθάνεται ο δρομέας που του κόψανε τα πόδια αφού βεβαίως βεβαίως αποδεχτεί το γεγονός???? {λες κι έχει άλλη επιλογή}

quote:

---

Φιλενάδα με εξέπληξε το κείμενο σου.. τόσα λόγια για να φτάσουμε σ' αυτό που πάντα φωνάζω.. την ΑΠΟΔΟΧΗ!!!

---

Θα ξεχάσω, γιατί αυτό θέλεις…

Θα ξεχάσω, γιατί αυτό θέλω…

Θα ξεχάσω, γιατί αυτό που νιώθω τώρα είναι η αιωνιότητα και δεν θα μπορέσω να ζήσω σαν ένα μικρό της μέρος, αν δεν την ξεχάσω…

Θα ξεχάσω, γιατί αυτό που βλέπω τώρα είναι ο αστέρας και δεν θα μπορέσω να ζήσω σαν αστεράκι, αν δεν τον ξεχάσω…

Θα ξεχάσω, γιατί αυτό που ακούω τώρα είναι η ολική αρμονία και δεν θα μπορέσω να ζήσω σαν μια νότα, αν δεν την ξεχάσω…

Θα ξεχάσω, γιατί αυτό που αισθάνομαι τώρα είναι ο ωκεανός και δεν θα μπορέσω να ζήσω σαν σταγόνα, αν δεν τον ξεχάσω…

Νιώθω πόνο Μεγάλε Ιερέα, όσο απομακρύνομαι από τον ναό…Και φοβάμαι μήπως δεν θυμηθώ ποτέ…΄Όμως ξέρω ότι δεν γίνεται αλλιώς…

Μπορώ να κλάψω? Την ώρα που θα χαίρονται για την δημιουργία, την ώρα που θα παίρνω την μεγάλη ανάσα για να ξεχάσω, την ώρα που ο ναός θα έχει πυκνώσει τόσο πολύ που δεν θα νιώθω την αιωνιότητα, δεν θα βλέπω τον αστέρα, δεν θα ακούω την αρμονία, μπορώ άραγε να κλαψω?

«Δεν χρειάζεται να ξεχάσεις τίποτα…
Γιατί είσαι ο αστέρας, είσαι η αρμονία, είσαι ο ωκεανός…και όλα αυτά δημιουργούν την αιωνιότητα, από αυτά τα αστεράκια, τις νότες, τις σταγόνες, που θέλουν να ενωθούν με το το αρχικό του πρότυπο…Αυτή είναι η τάση του μικρού…Να ενωθεί με το μεγάλο, μέσα από την έλξη του αιώνιου πρότυπου του…»

Μεγάλε Ιερέα, σ’ αγαπώ!
΄Εχεις δίκιο, δεν χρειάζεται να ξεχάσω, αλλά να βιώσω και το μικρό αστεράκι, την νότα και την σταγόνα, για να νιώσω πως είναι η αιωνιότητα και σε ένα μέρος της…

«Αν θυμάσαι ότι μ’ αγαπάς, θα θυμάσαι ότι είσαι η αγάπη μου, η αρμονία μου, ο ωκεανός μου…
Αν θυμάσαι ότι μ’ αγαπάς, θα θυμάσαι ότι η αγάπη, η αρμονία και ο ωκεανός δεν μπορούν ποτέ να είναι κάτι διαφορετικό από την Αρχή τους!
Αν θυμάσαι ότι μ’ αγαπάς, θα θυμάσαι ότι η Αρχή μπορεί να εκδηλωθεί σε χιλιάδες αστεράκια, σταγόνες και νότες και να είναι διαρκώς η Αρχή…»

Κι αν δεν το θυμηθώ?

«Θα στο θυμίζω, μέσα από κάθε αστεράκι, από κάθε νότα, από κάθε σταγόνα…
Και κάθε φορά θα σου στέλνω ένα λουλούδι από την «πατρίδα», που θα σου φέρνει το μήνυμα μου…»

Αγαπημένη μου ψυχή, σου χαρίζω αυτό το λουλούδι, για να βλέπεις μέσα στην αιωνιότητα τον εαυτό σου…

Και να με θυμάσαι…

Να με θυμάσαι, όταν αναζητάς το φως του αστέρα, για να ξέρεις ότι τα αστεράκια δεν είναι παρά μέρος του που ξέχασαν το φως…Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το έχουν…

