- Δωδεκαθεϊσμός = Ντροπή - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Η εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λάρους Μπριτάννικα» αναφέρει:

«(..) Στον Τάφο του Φιλοποιμένος θυσιάζονται Μεσσήνιοι αιχμάλωτοι (183π.Χ.) Κορυφαία θέση έχει η θυσία βρέφους επάνω στο βωμό του Λυκαίου Διός στην Αρκαδία, κατά την οποία ακολουθούσε διανομή και βρώση των ψημένων τεμαχίων του θυσιασθέντος βρέφους. Ο Λυκούργος δια νόμου κατάργησε τις ανθρωποθυσίες που γίνονταν στη Σπάρτη προς τιμήν της Αρτέμιδος. Στη Χίο και τη Λέσβο αναφέρονται συχνές ανθρωποθυσίες που γίνονταν κάθε χρόνο για να τιμήσουν τον Δία και τον Διόνυσο(…)»

Για τις Ανθρωποθυσίες αυτές παραθέτω και τις αρχαίες μαρτυρίες του Παυσανία ( 2ος μ.Χ. αιώνας) από το σύγγραμμά του «Ελλάδος Περιήγησις» (οι αριθμοί σημαίνουν: Βιβλίο. Κεφάλαιο. Στίχος): Παυσανίας, Αρκαδικά 38, 7: «Στο βωμό αυτόν προσφέρουν μυστική θυσία στον Λύκαιο Δία. Δεν είχα όμως καμιά διάθεση να μιλήσω σχετικά με αυτή τη θυσία. Ας μείνει όπως είναι κι όπως ήταν από την αρχή.» Ο καημένος ο Παυσανίας, ντρέπεται ακόμα και να πει τι συνέβαινε στο Λύκαιο όρος, σε αντίθεση με τους σημερινούς Νεοειδωλολάτρες που τολμούν ξεδιάντροπα να αξιώνουν την λατρεία τέτοιων βδελυρών θεών.

Η εγκυκλοπαίδεια «Υδρία» αναφέρει:

«(..)Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για ανθρωποθυσίες στην Αρχαία Ελλάδα. Τα κυριότερα κέντρα ανθρωποθυσιών ήταν: Στο Λύκαιο όρος της Πελοποννήσου όπου το ιερό του Λύκαιου Δία. Εδώ οι ανθρωποθυσίες συνεχίστηκαν ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα (...)" .

Το «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν του Ήλιου» αναφέρει τα εξής:

«(...) Απαντώμεν ανθρωποθυσίας επίσης εις την Μεσσηνίαν, εις την Πέλλην της Θεσσαλίας, εις την Αρκαδίαν, εις την οποίαν ο Ζευς εδέχετο ανθρώπινα θύματα και μετά την εμφάνισιν του Χριστιανισμού(...)"

Χωρίο του Πορφυρίου, Νεοπλατωνικού φιλοσόφου εκ Τύρου, του 3ου αιώνα μ.Χ. στο έργο του Περί Αποχής των εμψύχων: "Αφ ου μέχρι του νυν **ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις**, ούδ εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ****ανθρωποθυτούσι****, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος".
[Δες: Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27 καθώς και: Ηρόδοτος 7, 197, Πλάτ., Μίνως 315c, Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27]

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΑΙΩΝΑ μ.Χ!!!

Η βαρβαρότητα αυτή των ειδωλολατρών, εκθέτει διεθνώς τους σκοτεινούς αιώνες της ειδωλολατρικής Ελλάδος, όσο και αν προσπαθούν οι Νεοειδωλολάτρες να προσεταιριστούν την ανωτερότητα των Φιλοσόφων (μονοθεϊστών στην πλειονότητά τους), τους οποίους οι ίδιοι δίωξαν.

Παράδειγμα της διεθνούς έκθεσης των ειδωλολατρών, μπορούμε να βρούμε στο παρακάτω αρχαιολογικό κείμενο:

«In 1979, in an archeological expedition at Knossos, Crete, a professor of archeology named Peter Warren discovered houses where the top rooms had collapsed into the basement. He found several mundane household objects, as well as a large storage jar containing the remains of foodstuffs, burnt earth, and human bones (a cervical vertebra) with evidence of 'cut marks'. Investigating further into the adjacent room, they found 251 animal bones (sheep, pigs, dogs, etc.) alongside 371 human bones and bone fragments, all of them from children. Most of these human bones also had ***cut marks*** on them. Warren speculates that it was some sort of ritual cannibalism, as the marks on the bones looks as though someone was just ***scraping*** the meat and flesh off. Some sort of gruesome cult, killed and ate ***children*** for religious purposes, giving rise to the legend of ****flesh eating Minotaur*****. Also, much evidence has been found that the Minoans engaged in bullfighting for religious rituals, where acrobats would try to leap over the charging bulls without getting impaled on its horns. The labyrinth could have been inspired by the Palace of Knossos which was composed of a vast complex of interconnecting courtyards and apartments».

["Ancient Mysteries" by Peter James and Nick Thorpe]
Ορίστε και το βιβλίο: http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/detail/-/0345401956/103-0345909-4203816?v=glance

Μετά από όλα αυτά, έρχονται κάποιοι σήμερα, στη Χριστιανική εποχή του φωτός, να μας μιλήσουν για αρχαίους δαίμονες. Χόρτασε όμως εδώ και αιώνες η Ελλάδα από τους φόνους τους και το μισάνθρωπο σκοτάδι τους!

Νεοειδωλολάτρες! Συγχαρητήρια για τη θρησκεία σας! Να χαίρεστε τους αιμοβόρους θεούς σας!

Βορειοδυτικά των Αρχανών σε απόσταση 5 xλμ. στους βόρειους πρόποδες του όρους Γιούχτα στη θέση Ανεμοσπηλιά ανασκάφηκε μικρό οικοδόμημα, μινωικό ιερό με τρία δωμάτια στο νότιο μέρος του και μακρύ διάδρομο. Το πιο ενδιαφέρον δωμάτιο είναι το δυτικό όπου βρέθηκαν τρεις ανθρώπινοι σκελετοί, ένας γυναικείος ένας ανδρικός με κοσμήματα ίσως ιερέως και ένας τρίτος νέου ανδρός πάνω σε ένα βωμό με ένα χάλκινο εγχειρίδιο καρφωμένο στο στήθος. Κατά τους ανασκαφείς πρόκειται για ανθρωποθυσία η πρώτη στο Αιγαίο - Κρήτη. Το ιερό καταστράφηκε γύρω στα 1700 π.Χ. Η ανθρώπινη θυσία έλαβε χώρα την ώρα της καταστροφής, και έτσι αποθανατίστηκε παρέχοντας ατράνταχτη μαρτυρία για τη βαρβαρότητα τών ειδωλολατρών τής αρχαίας Ελλάδος.

Πειστήρια του εγκλήματος όσα βρέθηκαν στο δυτικό δωμάτιο του ναού στα Aνεμόσπηλια: η χάλκινη λόγχη, το αγγείο με την πλαστική μορφή του ταύρου, το ξόανο, και κυρίως η στάση του νεκρού ήταν σε τέτοια θέση που θα πρέπει να ήταν δεμένα τα πόδια του.

