- Χθες βράδυ ονειρεύτηκα... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Mantis..περαστικά στο μηχανηματάκι σου...εύχομαι γρήγορα να μπορείς να είσαι πάλι κοντά μας...Ξωτικό...δεν είμαι σίγουρη αλλά νομίζω ότι η λάβα σημαίνει λεφτά...Tο ότι έτρεχες να ξεφύγεις κ δεν μπορούσες ίσως είναι προβλήματα σε σχέση με αυτά τα λεφτά-αν σημαίνει αυτό τελικά..με κάθε επιφύλαξη...
Iσως να μπορούσε να σε βοηθήσει...ο Πλάτωνας...αν κάνει καμοιά βόλτα προς τα δω...
Mάνο μου..ξεπάγιασες έμαθα την Kυριακή...
Thothoula η Bιετναμέζα
Mοναδική
απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
Ένας περαστικός που άκουσε το «όνειρο» πίστεψε πως ήταν καλός οιωνός και πήγε στο δάσος στην ίδια περιοχή. Κι εκεί όντως βρήκε το ελάφι. Το κουβάλησε σπίτι και είπε την ιστορία στην έκπληκτη γυναίκα του.
«Όνειρα και σαχλαμάρες» είπε περιφρονητικά εκείνη. «Πιστεύεις αλήθεια πως ο ξυλοκόπος είχε τέτοιο όνειρο; Μάλλον εσύ θα ονειρεύτηκες τον ξυλοκόπο να το λέει! Αλλά τι πειράζει αφού τώρα έχουμε το ελάφι;»
Το ίδιο βράδυ ο ξυλοκόπος σκεφτόταν ακόμα το σκοτωμένο ελάφι όταν πλάγιασε και είδε στο όνειρό του όχι μόνο τον τόπο που το είχε κρύψει αλλά και τον άνθρωπο που το είχε βρει. Πρωί πρωί πάει στο σπίτι του αλλουνού και εκεί βλέπει το ελάφι. Οι δυο τους άρχισαν να καυγαδίζουν: «Εγώ το σκότωσα», «Εσύ ονειρεύτηκες, εγώ το βρήκα». Έτσι κατέληξαν στο δικαστή.
«Αχ, δεν αξίζει να καυγαδίζετε» τους είπε αφού άκουσε τι είχαν να πουν. «Ο ένας ονειρεύτηκε την πραγματικότητα, ο άλλος πραγματοποίησε το όνειρο. Ποιος ξέρει τώρα την αλήθεια. Άντε, μοιραστείτε το ελάφι μεταξύ σας.»
Το ίδιο πρωί το περιστατικό έφτασε στ' αυτιά του βασιλιά. «Χα χα!»γέλασε. «Υποθέτω πως τώρα και ο δικαστής ονειρεύεται πως πράγματι μοίρασε το ελάφι στους δυο τους!»
Thothoula η Bιετναμέζα
Mοναδική
απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
τα pc φτιαχνονται,τα ονειρα αποκρυπτογραφουνται,το κρυο δεν διαρκει/δεν ενοχλει,αυτο που δεν φτιαχνεται ειναι μια καρδια αν ραγισει,ενας ερωτας αν τελειωσει,αν μια υπαρξη ταξιδεψει
σας λατρευω
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Μάνο, αν μου επιτρέπεις, συγχαρητήρια..με εκτίμηση solitude!
Βαθιά τη νύχτα,τα μεσάνυχτα, με τ'ανοιχτά φτερά του ονείρου,πετά η ψυχή μου,σκλάβα ελεύθερη, στους μυστικούς κόσμους του απείρου..
Ενας οδηγός στον κεντρικό
ευτυχισμένος ξεκινα ανεβάζοντας ταχύτητα.
Ξαφνικά κοιταζει τον καθρέφτη του.
Το τοπίο είχε εξαφανιστει!
Σταματάει κι ακουμπώντας πίσω
βάζει τα κλάματα.
Αγριο κλάμα, με λυγμούς.
Την άλλη μέρα τον βρήκαν
νεκρό.
Πνιγμένο στα ίδια του τα δάκρυα!...
Όλοι φυγαν, σε κουφια ηρεμία, χαμογελώντας...
ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ
"...Πέρα απ' αυτόν τον κόσμο των ψευδαισθήσεων υπάρχει κάποιος ονειροπόλος που φανερώνει το όνειρο. Μη ρωτάς ποιον βλέπεις, γιατί θα δεις μόνο μεταμφιέσεις. Ρώτα ποιος κάνει αυτό που βλέπεις..."
GAUTAMA CHOPRA
"...Τα όνειρα είναι μια ουσία ζωής, η πρώτη που σε κρατά σε εγρήγορση στην άθλια ύπαρξή σου και βιάζεσαι να τρέξεις, να ξεχαστείς, σε μια ονειρική ταινία ή σε ένα βιβλίο με όνειρα ή στον έρωτα, όπου τα όνειρα που πλάθουν οι εραστές είναι τόσο συχνά τ' αντίθετο απ' την πραγματικότητα που ζούνε. Και βγαίνουν ξανανιωμένοι απ' τον έρωτα, γιατί μπόρεσαν να ονειρευτούν, κι όσα τους προσγειώνουν στη ζωή, η καρτέλα, το νοίκι, η αρρώστια, η γκρίνια, τα μισούν και ζουν σε όνειρα ταξιδιών, σε διακοπές ονείρων, σ' ονειρικές καταστάσεις συμβίωσης ή πηγαίνουν να ξεδώσουν σ' ένα όνειρο γηπέδου ή σε καμιά ονειρική εκκλησία..."