Να με θυμάσαι όταν θέλεις να αισθανθείς τον ωκεανό, για να ξέρεις ότι οι σταγόνες δεν είναι παρά ένα μέρος του που ξέχασαν την απεραντοσύνη…Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν την έχουν…

Να με θυμάσαι, όταν έχεις θέλεις να ακούσεις την αρμονία, για να ξέρεις ότι οι νότες, δεν είναι παρά ένα μέρος της, που ξέχασαν τον ήχο του σύμπαντος…Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον έχουν…

Να με θυμάσαι, όταν βιώνεις την στιγμή, για να ξέρεις ότι έχεις την αιωνιότητα…

Και αν δεν με θυμάσαι, το λουλούδι θα στο θυμίζει…
Γιατί είναι ένα μέρος από εσένα αγαπημένη μου ψυχή…

-----------------------------------------
Εδω θα κρατησω ανωνυμο τον συγγραφέα απο σεβασμό στο προσωπο του μα, νιωσε την δόνηση...

Άλλοθι

Σ’ ένα φυλάκιο μακρινό
ο χρόνος πολεμά την ξαστεριά.
Πίσω στην πόλη τη μεγάλη
οι αντοχές πολεμούν το χρόνο.
Οι λέξεις πέτρες γίνονται
μα τη σφεντόνα την κρατά η νύχτα.
Αλάτι υγρό κατρακυλά στο μέτωπο,
για να ’χουν άλλοθι τα μάτια.
Τα μάτια δακρύζουν κάπου-κάπου
να καλοπιάσουνε το νου.
Οι ενοχές πρόθυμα θυσιάζονται
για ν’ αθωωθεί η ψυχή.

Αν θέλεις ν’ αντέχεις στην αγάπη
πρέπει να μάθεις να πέφτεις.

Γιάννης Τσολακίδης

Δύσκολα το για τόσα χρόνια "δεκανίκι" να αποδεχτεί την νέα κατάσταση πραγμάτων γλυκιά μου

http://www.youtube.com/watch?v=mPd4nk5pZqI

Απόψε θα πω για σένα, για σένα θα τραγουδήσω
Λευκό τριαντάφυλλό μου, για σένανε θα μιλήσω

Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
Η ζωή ότι κι αν φέρει
Τη μια του χειμώνα τη νύχτα
Την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Η ανόητη φταίει καρδιά μου,
που ποτέ δε θα μεγαλώσει
Η νοσταλγία μου φταίει,
που θέλει μέσα της να σε σώσει

Ν' αντέχουμε μόνο μας μένει
Η ζωή ότι κι αν φέρει
Τη μια του χειμώνα τη νύχτα
Την άλλη γλυκό καλοκαίρι

http://www.youtube.com/watch?v=_FK31YIpIoA&feature=related

Ένας άντρας, μια γυναίκα, ορφανά της ζεστής γης
Ή περίλαμπροι ταξιδιώτες με χρυσαφένια πανιά,
Ή τσιγγάνοι που περιπλανώνται σ΄ αρχαία αστρικά μονοπάτια,
Ένα καραβάνι σ΄ αναζήτηση ενός ουράνιου λιμανιού.

Αν βαθιά στον παγερό αστρικό χώρο,
Κάποιο φοβερό μάτι κρυφοδεί τη ζωή στη σχεδία αυτή,
Θα δει την καρδιά μες την τέχνη μας,
Ένα πάλσαρ που χτυπά τους ρυθμούς της ειρήνης.
Μια αστρολάμψη του πνεύματος διαπερνά νέα σύνορα.
Και πατρίδα μας είναι μια Οδύσσεια ας δοξάσουμε τους Πρωτοπόρους

¶ρβιντ Φ. Σπόνμπεργκ

Ισως το πιο δύσκολο που εχουμε να κανουμε ειναι να στηρίξουμε εμεις τον εαυτό μας επειδη ειναι το πιο αξιο και δυνατό φιλαρακι μας...αυτο που αγαπαμε πιο πολυ και που μαζι του καθε αναμετρηση ειναι χαμενη απο πριν.
Οι αλλοι, ιδιως απο εκει ψηλά ...ειναι μάλλον μια πρόκληση χλιαρή και ασημαντη.
Εχεις δίκιο αλλα εχεις και άδικο ...

Εμαθα κι εγω πως να βρισκω...για σενα