- Τελικά ζούμε ή απλά επιβιώνουμε? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ανοίγω το topic στην Κατηγορία αυτή συζητήσεων επειδή πιστεύω πως έχει άμεση σχέση με την ψυχή μας, τον χαρακτήρα μας και την αντίληψη μας γενικότερα για την ζωή.
Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι μελαγχολούμε, πέφτουμε σε κατάθλιψη και προβληματιζόμαστε για καταστάσεις τις οποίες αν τις δούμε μετά απο κάμποσο καιρό αποστασιοποιημένοι καταλαβαίνουμε οτι δεν είχαμε λόγο να στενοχωρηθούμε ιδιαίτερα.
Πολλές φορές στενοχωριόμαστε για πράγματα μικρά, ίσως ασήμαντα και χάνουμε το νόημα της ίδιας της ζωής.
Μπαίνουμε σε μία ρουτίνα και μηχανικά κάνουμε τα ίδια πράγματα, χωρίς συναίσθηση της διαφορετικότητας της κάθε μέρας.
Πολλές φορές επίσης λέμε: "ακόμα μία μέρα τελείωσε, θα ζήσω την ίδια κι αύριο" και χάνουμε το νόημα της ζωής.
Την ομορφιά της κάθε στιγμής, τη μοναδικότητα της.
Έχουμε ξεχάσει το πανέμορφο συναίσθημα του να ξυπνήσουμε το πρωϊνό και να απολαύσουμε την ανατολή του ηλίου, το ξεκίνημα της ζωής και των ρυθμών της.
Έχουμε ξεχάσει να ζούμε και νιώθουμε οτι απλά επιβιώνουμε για μία μέρα ακόμα.
Γιατί πιστεύετε οτι συμβαίνει αυτό?
Είναι εύκολο ή δύσκολο να αλλάξει...?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι μελαγχολούμε, πέφτουμε σε κατάθλιψη και προβληματιζόμαστε για καταστάσεις τις οποίες αν τις δούμε μετά απο κάμποσο καιρό αποστασιοποιημένοι καταλαβαίνουμε οτι δεν είχαμε λόγο να στενοχωρηθούμε ιδιαίτερα.
Πολλές φορές στενοχωριόμαστε για πράγματα μικρά, ίσως ασήμαντα και χάνουμε το νόημα της ίδιας της ζωής.
Μπαίνουμε σε μία ρουτίνα και μηχανικά κάνουμε τα ίδια πράγματα, χωρίς συναίσθηση της διαφορετικότητας της κάθε μέρας.
Δεν νομίζω οτι υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει νιώσει τα παραπάνω.
Οσο πιο νέος είναι κανείς τόσο περισσότερες προσδοκίες έχει απο την ζωή και απο τον εαυτό του.
<< Αν όμως ''περιμένεις'' μπορεί να απογοητευτείς>>.
Περνώντας ο χρόνος οι περισσότεροι ωριμάζουμε και οι προηγούμενες αξίες αλλάζουν.
Τα συναισθήματα της λύπης της αγωνίας δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε.
Νομίζω όμως οτι μπορούμε να τα μετατρέψουμε σε κάτι πιο εποικοδομητικό.
Αν αναλύσουμε την λύπη, την εξηγήσουμε και δούμε το γεγονός που την προκάλεσε σαν μάθημα αλλάζει τελείως, μετατρέπεται σε ελπίδα.
Η άποψη μου ,μια και πιστεύω στο κάρμα και στήν μετενσάρκωση, είναι οτι όλα έχουν μια αιτία που γίνονται, κάτι θέλουν να μας δείξουν.
Κάτω απο αυτό το πρίσμα τίποτα δεν είναι βαρετό και ίδιο.
Τίποτα δεν είναι μικρό και άνευ σημασίας αρκεί να θέλεις να δείς και να δεχθείς την εξήγηση που θα πάρεις.
Πολλές φορές οι απαντήσεις καθυστερούν αλλά πάντα έρχονται.
