- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ο ΝΟΜΑΣ
Taner Akyol
Το ονομα σου εδωσα αγορι μου,σε λιμνες με στασιμα νερα
Για να βρεθεις αγορι μου,σε δρομους μακρινους.
Οταν η νυχτα πεφτει στα πρασινα κλαδια
Αυτος που περνει της ψυχες,αγορι μου,κατεβαινει σε μερη σκιερα.
Ο πονος της ψυχης δεν φευγει με το σβησιμο.
Απ,της ψυχες που χανονται,αγορι μου,αυτη η ψυχη εχει σειρα.
Αυτη η ψυχη ποια ειναι;
Τη φωνη σου εδωσα,αγορι μου,σε νερα τρεχουμενα
Για να μην βυθιστεις,αγορι μου,σε ματωμενους υπνους
Οταν το πρωινο φως διωχνει τα σκοταδια
Τα διαβαταρικα πουλια,αγορι μου,κατεβαινουν στα χωραφια.
Την αγαπη σου εδωσα,αγορι μου,σε βουνοκορφες ψηλες
Για να σβησεις,αγορι μου,τη φωτια του ερωτα
Οταν οι καργιες τριγυριζουν πισω απο τους γερανους
Τα τραγουδια των βοσκων να διαπερνουν τις σκεψεις σου.
επισκεψη επι χρημασι
για την ικανοποιηση
ατερμονων ηδονων
ποθων κρυφων
καλα φυλαγμενων.
Η περιφρουρηση
των ιερων και των οσιων.
Σε μια επιφυλακτικοτητα
παραφορη
να αντηχει
Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ,
της προσκαιρης ηδονης
μεσα σε φτηνα αρωματα
σε προσποιητους οργασμους
σε ακεφαλα σωματα,
πολλαπλων χρησεων.
ΒΡΗΚΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
Δεν απομείναν άγιοι, σοφοί
και δεν υπηρξανε ποτές.
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΩΓΜΕΣ?
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ?
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ?
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ
ΙΣΩΣ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΛΛΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΕΞΑΤΜΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΟΤΕ
ΜΕΣΑ ΜΟΥ!!
ITS OVER ITS UP TO YOU ?
gh
Η ορμή που μέσα απο τον ανθηρό δίαυλο
πορεύει το λουλούδι
Και τ' ανθηρά μου χρόνια πορεύειֹ
Αφανίζει των δέντρων τις ρίζες
Είναι ο χαλαστής μου.
Και φωνή δεν έχω να πω στο τσακισμένο ρόδο
Πως απ' τον ίδιο τσάκισε η νιότη μου χειμέριο πυρετό.
Η ορμή που πορεύει το νερό μεσ' απ' τους βράχους
Και το κόκκινό μου αίμα πορεύειֹ ξεράινει τις βουνοπηγές,
Κερώνει και το δικό μου.
Και δεν έχω φωνή να κραυγάσω, ως με τις φλέβες μου
Πως τη βουνοπηγή το ίδιο στόμα τη βυζαίνει.
Το χέρι που αναδεύει στη λιμνούλα το νερό,
Ταράζει και τη σύρτηֹ κατευθύνει το φύσημα του ανέμου,
Τη σαβανοφόρα μου πλεύση οδηγεί.
Και δεν έχω φωνή για να πω στον κρεμασμένο
Πως απ' τη γη μου πλάθεται ο πηλός του κρεμαστή.
Τα χείλη του χρόνου κολλούν σαν βδέλες στην πηγήֹ
Η αγάπη στάζει και μαζεύει, μα το χυμένο αίμα
Θα γαληνέψει τις πληγές της.
Και φωνή δεν έχω να πω σ' έναν άνεμο πρόσκαιρο
Πώς ο χρόνος με ουρανό τύλιξε τ' αστέρια.
Και φωνή δεν έχω να πω στον τάφο του εραστή
Πως στο σεντόνι μου πορεύεται
Το ίδιο κουλουριασμένο σκουλήκι.
Dylan Thomas
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
gh
Σωκράτης Μάλαμας/Μαρία Θωίδου
Έτσι όπως το 'να πάνω στ' άλλο ταιριασμένα
τα ξύλα καίνε στης φωτιάς τη ράχη
από το χέρι που τ' απόθεσ' ένα ένα
μια κίνηση η στάση του σα να 'χει
Κι όπως κοιτάζω αργά τη φλόγα που φυτρώνει
σαν τον κισσό τους κλώνους να κυκλώνει
κατι στην όψη της ζωντάνεψε και μοιάζει
με βλέμμα αγαπημένο που κοιτάζει.
