- Μύθοι της αρχαίας Ελλάδας (ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
1. Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Α. ΞΕΝΟΣ
Πρώτα ο θεός ρύθμιζε την κυκλική κίνηση, απ’ την αρχή ως το τέλος της έχοντας τη φροντίδα της και το ίδιο ακριβώς συνέβαινε επίσης σε κάθε τόπο, όλα τα μέρη είχαν μοιραστεί κι εξουσιάζονταν από θεούς άρχοντες. Τα α ζώα ράτσες, ράτσες και κοπάδια , κοπάδια, είχαν μοιραστεί κι εξουσιάζονταν από βοσκούς, από θεϊκούς δαίμονες, που ο καθένας τους ήταν ικανός να καλύψει μόνος του όλες της ανάγκες του κοπαδιού που ο ίδιος έβοσκε, κι έτσι δεν είχαμε καμιά αγριότητα ούτε αλληλοφαγία κι ούτε ξεσπούσε πόλεμος ούτε πολιτικές διαμάχες. Και θα μπορούσε κανείς να αραδιάσει χίλια δύο άλλα που φέρνει μαζί του ένας τέτοιος διακανονισμός των πραγμάτων.
Τώρα η παράδοση που υπήρχε για την ζωή των ανθρώπων, που, όλα τους έρχονταν από μόνα τους, να πως εξηγείται: τους ποίμαινε ο θεός ο ίδιος, επιβλέποντας τους, όπως τώρα οι άνθρωποι τα ζώα πιο κοντά στη φύση των θεών απ’ ότι τα άλλα – ποιμαίνουν άλλα είδη του ζωικού κόσμου κατώτερα απ’ αυτούς. Κι όσο καιρό τους ποίμαινε ο θεός, δεν υπήρχαν πολιτείες κι ούτε είχαν δικές τους γυναίκες και παιδιά, γιατί όλοι ξανάρχονταν στη ζωή από την Γη, χωρίς να συγκρατούν στη μνήμη τους τίποτε απ’ της προηγούμενες ζωές τους, αλλά αντί για όλα αυτά είχαν άφθονους καρπούς απ’ τα καρποφόρα κι από πολλά άγρια δέντρα, που δεν ήταν γεωργική παραγωγή, αλλά τα ανέβαζε από μόνη της η γη, από τα σπλάχνα της. Και ζούσαν τον πιο πολύ καιρό νομαδική ζωή, γυμνοί και χωρίς στρωσίδια στο ύπαιθρο γιατί το κλίμα στις διάφορες εποχές του χρόνου ήταν τόσο ήπιο που δεν τους έδινε καμία ενόχληση, και κοιμούνταν στα μαλακά καθώς φύτρωνε άφθονη πρασινάδα από τη γη. Λοιπόν Σωκράτη αυτή η ζωή των ανθρώπων ,την επί Κρόνου, την έχεις μόνο ακουστά, αντίθετα τούτη τη ζωή που λέγεται << επί Διός βίος >>, τη σημερινή τη ζεις ο ίδιος και την ξέρεις.
2. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ
ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
ΞΕΝΟΣ
Λοιπόν για τα άλλα θηρία θα μπορούσαμε να αφηγηθούμε πολλά διεξοδικά από ποια κατάσταση και για ποια αιτία το καθένα τους άλλαξε ράτσα, για τους ανθρώπους όμως, συντομότερα και πιο κοντά στο θέμα μας. Δηλαδή με το που μείναμε ορφανοί από την φόντια του δαίμονος, στο οποίο ανήκαμε και μας ποίμαινε, κι από την άλλη με το που αγρίεψαν εντελώς τα περισσότερα θηρία που από το φυσικό τους ήταν φοβερά ενώ οι άνθρωποι οι ίδιοι είχαν γίνει αδύναμοι και χωρίς προστασία , γινόταν θύματα αρπαγής από τα θηρία και επιπλέον τον πρώτο καιρό που έπαυσαν να απολαμβάνουν την τροφή που ερχόταν από μόνη της, και ακόμα δεν ήξεραν πως να την προσπορίζονται , επειδή στο παρελθόν καμία ανάγκη δεν τους επέβαλε, για όλους λοιπόν αυτούς τους λόγους βρίσκονταν σε μεγάλη αμηχανία αφού ήταν άπραγοι και δεν κατέχον τέχνες. Για αυτό λοιπόν μας δώρισαν οι θεοί τα δώρα , για τα οποία συχνά γίνεται λόγος από τα παλιά χρόνια, συνοδευόμενα από την απαραίτητη διδαχή και εκπαίδευση: το πυρ από τον Προμηθέα, ενώ οι βιοτεχνίες από τον Ήφαιστο και την συνεργάτιδα του, κι επίσης σπόροι και φυτά από άλλους θεούς, κι από αυτά προέρχονται όλα όσα συντελούν στο νοικοκύρεμα της ανθρώπινης ζωής αφού κάτι που είπαμε τωραδά οι θεοί από την μεριά τους έπαυσαν να φροντίζουν για τους ανθρώπους κι οι άνθρωποι ήρθαν στην ανάγκη με δικές τους φροντίδες από μόνοι τους να κοιτάξουν πως θα πορευτούν και ποντίζουν τον εαυτό τους, έτσι εξάλλου κάνει κι όλος ο κόσμος μας κι αυτόν μιμούμενοι κι έχοντας τον πρότυπο στους αιώνες των αιώνων, τώρα έτσι, άλλοτε αλλιώς ζούμε κι ερχόμαστε στη ζωή.