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
ειναι η ψυχη μου ,κρατηστε την ειναι δικη σας,αποτυπωστε την σε ενα λευκωμα και κρυψτε την καπου...
ετσι οταν ακουτε το χαμογελο ενος μεγαλου παιδιου ,που το μονο που θελει ειναι να ταξιδεψει..
οταν ακουτε το ονομα μου ,να νιωθετε την απεραντη αγαπη για τα ονειρα μου...
να βγαλετε το σκονισμενο λευκωμα ,διαβαζοντας το θα βλεπετε τα δικα σας ονειρα...
για εναν πιο ομορφο κοσμο ,που δεν χωραγε ενα μικρο λευκωμα...
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 05/11/2003 20:52:05
Edited by - manos on 05/11/2003 21:29:22
πως είχε ανοιξει του κόσμου η αυλή
κι εγώ σα μικρό ξανά παιδί
σεργιανούσα...
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Τραγούδι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Β’ φωνή: Σωκράτης Μάλαμας
Κάτω απ’ το μαξιλάρι
είναι ένα βαθύ πηγάδι
που μέσα κατοικούν
οι ψυχές που σ’ αγαπούν.
Παλεύουν κάθε βράδυ
με τα κιούγκια στο σκοτάδι
να φτάσουν στα ψηλά,
πλάι στο μαχαραγιά.
Να σου μιλάν στον ύπνο,
να σε μπάζουνε σε κήπο
με αϊ-γιάννη και λωτούς,
με χειμωνανθούς.
Κι όταν σ’ αναταράσσει
-για τα σκάρτα που ‘χεις πράξει-
κύμα φαρμακερό,
να σου δίνουν φυλαχτό.
Χαϊμαλί από μετάξι,
που ‘χουν μέσα του φυλάξει
άχυρο απ’ τη γη,
που ΄χει μείνει απάτητη.
Έρχονται και σε μένα
πρόσωπα λησμονημένα,
άδεια και χλωμά
από πριν κι από μετά.
Μου κρατάν το χέρι
στο ταξίδι, στο καρτέρι,
στον ύπνο το βαθύ.
Είναι λίγοι, είναι πολλοί.
Μέσα στο πηγάδι,
κάτω απ’ το μαξιλάρι
ρίχνονται οι ψυχές.
Ήλιε μου τώρα βγες!
Aγία νοσταλγία πέλαγο ανοιχτό
Ποσά σκαριά έχεις πάρει για πάντα στο βυθό
Αγία νοσταλγία φιλώ την εικόνα σου
Δεν έχω απόψε που να πάω δέξου με στο δώμα σου
Αγία νοσταλγία τις αγάπες μου καλώ
Μέσα από καθρέφτη παραμορφωτικό
Αγία νοσταλγία της μνήμης αδερφή
Είσαι αγκάθι βάλσαμο
Τραγούδι και στριγγλιά μαζί
Αγία νοσταλγία ανίκητο θεριό
Έχεις κλείσει τη καρδιά μου σε λαβύρινθο.
Άδειοι τόποι
Όταν σταλάξει η κούραση
το όπιo της το γλυκύ
βαθύς ο ύπνος έρχεται
και των ψυχών την αύρα γεύεται
Άδειοι μου τόποι, όνειρα
κόκκοι της άμμου, απόνερα
Όσοι κοιμούνται, γίνονται
παιδιά και παραδίνονται
Πάνω από τα βλέφαρα κλειστά
Του χρόνου ο άνεμος λυσσομανά
Άδειοι μου τόποι, όνειρα
κόκκοι της άμμου, απόνερα
Πριν μπεις για να ονειρευτείς
πρέπει να αφήσεις καταγής
έξω απ’ του ύπνου το τέμενος
τις αρετές σου ή το έρεβος
Άδειοι μου τόποι, όνειρα
κόκκοι της άμμου, απόνερα
Άστρο του πρωινού
Άστρο θαμπό του πρωινού
για χάρη σου αγρυπνούμε
η αναπνοή μας σου μιλά
κι οι βράχοι κρυφακούνε
άστρο του πρωινού
Το φως σου από ουρανό
απόμακρο το στέλνεις
άστρο θαμπό του πρωινού
που τη ζωή μας φέρνεις
άστρο του πρωινού
Άστρο θαμπό του πρωινού
βλέπουμε να σιμώνεις
κι όσο έρχεσαι λαμπρύνεσαι
το φως σου δυναμώνεις
άστρο του πρωινού
Ένα λοφίο πορφυρό
φορώντας πλησιάζεις
αστέρι που, πριν έρθεις καν
άστρο που φεύγεις πάλι
άστρο του πρωινού
Άστρο θαμπό του πρωινού
για χάρη σου αγρυπνούμε
και τούτη η μέρα ας μας βρει
μ' αυτούς που αγαπάμε
άστρο του πρωινού....
Δεν μπόρεσα ν'αντισταθώ στον πειρασμό να σε σιγοντάρω....
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου