- Ο Αντίχριστος εμφανίζεται τον Δεκέμβριο του 2015! - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Μια εταιρία διοργάνωσης κρουαζιέρων σκοπεύει να εγκαταστήσει εξοπλισμό σόναρ στη ναυαρχίδα της, για την περίπτωση που θα συναντήσει το Τέρας του Λοχ Νες. Ο εξερευνητικός εξοπλισμός του πλοίου παρουσιάστηκε στο Royal Highland Centre του Εδιβούργου. Ο εξοπλισμός θα εγκατασταθεί στο Jacobite Queen στο οποίο επιβιβάζονται τουρίστες για μια βόλτα στη λίμνη.

Για το σκοπό της παρουσίασης του εγχειρήματος, η εταιρία δημιούργησε ένα ψεύτικο βίντεο της Nessie να διασχίζει την οθόνη ενός συστήματος σόναρ, ώστε να γίνει εμφανής ο τρόπος λειτουργίας του προγράμματος. Η Freda Rapson, ιδιοκτήτρια του Jacobite, είπε:

"Έχουμε αγοράσει ένα γνήσιο σύστημα σόναρ και με την βοήθεια των εξειδικευμένων τεχνικών μας προσθέσαμε στην οθόνη αυτό που κάθε τουρίστας ελπίζει να δει, δηλαδή τη Nessie. Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία θέαση του Τέρατος του Λοχ Νες. Αυτό θα μπορούσε να αλλάξει όμως τώρα που το Jacobite Queen έχει το σύστημα σόναρ."

Το μόνο που απομένει τώρα, είναι να συναντηθεί με τη Nessie...

Ελέφαντας... από τσίρκο!

Ανεξήγητες μαρτυρίες για την θέαση κάτι του 'περίεργου' στη λίμνη του Λοχ Νες υπάρχουν από τον 6ο αιώνα. Έχουν παρατεθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με το τι θα μπορούσε να είναι το επονομαζόμενο τέρας του Λοχ Νες. Ανάμεσα σ' αυτές, είναι η εκδοχή του να πρόκειται για ένα κοπάδι από εξαφανισμένα θαλάσσια ερπετά, τις πλησιόσαυρες, οι οποίες χρησιμοποιούσαν δύο ζεύγη δυνατών πτερυγίων για να κολυμπούν. Χωρίζονταν σε δύο είδη αυτές που είχαν μικρό κεφάλι και μακρύ λαιμό και σ' εκείνες που είχαν μεγάλο κεφάλι και μικρό λαιμό.

Το 2006 ένας επιστήμονας ανέφερε ότι το τέρας μπορεί να είναι ένας ελέφαντας. Ο Neil Clark, έφορος της Παλαιοντολογίας στο Μουσείο Hunterian του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης, διεξήγαγε έρευνες για τη Nessie επί 2 χρόνια. Ανέφερε ότι οι θεάσεις μπορεί να αφορούσαν ελέφαντες τσίρκου, καθώς οι διοργανωτές των εμφανίσεων σε διάφορα τσίρκο σταματούσαν συχνά στις όχθες του Λοχ Νες ώστε να ξεκουράσουν τα ζώα. Η προβοσκίδα και το κύρτωμα της πλάτης μέσα στο νερό ταιριάζουν με κάποιες από τις πιο γνωστές φωτογραφίες της Nessie.

Φύλακες ασφαλείας αναφέρουν ανατριχιαστικούς θορύβους και την αίσθηση ύπαρξης κάτι του ανεξήγητου στην - από καιρό κλειστή φυλακή: Το νησί του Αλκατράζ είναι μια τουριστική ατραξιόν που το διαχειρίζεται το National Park Service. Η πρώην φυλακή στον Κόλπο του San Francisco έχει θεωρηθεί αρκετές φορές ως στοιχειωμένη από τους αξιωματικούς της τοπικής αστυνομίας που φροντίζουν για την ασφάλεια.

Νησί του Αλκατράζ, Καλιφόρνια: Κάθε μέρα μετά την δύση του ηλίου κι ενώ το τελευταίο ferry boat αποχωρεί από αυτό το ερημωμένο κι ανεμοδαρμένο νησί, μόνο ένας άνθρωπος μένει πίσω. Είναι ο νυχτερινός φύλακας του Αλκατράζ.

Υπό το φως του φακού του, ο Gregory Johnson κάνει εξονυχιστικό έλεγχο στην σκοτεινή πτέρυγα της πρώην φυλακής που κάποτε ήταν ο τόπος που φιλοξενούσε τους πιο μοχθηρούς δολοφόνους και ψυχωτικούς εγκληματίες της χώρας.

"Τι θόρυβος είναι αυτός;" ρωτάει, ρίχνοντας φως σε μια μισάνοιχτη πόρτα ενός κελιού απομόνωσης. Κοντοστέκεται κι ανασηκώνει αδιάφορα τους ώμους μπροστά σε ένα ακόμη ανεξήγητο φαινόμενο του Αλκατράζ. Αναφέρει ψιθυριστά: "Φίλε, δεν θα μπορούσα να είμαι εδώ τη νύχτα χωρίς το όπλο μου".

Μέχρι την στιγμή που το πρώτο ferry boat καταφτάνει με την αυγή, ο αξιωματικός της U.S. Park Police περνάει τη νύχτα με τεταμένα νεύρα και φαντασία που καλπάζει, κάνοντας περιπολία στο μέρος που κάποτε ήταν γνωστό ως το Νησί του Διαβόλου της Αμερικής.

Ορδές απελπισμένων ανδρών

Στο πέρασμα των χρόνων, το Αλκατράζ ήταν η εφιαλτική τελική κατάληξη για 1576 δολοφόνους, γκάνγκστερ κι επικηρυγμένους εγκληματίες από το Κράτος. Γνωστό ως "Ο Βράχος", το νησί με έκταση 12 εκτάρια ήταν διαβόητο για τα φρικτά κελιά και την αυστηρή πειθαρχία που πολλές φορές απαιτούσε απόλυτη ησυχία. Ύστερα από αρκετές δεκαετίες λειτουργίας, η φυλακή έκλεισε στις 21 Μαρτίου του 1963 με τον αποχαιρετιστήριο λόγο του Frank Weatherman ο οποίος ανέφερε: "Η φυλακή του Αλκατράζ ποτέ δεν ήταν καλή για κανένα" ενώ ό,τι απέμεινε είναι ο αριθμός των απεγνωσμένων ανθρώπων που κάποτε φυλακίστηκαν εκεί.

"Δεν πιστεύω στα φαντάσματα καθαυτά", είπε ο 38χρονος Johnson. Κρατώντας μια αρμαθιά κλειδιά κάνει τη νυχτερινή του περίπολο στον γύρο του νησιού. Διασχίζει τον διάδρομο με τα κελιά στα οποία έζησαν κάποτε ο ληστής και γκάνγκστερ Arthur "Doc" Barker κι ο απαγωγέας Alvin Karpavicz, γνωστός ως "ο ανατριχιαστικός Karpis", ο τέως νούμερο 1 δημόσιος κίνδυνος.

Ελέγχει την ιατρική πτέρυγα στην οποία ο Robert Stroud, "ο άνθρωπος πουλί του Αλκατράζ" πέρασε 17 χρόνια. Κρυφοκοιτάζει μέσα στον χώρο με τα πλυντήρια όπου ο γκάνγκστερ Alphonse Capone, γνωστός ως "ο Σημαδεμένος", προσπάθησε να διαφύγει σπρώχνοντας τους καθαριστές. Περιπολεί το γραφείο των διοικητών της φυλακής που είχαν ψευδώνυμα όπως "Αλμυρό νερό, Γύφτος, Cowboy κι υποσχόμενος Paul".

Κατά καιρούς, του φαίνεται ότι η παλιά φυλακή παίζει παιχνίδια με το μυαλό του. Μια νύχτα, την στιγμή που ηχούσε το κουδούνισμα του πλοιαρίου και το προειδοποιητικό κουδούνι για την ομίχλη, ορκίζεται πως άκουσε κάποια ποτήρια να χτυπάνε μεταξύ τους, όπως γίνεται σε μια πρόποση. Ακούει τα ποντίκια να διασχίζουν τα πατώματα των διαδρόμων και τον αέρα να ουρλιάζει και που πολλές φορές ακούγεται σαν ένα τρανταχτό γέλιο.

Όπως αναφέρει: "Αυτό το μέρος είναι εφιαλτικό όταν πέφτει το σκοτάδι. Μπορεί να κάνει τις τρίχες σου να σηκωθούν όρθιες."

Βίαια παιχνίδια μυαλού

Για πολλά χρόνια οι υπάλληλοι της εταιρίας των ferry boat αναλάμβαναν τη νυχτερινή βάρδια στο νησί όμως από το προηγούμενο φθινόπωρο που το National Park Service ανέλαβε την διαχείριση του Αλκατράζ άλλαξαν οι παρεχόμενες υπηρεσίες των εταιριών ferry boat κι ανέλαβαν την φύλαξη οι αστυνομικοί, έως ότου κάποιος καινούριος εργολάβος αρχίσει τις εργασίες. Οι αξιωματικοί παρακολουθούν και τις αποβάθρες των ferry boat και παράλληλα έχουν κι ομοσπονδιακές αρμοδιότητες, όντας σε εγρήγορση για ταραχοποιούς και διαδηλωτές. Οι Ινδιάνοι της Αμερικής, πολεμώντας για τα πολιτικά τους δικαιώματα μια φορά, είχαν καταλάβει το Αλκατράζ για 19 μήνες από το Νοέμβριο του 1969.

Ο Johnson αρχικά αρνούμενος να εκτελέσει τα καθήκοντα του μαζί με τους υπόλοιπους αξιωματικούς, ανέφερε: "Μου αρέσει να τρομάζω αλλά όχι να τρομάζω τόσο πολύ! Έπρεπε να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει τίποτα εδώ πέρα παρά μόνο εγώ. Έβγαλα λοιπόν αυτή την σκέψη από το μυαλό μου".

Μεταξύ του 1934 και του 1963, αυτό το φρούριο της εποχής του Εμφυλίου Πολέμου, μετατράπηκε σε σωφρονιστικό ίδρυμα, στο οποίο οι έγκλειστοι είχαν πολύ δύσκολες στιγμές επειδή κατά κύριο λόγο αυτό το τοπίο τους υπενθύμιζε συνέχεια την απώλεια της ελευθερίας τους. Ο George DeVincenzi, ένας φύλακας στο Αλκατράζ από το 1950 έως το 1957 ανέφερε ότι αυτή η γειτνίαση με την κουλτούρα της Καλιφόρνια οδήγησε πολλούς φυλακισμένους στην παράνοια.

Όπως λέει: "Τα γιοτ περικύκλωναν το νησί κι οι άνδρες στο τρίτο διάζωμα του δεύτερου και τρίτου τετραγώνου μπορούσαν να δουν τις κοπέλες να φορούν μπικίνι και να πίνουν κοκτέιλ. Ήταν τόσο κοντά αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά."

Τα νοητικά παιχνίδια έγιναν ακόμη πιο βίαια.

"Όταν νύχτωνε, το μέρος γινόταν πιο κρύο κι υγρό", λέει ο DeVincenzi. "Μπορούσες να ακούσεις το κουδούνισμα από τις σειρήνες ομίχλης. Ήταν ένας ήχος που πολλές φορές γινόταν τρομακτικός ακόμη και για τους δολοφόνους που βρίσκονταν ανάμεσα μας."

Οκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Αλκατράζ από τους έγκλειστους. Ένας φύλακας δολοφονήθηκε ύστερα από επίθεση που δέχθηκε στα πλυντήρια των φυλακών στα μέσα του 1930 και δύο κατά την διάρκεια μιας οργανωμένης εξέγερσης το 1946. Πέντε έγκλειστοι σκοτώθηκαν από ξαφνικές επιθέσεις κι άλλοι πέντε αυτοκτόνησαν.

Τσίμπημα στα οπίσθια

Για χρόνια μετά από το κλείσιμο της φυλακής, η αίσθηση της απομόνωσης του νησιού παραμένει ακόμα. Μέχρι την εποχή των κινητών τηλεφώνων οι νυχτερινοί φύλακες είχαν ένα τηλέφωνο που επέτρεπε την επικοινωνία από το πλοίο στην ακτή.

Ο Erik Novencido είχε αναλάβει τη νυχτερινή βάρδια φύλαξης του νησιού για 10 χρόνια. Το χειρότερο ήταν να διασχίζει τους διαδρόμους του δωματίου θεραπείας με ηλεκτροσόκ. Μια φορά το φωτογράφισε για να το δείξει στους φίλους του. Όταν εμφάνισε το φιλμ, όπως λέει, η φωτογραφία δείχνει ένα πρόσωπο μέσα στο δωμάτιο το οποίο στεκόταν πίσω του και τον κοιτούσε. Ποτέ δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό.

Αναφέρει χαρακτηριστικά: "Απλά τρομοκρατήθηκα! Οι φύλακες εδώ μου έλεγαν διάφορες ιστορίες για το τι συνέβαινε εδώ. Και τους έλεγα να τις κρατήσουν για τον εαυτό τους καθώς εγώ έχω ήδη τις δικές μου."

Ο βετεράνος φύλακας του πάρκου, Craig Glassner, φοβόταν ακόμη και την ημέρα, λέγοντας: "Μια φορά ήμουν σε ένα απομονωμένο σημείο κι άκουσα έναν ήχο σαν κάποιος να φυσούσε μέσα σε ένα μεγάλο μπουκάλι της coca cola. Σκέφθηκα να τρέξω και τότε αντιλήφθηκα ότι ο αέρας φυσούσε ανάμεσα από τα κάγκελα ενός φράχτη. Πραγματικά φοβήθηκα!"

Η Mary McClure που δούλευε νύχτες στο Αλκατράζ για 12 χρόνια προτιμούσε την απομόνωση. "Ήταν η ιδέα ότι είσαι μόνος σε όλο το νησί", όπως είπε.
Κι όμως, υπήρξαν διάφορα περίεργα περιστατικά.

Όπως αναφέρει η McClure, μια 52χρονη πρώην βοηθός ιατρού: "Πολλές φορές τη νύχτα είχα την αίσθηση ότι κάποιος με τσιμπούσε στα οπίσθια. Αυτό συνέβαινε με μεγάλη συχνότητα. Δεν έχω κάποια εξήγηση για αυτό και δεν το αναφέρω σε άλλους ανθρώπους γιατί ξέρω ότι θα με κάνει να ακούγομαι σαν τρελή."

Ο 83χρονος John Banner ήταν έγκλειστος στο Αλκατράζ για 4 χρόνια την δεκαετία του 1950. Ακόμη θυμάται τον οξύ ήχο που έκανε ο αέρας το βράδυ. "Παρέμενα άγρυπνος, ακούγοντας τον ήχο του αέρα, προσπαθώντας να έχω κατά νου τη λογική που είχα αφήσει πίσω μου και πάντα σκεφτόμουν την σκληρότητα αυτής της φυλακής", λέει ο κατάδικος ληστής τραπεζών που ζει στην Αριζόνα.

Το υλικό των φωτογραφιών εγκλημάτων

Όταν νυχτώνει δε μπορείς να φύγεις από το Αλκατράζ, μόνο "δραπετεύεις". Ένας δασοφύλακας δίνει στον Johnson τα κλειδιά του νησιού, κατευθυνόμενος προς το ferry boat το οποίο μεταφέρει τους τελευταίους 5000 επισκέπτες. Ο Johnson στέκεται ανάμεσα στους γλάρους. Αυτά τα μεγάλα πουλιά είναι παντού, παρατεταγμένα στους τοίχους και πετάνε σαν όρνια, κάνοντας τον να νιώθει άβολα.

Όπως λέει: "Είναι σα να με παρακολουθούν για να δουν αν θα καταρρεύσω, όπως στην ταινία The Birds του Alfred Hitchcock." Κάνει έναν έλεγχο μήπως ξέμεινε κάποιος τουρίστας πίσω και προετοιμάζεται για τη μεγάλη νύχτα. Ο πατέρας του Johnson ήταν φύλακας στις φυλακές της Νέας Υόρκης. Είναι σα να έχει την δουλειά αυτή στο αίμα του όμως το Αλκατράζ είναι κάτι το διαφορετικό.

Όταν κι οι τελευταίες αχτίδες του ηλίου χάνονται, το φρούριο του νησιού μετατρέπεται σε ένα θλιβερό κι άχαρο μέρος το οποίο ήταν το υλικό για τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες εγκλημάτων την δεκαετία του 1950. Ο Johnson ακούει μουσική από το iPod του. Πληρώνεται με υπερωρίες για την 18ωρη βάρδια του (από τις 3 μ.μ. έως τις 9 π.μ.) όμως πολλές φορές στην έρημη νύχτα σκέφτεται ότι αυτά τα χρήματα είναι σα "ματωμένα".

Στις 8 π.μ. το ράδιο του κατακλύζεται από φωνές των αστυνομικών του πάρκου κι ο Johnson καταλήγει στην αρχική του θέση καθώς τα πουλιά φεύγουν γρήγορα από τα περβάζια. Το φυλάκιο φαίνεται σαν ένα στοιχειωμένο κάστρο. Διασχίζει τον διάδρομο των κελιών που οι έγκλειστοι κάποτε αποκαλούσαν ως Broadway και Sunset Alley and Seedy Street. Καθώς μπαίνει σε ένα έρημο κελί ακούει την βαριά σιδερένια πόρτα να τρίζει. Ο μικρός χώρος φαίνεται εντελώς μαύρος παρόλο που τα μάτια του έχουν συνηθίσει σ' αυτόν.

Σταματάει στο κελί του Frank Lee Morris του οποίου το θαρραλέο ξέσπασμα απαθανατίστηκε στην ταινία "Απόδραση από το Αλκατράζ". Ο Morris και δύο ακόμη άνδρες άφησαν κάποια ομοιώματα των κεφαλιών τους από σαπούνι και χαρτί τουαλέτας μέσα στα κελιά τους. Το σχέδιο τους ήταν να εξαπατήσουν τους φύλακες ενώ αυτοί θα δραπέτευαν μέσα από τις τρύπες που είχαν σκάψει στους τοίχους των κελιών τους.

Ο Johnson κοιτάζει το σχεδιάγραμμα του ψεύτικου κεφαλιού στο κελί όπως το έχει σχεδιάσει ένας τουρίστας. Καταλαβαίνει πως θα ένιωθαν οι άνδρες εδώ καθώς λέει: "Δέκα χρόνια εδώ; Θα είχα τρελαθεί πολύ πιο πριν."

Την αυγή ο νυχτερινός φύλακας είναι πια κουρασμένος από τον "Βράχο". Δίνει τα κλειδιά στον δασοφύλακα και κάνει την δική του απόδραση από το Αλκατράζ, με τον ήλιο να πέφτει στο πρόσωπο του.

Βοσνία Ερζεγοβίνη, 19 Απριλίου. Ο άνθρωπος πίστευε πάντα πως η ζωή στη γη είναι συνυφασμένη με το σύμπαν και ένας 48χρονος βόσνιος οικονομολόγος ισχυρίζεται ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την κοσμική ενέργεια του σύμπαντος για να θεραπεύσει άλλους ανθρώπους.

"Είμαι σαν ηλεκτρικός αγωγός. Μπορώ να συλλέγω την ενέργεια του σύμπαντος και να γίνομαι κανάλι για να τη μεταδώσω σε κάποιο άτομο που έχει πρόβλημα" δηλώνει ο Dzemal Hasimovic, διαπιστευμένος ενεργειακός θεραπευτής, που μένει στο χωριό Dzindici, στα βουνά της κεντρικής Βοσνίας, περίπου 40 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Σαράγιεβο.

Ο Dzemal δημιούργησε ένα ειδικό ενεργειακό πεδίο, μέσα από το οποίο μπορούν να προσλαμβάνουν κοσμική ενέργεια μέχρι και 30 άτομα, ώστε να θεραπεύουν ασθένειες του σώματος και της ψυχής. Προσκαλέστηκε να ανοίξει παρόμοια πεδία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Νορβηγία, αλλά προτίμησε να το κάνει στην πατρίδα του, στο χωριό Dzindici. Σ' αυτό το μέρος, κατασκεύασε ένα ειδικό πεδίο κοσμικής ενέργειας δίπλα στο σπίτι του, όπου οι συγχωριανοί του συνήθιζαν να αλέθουν στάρι.

Ένα απλό τμήμα εδάφους 30 τετραγωνικών μέτρων στρωμένο με γρασίδι είναι σημαδεμένο με πέτρες, ώστε να αποφευχθούν πιθανές διαρροές της ενέργειας, λέει ο βόσνιος θεραπευτής. "Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενεργοποιούσα κάθε χιλιοστό του χώρου, ανοίγοντας ένα κανάλι κοσμικής ενέργειας, που τώρα πλέον είναι ενεργό στο πεδίο" συμπληρώνει. Το πεδίο θα λειτουργεί από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα καθημερινά, από τις 15 του Απρίλη μέχρι τις 15 του Οκτώβρη αυτόν τον χρόνο.

"Άνθρωποι που έχουν συγκεκριμένα προβλήματα με την υγεία τους, ή οτιδήποτε άλλο, ή που απλώς νιώθουν την ανάγκη να μπουν στο πεδίο, να σταθούν μέσα σ΄ αυτό ή και να κάτσουν. Δε χρειάζεται να μιλήσουν για τα προβλήματά τους, απλά να συγκεντρωθούν στα προσωπικά τους προβλήματα με το πρόσωπό τους στραμμένο στην ανατολή και τις παλάμες τους ανοιχτές στον αέρα" εξηγεί ο Dzemal. Το ανθρώπινο σώμα ρουφάει την κοσμική ενέργεια, σαν απορροφητήρας, συμπληρώνει.

Δέκα λεπτά παραμονής στο πεδίο θα ήταν περισσότερα από αρκετά για τη νέα αυτή θετική ενέργεια, ώστε να γεμίσει το σώμα και να απομακρύνει την αρνητική, η οποία διαρρέει από το σώμα μέσω των ποδιών και κατευθύνεται στο έδαφος, όπου εξουδετερώνεται.

Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται διαφορετικού τύπου εμπειρίες κατά την έκθεσή τους στην κοσμική ακτινοβολία και οι περισσότεροι από αυτούς, έχουν μία αίσθηση γαργαλήματος, λέει ο Dzemal. "Ένιωσα κάτι παράξενο, σα να έρεε ήπιος ηλεκτρισμός μέσα από τις παλάμες μου" αφηγείται η Djana από το Σαράγιεβο, αφού κάθισε για λίγη ώρα στο ενεργειακό πεδίο του Dzemal. Η συσσωρευμένη θετική ενέργεια δρα τρεις ημέρες μετά από τη θεραπεία, σύμφωνα με τον Dzemal.