Ήταν κάποτε ένας καιρός που υπήρχαν θεοί αλλά όχι ζώα και όταν ήρθε η ώρα που όρισε η μοίρα να έρθουν στον κόσμο, τα πλάθουν οι θεοί μέσα στα σπλάχνα της γης με ένα μίγμα από χώμα και φωτιά. Λοιπόν την ώρα που ήταν να τα ανεβάσουν στο φως του ήλιου, έδωσαν εντολή στο Προμηθέα και τον Επιμηθέα να τα φροντίσουν και να τους μοιράσουν αξιοσύνες τέτοιες που να ταιριάζουν στο καθένα τους.
Τότε ο Επιμηθέας ζητά από τον Προμηθέα τη χάρη να κάνει μόνος την μοιρασιά.
Αρχίζει την μοιρασιά, και σε μερικά έδινε δύναμη, όχι όμως και ταχύτητα, σε άλλα έδινε οπλισμό και σε κάποια άλλα την ικανότητα να κρατιούνται στη ζωή . Δηλαδή αυτά που τα έκλεισε σε μικρό σώμα τους έδωσε φτερά ή υπόγεια κατοικία, όσα πάλι τα προίκιζε με μεγάλο σώμα σε αυτό το ίδιο εμπιστεύτηκε να τα διαφεντεύει και τις άλλες χάρες τις μοίραζε κρατώντας αυτό το μέτρο. Κι αν τα σοφιζόταν όλα αυτά είναι μήπως και χαθεί κάποια ράτσα από το πρόσωπο της γης.
Μετά αφού τα εφοδίασε με όσα χρειάζονται για να μην εξαφανιστεί το ένα από το άλλο, σοφιζόταν τρόπους να τα προστατέψει από τις αλλαγές του καιρού που είναι στο χέρι του Δία, ντύνοντας τα με πυκνό τρίχωμα και χοντρές πρόβειες και όταν ήταν να πανέ για ύπνο φρόντισε πάλι το καθένα τους να έχει σκεπάσματα ταιριαστά και τα παπούτσωσε άλλα με οπλές άλλα με δέρματα χοντρά και χωρίς αίμα. Ακόμα νοιάστηκε να βρίσκει το καθένα διαφορετική τροφή , άλλα χορτάρι άλλα καρπούς δέντρων , σε μερικά μάλιστα έδωσε για τροφή την σάρκα άλλων ζώων, τα έφερε έτσι ώστε τα τελευταία να γενούν από ένα δυο, τα θύματα τους όμως να γενούν πολλά μικρά αυτό τον τρόπο βρήκε για να σωθεί η ράτσα τους.