Το δύσκολο είναι οτι τα πιο αληθινά μαθήματα που παίρνουμε έρχονται μέσα απο τον πόνο αλλά είναι και τα πιο καθοριστικά στη ζωή μας.
quote:
Πολλές φορές επίσης λέμε: "ακόμα μία μέρα τελείωσε, θα ζήσω την ίδια κι αύριο" και χάνουμε το νόημα της ζωής.
Την ομορφιά της κάθε στιγμής, τη μοναδικότητα της.
Έχουμε ξεχάσει το πανέμορφο συναίσθημα του να ξυπνήσουμε το πρωϊνό και να απολαύσουμε την ανατολή του ηλίου, το ξεκίνημα της ζωής και των ρυθμών της.
Έχουμε ξεχάσει να ζούμε και νιώθουμε οτι απλά επιβιώνουμε για μία μέρα ακόμα.
Γιατί πιστεύετε οτι συμβαίνει αυτό?
Είναι εύκολο ή δύσκολο να αλλάξει...?
Οι παραπάνω θέσεις μου περιλαμβάνουν και αυτό.
Οταν γνωρίζουμε γιατί ζούμε δεν επιβιώνουμε, ζούμε.
Και τότε η ανατολή, η βροχή, η θάλασσα, και όλα γύρω μας έχουν άλλο νόημα.
Και αν όχι όλες, υπάρχουν πολλές στιγμές που είναι μοναδικές.
Φιλικά
quote:
Αυτό το θέμα ήταν εχθές αντικείμενο συζήτησης με έναν φίλο μου και θα ήθελα να το συζητήσουμε κι εδώ, αν είναι εφικτό.
Ανοίγω το topic στην Κατηγορία αυτή συζητήσεων επειδή πιστεύω πως έχει άμεση σχέση με την ψυχή μας, τον χαρακτήρα μας και την αντίληψη μας γενικότερα για την ζωή.
Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι μελαγχολούμε, πέφτουμε σε κατάθλιψη και προβληματιζόμαστε για καταστάσεις τις οποίες αν τις δούμε μετά απο κάμποσο καιρό αποστασιοποιημένοι καταλαβαίνουμε οτι δεν είχαμε λόγο να στενοχωρηθούμε ιδιαίτερα.
Πολλές φορές στενοχωριόμαστε για πράγματα μικρά, ίσως ασήμαντα και χάνουμε το νόημα της ίδιας της ζωής.
Μπαίνουμε σε μία ρουτίνα και μηχανικά κάνουμε τα ίδια πράγματα, χωρίς συναίσθηση της διαφορετικότητας της κάθε μέρας.
Πολλές φορές επίσης λέμε: "ακόμα μία μέρα τελείωσε, θα ζήσω την ίδια κι αύριο" και χάνουμε το νόημα της ζωής.
Την ομορφιά της κάθε στιγμής, τη μοναδικότητα της.
Έχουμε ξεχάσει το πανέμορφο συναίσθημα του να ξυπνήσουμε το πρωϊνό και να απολαύσουμε την ανατολή του ηλίου, το ξεκίνημα της ζωής και των ρυθμών της.
Έχουμε ξεχάσει να ζούμε και νιώθουμε οτι απλά επιβιώνουμε για μία μέρα ακόμα.
Γιατί πιστεύετε οτι συμβαίνει αυτό?
Είναι εύκολο ή δύσκολο να αλλάξει...?
In anticipation of my resurrection...