Δεν είναι οι πρώτοι αρχαιολόγοι του προϊστορικού Aιγαίου που γράφουν ότι ανέσκαψαν μια ανθρωποθυσία. Πρώτος ο X. Tσούντας έγραψε πως σε δύο σημεία των Mυκηνών σημείωσε, πολλαπλές μάλιστα, ανθρωποθυσίες κι ακολούθησαν πολλοί άλλοι, Eλληνες και ξένοι ανασκαφείς. Και αναφέρονται οι: A.J.B. Wace στις Mυκήνες, C. Blegen στην Πρόσυμνα, Vollgraff στο Άργος, A. Persson στα Δενδρά, E. Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη στην Kαζάρμα, ενώ στους πεπεισμένους συγκαταλέγεται και ο M. Aνδρόνικος, ο οποίος μάλιστα «θεωρεί πιθανότατο πως οι ίδιοι οι Mηκυναίοι εισήγαγαν το έθιμο της ανθρωποθυσίας στην Kύπρο, όπου επανειλημμένως έχει διαπιστωθεί ανασκαφικά.
Οι ιατροδικαστές «αναγνωρίζουν στη λόγχη το όργανο της θυσίας... Φαντάζονται πως ο τοποθετημένος στο βωμό δεμένος άνθρωπος σκοτώθηκε με ένα χτύπημα στην αριστερή πλευρά του λαιμού, στην καρωτίδα». Δεν συγχρονίζουν όμως την ανθρωποθυσία με την καταστροφή του ναού και με το θάνατο των άλλων ατόμων που βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, γιατί παρατηρούν πως ο ιερέας που σκοτώθηκε δίπλα στο βωμό, βρίσκεται στη θέση του θύτη και πλάι κάδοι για τη συλλογή του αίματος, όπως γινόταν για κάθε θυσία.
http://www.hri.org/E/1997/97-11-05.dir/keimena/art/art1.htm

Αποτροπιασμένος ο Ζευς ανατρέπει την Τράπεζαν (εξ ου έκτοτε καλείται η θεσις Τραπεζούς) και φονεύει τον Λυκάονα και όλους τους υιούς του (50 τον αριθμό) μέχρι του νεότατου (ή του πρωτότοκου) Νύκτιμου, του οποίου εφείσθη κατά παράκλησιν της Γης. Κατά την βασιλείαν του τελευταίου επισυνέβη όμως ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος για να εξαφανισθεί το ανόσιο γένος των ανθρώπων. (Απολλόδωρος, 3, 97,κε). Κατά τον Οβίδιον (Μεταμορφώσεις 1, 163 κε, 211 κε) ο Ζευς εμφανίζεται στην Αρκαδία ως θεός. Αλλά ο Λυκάων αμφισβητεί την θεϊκή του υπόσταση και μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του, του παραθέτει τα προμνησθέντα ανάμικτα δείπνα. κατά τον Ερατοσθένη Καταστερισμοί, ο Λυκάων έσφαξε τον εγκονόν του Αρκάδα. Ο Ζευς τον επανασυγκολά και τον μετατρέπει σε αστερισμό (Αρκτούρος).

Οι σύγχρονοι μελετητές συνδέουν λογικοφανώς την ανωτέρω Παράδοσιν με τις τελούμενες εις το Λύκαιον όρος ανθρωποθυσίες οι οποίες εγίνοντο εκεί ακόμη και κατά τον 4ο αιώνα π.χ. όπως προκύπτει από το σχετικό χωρίον της Πολιτείας του Πλάτωνος (Πολιτεία, 8,5 6 5d και Μίνως σ. 315κε). Για μας, λέει ο Πλάτων, οι ανθρωποθυσίες όχι μόνον δεν είναι Νόμος αλλά και ασέβεια. για τους Καρχηδόνιους αντίθετα, είναι μια ιερά συνήθεια και σ' αυτούς, όπως αναμφίβολα ήδη σου ανεφέρθη, μερικές φορές κάποιος πατέρας θυσιάζει τα παιδιά του στον Κρόνο.

Ως εκ τούτου συμπεραίνουμε ότι μόνον οι βάρβαροι έχουν τόσο διαφορετικούς νόμους από τους δικούς μας. Στις γιορτές του Λυκαίου, όπως και στους απόγονους του Αθαμαντα, οι Έλληνες κάνουν τις ίδιες ανθρωποθυσίες. Ανάλογα γράφει και ο Θεόφραστος, όπως προκύπτει από το χωρίον του Πορφυρίου, Νεοπλατωνικού φιλοσόφου εκ Τύρου, του 3ου αιώνα μ.χ. στο έργο του Περί Αποχής των εμψύχων. "Αφ' ου μέχρι του νυν ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις, ούδ' εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ανθρωποθυτούσι, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ' αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος".

Οι Θυσίες αυτές συνέχισαν να τελούνται ακόμη και κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, αν κρίνουμε από την ακόλουθη παρατήρηση του Παυσανία. "Επί τούτου του βωμού τω Λυκαίω Διί θύουσιν εν απορρήτω πολυπραγμονήσαι δε ου μοι τα ες την θυσίαν ηδύ ην, εχέτω δε ως έχει και ως έσχεν εξ αρχής". (8,38,7). Κατά τον Otto Kern, Die Religion der Griechen I,187 κε οι ανθρωποθυσίες του Λυκαίου και η μεταμόρφωση του Λυκάονος και παντός γευομένου ανθρωπίνη σάρκα σε λύκο ανήκουν στην λατρεία ενός Προελληνικού Θεού - Λύκου, ο οποίος εξεβλήθη αργότερον υπό του Διός. Ας ενθυμηθούμε ότι λύκοι ανέσωσαν τους κατοίκους της Παρνασσίδος κατά τον κατακλισμόν του Δευκαλιωνος. "....των δε ανθρώπων όσοι διαφυγειν τον χειμώνα ηδυνήθησαν, λύκων ωρυγαις απεσώθησαν ες του Παρνασσού τα άκρα υπό ηγεμόσι της πορείας τοις θηρίοις, πόλιν δε ην έκτισαν εκκάλεσαν επί τούτω Λυκώρειαν" (ΙΧ,6, 2-3)
Για το κεφάλαιο των ανθρωποθυσιών του Λυκαίου η νεωτέρα έρευνα δεν προσήγαγε στοιχεία, αφού η έρευνα του Κουρουνιώτη δεν εδικαιολόγησε τις αναφορές των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Επιχειρήθηκαν όμως διάφορες ερμηνείες που ανάγονται στην σφαίραν της Ιστορίας των θρησκειών και εις άλλα παράλληλα, γνωστά επίσης εκ της φιλολογικής παραδόσεως. Πρώτος ει μη μόνος ο γνωστός συγγραφέας Berard στο σύγγραμμά του, De l' origine des cultes arcadiens, Raris 1894, υπεστήριξε ότι οι πρακτικές του Λυκαίου ομοιάζουν προς τις πρακτικές των Φοινικικών φύλων, τις οποίες καταδίκασαν οι Προφήτες του Ισραήλ και αναφέρεται στο χωρίον εκ της "Σοφίας Σολομώντος" (ΧΙV, 23) όπου κατά την μετάφραση των εβδομήκοντα σημειώνεται: "Ή γαρ τεκνοφόνους τελετάς ή κρύφια μυστήρια ή εμμανείς εξ άλλων θεσμών κώμους άγοντες (εν. αν. σ. 59). Συμπεραίνει ότι στην λατρεία του Λυκαίου Διός υπάρχουν ξένες τελετουργίες (rites), ίσως σημιτικές, ή πάντως συναφείς προς τις Σημιτικές συνήθειες και επάγεται: Zeus Lycaios est peut- tre un dieu importe (σ.60).
κλπ κλπ κλπ

Παρμένο από την εξής διεύθυνση http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/arcadia-hist/topics/likaiolikosoura.htm

Αλήθεια, τι έχουν να πουν οι φανατικοί Νεο-Παγανιστές για το παρακάτω απόσπασμα του Διογένη Λαέρτη «Φιλοσόφων βίοι, IX 52»; «Εξαιτίας της δήλωσης του Πρωταγόρα στο βιβλίο του Περί θεών ότι δεν ξέρει αν υπάρχουν θεοί, οι Αθηναίοι τον έδιωξαν από την πόλη και ΕΚΑΨΑΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ στην Αγορά, αφού πρώτα έβγαλαν κήρυκα και ΤΑ ΜΑΖΕΨΑΝ ΕΝΑ-ΕΝΑ από όσους είχαν αντίτυπα» (Το ίδιο λένε και οι: Φιλόστρατος, Βίοι Σοφιστών, I 10, 3˙ Ησύχιος, Ονοματολόγος˙ Σέξτος Εμπειρικός, Προς μαθηματικούς, IX 55)
Επίσης: «Ο Αναξαγόρας μηνύθηκε για ασέβεια επειδή διακήρυσσε ότι ο ήλιος είναι μια διάπυρη μεταλλική μάζα, και καταδικάστηκε σε πρόστιμο 35 ταλάντων και εξορία. Κατά άλλους καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο» ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ II, 7
Ο Πρόδικος ο Κείος, φιλόσοφος και σοφιστής, σύγχρονος του Δημοκρίτου, μαθητής του Πρωταγόρα, πέθανε στην Αθήνα, αφού του έδωσαν να πιει κώνειο, με το αιτιολογικό ότι διέφθειρε τους νέους.» ΣΟΥΔΑ
Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, ο επονομαζόμενος Άθεος, που έζησε στο α΄ μισό του 3ου π.Χ. αι. κατά τον Διογένη Λαέρτη (2, 101-102) αφού εξορίστηκε για τη διδασκαλία του από την Αθήνα, κατέφυγε στην αυλή του Πτολεμαίου, και έπειτα στην Κυρήνη, όπου επίσης εξορίστηκε, για να καταφύγει ξανά στην Ελλάδα.
Ο Διαγόρας ο άθεος ο Μήλιος εξορίστηκε από τους Αθηναίους επειδή έλεγε πως οι θεότητες του Ολύμπου είναι ανύπαρκτες και επειδή διακωμωδούσε τα απόκρυφα των μυστηρίων, και τον καταδίκασαν σε θάνατο, επικηρύσσοντας το κεφάλι του με ανταμοιβή ένα τάλαντο. (Λυσίας 6.17, Σούδα)
Ο Στίλπων ο Μεγαρεύς δικάστηκε και καταδικάστηκε για ασέβεια προς τα μνημεία των θεών, και η ποινή ήταν εξορία. Επίσης κατηγορήθηκαν (δικάστηκαν) επί ασέβεια προς τον Παγανισμό οι Ασπασία και Ευριπίδης (από τον Κλέωνα).

Ο Πλούταρχος, λοιπόν σε μορφή διαλόγου με τον Λεύκιο λέει:

Και ο Λεύκιος γελώντας είπε «μόνο πρόσεξε, αγαπητέ μου, μην μας μπλέξεις σε κατηγορία για ασέβεια, όπως νόμιζε ότι έπρεπε να κάνει ο Κλεάνθης [αυτός κατηγόρησε* τον Αρίσταρχο για ασέβεια] για τον Αρίσταρχο τον Σάμιο, μηνύοντας αυτόν στους Έλληνες [Αθηναίους] για ασέβεια, επειδή νίκησε την εστία του κόσμου [την Γη], διδάσκοντας ότι η ουράνια σφαίρα μένει ακίνητη και ότι η Γη περιφέρεται σε λοξό κύκλο [την εκλειπτική], ενώ συγχρόνως περιφέρεται γύρω από τον άξονά της».

*Κατηγορία του Κλεάνθη :
«ὡς κινῶν τήν τοῦ κόσμου ἑστίαν καί ταράσσων τήν τῶν Ὀλυμπίων (θεῶν) ἠρεμίαν…»

(Πηγή Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 30, άρθρο «Οικειοποίηση της αρχαίας Ελληνικής επιστήμης», Αθανάσιος Β. Κοβάτσης, Δρ. Ιατρός και Δρ Χημικός, Καθηγητής ΑΠΘ, σελίδες 52, 54)

Πώς θα δικαιολογήσουν οι νεοΠαγανιστές αυτούς τους διωγμούς εναντίον των Ελλήνων Φιλοσόφων; Μήπως θα πουν ότι ήταν προϊόν πολιτικών παιχνιδιών; Και καλά να δεχτώ πως τον φίλο του Περικλή Αναξαγόρα ή τον Σωκράτη οι Παγανιστές τους εδίωξαν λόγω πολιτικών συμφερόντων. Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, το ότι η επίσημη πρόφαση του διωγμού ήταν η θρησκεία, αυτό σημαίνει πολλά για την ύπαρξη παγανιστικού φανατισμού του όχλου τον 5ο π.Χ. αι., ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για πολιτικά παιχνίδια. Οι υπόλοιποι φιλόσοφοι όμως, που (επίσης) αντιτίθεντο στις παγανιστικές αντιλήψεις; Ήταν κι αυτοί θύματα «πολιτικών σκοπιμοτήτων»; Ήταν, θα μας πουν οι Νεοπαγανιστές. Α, έτσι ε; Ενώ οι διωγμοί κατά των Παγανιστών αξιωματούχων τον 4ο μ.Χ. αιώνα δεν έγιναν λόγω «πολιτικών σκοπιμοτήτων», αλλά λόγω «θρησκευτικού φανατισμού»; Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν έχουν οι Νεοπαγανιστές; Όποτε τους συμφέρει οι διώξεις είναι προϊόν πολιτικών σκοπιμοτήτων, κι όποτε δεν τους συμφέρει είναι προϊόν θρησκευτικού φανατισμού;
Παρ’ όλο που είναι άγνωστο στους περισσότερους, τον 5ο αι. π.Χ. ψηφίστηκε από τους Παγανιστές νόμος στην Αρχαία Αθήνα κατά εκείνων (=φιλοσόφων) που «δεν πίστευαν στα θεία και διέδιδαν θεωρίες για τα ουράνια φαινόμενα».Βάσει αυτού του νόμου (κι όχι αυθαίρετα ή παράνομα) καταδικάστηκαν οι παραπάνω φιλόσοφοι και ο Σωκράτης.
Συνεπώς, όταν ο εκδότης του Δαυλού, Δημήτρης Λάμπρου, γράφει (τεύχος 199, Ιούλιος 1998): «οι Έλληνες ουδέποτε έκαψαν ή κατέστρεψαν τους άλλα φρονούντες και τα έργα τους», μάλλον δεν θα άνοιξε ποτέ στη ζωή του τον Διογένη Λαέρτη, ή τον Λυσία. Παράδοξο αρχαιολάτρης να μη διαβάζει αρχαίους. Μάλλον γι’ αυτόν τον λόγο δεν γνωρίζει τις διώξεις κατά των «άλλων φρονούντων» στον δημοκρατική Αθήνα του «Χρυσού Αιώνα», για να μην τού αναφέρουμε και την φρικτή μοίρα των άλλων, εκτός Αθηνών, φιλοσόφων (Πυθαγόρας, Ίππασος, Ανάξαρχος). Του το συγχωρούμε όμως, γιατί το περιοδικό, το οποίο αυτός εκδίδει, έχει αποδείξει ότι «τα ονόματα των γραμμάτων του αλφαβήτου είναι Ελληνικά και Σέξυ» (βάζοντας την φράση αυτή στο εξώφυλλο ενός τεύχους) και ότι «ο Θεός είναι εξισώσεις».(!)