Που λες ο Επιμηθέας δεν ήταν και πολύ σοφός βέβαια. Έτσι δεν πήρε είδηση ότι σπατάλησε όλες τις χάρες στα ζώα, του έμεινε ωστόσο αφρόντιστη ακόμα η ράτσα των ανθρώπων και δεν ήξερε τη να κάνει .Την ώρα που καθόταν με τα χέρια σταυρομάνα έρχεται ο Προμηθέας για να επιθεωρήσει την μοιρασιά. Και βλέπει τα άλλα ζώα εφοδιασμένα με όλα και όπως τους ταίριαζε, τον άνθρωπο όμως γυμνό και ξυπόλυτο, χωρίς στρωσίδια και αρματωσιά, είχε φτάσει κιόλας η μέρα που όρισε η μοίρα να βγει και ο άνθρωπος από την γη στο φως του ήλιου. Λοιπόν, καθώς έζωνε τον Προμηθέα η δυσκολία, ποιόν τρόπο να βρει για να κρατηθεί στη ζωή ο άνθρωπος, κλέβει τη σοφή τέχνη του Ηφαίστου και της Αθηνάς, μαζί και τη φωτιά, γιατί η τέχνη αυτή χωρίς φωτιά δεν μπορεί να γίνει κτήμα κανενός, ούτε να του σταθεί χρήσιμη, και που λες έτσι την κάνει δώρο στον άνθρωπο. Με αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος πήρε στα χέρια του την τέχνη που τον βοηθά για να ζήσει, αλλά του έλειπε η άλλη , η πολιτική τέχνη, γιατί η καλή σου βρισκόταν δίπλα στο θρόνο του Δία. Ο Προμηθέας όμως δεν είχε ποια την δυνατότητα να μπει στην ακρόπολη του Δία. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Δίας είχε φοβερούς καστροφύλακες. Μπαίνει όμως κρυφά στο συνεταιρικό εργαστήρι της Αθηνάς και του Ηφαίστου όπου οι δυο τους δούλευαν τις τέχνες τους. Κλέβει τότε και του Ήφαιστου την τέχνη, που δουλεύει με τη φωτιά, και τις υπόλοιπες τέχνες, της Αθηνάς και τις δίνει στον άνθρωπο. Και έτσι ο άνθρωπος απόχτησε εφόδια για να ζήσει άνετα. Ο Προμηθέας όμως, όπως λένε δικάστηκε σε λίγο για κλοπή.
Λοιπόν μια και ο άνθρωπος πήρε και αυτός μερίδιο από τον κλήρο των θεών, πρώτα πρώτα από όλα τα ζωντανά μόνο αυτός σαν συγγενής των θεών πίστεψε σε θεούς και άρχισε να χτίζει βωμούς και αγάλματα των θεών. Κατόπι με την αξιοσύνη του γρήγορα σχημάτισε γλώσσα και λέξεις, συνταιριάζοντας τις συλλαβές, και βρήκε και τα σπίτια και τα ρούχα και τα παπούτσια και τα στρωσίδια και τις τροφές που δίνει η γη. Οι άνθρωποι λοιπόν με τα εφόδια αυτά τον πρώτο καιρό ζούσαν σκόρπιοι, πολιτείες δεν υπήρχαν. Έτσι τους αφάνιζαν τα θηρία γιατί όπου και αν πήγαινες αυτά ήταν πιο δυνατά από αυτούς. Και η βιοτεχνία τους βοηθούσε βέβαια σε ότι χρειάζονταν για να βρουν την τροφή τους, όμως δεν έφτανε να τους σώσει στον πόλεμο με τα θηρία και η αιτία ήταν ότι δεν κατέχον ακόμη την πολιτική τέχνη, που ένα μέρος της είναι και η τέχνη του πολέμου. Ένιωσαν λοιπόν την ανάγκη συγκεντρώνονται και να χτίζουν πολιτείες για να σωθούν. Όμως όποτε συγκεντρώνονταν αδικούσε ο ένας τον άλλο, μια και δεν είχαν την πολιτική τέχνη, και έτσι πάλι σκορπίζονταν και τους έτρωγαν τα θηρία.
Τότε ο Δίας ανησύχησε μήπως χαθεί η ράτσα μας από το πρόσωπο της γης και στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την αιδώ και την δικαιοσύνη, για να δημιουργηθούν μονοιασμένες πολιτείες και δεσμοί που να δένουν με φιλία τους ανθρώπους. Που λες ρωτά ο Ερμής τον Δία, με ποιόν τρόπο τέλος πάντων να δώσει στους ανθρώπου την αιδώ και την δικαιοσύνη. << Πως. Όπως έχουν μοιραστεί τα επαγγέλματα έτσι να της μοιράσεις και αυτές. Όπως ένας γιατρός εξυπηρετεί πολύ κόσμο, το ίδιο και οι άλλοι τεχνίτες. Λοιπόν με τον ίδιο τρόπο να βάλεις στους ανθρώπους την δικαιοσύνη και την αιδώ και να τις μοιράσεις σε όλους. Είπε ο Δίας και ο καθένας να έχει το μερίδιο του, αλλιώτικα πως θα σταθούν πολιτείες, εάν λίγοι έχουν μερίδιο από αυτές. Και βγάλε ένα νόμο με την σφραγίδα μου: όποιος είναι ανίκανος να κρατήσει το μερίδιο του από την αιδώ και την δικαιοσύνη να τον σκοτώνουν γιατί αυτός είναι πανούκλα της πολιτείας.
Απο το βιβλίο Πλάτων μύθοι εκδόσεις ζιτρος