Καλέ μου φίλε Dying_Incubus πολύ όμορφο θέμα έθεσες και σωστές οι ερωτήσεις, αν και νομίζω ότι ήδη έχεις κάποιες απαντήσεις να δώσεις
Η άποψή μου είναι ότι όλα αυτά που γράφεις είναι σωστά, κάπου χαθήκαμε στο λαβύρινθο της ρουτίνας και "χάσαμε τη μπάλα" (ας μου επιτραπεί η έκφραση ), το άγχος, η δουλειά, η ζωή μας όπως την έχουμε βάλει σε κουτάκια κλπ. κλπ. είναι οι αιτίες. Αν μπορούμε να την αλλάξουμε? Νομίζω πως ναι, ο καθένας με τον εαυτό του, με τις σκέψεις του, τις επιθυμίες του, τα θέλω και τα γιατί του, μπορεί να αλλάξει τον ίδιο και έτσι και το πλαίσιο της ζωής του. Συμφωνώ με την nst ότι κάποια πράγματα είναι "γραμμένο" να γίνουν και θα γίνουν. Δεν το λέω μοιρολατρικά, γιατί πιστεύω ότι εμείς έχουμε την επιλογή του να διαλέξουμε τον δρόμο, τον τρόπο που θα γίνουν. Είναι επιλογή μας λοιπόν, και εξαρτάται φυσικά τη περιμένουμε, τι ψάχνουμε, τι θέλουμε. Όλα αυτά βέβαια αλλάζουν με το χρόνο, επειδή αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι. Όλο το θέμα είναι να τολμήσουμε, νομίζω Καλημέρα
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
quote:
Οταν γνωρίζουμε γιατί ζούμε δεν επιβιώνουμε, ζούμε.
Και τότε η ανατολή, η βροχή, η θάλασσα, και όλα γύρω μας έχουν άλλο νόημα.
Και αν όχι όλες, υπάρχουν πολλές στιγμές που είναι μοναδικές.
Και να προσθέσω ότι :
Για να γνωρίσω εγώ προσωπικά το γιατί ζω, έπρεπε να φτάσω στην σοφία .
Αν δεν έχει η ανθρώπινη ψυχή μέσα της σοφία, δεν μπορεί να ζήσει αληθινά, έτσι πιστεύω.
Απλά επιβιώνει .
Η γνώση μπορεί να οδηγήσει σε μια άνετη επιβίωση .
Η σοφία είναι αυτή που την στολίζει και την ομορφαίνει .
Γνώση και σοφία πρέπει να συμβαδίζουνε .
Και τα δύο πηγάζουνε από την φιλοσοφία.
Όσο μεγαλώνουμε είναι βέβαιο πως θα νιώσουμε λύπη, απογοήτευση, ανία ίσως πολλές φορές.
Απλά είπα πως δεν πιάνουμε το αληθινό νόημα της ζωής και την αφήνουμε να κυλάει χωρίς να μπορούμε να την ακολουθήσουμε, να την "πιάσουμε".
Και φυσικά κάποια δυσάρεστα συναισθήματα που θα βιώσουμε θα έχουν διδακτική χροιά στην πορεία μας πάνω στην Γή.
Μπορεί να αποδειχθούν ωφέλιμα για σένα την στιγμή που τα βιώνεις ή ετεροχρονισμένα.
quote:
Συμφωνώ με την nst ότι κάποια πράγματα είναι "γραμμένο" να γίνουν και θα γίνουν. Δεν το λέω μοιρολατρικά, γιατί πιστεύω ότι εμείς έχουμε την επιλογή του να διαλέξουμε τον δρόμο, τον τρόπο που θα γίνουν. Είναι επιλογή μας λοιπόν, και εξαρτάται φυσικά τη περιμένουμε, τι ψάχνουμε, τι θέλουμε. Όλα αυτά βέβαια αλλάζουν με το χρόνο, επειδή αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι. Όλο το θέμα είναι να τολμήσουμε, νομίζω
Νεμεσάκι, το αφήνω απείραχτο αυτό και το παραθέτω αυτούσιο γιατί μου άρεσε και συμφωνώ κι εγώ απόλυτα.
alfa-omega, αναφέρεις, φίλε μου, πως έπρεπε να φτάσεις στην σοφία για να γνωρίσεις προσωπικά το λόγο που ζείς.
Άρα η σοφία ήταν για σένα μια εμπειρία, διάφορες καταστάσεις που βίωσες και σου απέδωσαν αυτή τη σοφία με το πέρασμα του καιρού?
In anticipation of my resurrection...