Ο θεραπευτής ισχυρίζεται ότι έχει βοηθήσει πολλούς διάσημους ανθρώπους με τη βιοενέργεια αυτή, συμπεριλαμβάνοντας την πριγκίπισσα του Μονακό και έναν σεΐχη από το Κουβέιτ. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ωστόσο, ήταν το ότι βοήθησε τον αδελφό του να επιζήσει από ένα δυνατό καρδιακό επεισόδιο, πριν από δύο χρόνια.

"Ο αδελφός μου ήταν σε βαθύ κόμμα για τρεις μήνες και κανείς δεν πίστευε ότι θα επιζούσε. Στεκόμουν δίπλα του όλους αυτούς τους μήνες και ακόμα τρεις μήνες και δύο ημέρες. Σήμερα ο αδελφός μου είναι δυνατός και υγιής ξανά" λέει ο Dzemal.

Ανακάλυψε πρώτη φορά τις ικανότητές του αυτές, όταν ήταν 10 χρονών αγόρι. "Ένα βράδυ δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα και το σπίτι ήταν σκοτεινό. Ήθελα να μετακινήσω το βιβλίο του σχολείου μου και με έκπληξη είδα ένα περίεργο φως να αναδύεται από τα χέρια μου. Ήταν σαν τα χέρια μου να είχαν διαποτιστεί από ένα φωσφορίζων υγρό" εξιστορεί.

Σαν αγόρι, δεν τον είχε απασχολήσει το θέμα σχετικά με την ενέργεια που του είχε δοθεί, αλλά αργότερα άρχισε να διαβάζει βιβλία για την βιο-ενέργεια και τις υπερφυσικές ικανότητες, ιδιαίτερα σχετικά με τη γνωστή ρωσίδα ψυχικό Eugenia Davitashvili, που είναι γνωστή ως Djuna.

Ωστόσο, οι ειδικοί από την πρώην Γιουγκοσλαβία δεν έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον για την περίπτωσή του και ο Dzemal επικοινώνησε με ένα ιταλικό ινστιτούτου βιο-ενεργειακής έρευνας στο Μιλάνο, απ΄ όπου πήρε ένα πιστοποιητικό που διαβεβαίωνε την υπερβολικά πάνω από το φυσιολογικό, ενεργειακή δύναμή του. Επίσης, ειδικεύτηκε στη θεραπεία μέσω βιοενέργειας, μέσα στο ίδιο ινστιτούτο.

Δηλώνει ότι αυτή η θεραπευτική μέθοδος μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία πονοκεφάλων, ρευματισμών, ισχιαλγίας, ψυχο-καταθλιπτικών καταστάσεων και πολλών άλλων σοβαρών προβλημάτων υγείας. Ο αριθμός των βοσνίων που ζητούν τη βοήθειά του αυξήθηκε μετά από τον πόλεμο που είχε γίνει μεταξύ 1992 και 1995, ο οποίος είχε αφήσει πολλούς ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα υγείας, εξαιτίας της έλλειψης ενέργειας.

"Κάθε σώμα παράγει τη δική του ενέργεια. Προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά προκαλούν απώλειες ενέργειας στο σώμα μας και μας κάνουν πολύ αδύναμους στο να αντιμετωπίσουμε τη ζωή" σύμφωνα με τον Dzemal.

Κυκλικοί βρόχοι μαγνητικών πεδίων κατά μήκος της ηλιακής κορόνας, μεταφέρουν μαγνητικά ηχητικά κύματα.

Η ακρόαση αυτής της ηλιακής συμφωνίας ωστόσο θα ήταν αδύνατη για ένα ανθρώπινο αυτί, καθώς η συχνότητα των ηχητικών κυμάτων βρίσκεται κάτω από το κατώφλι της ανθρώπινης ακοής. Ενώ οι άνθρωποι μπορούν να αντιληφθούν ήχους μεταξύ των 20 και 20.000 hertz, τα ηλιακά ηχητικά κύματα εκπέμπονται σε μια τάξη μεγέθους milli-hertz (ένα χιλιοστό του hertz).

Η μελέτη, η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα στην Εθνική Αστρονομική Συνάντηση της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρίας στο Lancashire της Αγγλίας, αποκαλύπτει ότι τα μαγνητικά πεδία σε σχήμα κυκλικών βρόχων που βρίσκονται κατά μήκος της εξώτερης ηλιακής περιοχής και που ονομάζεται «η κορόνα», φέρουν μαγνητικά ηχητικά κύματα με τρόπο παρόμοιο με των μουσικών οργάνων, όπως η κιθάρα ή τα πνευστά όργανα.

Ο Robertus von Fay-Siebenburgen και οι συνεργάτες του στο Ερευνητικό Κέντρο Ηλιακής Φυσικής και Διαστημικού Πλάσματος (Solar Physics and Space Plasma Research Center) του πανεπιστημίου του Sheffield συνδύασαν πληροφορίες που συλλέχτηκαν από δορυφόρους ηλιακής τροχιάς με θεωρητικά μοντέλα ηλιακών προόδων, όπως προεκβολές της μάζας της ηλιακής κορόνας.

Ανακάλυψαν ότι τα εκρηκτικά συμβάντα στην επιφάνεια του ηλίου, φαίνονταν να προκαλούν την εκπομπή ακουστικών κυμάτων, τα οποία αναπηδούν πίσω και μπροστά μεταξύ των άκρων των βρόχων του μαγνητικού πεδίου, ένα φαινόμενο γνωστό ως το στάσιμο κύμα.

«Αυτοί οι μαγνητικοί βρόχοι είναι ανάλογοι με μια απλή χορδή κιθάρας», εξηγεί ο Robertus von Fay-Siebenburgen. «Αν τεντώσεις και αφήσεις μια χορδή κιθάρας, θα ακούσεις τη μουσική».

Στο κοσμικό ισοδύναμο του τεντώματος της χορδής της κιθάρας, οι επονομαζόμενες μικροαναλαμπές στη βάση των βρόχων, θα μπορούσαν να τεντώνουν τους μαγνητικούς βρόχους και να θέτουν σε κίνηση τα ηχητικά κύματα, στοχάζονται οι ερευνητές. Ενώ οι ηλιακές αναλαμπές είναι οι μεγαλύτερες εκρήξεις στο ηλιακό σύστημα, οι μικροαναλαμπές είναι ένα εκατομμύριο φορές μικρότερες, αλλά πολύ περισσότερο συχνές. Και τα δύο αυτά φαινόμενα σχετίζονται σήμερα με την εκπομπή θερμότητας προς την εξώτερη επιφάνεια του ηλίου.

Τα ακουστικά κύματα μπορούν να είναι εξαιρετικά ενεργητικά, φτάνοντας ύψη δεκάδων μιλίων, και μπορούν να ταξιδέψουν με γρήγορες ταχύτητες από 45.000 μέχρι 90.000 μίλια την ώρα. «Αυτές οι [εκρήξεις] απελευθερώνουν ενέργεια ισοδύναμη με εκατομμύρια βόμβες υδρογόνου», είπε ο Robertus von Fay-Siebenburgen.

«Αυτές οι ενέργειες διεγείρουν τις μαγνητικές χορδές ή σταθερούς αυλούς, οι οποίες προκαλούν σταθερά κύματα - ακριβώς τα ίδια κύματα που παρατηρεί κανείς σε μια χορδή κιθάρας», είπε ο von Fay-Siebenburgen στη SPACE.com. Οι «ήχοι» εξασθενούν και σιωπούν σε λιγότερο από μια ώρα, κατασπαταλώμενοι στην καυτή ηλιακή κορόνα.

Οι σχετικές με τη μουσική ανακαλύψεις μπορούν να βοηθήσουν στην ερμηνεία του γιατί η ηλιακή κορόνα έχει τόσο μεγάλη θερμοκρασία. Ενώ η θερμοκρασία στην επιφάνεια του ηλίου βρίσκεται στους 10.000 βαθμούς Fahrenheit (5.538 Celsius), τα αέρια πλάσματος στην κορόνα ανεβαίνουν σε περισσότερο από 100 φορές μεγαλύτερες θερμοκρασίες.

Υπάρχει μια συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με τη δύναμη αλλά και την αλήθεια του πίνακα Ouija. Στην ουσία υπάρχουν τρεις βασικές τοποθετήσεις για αυτόν: "Από την φύση του κακός", "δεν υπάρχει πρόβλημα εάν χρησιμοποιείται προσεχτικά" και "από την φύση του ακίνδυνος".

• Είναι από την φύση του επικίνδυνος, μπορεί να ανοίξει διόδους σε δαιμονικές οντότητες και δεν θα έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιείται.
• Είναι επικίνδυνος μόνο όταν χρησιμοποιείται με κακή πρόθεση αλλά μπορεί να είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την επίκληση πνευμάτων αν χρησιμοποιηθεί σωστά και με καλή πρόθεση.
• Είναι από την φύση του ακίνδυνος και δεν έχει καμία ισχύ σε επικλήσεις, ούτε για καλό σκοπό ούτε για κακό. Οι επιδράσεις του αν υπάρχουν είναι ψυχολογικής φύσεως μόνο.

Ποια είναι η αλήθεια; Μιλήστε σε μια ομάδα ανθρώπων και θα βρείτε ισχυρούς υποστηρικτές κάθε άποψης. Πριν μερικά χρόνια διεξήχθηκε μια έρευνα σε αναγνώστες του paranormal.about.com σχετικά μ' αυτό το θέμα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 65% απ' αυτούς απάντησαν πως ο πίνακας Ouija είναι επικίνδυνος ενώ το 35% ότι είναι ακίνδυνος.

Από την φύση του κακός

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι περισσότερο θρησκευόμενοι αναγνώστες ήταν εναντίον του Ouija. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι οι πιο πολλοί κορυφαίοι ερευνητές του υπερφυσικού πιστεύουν ότι το Ouija είναι ένα πολύ επικίνδυνο εργαλείο και θα πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγεται.

Ο Brad Steiger, ένας από τους πιο πολυγραφείς συγγραφείς σε υπερφυσικά θέματα, έχει εκφράσει επανειλημμένως την αντίθεση του τόσο στην χρήση όσο και στην κατοχή ακόμα του πίνακα Ouija. Στο άρθρο του "Mothers, Don't Let Your Children Grow Up to Play with Ouija Boards" (μητέρες, μην αφήνετε τα παιδιά σας να μεγαλώσουν παίζοντας με τον πίνακα Ouija), αφηγείται τη συνέντευξη που πήρε από μια 17χρονη κοπέλα η οποία πειραματιζόταν με το Ouija με απρόβλεπτες συνέπειες.

Όπως γράφει "πίστευε ότι είχε τις γνώσεις για να επικοινωνήσει με πνευματικές οντότητες μέσω του πίνακα αλλά δυστυχώς δεν είχε προνοήσει στο να έχει μια συνετή συμπεριφορά ώστε να φυλαχτεί από τις αρνητικές συνέπειες."

Ο Dale Kaczmarek, ιδρυτής της 'Κοινότητας Ερευνών Φαντασμάτων' αναφέρει στο άρθρο του "Ouija: Not a Game" (Ouija δεν είναι παιχνίδι): "Θα συμβούλευα όλους τους ανθρώπους να μην κάνουν χρήση του Ouija, της αυτόματης γραφής ή να κάνουν σεάνς (συγκεντρώσεις με σκοπό την επίκληση πνευμάτων). Τα περισσότερα από τα πνεύματα που ανταποκρίνονται στην επίκληση μέσω του πίνακα Ouija είναι αυτά τα οποία κατοικούν στα χαμηλότερα υποπεδία του αστρικού πεδίου."

Ένας από τους πιο αξιόλογους υπερφυσικούς ερευνητές, ο Hans Holzer, προειδοποιεί επίσης για τον πίνακα Ouija. Ο συγγραφέας Edmond C. Gruss, στο βιβλίο του "The Ouija Board: A Doorway to the Occult" (ο πίνακας Ouija: μία Πύλη για το Απόκρυφο) επισημαίνει ότι ο Holzer είπε: «Θα συμβούλευα όλους όσους χρησιμοποιούν τον πίνακα Ouija ως ένα παιχνίδι που ευνοεί τις κοινωνικές συναναστροφές, να το σκεφτούν ξανά. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα - ομολογώ πως είναι σπάνια αλλά αξιοσημείωτη - όπου ένας από αυτούς που συμμετέχουν στην επίκληση να είναι ένας γνήσιος διάμεσος χωρίς να το γνωρίζει. Σε αυτή την περίπτωση, ο πίνακας μπορεί εύκολα να λειτουργήσει ως δίοδος για ένα εκσαρκωμένο άτομο ώστε να πάρει τον έλεγχο του διάμεσου κάτω από ανεξέλεγκτες συνθήκες».

Δεν υπάρχει πρόβλημα, αν χρησιμοποιείται με προσοχή

Το άρθρο "Ouija, Using it Without Harm" (Ouija, χρήση χωρίς κίνδυνο) στην ιστοσελίδα PaganPath αναφέρει: "Το Ouija είναι τόσο επικίνδυνο όσο το κάνετε εσείς κι οι φίλοι σας. Μπορεί να είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την επίκληση πνευμάτων αλλά κι ένας τρόπος για να παρεισφρήσετε στο υποσυνείδητο των υπολοίπων. Αν ξεκινήσετε την όλη διαδικασία επίκλησης με την πρόθεση να δείτε τι θα συμβεί - αλλά χωρίς να αφήσετε κάποια προκατάληψη ή κάποιο φόβο σας να σας τρομάξει, είστε σε καλό δρόμο για να διασκεδάσετε και να αποκτήσετε πολύ σημαντικές εμπειρίες και πληροφορίες."

Ακόμη κι αυτοί οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο πίνακας Ouija μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς καμία επίπτωση, προτείνουν την εκτέλεση ενός 'καθαρισμού' πριν την έναρξη. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Crystalinks, «μερικοί κάνουν κάποια προσευχή πάνω από τον πίνακα ενώ κάποιοι άλλοι κάποιο άλλο τελετουργικό. Σε αυτή την περίπτωση οραματιστείτε ένα λευκό φως που σας προστατεύει ή μια ενέργεια να περιβάλλει εσάς, τον πίνακα, αυτούς που είναι μαζί σας, ακόμα και το δωμάτιο».

Από την φύση του ακίνδυνος

Ο συγγραφέας και κυνηγός φαντασμάτων Loyd Auerbach είναι ένας από τους πιο έμπειρους ερευνητές υπερφυσικών φαινομένων ο οποίος πιστεύει ότι ο πίνακας Ouija δεν έχει καμία δύναμη. Στο βιβλίο του Ghost Hunting: How To Investigate the Paranormal (Κυνήγι Φαντασμάτων: Πώς να ερευνάται το Παράξενο), γράφει: «Δεν υπάρχει τίποτα το κακό ή δαιμονικό που να συνδέεται με τους πίνακες Ouija. Οι απαντήσεις προέρχονται από ανεπαίσθητες μυϊκές κινήσεις κι όχι από πνεύματα νεκρών. Δεν έχει φανεί ποτέ ότι οι πίνακες συνδέονται με τα πνευματικά πεδία. Ο μοναδικός κίνδυνος είναι να θεωρήσουμε τις 'επικοινωνίες' ως πραγματικές».

Το 'Λεξικό του Σκεπτικιστή' συμφωνεί με την τοποθέτηση του Auerbach κι ίσως να παρέχει την περισσότερο λογική συμβουλή για το Ouija, αφού γράφει στο άρθρο του για αυτό: «Η κίνηση του δείκτη δεν οφείλεται σε υπερφυσικές δυνάμεις αλλά σε ανεπαίσθητες κινήσεις αυτών που τον ελέγχουν».

«Η παρατήρηση των δυνατών επιδράσεων των μηνυμάτων σε έκπληκτους ανθρώπους μπορεί να είναι εντυπωσιακή. Επιπλέον κάποιοι κόσμιοι άνθρωποι υποκρύπτουν συχνά κάποιες μη κόσμιες σκέψεις τις οποίες πιθανότατα να μην γνωρίζουν. Και το γεγονός ότι ένα άτομο λαμβάνει σοβαρά υπόψη του μια 'επικοινωνία' και τη συνδέει σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο ψυχαγωγίας του, είναι ίσως ένας επαρκής λόγος για να μην θεωρείται ο πίνακας Ouija ως κάτι παραπάνω από ένα ακίνδυνο τρόπο διασκέδασης. Είναι όμως ένας σημαντικός λόγος που μας αποκαλύπτει ότι τα μηνύματα δεν προέρχονται από πουθενά αλλού αλλά από το ίδιο μας το μυαλό».

Οι φυσικοί πλέον προβλέπουν το τέλος της κοσμολογίας ή της μελέτης του σύμπαντος όπως το γνωρίζουμε ως τώρα. Ευτυχώς οι κοσμολόγοι δεν θα μείνουν άνεργοι για μερικά τρισεκατομμύρια χρόνια ακόμα!

Το σύμπαν διαστέλλεται με ραγδαίους ρυθμούς, ίσως όχι τόσο ραγδαίους ώστε να "διαλυθεί" σε κομμάτια, αλλά αρκετά ώστε οι μακρινοί γαλαξίες να κινούνται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. Αυτό είναι ήδη γνωστό τα τελευταία χρόνια.

Σε μια έκθεση που θα δημοσιευθεί στο "Περιοδικό της Σχετικότητας και της Βαρύτητας", οι επιστήμονες αναρωτιούνται για το πως τα μελλοντικά ευφυή όντα θα ερευνούν το διάστημα - όταν οι σημερινοί γαλαξίες εξαφανιστούν - αφού οι γνώσεις του ανθρώπινου είδους θα έχουν εκλείψει. Θα μάθουν αν το Big Bang συνέβη όντως; Ή θα ανακαλύψουν πάλι την σχετικότητα;

Το σύμπαν θα μοιάζει σαν ένα νησί

Ο Lawrence Krauss, ένας θεωρητικός φυσικός στο Case Western Reserve University στο Cleveland του Οχάιο ο οποίος συνεργάστηκε με τους υπόλοιπους επιστήμονες για την συγγραφή του άρθρου αναφέρει ότι για ένα πολύ μεγάλο διάστημα οι μελλοντικοί παρατηρητές θα είναι άτυχοι.

"Οι παρατηρήσεις τους θα κολλούνε στο απόλυτο κενό", αναφέρει ο Krauss, ο οποίος μάλιστα επισημαίνει ότι οι γαλαξίες που βρίσκονται έξω από το γαλαξιακό μας σύμπλεγμα θα εξαφανιστούν σε περίπου 100 δισεκατομμύρια χρόνια. "Θα νιώθουν πολύ ξεχωριστοί όταν συμβεί αυτό αφού το δικό μας μικροσκοπικό σύμπλεγμα γαλαξιών θα είναι το σύμπαν που θα παρατηρούν".

Χωρίς κάποιο κοσμολογικό σημείο αναφοράς, εξηγεί ο Krauss, οι μελλοντικοί παρατηρητές δεν θα έχουν στοιχεία ότι το σύμπαν τους ακόμα θα διαστέλλεται, και λέει χαρακτηριστικά:. "Θα είναι μια αντεστραμμένη κατάσταση όπου ο τρόπος σκέψης θα επιστρέψει στο σημείο που ήταν όταν παρατηρήθηκε η αλλαγή του τον 20ο αιώνα".

Με άλλα λόγια, οι παρατηρητές θα νομίζουν ότι το σύμπαν είναι απλά ένα στατικό ή μη διαστελλούμενο σύμπλεγμα γαλαξιών, όπως ακριβώς πίστευαν οι επιστήμονες μέχρι την δεκαετία του 1920. Το άρθρο αναφέρει χαρακτηριστικά ότι "το στατικό σύμπαν θα επιστρέψει με 'εκδικητικές διαθέσεις'".

Χωρίς μικροκυματική ακτινοβολία

Ένα επιπρόσθετο θέμα για τους μελλοντικούς παρατηρητές θα είναι η εξαφάνιση των μικροκυμάτων κοσμικής ακτινοβολίας το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Big Bang σε 250 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου. Χωρίς αυτό, όπως αναφέρει ο Krauss, οι μελλοντικοί παρατηρητές δεν θα είναι σίγουροι ούτε για τον τρόπο αλλά ούτε και για το πότε δημιουργήθηκε το σύμπαν.

Το πρόβλημα σχετίζεται με την επίδραση του φαινομένου Doppler. Όταν μας πλησιάζει ένας κομήτης με πολύ μεγάλη ταχύτητα, τα κύματα ήχου από το "σφύριγμά" του συμπιέζονται έτσι ώστε να δημιουργείται μια υψηλότερη συχνότητα. Καθώς μας προσπερνάει, τα κύματα ήχου κινούνται τόσο κοντά το ένα με το άλλο που γίνονται χαμηλότερης συχνότητας κι έντασης. Με παρόμοιο τρόπο, όσο το σύμπαν διαστέλλεται η συχνότητα του φωτός θα επιμηκύνεται συνεχώς και θα εξασθενήσει. Ο Krauss αναφέρει χαρακτηριστικά ότι: "Το μήκος κύματος του φωτός θα είναι τόσο μεγάλο όπου στο τέλος θα φτάσει στο μέγεθος του γαλαξία μας και θα απορροφηθεί."

Ο Krauss, παρόλα αυτά, είναι πεπεισμένος ότι κάποιος υποθέτει ότι θα έχει ανθρώπινη μορφή θα είναι ο επόμενος Αϊνστάιν και θα ανακαλύψει ξανά την γενική σχετικότητα. Είναι επίσης αισιόδοξος ότι οι μελλοντικοί παρατηρητές θα είναι σε θέση να εξηγήσουν την δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος μέσω της μελέτης των αστερισμών στον γαλαξία.

Τέλος, πιστεύει ότι υπάρχει κι η θετική πλευρά του να μην γνωρίζουμε την αληθινή ιστορία του σύμπαντος, λέγοντας: "δεν θα υπάρχει καθόλου στατικός ηλεκτρισμός στις τηλεοπτικές οθόνες τους", εξηγώντας ότι αν δεν υπάρχουν μακρινοί γαλαξίες τριγύρω για να εκπέμπουν κοσμική ακτινοβολία, τα κανάλια εκπομπής θα είναι πολύ πιο καθαρά.

Έχουνε ήδη περάσει 150 χρόνια από τη γέννηση του εφευρέτη Νίκολα Τέσλα και η αινιγματική αυτή προσωπικότητα, που με κάποιον τρόπο έμοιαζε σα να αντλεί ιδέες από το μέλλον και να τις προσφέρει στο παρόν, αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους του 20ου αιώνα και ως σηματοδότης της 2ης Βιομηχανικής Επανάστασης.

Ο 'άνθρωπος πουλί' του Bryant Park

18 Μαΐου 1917. Όπως κάθε μέρα και νύχτα εδώ και πολλά χρόνια, έτσι και σήμερα ένας μεσήλικας άνδρας μπήκε μέσα στο Bryant Park, ένα μικρό πράσινο τετράγωνο μέρος πίσω ακριβώς από την μεγαλοπρεπή δημόσια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης. Το παρουσιαστικό του ήταν εκλεπτυσμένο όπως ακριβώς και το κοστούμι του: ήταν ψηλός (1.88 μ.), αρκετά αδύνατος με ευγενική φυσιογνωμία, φορούσε ένα μαύρο παντελόνι, κοστούμι με ουρά κι ένα μαύρο ψηλό καπέλο. Κάτω από το σακάκι φορούσε ένα γιλέκο, λευκό πουκάμισο και λευκό παπιγιόν. Ένα ολοκαίνουριο ζευγάρι γκρι γαντιών κάλυπτε τα ασυνήθιστα μεγάλα χέρια του και τους εξέχοντες αντίχειρές του που κρατούσαν ένα μπαστούνι κι ένα καφέ χαρτοφύλακα που ήταν γεμάτος με ψίχουλα.

Μέσα σε δευτερόλεπτα από την άφιξη του, τα περιστέρια μαζεύτηκαν γύρω του όπως τα σιδερένια ρινίσματα σε ένα μαγνήτη. Χαμογελώντας και μουρμουρίζοντας στα περιστέρια που γουργούριζαν, ο άντρας τέντωσε τα χέρια του κι εξαφανίστηκε γρήγορα μέσα σε ένα σύννεφο από λευκά και γκρίζα φτερά. Η εναέρια απόδρασή του ήταν σύντομη και διακόπηκε από την παρουσία ενός άλλου άνδρα, που φορούσε επίσης κοστούμι με ουρά κι ο οποίος τον άρπαξε βιαστικά.

Ο 'άνθρωπος πουλί' του Bryant Park απελευθερώθηκε και προσγειώθηκε απρόθυμα. Ήταν εξάλλου μια πολύ σημαντική νύχτα για τον Νίκολα Τέσλα. Επρόκειτο να του απονεμηθεί το μετάλλιο Edison από το 'American Institute of Electrical Engineers' (AIEE) και θα του το παρέδιδε ο άνδρας που είχε έρθει να τον βρει, ο παλιός του φίλος Δρ Bernard A Behrend.

Ο Behrend υποστήριξε στο λόγο του ότι "η Φύση κι οι νόμοι της παραμένουν κρυφοί τη νύχτα", δανειζόμενος τον επιτάφιο λόγο του Alexander Pope προς τον Newton. Συνεχίζοντας είπε πως "ο Θεός ευτυχώς μας έδωσε τον Tesla κι αν μπορούσαμε να υπολογίσουμε κι όχι να εξαλείψουμε τις ανακαλύψεις του από τον βιομηχανικό κόσμο, οι 'τροχοί της βιομηχανίας θα σταματούσαν να γυρίζουν', τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και τρένα θα σταματούσαν, οι πόλεις μας θα βυθίζονταν στο σκοτάδι, οι μύλοι θα παρέμεναν αδρανείς κι ακίνητοι. Το όνομα του σηματοδοτεί μια νέα εποχή στην ανάπτυξη της ηλεκτρικής επιστήμης."

Ενώ είναι πιθανό να βρει κανείς αρκετές σύγχρονες ιστορίες σχετικά με τον ηλεκτρισμό χωρίς αυτές να κάνουν καμία αναφορά στον Τέσλα, κατά την διάρκεια της ζωής του ήταν στο πλευρό του Thomas Edison και του Guglielmo Marconi, του πιο διάσημου εφευρέτη της εποχής. Το πολυφασικό του σύστημα του εναλλασσόμενου ρεύματος (AC) παραμένει η βάση για τη μεταφορά του ηλεκτρισμού μέσα από γραμμές ενέργειας και για την προώθηση επαγωγικών μηχανών μια ακόμη πρωτοπορία του Τέσλα στα πάντα. Από τα cd players μέχρι τα υποβρύχια. Στον Τέσλα συχνά χρεώνεται η έναρξη της 'Δεύτερης Βιομηχανικής Επανάστασης', όμως αυτή η ιδιοφυΐα καταπιάστηκε με πολλά πράγματα πέραν των κινητήρων. Τα γραπτά του, οι πατέντες του κι οι ανακαλύψεις του περιλαμβάνουν τα πρώιμα μοντέλα του ραδιοφώνου, των αγωγών εκπομπής ακτινών Χ, των λαμπών φθορίου, της ρομποτικής, των ραντάρ, των αεροσκαφών, των πυραύλων, και πηγαίνοντας ακόμη παραπέρα, των ενεργειακών όπλων, του ελέγχου του καιρού και το μεγαλύτερο του όνειρο της μετάδοσης του ηλεκτρισμού χωρίς καλώδια.

Δυστυχώς, εγκατέλειψε την επαγγελματική του καριέρα. Μέχρι την στιγμή του θανάτου του, στις 7 Ιανουαρίου του 1943, ήταν χρεωμένος κατά χιλιάδες δολάρια κι είχε επισκιαστεί από τις φήμες για την εκκεντρικότητα του που τον περιέβαλαν όπως τα περιστέρια που τόσο πολύ αγαπούσε. Οι περισσότερες από αυτές τις ιστορίες ήταν αληθινές. Ευαίσθητος και με λεπτούς τρόπους, ποτέ δεν παντρεύτηκε κι ούτε φαίνεται να είχε στενές σχέσεις με γυναίκες (ή άνδρες έστω), δεν είχε ποτέ ένα σπίτι, ζούσε από την ενηλικίωση του κι έπειτα σε ξενοδοχεία, επέμενε να υπολογίζει τις ακριβείς ποσότητες φαγητού ή ποτού που θα κατανάλωνε κι έτεινε να αναλαμβάνει δράση έχοντας πάντα υπόψη του τρεις εναλλακτικές επιλογές.

Μετά τον θάνατο του, το όνομα του Τέσλα συνδέθηκε αναπόσπαστα με τη μέτρηση της έντασης ενός μαγνητικού πεδίου, με ένα κρατήρα στην αθέατη πλευρά της Σελήνης και με ένα μικρό πλανητικό αντικείμενο (Tesla 2244). Εν τω μεταξύ, οι ιδέες του συνέχισαν να αποτελούν έμπνευση για αξιοσέβαστους επιστήμονες του είδους - για χάρη των ιδεών αυτών θα πήγαινε κάποιος με χαρά πάλι στο πανεπιστήμιο - και για λεγεώνες ερευνητών που αναζητούσαν το 'ιερό δισκοπότηρο' της ενέργειας: την ελεύθερη ενέργεια.

Στον 21ο αιώνα παρατηρείται μια θεαματική αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τον Tesla και το έργο του. Το 2006, στην 150η επέτειο της γέννησης του, καθιερώθηκε από την UNESCO ως η "Χρονιά του Tesla" κι έγιναν εορταστικές εκδηλώσεις στην γενέτειρα του, την Κροατία, και στο πατρικό του σπίτι στην Σερβία. Το αεροδρόμιο του Βελιγραδίου μετονομάστηκε επίσημα σε Αεροδρόμιο Βελιγραδίου Nikola Tesla. Το 2006 επίσης εγκαινιάστηκε το Tesla Roadster, ένα υψηλών προδιαγραφών ηλεκτρικό αυτοκίνητο που σχεδιάστηκε από τη Lotus. Επίσης αν κι όχι με τόσο μεγάλο ενθουσιασμό αλλά με μεγάλη σημασία μια μηχανή στο Silverlink's North London Line πήρε το όνομα Nikola Tesla το 2001.

Η αλλαγή αυτή στις φήμες για τον Τέσλα που υπήρχαν μετά τον θάνατο του, φαίνεται σε μεγάλο βαθμό στους τίτλους των βιογραφιών του. Στην πρώτη το 1944 θεωρήθηκε μια αστείρευτη ιδιοφυΐα, το 1981 θεωρήθηκε ως ο άνθρωπος όλων των εποχών και το 2001 θεωρήθηκε ως ο άνδρας που σηματοδότησε τον 20ο αιώνα.

Ο Nikola Tesla διαβάζει ήρεμος στο εργαστήρι του, ενώ γύρω του ξεσπάνε αστραπές

Τα πρώτα χρόνια

Ο Νίκολα Τέσλα γεννήθηκε τα μεσάνυχτα της 9ης προς 10η Ιουλίου του 1856 σε ένα μικρό οικισμό του Smiljan που τότε ανήκε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων και σήμερα ανήκει στην Κροατία. Ήταν το τέταρτο από τα πέντε παιδιά της Duka Mandic και του Milutin Tesla, ο οποίος ήταν ιερέας στην γειτονική ορθόδοξη εκκλησία της Σερβίας. Ένας θρύλος αναφέρει ότι τη νύχτα εκείνη έπεφταν πολλοί κεραυνοί κι αρκετές αστραπές.

Το σπίτι του Τέσλα ήταν γεμάτο ζωή. Η Duka παρόλο που δεν είχε σπουδάσει ποτέ είχε ένα πάθος με την ευρωπαϊκή ποίηση και μπορούσε να αποστηθίζει ποιήματα και να τα θυμάται για μεγάλο χρονικό διάστημα χάρη στην εκπληκτική της μνήμη, κάτι που κληρονόμησε κι ο Nikola. Η μητέρα του ήταν μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης για εκείνον, ο οποίος ανέπτυξε όλες του τις ικανότητες υπό την δική της επίδραση. Η οικογένεια παραδοσιακά έστελνε όλα τα αγόρια της στον στρατό ή στον κλήρο, ο νεαρός όμως Nikola ήταν διαφορετικός.

Άρχισε τις εφευρέσεις του από μικρή ηλικία. Στα πέντε του έχτισε τον δικό του νερόμυλο, του οποίου οι επίπεδες πλευρές διαφοροποιούνταν από τους τροχούς με τα 'κουπιά' των υπολοίπων νερόμυλων της περιοχής. Ένας ακόμη μύλος που κινούταν από τα σκαθάρια του Ιουνίου ήταν πολλά υποσχόμενος μέχρι την στιγμή που ένας φίλος του κατέστρεψε τα καύσιμα, ένα θέαμα που έκανε το νέο εφευρέτη να γίνει έξω φρενών. Μια απόπειρα του να πετάξει από μια οροφή χρησιμοποιώντας μια ομπρέλα κι ένα αλεξίπτωτο ήταν λιγότερο επιτυχής καθώς τον βρήκε αναίσθητο η μητέρα του. Καθώς μεγάλωνε, φανταζόταν τον εαυτό του να μεταφέρεται εναερίως μέσα σε μια αεροστεγή ιπτάμενη μηχανή - είχε ήδη κατασκευάσει ένα μικρό πρωτότυπο ενός αεροστεγούς κυλίνδρου και να χτίζει ένα τεράστιο νερόμυλο στην βάση των καταρρακτών του Νιαγάρα. Αυτό θα αποτελούσε τουλάχιστον ένα προφητικό όραμα.

Η οικογενειακή ζωή ήταν βουκολική. Τα παιδιά μοιράζονταν την ζωή τους με τα ζώα της φάρμας, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου αριθμού περιστεριών, όμως μια τραγωδία χτύπησε την οικογένεια όταν ο Nikola ήταν πέντε χρονών. Ο 12χρονος αδερφός του Daniel - που ο Nikola τον θεωρούσε ως ήρωα του σκοτώθηκε σε ένα ατύχημα. Οι εκδοχές διίστανται μπορεί να σκοτώθηκε πέφτοντας από κάποιο αγαπημένο του άλογο ή να έπεσε κάτω από τις σκάλες. Ακόμη κι ο Nikola μπορεί να θεωρήθηκε υπεύθυνος για την πτώση του. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η απώλεια του Daniel επηρέασε βαθύτατα τον Nikola, ο οποίος άρχισε να εκδηλώνει σημάδια υπερευαισθησίας που θα τον έκαναν εκκεντρικό για την υπόλοιπη ζωή του. Όταν ήταν μεσήλικας έγραψε στο 'My Inventions', Electrical Experimenter, (Φεβρουάριος - Οκτώβριος 1919):

"Απέκτησα πολλές παράξενες συμπάθειες, αντιπάθειες και συνήθειες. Τις αιτίες για κάποιες απ' αυτές μπορώ να τις ανιχνεύσω σε εξωτερικές παραστάσεις ενώ κάποιες άλλες δε μπορώ. Είχα μια έντονη απέχθεια για τα γυναικεία σκουλαρίκια. Δεν θα άγγιζα τα μαλλιά των υπολοίπων ανθρώπων εκτός ίσως, εάν με απειλούσαν με περίστροφο. Θα ανέβαζα πυρετό αν έβλεπα ένα ροδάκινο κι αν υπήρχε καμφορά κάπου στο σπίτι, ένιωθα πάρα πολύ άσχημα." Φαίνεται πως οι φοβίες του εμπόδισαν τον Tesla από το να αποκτήσει οικειότητα με άλλους ανθρώπους.

Για ένα μικρό χρονικό διάστημα όταν σπούδαζε ηλεκτρολογία - μηχανολογία και μαθηματικά στο Πολυτεχνείο του Graz της Αυστρίας, ο πρόωρα ανεπτυγμένος Tesla ανέπτυξε ένα μεγάλο ενδιαφέρον για το εναλλασσόμενο Ρεύμα και τον Βολταίρο. Δεν αποφοίτησε όμως ποτέ, επειδή πιθανότατα αποβλήθηκε λόγω άσωτης συμπεριφοράς. Το 1882, αφού 'έχασε' 2 χρόνια στην Πράγα, η οικογένεια του Nikola του εξασφάλισε μια δουλειά στο επιτελείο της Edison Telephone Company στο Παρίσι. Εκεί έκανε τόσο καλή δουλειά βελτιώνοντας κι επισκευάζοντας τις μηχανές στους σταθμούς ηλεκτρικής ενέργειας που είχε η εταιρεία στην Γαλλία και την Γερμανία που τον παρουσίασαν στον ίδιο τον Thomas Edison με προσωπική επιστολή, στην οποία αναφερόταν: "γνωρίζω δύο σπουδαίους άνδρες. Ο ένας είστε εσείς κι ο άλλος είναι αυτός ο νέος άνδρας."

Και με αυτό ως αφορμή, ο Τέσλα ακολούθησε το κύμα μετανάστευσης προς την Αμερική έχοντας στις τσέπες του μόνο 4 σεντς, μερικά τεχνικά διαγράμματα και το τετράδιο στο οποίο έγραφε ποίηση.

Όταν ο Τέσλα κι ο Edison συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη το 1884, ο 'Μάγος του Menlo Park' ήταν ένας ισχυρός και πλούσιος άνθρωπος, βαθιά αναμεμειγμένος σε μάχες για πατέντες και πνευματικά δικαιώματα τόσο για τη λάμπα φωτισμού όσο και για το μικρόφωνο. Παρείχε επίσης ενέργεια στο Manhattan κι ηλεκτρικό φως στο Roselle του New Jersey ενώ παράλληλε προσπαθούσε να αντικαταστήσει τον φωτισμό γκαζιού - που αποτελούσε μονοπώλιο με τον δικό του: το συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα.

Ο Τέσλα εντυπωσίασε τον Edison, παρόλο που οι διαφορές στις προσωπικότητες τους ήταν εμφανείς: Ο Tesla ήταν ηθικός, σχολαστικός, λεπτοκαμωμένος κι ονειροπόλος. Ο Edison ήταν ανέντιμος, ανοργάνωτος κι άρτιος εφευρέτης. Έδωσε επίσης την ευκαιρία στο νεαρό ιδεαλιστή να αποκτήσει την πρώτη του εμπειρία με την σκληρή πραγματικότητα του επιχειρηματικού κόσμου παρόλο που ο Τέσλα δεν άδραξε ποτέ αυτή την ευκαιρία σε μεγάλο βαθμό.

Όταν ο Τέσλα προσφέρθηκε να αυξήσει την αποδοτικότητα των κινητήρων της εταιρίας, ο Edison του έδωσε την εποπτεία ενώ υποσχέθηκε να του δώσει 50.000 δολάρια όταν θα τελείωνε το έργο. Ο Τέσλα δούλευε νυχθημερόν για σχεδόν ένα χρόνο, κάνοντας γενικές επισκευές κι αυτοματοποιήσεις των κινητήρων στα εργαστήρια του Edison, βρίσκοντας παράλληλα και πατέντες για πολλά καινούρια πράγματα. Όταν αυτό το εγχείρημα ολοκληρώθηκε κι επισκέφθηκε τον εργοδότη του για την συμφωνημένη αμοιβή, απογοητεύτηκε όταν τον άκουσε να καγχάζει λέγοντας: " Τέσλα, δεν καταλαβαίνεις το αμερικάνικο χιούμορ μας."

Αηδιασμένος από αυτήν την έλλειψη τιμής κι ηθικής που είδε, ο Τέσλα παραιτήθηκε από την εταιρία. Ίσως να συνειδητοποίησε ότι η παραμονή του στον Edison ο οποίος ήταν αφοσιωμένος στο συνεχές ρεύμα θα τον οδηγούσε σε αδιέξοδο αν ήθελε να πραγματοποιήσει το όνειρο του περί εναλλασσόμενου ρεύματος. Σύντομα τον προσέγγισαν κάποιοι επενδυτές ώστε να ιδρύσει την δική του εταιρία, την Tesla Electric Light Company, για την οποία πατένταρε ένα καινούριο βολταϊκό φωτισμό όμως για μια ακόμα φορά έπεσε θύμα της ίδιας του της επιτυχίας. Αναγκάστηκε να φύγει από την εταιρία ύστερα από ένα χρόνο κι αποζημιώθηκε με μια εγγύηση επί του - μικρής αξίας αποθέματος.

Την άνοιξη του 1886 ήταν ανάμεσα στους χιλιάδες ανθρώπους που αντιμετώπισαν την οικονομική κρίση εκείνης της χρονιάς εγκαταλείποντας τη Νέα Υόρκη έως ότου η κρίση ξεπεράστηκε τον επόμενο χρόνο. Ο επικεφαλής του εργατικού προσωπικού του ο οποίος δεν απασχολούταν κι εκείνος ανάλογα με τις ικανότητες του τον συνέστησε στον AK Brown, μάνατζερ της Western Union Telegraph Company. Ο Brown εντυπωσιάστηκε από την θεωρία του Τέσλα για το εναλλασσόμενο ρεύμα και τον εφοδίασε με μια εταιρία, την Tesla Electric Company, καθώς κι ένα εργαστήριο στην 33η οδό της 5ης Λεωφόρου.

Έτσι, μετά από μια θυελλώδη αρχή, η ζωή του Νίκολα Τέσλα άρχισε να μετατρέπεται σε ένα μύθο.

Nikola Tesla

Ο μάγος της Δύσης

Μέσα σε έναν καταιγισμό από πατέντες, το 1888 ο Tesla άρχισε να πραγματοποιεί τα όνειρα του. Το τελειοποιημένο πολυφασικό του σύστημα - κι όχι τα διάφορα μηχανήματα διευκόλυνε στην ανάπτυξη περιστροφικών μαγνητικών πεδίων για την κίνηση των μηχανημάτων, μειώνοντας έτσι τις τριβές και τις δονήσεις που ήταν χαρακτηριστικά των παλιότερων μηχανημάτων κι αυξάνοντας την απόδοση τους. Ήταν μια απλή ιδέα η οποία αντιμετωπίστηκε με άκρατο ενθουσιασμό από την AIEE κι ο Tesla σύντομα τράβηξε την προσοχή του George Westinghouse, ο οποίος είχε ένα εργοστάσιο παραγωγής εναλλασσόμενου ρεύματος στο Buffalo της Νέας Υόρκης. Ο Westinghouse υιοθέτησε το σύστημα του Tesla και τον προσέλαβε για να αναβαθμίσει τις γεννήτριες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που είχε ήδη.

Η μεταξύ τους συνεργασία έγινε σύντομα γνωστή στον Edison, του οποίου το σύστημα συνεχούς ρεύματος ήταν ευρέως διαδεδομένο στην Ανατολική Ακτή κι οι γεννήτριες της Edison PR υπερλειτουργούσαν. Το εναλλασσόμενο ρεύμα αν και ήταν θεωρητικά ασφαλέστερο - ήταν αρκετά επικίνδυνο αφού ένα ολόκληρο εκτροφείο ζώων έπαθε ηλεκτροπληξία, καθώς κι ο ελέφαντας του τσίρκου. Ο 'πόλεμος του ρεύματος' συνεχίστηκε για χρόνια φτάνοντας στο απόγειό του το 1890 όπου πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκτέλεση ανθρώπου με ηλεκτροπληξία, του δολοφόνου William Kemmler. Ήταν μια αργή κι εξουθενωτική διαδικασία, εξαιτίας κυρίως της φυλακής του Auburn της Νέας Υόρκης που χρησιμοποίησε το εναλλασσόμενο ρεύμα, που ο Edison είχε υποστηρίξει ότι ήταν πιο θανατηφόρο.

Το πραγματικό τέλος του 'πολέμου' ήρθε το 1893 όταν προς μεγάλη χαρά του Tesla και του εργοδότη του η Westinghouse υπέγραψε συμβόλαιο για να εγκαταστήσει μια υδροηλεκτρική γεννήτρια στην βάση των Καταρρακτών του Νιαγάρα. Το παιδικό όνειρο του Tesla πραγματοποιήθηκε και το 2006 εγέρθηκε ένα άγαλμά του επάνω σε μια από τις μηχανές προς τιμήν της περίστασης. Την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε ως ένας από τους υπεράνθρωπους του ηλεκτρισμού στην κολοσσιαία έκθεση της Columbian, στο Chicago World's Fair, ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα που τροφοδοτήθηκε εξ' ολοκλήρου από την Westinghouse AC. Εκεί ο Tesla παρουσιάστηκε μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές ως ο 'γητευτής των ρευμάτων', κατακλυσμένος από σπίθες, φλόγες και φωτοστέφανα.

Ο 'νέος μάγος της Δύσης', όπως τον απεκάλεσε ένας δημοσιογράφος, βρισκόταν πλέον στο απόγειο της δόξας του. Στο Παρίσι και το Λονδίνο συνάντησε τους σημαντικότερους επιστήμονες κι έδωσε διαλέξεις σε θρυλικές συγκεντρώσεις για την ασύρματη μετάδοση των πληροφοριών και της ενέργειας. Ένας σταθερά μεγάλος αριθμός διασημοτήτων, επιστημόνων και δημοσιογράφων επισκέφθηκαν το εργαστήριο της 5ης Λεωφόρου για να μείνουν έκθαμβοι από τις λάμπες φθορίου που τροφοδοτούντουσαν ασύρματα, πηνία που δημιουργούσαν αστραπές και όπως στην περίπτωση του Mark Twain μια δονούμενη πλατφόρμα με ανεξέλεγκτες καθαρτικές επιπτώσεις.