Τι έλεγαν Οι Αρχαίοι Φιλόσοφοι για την πίστη της εποχής τους

-Ο Διογένης ο Κυνικός έλεγε για τις αναθηματικές επιγραφές πιστών που σώθηκαν χάρη σε μια θεότητα˙ «θα ήταν πολύ περισσότερες, αν και εκείνοι που δεν είχαν σωθεί, είχαν κάνει αφιερώσεις» (Διογένης Λαέρτιος 6.59)
-Όταν ο Επίκουρος έγραφε πως δεν συμπαθεί την λατρεία και τις αντιλήψεις των Ελλήνων περί θεών, είναι η φιλοσοφία του ελληνικός πολιτισμός ή όχι; Ο Επίκουρος γράφει: «εγώ όσα πράγματα γνωρίζω, το πλήθος τα αποδοκιμάζει, κι όσα το πλήθος επιδοκιμάζει, εγώ δεν τα γνωρίζω καθόλου» (Σένεκας, Epist. 29.10)
-Όταν ο Ηράκλειτος αποδοκιμάζει έντονα τους πιστούς στον αρχαίο θεό Διόνυσο, αυτό είναι απόρροια της παγανιστικής θρησκείας; Όταν επίσης ο Ηράκλειτος γράφει «εξαγνίζονται μάταια όταν λερώνονται με αίμα» αναφερόμενος σε όσους κάνουν θυσίες, και αποκαλώντας τους «ανόητους», μήπως είναι «ανθέλλην» που διαφωνεί με τον Ιουλιανό ο οποίος λουζόταν στο αίμα θυσιασμένων στον ξένο θεό Μίθρα ταύρων; Ο Ηράκλειτος διακηρύσσει επίσης ότι ο Όμηρος είναι άξιος να εκβάλλεται από τους αγώνες και να ραπίζεται. Τα λέει αυτά ένας Έλληνας φιλόσοφος για τον συγγραφέα των κυριώτερων έργων της κλασσικής αρχαίας θρησκείας.
-Όταν ο Αριστοτέλης ξεκάθαρα λέει ότι «επειδή έτσι τα είπαν οι παλιότεροι δε σημαίνει πως είναι κι έτσι», και στα «Μετά τα Φυσικά» ( Β΄ 1000a 18-19) γράφει: «Όσους όμως σοφίστηκαν μυθολογικές εξηγήσεις, δεν αξίζει να τους μελετάμε σοβαρά» μήπως οφείλεται η σκέψη του στην αρχαία θρησκεία;
-Όταν ο Πλάτωνας γράφει (Πολιτεία 379a) «Δεν πρέπει να δώσουμε πίστη στον Όμηρο, ούτε σε κανένα άλλο ποιητή όταν ανόητα ξεστομίζει αυτή τη βλαστήμια για τους θεούς, πως τάχα υπάρχουν δύο πιθάρια στου Δία το κατώφλι γεμάτα το ένα με καλές, και το άλλο με κακές μοίρες (Ιλιάδα Ω 527)», και (Πολιτεία 380c) «Να μη δώσουμε άδεια ποτέ σε κανέναν ούτε σε νέους ούτε σε γέρους, ούτε να λέγουν ούτε να ακούν τέτοιους λόγους είτε με στίχους είτε χωρίς στίχους», και (Πολιτεία 383c) «όταν κανείς ποιητής μας λέει τέτοια για τους θεούς, θα του γυρίσουμε τις πλάτες και δε θα του δώσουμε τα ψαλτικά του, ούτε και στους δασκάλους θα επιτρέψουμε να τα μεταχειρίζονται για την ανατροφή των παιδιών», και (Πολιτεία 607b) «από παλαιά χρόνια υπάρχει μια διένεξη ανάμεσα στην ποίηση και στη φιλοσοφία», μήπως τα έργα του δεν είναι προϊόν του ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού; («πάσα μεν η ποίησις του Ομήρου αρετής εστιν έπαινος και πάντα αυτώ προς τούτο φέρει» ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ)
-Από νωρίς οι Σοφιστές [που οι παγανιστές τους δίκαζαν με τις περίφημες «δίκες αθεΐας» του 5ου αιώνα π.Χ. ] έλεγαν ότι «άνθρωπος μέτρο πάντων πραγμάτων».
-Οι διωχθέντες από τους Παγανιστές φιλόσοφοι: Αναξαγόρας, Πρωταγόρας, Διογένης, Πρόδικος, Στίλπων ο Μεγαρεύς, Θεόδωρος ο άθεος, κι ο μέγας Σωκράτης, αποτελούν απόδειξη της ταύτισης «ελληνικής φιλοσοφίας» και αρχαίου παγανισμού, ΝΑΙ ή ΌΧΙ;
-Όταν ένας εκπρόσωπος της επίσημης αρχαίας θρησκείας στην εκκλησία του Δήμου του 5ου π.Χ. πέτυχε να ψηφιστεί νόμος εναντίον «εκείνων που δεν πίστευαν στα θεία και διέδιδαν θεωρίες για τα μετάρσια [ =ουράνια ] φαινόμενα», δηλαδή κατά των φιλοσόφων, ΡΩΤΑΜΕ, μήπως αυτό είναι απόδειξη της ταύτισης του «ελληνικού πολιτισμού» και της «ελληνικής φιλοσοφίας» με την ΑρχαιοΕλληνική θρησκεία;
-Ο Πρωταγόρας που έλεγε ότι δεν ξέρει αν υπάρχουν θεοί, και γι’ αυτό οι Παγανιστές τον εξόρισαν, βάσιζε τον ελληνικό πολιτισμό του στην παγανιστική θρησκεία, ναι ή όχι;
-Ο Ξενοφάνης απορρίπτει την ιδέα ότι οι θεοί γεννιούνται, κεντρική ιδέα της Θεογονίας και του Ομήρου, δηλαδή της λαϊκής παγανιστικής θρησκείας. Ο Ξενοφάνης είναι επίσης ο φιλόσοφος που αρνήθηκε κάθε εγκυρότητα της μαντικής [ Ξενοφάνης, Α 52, Αέτιος 5.1.1.]
-Ο Σωκράτης κατηγορήθηκε από τους Παγανιστές ότι ερευνούσε πράγματα κάτω από τη γη και πάνω από τον ουρανό Η περίπτωσή του συνδέθηκε και με τη σοφιστική, γιατί κατηγορήθηκε και ότι τον «ήττω λόγον κρείττω εποίει». Αποτελεί ο Σωκράτης απόδειξη ότι ο Παγανισμός ήταν η αιτία της φιλοσοφίας του, ναι ή όχι;
-Ο Έλληνας φιλόσοφος Εμπεδοκλής (494-434 π.Χ.) ισχυρίζεται πως δεν είναι θνητός, αλλά θεός,
-Σε ένα απόσπασμα από τη χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη «Βελλερεφόντης», κάποιος λέει: «λένε πως υπάρχουν στον ουρανό θεοί. Δεν υπάρχουν, όχι, δεν υπάρχουν». Ο Ευριπίδης, όπως προανέφερα, δικάστηκε από τους Παγανιστές για «ασέβεια». Είναι ο Ευριπίδης και η ποίησή του τμήμα του «ελληνικού πολιτισμού», ναι, ή όχι; Είναι το έργο του προϊόν της παγανιστικής σκέψης, ναι ή όχι;

Οι Αρχαίοι Έλληνες Προγονοί μας, μας έδωσαν την πανέμορφη φιλοσοφία τους, αλλά απέρριψαν την Θρησκεία τους και Υιοθέτησαν τον Χριστιανισμό, αναγνωρίζοντας το λάθος τους και διορθώνοντας το (ως φωτεινά μυαλά που ήταν)

Φιλόσοφοι που ταλαιπωρήθηκαν κατά τα αρχαία «Εθνικά πεφωτισμένα» (κατά νεοΕθνικούς) χρόνια :

Ο Ξενοφάνης εξορίστηκε, ο Πυθαγόρας εξορίστηκε και οι οπαδοί του κάηκαν μέσα στην σχολή τους ζωντανοί, ο Ίππασος εκδιώχθηκε και θανατώθηκε επειδή κοινοποίησε τα απόρρητα της Πυθαγόρειας σχολής, ο Διογένης ο Απολλωνιάτης εκδιώχθηκε στην Αθήνα με την κατηγορία της αθεΐας [ο Φαληρεύς ( Παρ. Διογ. Λαερτ. IX57) μας λέει ότι ο Διογένης κινδύνευσε να διωχθεί στην Αθήνα, διότι θεωρούσε τον αέρα αρχή του παντός, αυτός όμως ο αέρας ήταν πνευματική δύναμη κατ΄ αυτόν που τον ταύτιζε με τον Θεό (Diels. Frg. 51 B 5 - ει του περί φύσεως βλ. 51 Α . Ο αέρας του Διογένη είχε νόηση (Αριστο. Ρητορ. 11, 16, σ. 1391 Α’ 10)], ο Ζήνωνας ο Ελεάτης καταδικάστηκε σε θάνατο από τον τύραννο της πατρίδας του, ο Σωκράτης καταδικάστηκε δια ασέβεια διότι κατά την κατηγορία δίδασκε νέες θεότητες στην πόλη της Αθήνας, ο Πλάτωνας αναγκάστηκε να φύγει από την Αθήνα μετά τον θάνατο του Σωκράτη εφόσον το κλίμα ήταν βαρύ ενώ πουλήθηκε και ως σκλάβος από τους Σπαρτιάτες, ο Φιλόλαος εκδιώχθηκε μαζί με άλλους Πυθαγόρειους της Μεγάλης Ελλάδας κατά τον διωγμό τους το 430 π.Χ., ο Ανάξαρχος ο Αβδηρίτης θανατώθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο, ο Διογένης ο Κυνικός εξορίστηκε και πουλήθηκε ως δούλος, ο Σπεύσιππος χαρακτηρίστηκε άθεος, ο Αριστοτέλης έφυγε από την Αθήνα διότι κινδύνεψε να κατηγορηθεί για ασέβεια, ο Καλλισθένης ο Ολύνθιος θανατώθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο ως συνωμότης, ο Μενέδημος ο Ερετριεύς εξορίστηκε ως ύποπτος για προδοσία, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος κατηγορήθηκε για ασέβεια επειδή υποστήριξε το ηλιοκεντρικό σύστημα, ο Ηγησίας εκδιώχθηκε από την Αλεξάνδρεια διότι η διδασκαλία του είχε ολέθρια επίδραση στους νέους, ο Βίων ο Βορυσθενίτης πουλήθηκε ως σκλάβος, Κατά τα ρωμαϊκά χρόνια ο Φίγουλος Πόπλιος Νιγίδιος εξορίστηκε, ο φιλόσοφος Άτταλος διδάσκαλος του Σενέκα εξορίστηκε, ενώ ο διδάσκαλός του κατηγορήθηκε για το ήθος του και εξαναγκάστηκε σε αυτοκτονία, ο Δημήτριος ο Κυνικός εξορίστηκε ένεκα της εχθρικής του στάσης ενάντια στο αυτοκρατορικό καθεστώς, ο Μουσώνιος Ρούφος εξορίστηκε στην Γυάρο και μετά εξαναγκάστηκε σε καταναγκαστική εργασία κατά την προσπάθεια ανοίγματος της διώρυγας της Κορίνθου, ο Επίκτητος πουλήθηκε ως δούλος στην ρώμη και αφού απελευθερώθηκε εξορίστηκε μαζί με άλλους σοφούς από τον αυτοκράτορα Δομιτιανό, ο σοφιστής Θεόδοτος ο Σάμιος θανατώθηκε από τον Βρούτο, ο νεοπλατωνιστής Κλήμης ο Αλεξανδρεύς εκδιώχθηκε από τον Σεπτήμο Σεβήρο μαζί με άλλους χριστιανούς το θρήσκευμα, Ο πλατωνιστής χριστιανός Ωριγένης , αφού ο πατέρας του πέθανε κατά τον διωγμό του Σεπτίμου Σεβήρου, διώκεται και ο ίδιος, φυλακίζεται κατά τον διωγμό του Δεκίου και βασανίζεται ενώ αργότερα πεθαίνει από αυτές τις κακουχίες, ,ο χριστιανός Πάμφιλος , οπαδός του νεοπλατωνικού Ωριγένη φυλακίσθηκε και θανατώθηκε και τέλος ο Λογγίνος ο Κάσσιος, νεοπλατωνικός φιλόσοφος θανατώθηκε άγρια και με αδυσώπητη βαναυσότητα.

Όμως αυτό δεν ήταν το μοναδικό έγκλημα του Νέρωνα, (τον οποίο τόσο εκθειάζουν οι σημερινοί αρχαιόπληκτοι δήθεν ως φιλέλληνα, αλλά στην ουσία, επειδή εξόντωσε τους Χριστιανούς της Ρώμης). Όχι μόνο σκότωσε μέλη της του περιβάλλοντός του, και παντρεύτηκε τον ευνούχο Σπόρο, αλλά κατάκλεψε την πολιτισμική κληρονομιά της Ιταλίας και των αρχαίων Ναών, και προέβη στους σαδιστικότερους διωγμούς των Χριστιανών, και στο κάψιμο της Ρώμης. Στο άρθρο αυτό, δεν θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τα άλλα του εγκλήματα, αλλά μόνο με τη φωτιά της Ρώμης. Γιατί οι σύγχρονοι αρχαιολάτρες οπαδοί του, προσπαθούν (όπως έκανε και ο ίδιος ο Νέρωνας), να ρίξουν την ευθύνη της φωτιάς στους Χριστιανούς, για να τους κατηγορήσουν, και να «αθωώσουν» το ίνδαλμά τους.

Με τα παρακάτω λόγια περιγράφει τα γεγονότα ο Ernest Renan στο βιβλίο του: «Ο Αντίχριστος» σελ. 86 – 90:

«Στις 19 Ιουλίου του 64 μ.Χ. η φωτιά άναψε στη Ρώμη με ορμή και άρχισε εκεί κοντά στην πύλη Καπίνη προς το μέρος του μεγάλου Αμφιθεάτρου που αποτελεί συνέχεια με τον Παλατίνο λόφο και το Καίλιον. Η συνοικία αυτή είχε πολλά καταστήματα γεμάτα από εύφλεκτες ύλες, πάνω στα οποία η φωτιά μεταδόθηκε με καταπληκτική ταχύτητα. Από εκεί έκανε το γύρο του Παλατίνου, κατέστρεψε το Βήλαυρο, (Ναός του Ηρακλή κατά τον Τάκιτο Χρ. 15: 41), την Αγορά, τις Καρίνες (Συνοικία των Υπατικών για την οποία μιλάει ο Σουετώνιος στον Νέρωνα 38), ανέβηκε στους λόφους και προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο Παλατίνο (Ο ναός του Στήσιου Δία βρισκόταν στο Παλατίνο. Η φωτιά έφθασε χωρίς αμφιβολία στο λόφο απ’ τον ισθμό που στο ύψος της στοάς του Τίτου συνδέει το οροπέδιο με την SUMMA SAGRA VIA. – Τάκιτος χρον. 15: 39,41, Δίων Κάσιος LXII), κατέβηκε πάλι στις κοιλάδες καταβροχθίζοντας πυκνοκατοικημένες συνοικίες με στενούς δρόμους. Κράτησε έξη μέρες και επτά νύχτες. Σταμάτησε προσωρινά μπροστά σ’ ένα όγκο από σπίτια που φτιάχτηκαν στις υπώρειες των Ησκυλίνων λόφων αλλά ξανάρχισε και συνέχισε ακόμα τρεις μέρες. Ο αριθμός των νεκρών ήταν μεγάλος. Απ’ τα δεκατέσσερα διαμερίσματα που αποτελούνταν η πόλη, τα τρία καταστράφηκαν ολοκληρωτικά, άλλα επτά μεταβλήθηκαν σε μαυρισμένους τοίχους…

…Ο Νέρων ήταν στο Άντιο όταν ξέσπασε η πυρκαγιά και γύρισε στην πόλη μοναχά όταν η φωτιά έφθασε στην προσωρινή του κατοικία και στάθηκε αδύνατο να περισώσουν οτιδήποτε από τις φλόγες… Φαίνεται ότι ο Νέρων δεν νοιάστηκε και πολύ να διασώσει την κατοικία του, γιατί τον παρέσυρε η φρίκη του θεάματος…

…εκείνο στο οποίο συμφωνούν όλες οι γνώμες, είναι ότι η πυρκαγιά είχε διαταχθεί από τον Νέρωνα, ή το λιγότερο ότι ξαναφούντωσε με διαταγή του τη στιγμή που επρόκειτο σβήσει. Ο Σουετώνιος (Νέρων 38), ο Δίων Κάσιος (LX. XII 16) και ο Πλίνιος ο αρχαίος (Φυς. Ιστορ. ΧVII) το λένε κατηγορηματικά. Ο Τάκιτος (Χρον. ΧV, 38) δεν εκφέρει γνώμη. Πίστεψαν ακόμα ότι γνώρισαν πρόσωπα του άμεσου περιβάλλοντός του που έβαζαν τη φωτιά από διάφορα σημεία της πόλης. Σε μερικά σημεία, καθώς λένε, η φωτιά άναψε από ανθρώπους που έκαναν τον μεθυσμένο. Το άναμα της φωτιάς έγινε αυτόματα και ταυτόχρονα σε πολλά μέρη. Διηγούνται ακόμα ότι στη διάρκεια της πυρκαγιάς, είδαν στρατιώτες και αυτούς που ήταν επιφορτισμένοι με την κατάσβεσή της να την υποδαυλίζουν και να εμποδίζουν τις καταβαλλόμενες προσπάθειες για τον περιορισμό της, και όλα αυτά με απειλητικό ύφος σαν άνθρωποι που εκτελούσαν επίσημες διαταγές.

Μεγάλες οικοδομές, κτισμένες με πέτρα, που γειτόνευαν με την αυτοκρατορική κατοικία και που την θέση τους επιθυμούσε με απληστία ο Νέρων, γκρεμίστηκαν όπως σε πολιορκία. Όταν η φωτιά ξανάρχισε, ξεκίνησε από οικοδομές που ανήκαν στον Τιγγελίνο. Αυτό που επιβεβαιώνει τις υποψίες, είναι ότι ύστερ’ απ’ την πυρκαγιά, ο Νέρων με το πρόσχημα να καθαρίσει τα ερείπια με δικές τους δαπάνες, για ν’ αφήσει το χώρο ελεύθερο στους ιδιοκτήτες, ανέλαβε να σηκώσει τα χαλάσματα με τέτοιες προφυλάξεις, που δεν επέτρεψε σε κανέναν πλησιάσει. Το χειρότερο γι’ αυτόν ήταν όταν τον είδαν ν’ αρπάζει μια μεγάλη έκταση που άφησαν τα ερείπια και να κτίζει πάνω σ’ αυτή και στη θέση της παλαιάς προσωρινής διαμονής του τον «Χρυσούν εκείνον οίκον» που από πολύ καιρό ήταν το όνειρο της εξημμένης φαντασίας του. Σκέφθηκαν ότι ο Νέρων ήθελε να προετοιμάσει τα οικόπεδα του καινούργιου του ανακτόρου και να κτίσει με τα χρήματα που θα απέφερε η εκποίηση από τα υπολείμματα της πυρκαγιάς, και ταυτόχρονα ν’ ανοικοδομήσει τη Ρώμη, για να μπορέσει να της δώσει το όνομά του…

…Η Ρώμη ήταν γεμάτη από βωμούς, ιερούς τόπους, παλαίστρες, οικοδομήματα που κανένας νόμος δεν μπορούσε ν’ απαλλοτριώσει. Ο Καίσαρ και πολλοί άλλοι αυτοκράτορες είδαν τα σχέδιά τους για έργα κοινής ωφέλειας και προ παντός την διόρθωση του ρεύματος του Τίβερη ν’ ανατρέπονται μπροστά σ’ αυτά τα εμπόδια. Για να εκτελέσει τα ανόητα σχέδιά του ο Νέρων μοναχά ένα μέσον είχε, την πυρκαγιά…

…Όσοι τίμιοι άνθρωποι έμειναν ακόμη στην πόλη είχαν αγανακτήσει. Οι πιο πολύτιμες αρχαιότητες της Ρώμης, τα σπίτια των παλιών αρχόντων, τα πιο ιερά πράγματα, τα τρόπαια, τα αρχαϊκά αναθήματα, οι ναοί, όλο το υλικό της αρχαίας θρησκείας των Ρωμαίων εξαφανίστηκε… παρέμενε το μυστικό αίσθημα μιας ατιμίας, ενός εγκλήματος. Ο Νέρων άρχισε να καταλαβαίνει ότι είχε προχωρήσει πολύ».

Ο Νέρων λοιπόν, βρήκε εξιλαστήρια θύματα του Χριστιανούς, επειδή ήταν οι μόνοι που δεν λυπήθηκαν για τους ναούς των θεών που κάηκαν, επειδή ήταν αυτοί που μιλούσαν για Αποκαλυπτικές καταστροφές, επειδή ήταν οι μόνοι που «ξεχώριζαν» και δεν τιμούσαν ως θεό τον αυτοκράτορα. Έτσι ο Νέρων αφού τους κατηγόρησε, άρχισε τους διωγμούς. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά μερικούς τρόπους που χρησιμοποιούσε να σκοτώνει τους Χριστιανούς, από το ίδιο βιβλίο, σελ. 97,99:

«Ο Νέρων είχε καθιερώσει την συνήθεια να επιβάλλουν στους καταδίκους να υποδύονται στο αμφιθέατρο πρόσωπα από τη μυθολογία που προκαλούσαν τον θάνατο στους υποκριτές… Ο δυστυχισμένος κατάδικος έμπαινε στην παλαίστρα ντυμένος με πολυτέλεια σαν θεός ή ήρωας που προοριζόταν να πεθάνει. Ύστερα παρίστανε με το μαρτύριό του, πότε τον Ηρακλή να καίγεται πάνω στο όρος Οίτη, πότε τον Ορφέα να κατασπαράσσεται απ’ την αρκούδα, τον Δαίδαλο να γκρεμίζεται απ’ τον ουρανό και να τον καταβροχθίζουν τα θηρία, την Πασιφάη να υφίσταται τα αγκαλιάσματα του ταύρου, τον πληγωμένο Άττιν, κλπ. Στο τέλος ο Ερμής με μια ράβδο σιδερένια, κοκκινισμένη στη φωτιά, άγγιζε κάθε πτώμα για να δει αν ζούσε ακόμα και ύστερα υπηρέτες, μασκαρεμένοι, που παρίσταναν τον Πλούτωνα ή τον Όρκο, έσερναν τους νεκρούς απ’ τα πόδια, αποτελειώνοντας με ξύλινα σφυριά αυτούς που κινούνταν ακόμα»

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα για τους τρόπους εκτέλεσης και τα «καλλιτεχνικά» βασανιστήρια που γέννησε το διεστραμμένο μυαλό του Νέρωνα, ίσως όμως το κάνουμε σε άλλο άρθρο.

ΕΚΘΕΣΗ ΤΩΝ ΒΡΕΦΩΝ
Η έκθεση των βρεφών ήταν ένα αρχαιότατο έθιμο. Ο Δίας, ο Απόλλωνας, ο Ήφαιστος, ο Διόνυσος ήταν ένα είδος εκθέτων ή αποθέντων βρεφών. Ο Αμφίων, ο Οιδίπους, ο γενάρχης των Ιώνων ο Ίων, ήταν έκθετα βρέφη που τα συνέλεξαν ποιμένες ή ιέρειες. Ο μύθος, το δράμα, η τραγωδία, το έπος των αρχαίων χρόνων καταμαρτυρούν αυτήν την συνήθεια. Φαίνεται όμως ότι υπήρξε και ανθρωπιστική περίοδος κατά την οποία ίσχυσε το φίλτρο των γεννήσεων και η αστική ισότητα των συζύγων. Αυτό μαρτυριέται για τους Ινδούς, τους πρώτους Αρίους, οι οποίοι θεωρούσαν την σύζυγο μεν ως το ήμισυ του σώματος του άνδρα και την δε μητέρα ανώτερη σε αξία από χίλιους πατέρες. Όμοια γνώμη συναντάει κανείς και στους Ιουδαίους και τους Αιγυπτίους. Στους Ιουδαίους παρατηρείται απεριόριστη πολυτεκνία, στους Αιγυπτίους η μητρότητα και το τέκνο ετύγχαναν απεριόριστης προστασίας. Χαρακτηριστική είναι η απολογία της ψυχής στην «Βίβλῳ τῶν νεκρῶν» ενώπιον του Οσίριδος που λέει «ὃτι δέν ἀφῄρεσε τό μητρικόν γάλα ἀπό τοῦ στόματος βρέφος».

Στους Ινδοευρωπαίους όμως, και μάλιστα τους Έλληνες των ιστορικών χρόνων δεν υπάρχουν τέτοιες μαρτυρίες και η πράξη της έκθεσης ήταν τόσο διαδεδομένη ώστε ο G. Glotz αποδίδει την παρακμή της αρχαίας Ελλάδας εις αυτό το γεγονός. Οι αρχαίοι κάτοικοι της Αττικής και των Αθηνών πετούσαν τόσο συχνά τα βρέφη τους ώστε πλήθος αυτών βρίσκονταν εις τους αγρούς ως βορά των όρνεων και των σκύλων, ενώ μέσα στην πόλη των Αθηνών τα κατασπαραγμένα βρέφη από τους δρόμους, μαζεύονταν υπό των «ἀστυνόμων», δια των δημοσίων δούλων.

Περιπτώσεις τέτοιων απορρίψεων διακρίνουμε στην κλασσική Ελληνική εποχή :

1. την εξώγαμων βρεφών έκθεση ή των κλεψιγάμων

2. εκείνη των νεογέννητων, την γνησιότητα της οποίας αμφέβαλλε ο πατέρας

3. λόγω εγωισμού των γονέων που δεν ήθελαν να αναλάβουν τις ενοχλήσεις της ανατροφής

4. εκείνων των θύλεων βρεφών τα οποία ήταν ανεπιθύμητα εφόσον δεν συνέχιζαν το οικογενειακό δέντρο και ούτε κατείχαν ιδιαίτερη θέση μέσα στην οικογένεια

5. την έκθεση λόγω ελαττωματικής διαπλάσεως των βρεφών (Καιάδας Σπάρτης)

6. για οικονομικούς λόγους

Οι πλούσιοι δεν ήθελαν πολλά παιδιά ώστε να μην ελαττώνεται η κληρονομιά λόγω συνδικαιούχων, ενώ οι πτωχοί λόγω της πενίας τους απέφευγαν την πολυτεκνία. Πριν την επιβολή των νόμων του Σόλωνα, ο πατέρας, ο οποίος είχε οικονομικές δυσχέρειες και δεν μπορούσε να βρει τα κατάλληλα χρήματα πουλούσε τα παιδιά του. Το ίδιο συνέβαινε και αργότερα στην Θήβα, όπου ο πατέρας αν βρίσκονταν σε οικονομικές δυσκολίες μπορούσε να παρουσιάσει το παιδί του εις τους άρχοντες οι οποίοι με την σειρά τους το προσέφεραν σε αυτόν που έδινε περισσότερα μετατρέποντάς τον σε δούλο.

Είναι ευρέως γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα αλλού η πολιτεία ανέχονταν και αλλού προέτρεπε την έκθεση ή απόθεση των βρεφών, ενώ παράλληλα δίδασκαν την πράξη αυτή φιλόσοφοι και ηθικολόγοι της εποχής (και είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η ηθική πηγάζει από την θρησκεία) . Ο Αριστοτέλης προέτρεπε εις την άμβλωση και εις την έκθεση προς την οικονομική ισορροπία της κοινωνίας όπως και ο Μάλθος. Ο δεν Πλάτωνας προέτρεπε εις έκθεση για λόγους ευγονίας και ηθικής τάξης. Λόγω μάλιστα αυτού του αρχαιοτάτου εθίμου φαίνεται ότι η έκθεση των βρεφών αυξήθηκε τόσο εις την αρχαία Ελλάδα ώστε όταν οι Ρωμαίοι την προσέλαβαν, αυτή ήταν πάρα πολύ εξασθενημένη ως και από αυτού του φαινομένου το αποτέλεσμα. Στην Αθήνα την 5η ημέρα από της γεννήσεως του βρέφους τελούνταν τα Αμφιδρόμια. Κατά την εορτή αυτή ο πατέρας αποφάσιζε αν θα κρατήσει το παιδί στο σπίτι ή θα το εκθέσει. Αν αποφάσιζε να το εκθέσει τότε το τύλιγε με σπάργανα πολυτελή και διάφορα κοσμήματα και το παρέδιδε εις ένα δούλο ο οποίος με την σειρά του το έκθετε στα σκαλιά ενός ναού ή σε ένα ιερό σπήλαιο. Φαίνεται όμως ότι πολύ συχνά βρίσκονταν κάποιος φιλάνθρωπος ή έμπορος παιδιών ή σωματέμπορος ο οποίος συνέλεγε τα εκτεθειμένα βρέφη. Και στην Ρώμη η έκθεση ήταν θεμιτή αλλά ο Ρωμύλος είναι ο πρώτος που επέβαλλε εις τον πατέρα του να αναθρέψει όλα τα αρσενικά παιδιά του και το πρώτο θηλυκό, ενώ τον ανάγκαζε να παρουσιάζει τα τυχών δύσμορφα ή ατροφικά παιδιά σε 5 γείτονες με την έγκριση μόνο των οποίων θα μπορούσε να τα απορρίψει. Τόσο στην Ελληνική όσο και στην ρωμαϊκή η συνήθεια της εκθέσεως πήγαζε από την απεριόριστη εξουσία που είχε ο πατέρας εις τα παιδιά του και μπορούσε να τα διαθέσει κατά βούληση.

Ο Χριστιανισμός δεν κατάφερε να αλλάξει άρδην αυτήν την κατάσταση αλλά τον Δ’ αιώνα επί Κωνσταντίνου οι πτωχοί γονείς εξακολουθούσαν να πουλούν τα παιδιά τους όπως και παλιότερα. Τα πουλημένα παιδιά ελευθερώνονταν αν είχαν εργασθεί για ορισμένο χρόνο υπέρ του αγοραστή. Παράλληλα όμως ο εκθέτων βρέφος τιμωρούνταν με θάνατο και αναγνωρίζονταν πλήρες ελευθερία εις τα έκθετα. Το δίκαιο αυτό συμπληρωμένο από το κανονικό αποτελεί το δίκαιο των ημερών μας, το οποίο βελτίωσε την θέση της μητέρας, καθιέρωσε πολλά δικαιώματα υπέρ της πάσης κατηγορίας και προέλευσης νεογνών και επέβαλλε αυστηρές ποινές σε εκείνους που τα εκθέτανε.

Κ.Α. Χαριτάκης,Παθολόγος Παιδίατρος Τμηματάρχης της Κοινωνικής Υγιεινής του Υπουργείου Υγιεινής, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Θ, σελίδα 783 - 784

Βιβλιογραφία:

1. L. Lallemand, Histoire des Enfants abandonnes

2. De la Mazeliere, Essai sur l’ evolution de la civilization indienne

3. A. Lesage, La protection de l’ enfant abandonne, Β’τόμος, «Hygiene Sociale»του «Traite d’ Hygiene» Paris 1928

4. Pierre Nsisot, De la condition juridique de l’ enfant ne hors marriage (βλ. «Bull. Intern. De la Protect de l’ Enfant», Bruxelles No 79 – 81, 1929

5. Κ. Χαριτάκη –Φ. Σακελλαρίδη, ΤΑ έκθετα και τα απόθετα βρέφη εις την Ελλάδα από την Αρχαία εποχή ως σήμερον στο «Κοιν. Υγιεινή» 1929

Απολογητής: Είναι άξιο της προσοχής μας, ότι στο επικαλούμενο «ρωμαίικο», από τους φανατικούς Εθνικούς απαίδευτους, ορισμένοι τυφλοί συνάνθρωποί μας μπορούν με την δύναμη της ψυχής τους να βάζουν τα «γυαλιά» στους αρτιμελείς συμμαθητές τους, διαλύοντας πάσα ανώτερα και κατώτερα γεννετικο-γονιδιακή τάξη και διαχωρισμό, ενώ το Ορθόδοξο κράτος μας, αυτό το Ελληνικό «ρωμαίικο» συνάμα, τους βράβευσε σε ειδική τελετή και τους τιμά χωρίς να κρίνει για τις μυϊκές ικανότητες τους. Ο Χριστός μας επίσης θα φροντίσει για τις ψυχές τους, διότι εμείς οι Έλληνες Χριστιανοί επιτρέψτε μας να μην θέλουμε να γίνει η κρίση των τυφλών συνανθρώπων μας, σαν τους Ομηρικούς ημίθεους του «κοφτερού χαλκού» που χρειάζονται να είναι μυώδεις για να μπουν στα Ηλύσια πεδία (παράδεισο) παρ’ όλο που και αυτοί είναι μέσα στην ελληνική καρδιά μας. Κανείς δεν αμφιβάλει για το απαράμιλλο κάλλος των ελληνικών αρχαίων αγαλμάτων των ηρώων, αλλά σίγουρα δεν είναι δυνατό ποτέ θρησκευτικά να το λατρεύουμε αποκλειστικά σαν τέτοιο, διότι το εξωτερικό κάλλος παραμένει εις την γη και γίνεται χώμα, σαπίλα και σκουλήκι (βλ. Αριστοτέλης). Δεν είναι μήτε σοφό και ούτε δίκαιο ο Θεός να λαμβάνει το εξωτερικό κάλλος και την ρώμη ως απόλυτα και θεϊκά χαρίσματα δια μέσω των οποίων οι συνάνθρωποι μας θα σωθούν… και μην ξεχνάτε όλοι εσείς εκεί απέναντί αυτής της σελίδας, ότι ο μέγιστος Έλληνας Όμηρος ήταν ΤΥΦΛΟΣ