Better to save the mystery than surrender to the secret..
quote:ΤΕΛΙΚΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ! Better to save the mystery than surrender to the secret..
ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ; (παρεμφερή με την πιο πάνω άποψη νομίζω)
ΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ; (Άτοπο , αλλά υσχίει για τους περισότερους)
ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ; (ελέχθει ήδη)
ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΖΩΗΣ; (Τελικά μπερδεύτικα...)
quote:
ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΖΩΗΣ; (Τελικά μπερδεύτικα...)
μην μπερδευεσε Ανουνακι και ειναι κριμα,υπαρχει η αληθινη ζωη,δηλαδη αυτη που την ζεις στο μεγιστο δυνατον της συνειδητοτητα σου και η αλλη η ψευτοζωη που δεν σου αφηνει κανενα περιθωριο σκεψης ζωντανος νεκρος δηλαδη.
Δες αν θες και το ενθετο του κυριου Αβαταρ σχετικα με την φιλοσοφια στην καθημερινοτητας μας.
ΖΩ ΚΑΙ ΨΕΥΤΟΖΩ ΛΟΙΠΟΝ,
Λές
quote:
Απλά είπα πως δεν πιάνουμε το αληθινό νόημα της ζωής και την αφήνουμε να κυλάει χωρίς να μπορούμε να την ακολουθήσουμε, να την "πιάσουμε".
Και φυσικά κάποια δυσάρεστα συναισθήματα που θα βιώσουμε θα έχουν διδακτική χροιά στην πορεία μας πάνω στην Γή.
Μπορεί να αποδειχθούν ωφέλιμα για σένα την στιγμή που τα βιώνεις ή ετεροχρονισμένα.
Το αληθινό νόημα της ζωής είναι για τον καθένα κάτι άλλο. Για
όλους μαζί λίγο δύσκολο να είναι ένα και μοναδικό πλήν της αγάπης.
Κάθε στιγμή μας είναι επιβίωση ή ζωή ανάλογα το πώς είμαστε
εσωτερικά πλασμένοι για να καταλαβαίνουμε και να πλάθουμε και
εμείς την πραγματικότητα που μας περιβάλλει.
Πιστεύω οτι αυτό ωφείλεται αφενός στην φύση του ίδιου του ανθρώπου που είναι η συνεχής του αναζήτηση για το ακόμα καλύτερο της κάθε στιγμής που ζει, χάνοντας όπως είπες το νόημα της ζωής, και αφετέρου λόγω της ζωής του στην σημερινή κοινωνία. Μέσα από την πρόοδο της τεχνολογίας και του βιωτικού επιπέδου, φτάσαμε σήμερα, ειδικά ο άνθρωπος της πόλης να βρίσκεται σε ένα συνεχές άγχος και στρες μήπως.. δεν τα καταφέρει... (το τι μπορεί να μην καταφέρει δεν έχει σημασία, μάλλον ούτε ο ίδιος γνωρίζει). Τα ΜΜΕ έχουν σφίξει τόσο πολύ τον κλοιό γύρω από τον άνθρωπο ώστε τον έχουν κάνει ένα τυφλό πρόβατο που ακολουθεί το κοπάδι του.
Για να μην λέμε όμως τα ήδη γνωστά, πιστεύω οτι πίσω από αυτήν την τρομερή απώλεια της ατομικής συνείδησης που υφίσταται σήμερα, είναι δύο πράγματα. Το ένα είναι ένα σχέδιο υποβάθμισης της ανθρωπότητας που πιστεύω οτι έχει τεθεί σε ισχύ από τους ίδιους τους ανθρώπους...
Ο λόγος είναι οτι, εντάξει στην Αφρική και στην Ασία ο κόσμος πεινάει, άρα δεν θα κάτσει να ασχοληθεί ποτέ με το δίκαιο, με την πνευματικότητα, δεν θα επαναστατήσει και δεν θα χτυπήσει ποτέ το χέρι στο τραπέζι μιας και θα είναι πάντα υποχείριος με δάνεια στις ανεπτυγμένες χώρες.