Ο Tesla ήταν πολύ δημοφιλής στο κοινό, έκανε όνειρα και παρουσίαζε νέες εφευρέσεις όπως τα 'τηλεαυτόματα μηχανήματα' του, τα τηλεχειριζόμενα οχήματα κι όπλα που ευελπιστούσε αλλά απέτυχε να πουλήσει στον στρατό. Επίσης, στο Missouri του St Louis το 1893 παρουσίασε αυτό που αργότερα χαρακτηρίστηκε ως η πρώτη επιτυχημένη ραδιοφωνική εκπομπή. Ο Tesla υπέβαλε δύο αιτήσεις για πατέντα σχετικά με το ραδιόφωνο εκείνη την χρονιά, αυτές όμως δεν έγιναν δεκτές παρά μόνο το 1943, τρεις μήνες μετά τον θάνατο του, αφού το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών αγνοούσε το γεγονός ότι οι πατέντες του αποτέλεσαν την βάση για το πιο γνωστό πείραμα του Guglielmo Marconi το 1895. Η φήμη κι η περιουσία του Marconi άρχιζαν να αυξάνουν μόνο όταν το άστρο του Tesla άρχισε να δύει.

Ο μάγος του ηλεκτρισμού

Για την ώρα πάντως, ο Tesla δεν είχε κάνει κάποιο λάθος. Το 1899 έπεισε τον ξενοδόχο Συνταγματάρχη John Jacob Astor να επενδύσει στο όραμα του για το δίκτυο ασύρματης επικοινωνίας σε παγκόσμια κλίμακα που κάποια μέρα θα μας επέτρεπε να επικοινωνήσουμε με τους κατοίκους του Άρη.

Ένα ειδικής κατασκευής εργαστήριο κατασκευάστηκε στην ύπαιθρο έξω από την πόλη του Colorado Spring στο Colorado σε υψόμετρο 6000 ποδιών (1800 μέτρων) όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του NORAD (North American Aerospace Defense Command) όπου οι γύρω κάτοικοι εξέτρεφαν οικόσιτα κοπάδια κι ήταν κτισμένο ένα σχολείο για τυφλούς και κωφάλαλους. Με έναν πολύ μεγάλο αριθμό από τεράστια πηνία, ενισχυτές και μετατροπείς εντός κι εκτός του κτιρίου - ένα κτίριο ύψους 142 ποδιών (43 μέτρα) - θα μπορούσε να κάνει πειράματα με τεράστιας ισχύος ηλεκτρικό ρεύμα, εξαπολύοντας τεχνητούς κεραυνούς στην ξηρή ατμόσφαιρα του βουνού κι οι οποίοι μπορούσαν να παρατηρηθούν από μίλια μακριά.

Όσοι ήταν περίεργοι και πλησίαζαν τον πειραματικό σταθμό αντιμετώπιζαν αρκετές απαγορευτικές πινακίδες ενώ η φράση του Δάντη 'Εγκαταλείψτε όλες σας τις ελπίδες όσοι έρχεστε εδώ' αναγραφόταν επάνω από την είσοδο του εργαστηρίου. Αυτοί που πλησίαζαν περισσότερο ανέφεραν ότι το έδαφος δονούταν κάτω από τα πόδια τους, σπίθες ξεπετάγονταν και οι κεραυνοί που προκαλούνταν από την εξωτερική στήλη ακούγονταν σαν τις οπλές εκατοντάδων αγριεμένων αλόγων. Μια φορά ο Tesla ξόδεψε τα αποθέματα ηλεκτρισμού ολόκληρης της πόλης προκαλώντας ένα blackout έως ότου επιδιόρθωσε ο ίδιος το πρόβλημα.

Ενώ βρισκόταν στο Colorado Springs, ο Tesla συνειδητοποίησε ότι η Γη ήταν ένας αγωγός τεραστίων διαστάσεων. Ήταν πεπεισμένος ότι είχε στείλει κύματα ELF (Εξαιρετικά χαμηλής συχνότητας) ανά τον κόσμο, δημιουργώντας έναν όγκο ενέργειας στον Ινδικό Ωκεανό, ο οποίος θα μπορούσε να αξιοποιηθεί λόγω της ισχύος του με την χρήση ενός απλού μηχανισμού όπως ένας δέκτης ραδιοσημάτων. Έξω από τον σταθμό ο Tesla μπορούσε να τροφοδοτήσει τις λάμπες με ασύρματο ρεύμα, ενώ όταν ήταν μέσα σημειώνονταν εμφανίσεις φωτεινών μπαλών και σε μια περίπτωση μιας πυκνής ομίχλης, κάτι που τον έκανε να πιστεύει ότι κάποια μέρα θα ήταν σε θέση να τροποποιεί τον καιρό και να δημιουργήσει υγρασία σε άγονες περιοχές.

Ο πιο αμφισβητήσιμος ισχυρισμός του που αποτέλεσε επίσης την αρχή του τέλους της φήμης του ως σοβαρού επιστήμονα ήταν η δήλωσή του ότι είχε λάβει ραδιοφωνικά σήματα από το διάστημα, πιθανότατα από τον Άρη ή την Αφροδίτη. Αν και δεν ήταν αυτή η πρόθεση του, αυτό το γεγονός έκανε τον Tesla τον πρώτο ραδιο-αστρονόμο, παρόλο που εκείνος υποστήριζε ότι τα σήματα προέρχονταν από κάποια άλλη νοημοσύνη.

Με τα πειράματα στο Colorado Springs, το όραμα του Tesla τελικά ξεπέρασε την ανοχή της φαντασίας του κοινού του. Ήδη η μετάδοση ραδιοκυμάτων από τη μια άκρη του Ατλαντικού ως την άλλη από το Marconi το 1901, ήταν αρκετά τολμηρή ως ιδέα για να μπορέσει να γίνει ευρέως αποδεκτή, ενώ τα ραδιοκύματα στο διάστημα κι η ασύρματη μεταφορά ενέργειας φαινόντουσαν ως ιδέες από μια άλλη εποχή ή ακόμη κι από άλλον πλανήτη. Ο HG Wells κι ο Ιούλιος Βερν θα μπορούσαν να περιέγραφαν τέτοια πράγματα στα μυθιστορήματα τους αλλά το να ισχυριστεί κάποιος ότι τα έχει επιτύχει ήταν υπερβολικό. Δεν είναι αξιοπερίεργο που αρκετοί άνθρωποι θεωρούσαν ότι ο Tesla δεν ήταν από αυτόν τον πλανήτη! Παρόλα αυτά, βρισκόταν σε αδιάκοπη κίνηση κι έπεισε τον τραπεζίτη JP Morgan να επενδύσει 150.000 δολάρια σε αυτό που αποτέλεσε το μεγαλύτερο του δημιούργημα αλλά παράλληλα και την πτώση του.

Το Wardenclyffe

Το Wardenclyffe

Σε μια τοποθεσία κοντά στο Shoreham που είχε έκταση 200 εκτάρια, στο Long Island της Νέας Υόρκης, ο Tesla μαζί με τους αρχιτέκτονες Stanford White και WD Crow προσπάθησε να πραγματοποιήσει το πιο μεγαλεπήβολο σχέδιο του. Το Wardenclyffe έμελλε να γίνει ένα από τα πρώτα βιομηχανικά πάρκα, το οποίο απασχολούσε 2000 εργάτες, εκατοντάδες γεννήτριες και μετασχηματιστές και το πιο εντυπωσιακό απ' όλα έναν πύργο ύψους 187 ποδιών (57 μέτρα) με μια υπογείως γειωμένη ράβδο ("έτσι ώστε να 'αιχμαλωτίζεται η ισχύς' στην γη προκειμένου αυτός ο κολοσσός να κινηθεί"), ενώ ως κορυφή του είχε έναν χάλκινο θόλο ο οποίος είχε βάρος 55 τόνων και διάμετρο 68 ποδιών (21 μέτρα). Αυτός ο κολοσσιαίος πύργος μετάδοσης θα λειτουργούσε παράλληλα με έναν άλλον στην Αγγλία. Αυτοί οι δύο πύργοι θα μετέδιδαν ραδιοσήματα και τελικά ενέργεια από τη μία άκρη του Ατλαντικού Ωκεανού στην άλλη.

Παρόλα αυτά, όταν ανεγέρθηκε ο πύργος τα χρήματα άρχισαν να λιγοστεύουν. Τα σχέδια του Tesla ήταν ασύμφορα ακόμη και για την πλούσια τσέπη του Morgan. Ήταν ξεκάθαρο ότι ο Tesla δεν ήταν ένας άνθρωπος 'προσγειωμένος' σ' αυτόν τον κόσμο κι ο κόσμος αυτός δεν ήταν ακόμα έτοιμος για το όραμα του. Ο Morgan πάντως, δεν ήταν σίγουρα έτοιμος κι έτσι αρνήθηκε την περαιτέρω επένδυση, κάτι που έκανε τον Tesla να ανταπαντήσει με ένα υπερθέαμα ηλεκτρικών "μπουρινιών", αφού δημιούργησε στο Wardenclyffe ένα σόου αστραπών που ο κόσμος δεν είχε δει ποτέ του κι ίσως να μην έχει δει ποτέ του από τότε.

Ενώ ζούσε ακόμα στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria, ο Tesla βυθίστηκε ακόμα περισσότερο στα χρέη και μέχρι το 1905 το Wardenclyffe προσφερόταν για ενοικίαση στον οποιονδήποτε που θα μπορούσε να το αναλάβει. Προς μεγάλη θλίψη του Tesla, ο φανταχτερός κόσμος των θεαμάτων του World Fair, αυτό το ονειρεμένο 'παλάτι', μετατράπηκε σε έναν χώρο θεαμάτων βαριετέ. Ο πύργος τελικά κατεδαφίστηκε το 1917 και πουλήθηκε σε κομμάτια από τους ιδιοκτήτες του χώρου. Χρειάστηκε μεγάλη ποσότητα εκρηκτικής ύλης ώστε να γκρεμιστεί το επιχειρηματικό μεγαλούργημα του Tesla.

Παρόλο που ο Tesla δεν σταμάτησε από τότε να εργάζεται και δεν ξεχάστηκε ποτέ, το Wardenclyffe ήταν η τελευταία φορά που οι ιδέες του εκφράστηκαν σε τόσο μεγάλο κι εντυπωσιακό βαθμό. Ο κόσμος κινούταν στο σκοτάδι: Η μεγάλη πτώση ήρθε μια δεκαετία μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κι ύστερα ακολούθησε ο Δεύτερος. Αν και συνέχισε να καταθέτει εγγράφως τις ιδέες του στον Στρατό οι οποίες αφορούσαν ρομπότ, όπλα απόστασης, ηλεκτρικά οχήματα, ακόμη κι ένα σύστημα που ήταν κοντά σ' αυτό του ραντάρ ο Tesla ήταν κατά βάθος ένας άνθρωπος ειρηνικός, ο οποίος θεωρούσε την τεχνολογία ως ένα μέσο για να τελειώσει ο πόλεμος.

Εν τω μεταξύ, η υγεία του χειροτέρευε με τον καιρό. Παρόλο που ποτέ δεν έχασε την γοητεία και το στυλ του, ήταν αναγκασμένος να κάθεται και να παρακολουθεί κάποιους άλλους να αποκτούν πλούτο και δόξα με ιδέες που είχε παρουσιάσει πρώτα εκείνος και τις είχε πατεντάρει δεκαετίες πριν. Κανείς δεν το αρνήθηκε αυτό, εκτός από το Marconi, όμως ο Tesla δεν ενδιαφερόταν πλέον για τα πρακτικά θέματα των εφευρέσεων. Όπως πάντα, το μυαλό του προχωρούσε μπροστά. Έλεγε χαρακτηριστικά "Αφήστε το μέλλον να πει την αλήθεια. Το παρόν είναι δικό τους. Το μέλλον, για το οποίο εργάστηκα, είναι δικό μου".