Δεντρα που μ'απλωμένα τα κλαδιά ποθήσαν
του ήλιου όλο το φως μα δε το κλεισαν
στο τζάκι τώρα καθώς είναι στοιβαγμένα
γυρεύουν πάλι με το φως να γίνουν ένα
στ' αντάμωμα της λάμψης ξαναμμένα
και λόγια ακόμα που 'ναι φυλαγμένα
μες στη στοργή της ζέστης ξεθαρρεύουν
ξαναμιλούν σ' αυτούς που τα γυρεύουν.
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
ο ήλιος δυναμώνει
καιεί δέρμα και ψυχή
και η αρχαία η πληγή
ξανα ματώνει
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Edited by - 1900 on 20/03/2005 16:46:25
και αρνησε οσο εγω παρακαλω,
παιδι της λογικης,που για μια στιγμη ξεστρατησε απο τον δρομο του;
Αφησε με να ρθω μαζι σου,
ειχε πει τοτε εκεινη, μεσα στο αστραφτερο φως του καλοκαιριου,
και ο ηλιος ραγισε για μια στιγμη μεσα στην Αυγουστιατικη μεσημεριανη σιωπη...
Τοτε δεν μπορουσε να φανταστει την βαθεια ραγισματια
της αγαπης..
περασε ενας αιωνας απο τοτε,η ανοιξη ξαναρθε φερνωντας μαζι της νεες υποσχεσεις ηλιολουστων καλοκαιριων,νεα χρωματα και βοτσαλα για τον καμβα της ζωης της.
Αφησε με να ρθω μαζι σου
και το φεγγαρι αδιαφορο επεμενε πανσεληνο..
αναμεσα στα ψηλα κτιρια
στην νωχελια της νυχτας βυθισμενο αδιαφορα..
εκεινη που ηξερες εχει απο καιρο πεθανει εκει που την ειχες αφησει τοτε να αιμμοραγει μοναξια..
αλλα εσυ αυτο το αιμα ηθελες
για να επιζησεις..
χαλαλι σου λοιπον...
Το πορτρετο σου θα ζωντανευει
παντα
την ημερα της φυγης σου για μια μονο ημερα θα εισαι εσυ..
επειτα θα γινεται ενας ακομη πορτρετο αναμεσα σε ολα τα αλλα..
μια μερα θα εχεις την τιμητικη σου
ετσι ως φορο αξιας για το αιμα..
και για το οτι δεν βρηκες μια λεξη να πεις
μεσα στο λιγο των καιρων σου..
κι ας ηξερες οτι περιμενα..
να πεις μια λεξη
κι ας ηταν οτι να ναι
Μου αρκουσε να εσπαγες την αμειλικτη σιωπη,τιποτε αλλο..
κι ας ελεγες :
Δεντρο
θαλασσα,
μεθοδος
χρημα..
αναγκη
ικανοποιηση
ερημια
σιωπη,
ζωη...
κλειστε ματακια της λησμονιας..
το χαμογελο μου παντα θα χαραζει την καρδια μου..
ελευθερωσε με λοιπον
ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ
Εστια και Αθηνα
καπνο θα κανω τον γενετησιο φοβο σου
και τα δημιουργηματα του
δαιμονες,μαγισσες,βιαστες
η σαρκα σου
θα φεγγει λυτρωμενη
και
χορο
θα
στησει με το αλλο σου μισο
εκει στο κηπο της Εδεμ
οταν ο Χρονος θα γερνει ανυποψιαστα στην ακρη
θα παραδοσουμε την γη μας
σε αυτον τον ουρανο
απο εκσταση
μυστικο
κυκλωμα κλειστο
χαδιων
που θα αγγιζουν τον θανατο
κοφτερο μαχαιρι
μεσα στο αιωνιο παραμυθι
μου θα μας σωζει.
Σαν θαλασσα θα ανατελλεις
μεσα μου
οταν θα κλεινεις τα ματια
το σωμα σου ντυμενο ψυχη
θα με πηγαινει μακρυα
εκει σε ενα βασιλειο
φωτεινο στης συγκινησης την χωρα
γιατι εμεις
Μονο εκει μπορουμε να υπαρξουμε..
|
|
|
....για ένα δυσεύρετο μικρό θαλασσινό κοχύλι.