Με κάποιον τρόπο όμως έπρεπε να εξουδετερωθούν ακόμα και οι ίδιες οι ανεπτυγμένες χώρες από το να εξελίσσεται ο λαός, και έτσι εφάρμοσαν την ίδια τεχνική με τις τριτοκοσμικές χώρες. Η εντολή είναι μία, άγχωσέ τους, τρόμαξέ τους, και δεν θα μπορέσουν και να δουν ποτέ...
Έρχονται από την μία λοιπόν οι τράπεζες που σου δωρίζουν την ζωή που πάντα ονειρευόσουν, ένα αξιοπρεπές σπίτι, ένα αυτοκίνητο για σένα και την γυναίκα σου, ονειρεμένες διακοπές όπου θέλει ο καθένας, ονειρεμένοι γάμοι, ονειρεμένα σώματα από τα Body Line κ.λ.π.
Ο άνθρωπος λοιπόν φυσικό είναι να πέφτει σε όλη αυτήν την παγίδα του ονείρου του, ώσπου πιάνεται στο δίχτυ και βλέπει οτι χρωστάει για όλη του την ζωή στην τράπεζα η οποία θα τον έχει πάντα στον φόβο της κατάσχεσης και του δικαστηρίου...
Ύστερα, πέφτει όλος τυχαίος ένα αεροπλάνο από δω κι απο κει... μερικές βόμβες, 5 - 10 καμικάζι και παρακαλάμε να μας βάλουν κάμερες παντού, σε λίγο και στα σπίτια μας, τσιπάκια στα χέρια και κοριούς στα τηλέφωνα... μήπως έρθει αυτός ο κακός τρομοκράτης και μας χτυπήσει την πόρτα...!
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ο άνθρωπος να είναι όλο φοβίες και άγχος για τον ίδιο και την οικογένειά του. Τι λοιπόν να παρατηρήσει; Πως να ΖΗΣΕΙ; Αφου το ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ που έχει στο μυαλό του είναι η ΕΠΙΒΙΩΣΗ;
Αυτό λοιπόν που περιγράφω παραπάνω είναι η γήινη και πραγματική πλευρά της απάντησής σου.
Όμως πολύ μακροπρόθεσμα, η αλήθεια είναι πνευματική. Πιστεύω οτι όλο αυτό είναι μέσα στο Θείο Σχέδιο ώστε ο άνθρωπος να φτάσει στην έσχατη θέση, στην απελπισία την ίδια, μόνο και μόνο για να αφυπνιστεί και να ξυπνήσει... Είναι σαν ένα ελατήριο, που όσο το πιέζεις προς τα κάτω τελικά τόσο πιο πολύ θα τιναχτεί προς τα πάνω. Βλέπουμε οτι τις τελευταίες δεκαετίες, πόσο έχει μεγαλώσει η διαφθορά παγκοσμίως, ναρκωτικά, σεξ, αλκοολ, καταθλιψη, ψυχοπαθειες, αρρωστιες, από τη μία... κι από την άλλη βλέπουμε πόσες ομάδες και πόσοι δάσκαλοι είναι ενσαρκωμένοι αυτή τη στιγμή προσπαθώντας να μεταδώσουν την αλήθεια. Η Γνώση επίσης δίνεται πιο άπλετα από ποτέ...
Όσο λέει μεγαλώνει το φως του ηλίου... τόσο μεγαλώνει και η σκιά κάτω από το δέντρο...
Τέλος, αναφέρω και μια τρίτη απάντηση, η οποία είναι διαχρονική. Πάντα... όλοι οι άνθρωποι που έφτασαν στην φώτιση ή τουλάχιστον ήθελαν να εξελιχθούν, κατέφευγαν στην φύση και στην παρατήρηση ή στον διαλογισμό αυτής.
Το συλλογικό ασυνείδητο της πόλης είναι τόσο δυνατό που είναι πραγματικά δύσκολη η εξέλιξη, η αυτογνωσία και συνειδητοποίηση της στιγμής.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε πιστεύω είναι να προσπαθούμε να ζούμε στο παρόν μας, να είμαστε συνειδητοί σε ό,τι κάνουμε, να ξεχάσουμε το μαύρο διακοσμητικό κουτί (τηλεόραση) του σαλονιού μας, να ανοίξουμε κανένα βιβλίο να διαβάζουμε και να θυμόμαστε πάντα οτι το Μέλλον είναι αυτό που καθορίζει το παρελθόν μας...
Ευχαριστώ
Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!
Edited by - Μορφέας on 29/10/2005 03:55:58
Edited by - Μορφέας on 29/10/2005 04:00:10
Είναι κάτι το υποκειμενικό που καθορίζεται από την ψυχοσύνθεση του και πιθανότατα από τις δικές του αξίες.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι ο καθένας μας να το βρεί.
Πιστεύεις όμως οτι όλοι μας το βρίσκουμε εύκολα ή οτι οι άνθρωποι γύρω μας (συμπεριλαμβανομένων και των εαυτών μας) το έχουν/με βρεί...?
Μήπως είναι μια αιώνια αναζήτηση?
Φίλε Μορφέα, έδωσες μια σαφή και πολύ σωστά τοποθετημένη απάντηση στα όσα είπες.
Επιβιώνουμε λοιπόν επειδή κάποιοι άλλοι παράγοντες μας έχουν επιβάλλει να επιβιώνουμε.
Στις ανεπτυγμένες χώρες κάποιο σύστημα μας έχει οδηγήσει σε μία θέληση για την απόκτηση μιας άνετης κι όμορφης ζωής, μέσω των υλικών αγαθών, ενώ στις υποανάπτυκτες χώρες η φτώχεια κι η πείνα κάνουν τους ανθρώπους να σκέφτονται απλά την διαβίωση τους.
Αναφέρεις κάτι πολύ ορθό...
quote:
Τέλος, αναφέρω και μια τρίτη απάντηση, η οποία είναι διαχρονική. Πάντα... όλοι οι άνθρωποι που έφτασαν στην φώτιση ή τουλάχιστον ήθελαν να εξελιχθούν, κατέφευγαν στην φύση και στην παρατήρηση ή στον διαλογισμό αυτής.
Το συλλογικό ασυνείδητο της πόλης είναι τόσο δυνατό που είναι πραγματικά δύσκολη η εξέλιξη, η αυτογνωσία και συνειδητοποίηση της στιγμής.
Μήπως λοιπόν η Φύση (από την οποία προερχόμαστε) είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για να βοηθηθούμε στην φώτιση κι εξέλιξη μας?
In anticipation of my resurrection...
Το ζήτημα είναι όμως οτι... κατά πόσο μπορεί ο σημερινός άνθρωπος να καταφύγει στην φύση; Και μάλιστα σε μια εποχή που η φύση όλο και περιορίζεται... Νομίζω οτι πρέπει να αναπτύξουμε νέους τρόπους και μηχανισμούς ώστε να μην είναι απαραίτητη η φυγή μας...
Για αυτό πάντα λέω, το να εξελίσσεσαι στην φυση είναι εύκολο, τι γίνεται όμως στην πόλη;
Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!
Ειδικά οι άνθρωποι των πόλεων που έχουν στάνταρ ρυθμούς ζωής δεν είναι εύκολο να το κατορθώσουν...
Για αυτό το λόγο άλλωστε και το φαινόμενο που παρατηρώ στο εισαγωγικό μου μήνυμα του topic αυτού παρατηρείται ως επί το πλείστον σε ανθρώπους που ζούν στις μεγαλουπόλεις...
In anticipation of my resurrection...
ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ Dying_Incubus ΕΦΕΡΕΣ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΘΕΜΑ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ......
ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΑ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ....
ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ..
ΑΛΛΟΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΜΙΣΟΓΕΜΑΤΟ..
ΑΛΛΑ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΜΙΣΟΑΔΕΙΟ....
ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΚΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ....
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ???
ΤΙ ΣΥΜΑΙΝΕΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ????
ΤΟ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ Η ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ Η ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΒΑΣΗ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ...
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ (ΕΝΝΟΩ ΠΑΝΤΑ ΤΙΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ) ΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΑΜΑΞΙ κλπ..
ΓΙΑ ΑΛΛΟΝ ΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΝΩΡΙΖΩ,ΜΑΘΑΙΝΩ,ΑΓΑΠΩ,ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ....
ΑΥΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας σήμερα πιστεύει οτι απλά επιβιώνει..
Είναι πολύ τραγικό αυτό..
Σίγουρα πιστεύω οτι η φιλοσοφία και το πνευματικό μονοπάτι είναι πράγματα που βοηθούν τον άνθρωπο να απολαμβάνει πολλές ασήμαντες για άλλους ανθρώπους στιγμές, και πράγματα.
Αλλά... ;
Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!
quote:
Τελικά ζούμε ή απλά επιβιώνουμε?
Ίσως όλα εξαρτώνται από αυτό που θέλουμε εμείς.. να ζούμε? ή να επιβιώνουμε?
Καταρχήν πως νιώθουμε και πως ορίζουμε αυτά τα δύο μεγάλα θέματα: ΖΩΗ - ΕΠΙΒΙΩΣΗ?
Σήμερα θεωρούμε πως ο άνθρωπος δεν βρίσκεται σε στάδιο που προσπαθεί να επιβιώσει, πως έχει περάσει από εκεί και το έχει ξεπεράσει, αλλά όταν κοιτάξουμε γύρω μας, ίσως λίγο πιο πέρα από την δική μας πόρτα θα δούμε πως αυτό που εμείς καλούμε επιβίωση κάποιοι το ονομάζουν ζωή, και για να μην παρεξηγηθώ, θα έλεγα καλύτερα πως κάποιοι το ονομάζουν τρόπο ζωής!
Όμως και όταν κοιτάξουμε πίσω, μέσα, στην δική μας πόρτα, τί θα λέγαμε για αυτό που αντανακλάτε μέσα μας, μέσα στο σπίτι μας?
quote:
Πολλές φορές στενοχωριόμαστε για πράγματα μικρά, ίσως ασήμαντα και χάνουμε το νόημα της ίδιας της ζωής.
Μπαίνουμε σε μία ρουτίνα και μηχανικά κάνουμε τα ίδια πράγματα, χωρίς συναίσθηση της διαφορετικότητας της κάθε μέρας.
Πολλές φορές επίσης λέμε: "ακόμα μία μέρα τελείωσε, θα ζήσω την ίδια κι αύριο" και χάνουμε το νόημα της ζωής.
Η επιβίωση και η ζωή είναι δύο έννοιες στενά δεμένες μεταξύ τους, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και εμείς κάθε μέρα επιβιώνουμε και γράφουμε την ιστορία της δικής μας της ζωής!
quote:
Γιατί πιστεύετε οτι συμβαίνει αυτό?
Είναι εύκολο ή δύσκολο να αλλάξει...?
Συμβαίνει, κατά την άποψή μου γιατί νομίζουμε πως ζούμε ενώ ακόμα επιβιώνουμε, αν θα αλλάξει? Δεν ξέρω... κάποιοι λένε πως το πρώτο βήμα για να θεραπεύσεις κάτι είναι να το αναγνωρίσεις.. Μερικές αναλαμπές στην ζωή μας δεν σημαίνει πως πρόκειται για αναγνώριση..
Το δεύτερο?..... Την ξέρουμε την συνέχεια?
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
quote:
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ???
ΤΙ ΣΥΜΑΙΝΕΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ ????ΤΟ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ Η ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ Η ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΒΑΣΗ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ...
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ (ΕΝΝΟΩ ΠΑΝΤΑ ΤΙΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ) ΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΑΜΑΞΙ κλπ..
ΓΙΑ ΑΛΛΟΝ ΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΝΩΡΙΖΩ,ΜΑΘΑΙΝΩ,ΑΓΑΠΩ,ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ....
Συμφωνώ, φίλε μου AVATARGR!
Για όλους μας έχει διαφορά η ζωή από την επιβίωση...
Στην Αφρική πιστεύω πως δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί οι άνθρωποι επιβιώνουν.
Απλούστατα, η επιβίωση ταυτίζεται με την ζωή.
Πασχίζουν να επιβιώσουν.
Όσον αφορά την Δύση, αναφέρεις 2 κατηγορίες.
Με την δική μου αντίληψη και τον δικό μου τρόπο σκέψης, επέτρεψε μου να κάνω κι εγώ μια διαχώριση:
quote:
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ (ΕΝΝΟΩ ΠΑΝΤΑ ΤΙΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ) ΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΑΜΑΞΙ κλπ..
Όταν αυτός είναι ο μοναδικός μας λόγος ύπαρξης, τότε πρόκειται για επιβίωση...
quote:
ΓΙΑ ΑΛΛΟΝ ΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΝΩΡΙΖΩ,ΜΑΘΑΙΝΩ,ΑΓΑΠΩ,ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ....
Για μένα αυτό είναι ζωή...
quote:
Η επιβίωση και η ζωή είναι δύο έννοιες στενά δεμένες μεταξύ τους, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και εμείς κάθε μέρα επιβιώνουμε και γράφουμε την ιστορία της δικής μας της ζωής!
Φυσικά κι επιβιώνουμε καθημερινά, αγαπητή μου simori!
Το έθεσες όμως πολύ σωστά...
Επιβιώνουμε για να γράφουμε την ιστορία της δικής μας της ζωής...
In anticipation of my resurrection...
quote:alfa-omega, αναφέρεις, φίλε μου, πως έπρεπε να φτάσεις στην σοφία για να γνωρίσεις προσωπικά το λόγο που ζείς.
Άρα η σοφία ήταν για σένα μια εμπειρία, διάφορες καταστάσεις που βίωσες και σου απέδωσαν αυτή τη σοφία με το πέρασμα του καιρού?
Και αυτό .
Αλλά και πολύτιμα ερεθίσματα (εμπειρίες ) από άλλα μέλη του esoterica.
Πρώτα είδα τον εαυτό μου μέσα από την οικογένεια και είπα :
Είμαι απαραίτητο μέλος της .
Μετά πέταξα λίγο ποιο ψιλά και είδα τον εαυτό μου ,ως ατομική ύπαρξη επάνω σε έναν μπλε πλανήτη και είπα :
Μπαααααααααααααααα , δεν είμαι και τόσο απαραίτητος .
Η οπτική γωνία θέασης παίζει καθοριστικότατο ρόλο ,για το πώς βλέπει κάποιος κάτι .
Ο εσωτερισμός έχει την καλύτερη οπτική γωνία, κατά την ταπεινή μου άποψη .
Αλλά και αν το πάρουμε πιο απλά πάντα δεν χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον?
Κάτι που θα πείς ή κάτι που θα κάνεις μπορεί να μην έχει σημασία για εσένα αλλά ίσως βοηθήσει κάποιον άλλον. Αν δε, γίνει και συνειδητά αυτό δεν είναι μια μορφή καλοσύνης που ούτως ή άλλως θα κάνει κύκλο?
Χαίρομαι που είσαι πάλι εδώ...
Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΕΠΑΘΛΟ...ΤΗΝ ΔΙΑΙΩΝΗΣΗ.
Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.
ΑΝ ΔΟΥΜΕ ΣΦΑΙΡΙΚΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΙΣΩΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ.
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ...ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΠΟΥ ΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ...Η ΑΝΤΟΧΗ ΜΑΣ...ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΕΩΝ.
Η ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
Η ΡΟΥΤΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ.
ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ/ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.
ΟΔΗΓΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ...ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΟΔΗΓΟΙ ΕΠΙΤΑΧΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ...ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ...ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΤΡΟΧΑΙΟ.
ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΜΑΣ.
ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...ΕΓΩ ΟΧΙ.
Edited by - pixeldream on 31/10/2005 15:31:38