Προς το τέλος της ζωής του στράφηκε στην κοσμολογία, επικρίνοντας τις τότε νέες ιδέες του Αϊνστάιν, ενώ κάθε χρόνο την ημέρα της συνέντευξης του ο Τύπος υποδεχόταν με ενθουσιασμό τους ολοένα κι πιο υπερβολικούς ισχυρισμούς του για τις ακτίνες θανάτου και την απεριόριστη ενέργεια. Μια από τις τελευταίες πατέντες του που κατοχυρώθηκε το 1928, αφορούσε ένα αεροσκάφος το οποίο απογειωνόταν και προσγειωνόταν κάθετα κι έμοιαζε πάρα πολύ με το σημερινό ελικόπτερο. Το παιδικό του όνειρο δεν ήταν τελικά και τόσο μακριά.

Σίγουρα τα πράγματα δεν ήταν τόσο άσχημα. Είχε ακόμη σημαντικούς φίλους κι υποστηρικτές και το 1931 το περιοδικό Time τον χαρακτήρισε στο εξώφυλλο του ως 'Ιδιοφυΐα', αφιερώνοντας τέσσερις σελίδες για τον εορτασμό των εβδομηκοστών πέμπτων γενεθλίων του. Έλαβε επίσης ευχαριστήριες κάρτες κι επιστολές θαυμασμού από 70 κορυφαίους επιστήμονες και μεγαλοβιομήχανους, ανάμεσα σ' αυτούς κι από τον Αϊνστάιν. Καθώς όμως περνούσαν τα χρόνια, ο απομονωμένος Tesla υποβιβάστηκε σε μια καρικατούρα: η τρελή ιδιοφυΐα, ο Μεγάλος Εφευρέτης (ήταν επίσης γνωστός κι ως GI Grand Inventor). Όλο αυτό έφτασε στο ζενίθ του (ή ακόμα και στο ναδίρ του) το 1941, όταν ο Max Fleischer απεικόνισε τον Superman στην πρώτη του περιπέτεια να αντιμάχεται έναν τρελό επιστήμονα που λεγόταν Tesla.

Ο Tesla πάντοτε αντιλαμβανόταν το πρόβλημα. Τα φυσικά του χαρίσματα, η αγάπη του για τα θεάματα κι οι μεγαλεπήβολες ιδέες του έκαναν τον κόσμο να τον βλέπει ως ένα ρομαντικό οραματιστή, έναν ποιητή της επιστήμης παρά ως ένα πρακτικό εφευρέτη. Ακόμη κι αν όλα του τα όνειρα δεν ήταν εφαρμόσιμα, ήταν πολύ μεγαλύτερα από την ικανότητα του κόσμου να τα αντιληφθεί. Ο κόσμος μας σήμερα δεν είναι πολύ μακριά από αυτόν που οραματίστηκε ο Tesla έναν αιώνα περίπου πριν, ο οποίος τώρα θα απολάμβανε τους καρπούς των ιδιοφυϊών ιδεών του όπως κι εμείς. Για την ώρα όμως, ο Nikola Tesla παραμένει ένας μάρτυρας της παράδοξης επιστήμης, κι αν κάτι τέτοιο μπορεί να λεχθεί, ο πρώτος Άγιος του ηλεκτρισμού.

Τα πειράματα δε γίνονται μόνο μέσα στα εργαστήρια, ούτε καν στον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει, προκαλώντας μας συνεχώς να λύσουμε τα μυστήριά του. Τα πειράματα γίνονται μέσα στο νου των ανθρώπων πρώτα από όλα κι από κει ξεκινούν το ταξίδι τους για να δοκιμαστούν και να εφαρμοστούν οπουδήποτε αλλού. Κάποια δε από αυτά, παραμένουν εκεί που γεννήθηκαν: στη χώρα του νου. Εκεί λοιπόν θα περιηγηθούμε διαβάζοντας τα πιο διάσημα τέτοια πειράματα σκέψης, που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας.

Οι μπάλες του Γαλιλαίου

Σε αντίθεση με τα όσα έχουμε διδαχτεί στο σχολείο, το πιθανότερο είναι ότι ο Γαλιλαίος δεν πετούσε μπάλες από τον πύργο της Πίζας. Εφάρμοσε το πείραμα της βαρύτητας στο εργαστήριο του νου του. Οι σύγχρονοί του στον 16ο αιώνα πίστευαν ότι τα πιο βαριά αντικείμενα πέφτουν γρηγορότερα απ' ότι τα πιο ελαφριά. Έτσι ο Γαλιλαίος φαντάστηκε μία βαριά μπάλα που ήταν δεμένη μέσω ενός σκοινιού με μία ελαφριά μπάλα. Θα μπορούσε η ελαφριά μπάλα να δημιουργήσει μία έλξη στη βαριά και να καθυστερήσει την πτώση της; Όχι, συμπέρανε. Θα χτυπούσαν το έδαφος ταυτόχρονα.

Η γάτα του Schrοedinger

Μία γάτα είναι κλεισμένη σε ένα καλά σφραγισμένο και μονωμένο κουτί που περιέχει ραδιενεργό υλικό, έναν μετρητή Geiger και έναν μηχανισμό που είναι ρυθμισμένος να απελευθερώνει δηλητήριο εάν χτυπήσει ένα φωτόνιο στο σύστημα. Σύμφωνα με τον Schrφdinger, η γάτα μέσα στο κουτί δεν είναι ούτε ζωντανή αλλά ούτε και νεκρή, αλλά υπάρχει συγχρόνως και στις δύο αυτές πιθανές καταστάσεις. Οι δύο αυτές πιθανές καταστάσεις καταρρέουν σε μία (η γάτα είναι είτε νεκρή είτε ζωντανή) μόλις παρατηρηθεί το φαινόμενο από κάποιον παρατηρητή. Μέχρι να γίνει όμως αυτό, η κατάσταση του συστήματος εμπεριέχει συγχρόνως και τις δύο πιθανότητες. Το νοητικό αυτό πείραμα προτάθηκε το 1935 από τον Erwin Schrφdinger με στόχο να εξετάσει την κβαντική απροσδιοριστία σε ένα μακροσκοπικό φαινόμενο.

Το κινέζικο δωμάτιο του Searle

Ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του μέσα σε ένα δωμάτιο. Κάποιος που βρίσκεται έξω από το δωμάτιο, του σπρώχνει κάτω από την πόρτα χαρτιά στα οποία είναι γραμμένο κείμενο στα κινέζικα. Ο άνθρωπος του δωματίου δε γνωρίζει κινέζικα, αλλά έχει ένα βιβλίο το οποίο αντιστοιχίζει τις κατάλληλες αποκρίσεις στα κινέζικα, που ταιριάζουν με τα κείμενα που εισέρχονται στο δωμάτιο. Έτσι, για κάθε κείμενο που λαμβάνει στέλνει έξω την κατάλληλη απάντηση. Για έναν εξωτερικό παρατηρητή, φαίνεται ότι ο άνθρωπος του πειράματος γνωρίζει κινέζικα. Το νοητικό αυτό πείραμα προτάθηκε το 1980 από τον φιλόσοφο John Searle, με σκοπό να καταρρίψει τις θεωρίες που υποστήριζαν την τεχνητή νοημοσύνη. Ο επεξεργαστής ενός υπολογιστή όπως και ο άνθρωπος του πειράματος στερείται κατανόησης του τι κάνει και γι' αυτόν το λόγο δεν έχει πραγματική νοημοσύνη.

Οι χελώνες του Hawking

Το διάσημο βιβλίο του Stephen Hawking 'Το χρονικό του Χρόνου' ξεκινάει με την ιστορία ενός επιστήμονα που δίνει μια διάλεξη για την αστρονομία. Τελειώνοντας την ομιλία του, μία ηλικιωμένη γυναίκα σηκώνεται και επιμένει ότι η θεωρία που πρότεινε ο επιστήμονας είναι λανθασμένη: η γη δεν είναι στρογγυλή και ούτε γυρίζει γύρω από τον ήλιο. Αντίθετα, είναι μία επίπεδη επιφάνεια που στηρίζεται στην πλάτη μιας γιγάντιας χελώνας. Ο επιστήμονας τη ρώτησε, που στηρίζεται η χελώνα αυτή και η γυναίκα δήλωσε ότι στηρίζεται σε μία άλλη χελώνα κι εκείνη σε μία ακόμα και ούτω καθ' εξής. Ο Stephen Hawking χρησιμοποίησε την ιστορία αυτή για να συστήσει στους κοσμολόγους να προσέχουν, ώστε να μην χρησιμοποιούν ατεκμηρίωτες θεωρίες ως αποδείξεις για άλλες θεωρίες που δε μπορούν να αποδειχθούν.

Ο Einstein και η ακτίνα του φωτός

Όταν ο Einstein ήταν 16 χρονών, φανταζόταν ότι κυνηγάει μία ακτίνα φωτός μέχρι να την πιάσει. Μόλις θα γινόταν αυτό, το κύμα του φωτός θα 'πάγωνε'. Αυτό όμως ήταν απίθανο σύμφωνα με τη φυσική της εποχής του. Η επιμονή του αυτή να λύσει το συγκεκριμένο πρόβλημα με το κυνήγι της ακτίνας του φωτός, ήταν η αιτία που τον οδήγησε στην Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας. Ίσως αυτή η ιστορία να φαίνεται αρκετά περίεργη, για να μπορεί να δικαιολογήσει πως έγινε η σύλληψη της Θεωρίας από αυτό το νοητικό πείραμα. Οι φυσικοί εξακολουθούν να διαφωνούν σχετικά με αυτό το ζήτημα.

Οι μαϊμούδες του Borel

Παραλλαγές του νοητικού αυτού πειράματος είναι πολύ παλιές, φτάνοντας μέχρι την αρχαία Ελλάδα. Η σύγχρονη εκδοχή του θεωρήματος που αφορά το άπειρο προτάθηκε το 1913 από τον γάλλο μαθηματικό Emile Borel. Η υπόθεση έχει ως εξής: ένας άπειρος αριθμός από μαϊμούδες που θα χτυπούν συνεχώς τα δάχτυλά τους σε γραφομηχανές για άπειρο χρόνο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάποτε θα καταφέρουν να γράψουν όλα τα έργα του Shakespeare. Φαίνεται απίθανο, γιατί ο νους μας πολύ δύσκολα μπορεί να συλλάβει την έννοια του απείρου. Αλλά από μαθηματικής απόψεως ισχύει.

Ο δαίμων του Maxwell

Το 1867 ο James Clerk Maxwell φαντάστηκε δύο θαλάμους, τον Α και τον Β, κάθε ένας από τους οποίους θα ήταν γεμάτος με αέριο στην ίδια θερμοκρασία και μεταξύ τους θα υπήρχε μία πόρτα. Ως θυρωρό στην πόρτα αυτή φαντάστηκε ένα δαίμονα, που χωρίς να παράγει ούτε καν το απειροελάχιστο έργο, θα επέτρεπε στα γρηγορότερα κινούμενα σωματίδια να περάσουν από τον Α στον Β θάλαμο και στα πιο αργά να περάσουν από τον Β στον Α. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η ταχύτητα των σωματιδίων (και επομένως η θερμοκρασία) θα έχει αυξηθεί στο θάλαμο Β. Το απίθανο αυτό πείραμα σκέψης χρησιμοποιήθηκε για να στηρίξει τον δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο.