- Φέτος άγιε μου Βασίλη θα ήθελα............. - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

quote:

---

ΒΜW Z4 3.0l και Opel speedster turbo
Σε παρακαλώ Άγιε-Βασίλη θα μου τα φέρεις?

---

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ

quote:

---

Το πρόβλημα όμως είναι οτι δέν σε ακούει ... άν σε άκουγε θα ήταν αλλιώς τα πράγματα, δέν ακούει ούτε εσένα, ούτε εμένα!

---

Remember:There is always someone faster than you!

Έχασα το δικαίωμα ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όπου αρνήθηκα το λουλούδι που άνθιζε μπροστά μου. Ήθελα τόσο πολύ να το πάρω στα χέρια μου, να το φυλάξω για πάντα, μα εγώ το τσαλαπάτησα… Και ήταν τόσο όμορφο…

Οπότε σου ζητάω να εκπληρώσεις όλες τις επιθυμίες όλων των παιδιών. Γιατί είμαι σίγουρος πως έστω και ένα από αυτά θα κάνει την σωστή ευχή…

Είθε, φίλε Ghost, να ‘σαι πάντα καλά!

«Όποιος σκοπεύει να παλέψει με τέρατα πρέπει να φροντίσει να μη γίνει ο ίδιος τέρας. Όταν κοιτάζεις επίμονα την άβυσσο, η άβυσσος κοιτάζει εξίσου επίμονα πίσω σε σένα».

quote:

---

Καλέ μου χοντρούλη Άγιε, μία και μοναδική ευχούλα για φέτος! Παρακαλώ πολύ, να χαλάσει πολύ η σιλουέτα μου και να μου φέρεις ένα μωράκι!!! Ή μήπως ν' απευθυνθώ στον... πελαργό?!

---

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΨΕΜΜΑ!!!

Παράλληλα με τα άλλα δύο topics γνώσης που έχω ανοίξει και συνεχίζω, ξεκινώ κι ένα τρίτο με θέμα το Κάρμα και την Μετενσάρκωση.

Το υλικό είναι από επιλογές που έχω κάνει κι έχω μεταφράσει μέσα από sites θεοσοφικού περιεχομένου. Έτσι επικεντρώνονται περισσότερο στην θεοσοφική αντίληψη αυτών των δύο θεμελιωδών εννοιών της εσωτερικής σοφίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορετικές θεωρήσεις αλλά, η προσωπική μου άποψη είναι ότι είναι από τις πιο σοβαρές θεωρήσεις του σύγχρονου εσωτερισμού. Έτσι ξεκινώ αυτήν την σειρά που θα μας πάρει αρκετό καιρό.

Στο τέλος θα υπάρχει ένα μέρος με απαντήσεις στις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις που γίνονται για αυτό το θέμα.

Κι εδώ όπως και στα άλλα topic δεν θα σχολιάσω ούτε θα απαντήσω εκτεταμένα πριν ολοκληρωθεί αυτή η σειρά.

Δέστε τις... ζώνες σας και ξεκινάμε

ΚΑΡΜΑ ΚΑΙ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ
ΜΕΡΟΣ 1o

Θεωρούμε το Κάρμα σαν τον Υπέρτατο Νόμο του Σύμπαντος, την πηγή και τη ρίζα όλων των άλλων νόμων που υπάρχουν μέσα στη φύση.

Το Κάρμα είναι ο αλάνθαστος νόμος που διευθετεί και ρυθμίζει το αποτέλεσμα κάθε αιτίας, στο φυσικό, νοητικό και πνευματικό επίπεδο της ύπαρξης. Καθώς καμιά αιτία δεν παραμένει χωρίς το αποτέλεσμα της, από την μεγαλύτερη μέχρι την ελάχιστη, από μια κοσμική διαταραχή μέχρι την κίνηση του χεριού μας, και καθώς το όμοιο παράγει όμοιο, το Κάρμα είναι αυτός ο αόρατος και άγνωστος νόμος που ρυθμίζει με σοφία, με διάκριση και ισονομία κάθε αποτέλεσμα στην αιτία του, στέλνοντας την τελευταία πίσω σ' αυτόν που την παρήγαγε.

Παρ' όλο που ο ίδιος ο Νόμος είναι άγνωστος η δράση του είναι αντιληπτή. Δεν ξέρουμε τι είναι το Κάρμα για τον καθένα και στην ουσία του, δεν ξέρουμε πώς δουλεύει, δεν μπορούμε να καθορίσουμε ούτε να περιγράψουμε τον τρόπο δράσης του με ακρίβεια.

Για να μπορέσουμε να κάνουμε τον τρόπο λειτουργίας του Κάρμα, μέσα στις περιοδικές ανανεώσεις του Σύμπαντος, πιο φανερό και διακριτό στον μαθητή, αυτός πρέπει να εξετάσει μαζί μας την εσωτερική συμπεριφορά των καρμικών κύκλων πάνω στην Συμπαντική Ηθική. Το ερώτημα που τίθεται είναι, αν μπορούν αυτοί οι μυστηριώδεις διαχωρισμοί του χρόνου, που ονομάζονται Γιούγκας και Κάλπας από τους Ινδούς και, με τόσο γραφικό τρόπο, κύκλοι ή δαχτυλίδια από τους Έλληνες, να έχουν κάποια άμεση σχέση με την ανθρώπινη ζωή;

Ακόμη και η "εξωτερική" φιλοσοφία εξηγεί ότι αυτοί οι αέναοι κύκλοι του χρόνου πάντα επιστρέφουν στον εαυτό τους περιοδικά και νοητικά στο χώρο και στην αιωνιότητα. Υπάρχουν "κύκλοι της ύλης" και υπάρχουν "κύκλοι της πνευματικής εξέλιξης". Φυλετικοί, εθνικοί και ατομικοί κύκλοι. Μπορούμε να πετύχουμε μια βαθύτερη κατανόηση στον τρόπο λειτουργίας αυτών των κύκλων με τον εσωτερικό διαλογισμό.

Υπάρχει μια προκαθορισμένη πορεία στη γεωλογική ζωή του πλανήτη μας, όπως στην ιστορία, παρελθούσα και μελλοντική, των φυλών και των εθνών. Αυτό σχετίζεται στενά με αυτό που ονομάζουμε Κάρμα και, οι Δυτικοί Πανθεϊστές, Νέμεση ή Κύκλους. Ο Νόμος της Εξέλιξης, μας μεταφέρει τώρα επάνω στο ανοδικό τόξο του κύκλου μας, όταν τα αποτελέσματα θα εμφανιστούν για άλλη μια φορά μέσα στο κύκλο, και θα ξαναγίνουν οι (τώρα ουδετεροποιημένες) αιτίες, και όλα τα όντα που είχαν επηρεαστεί από τις προηγούμενες θα έχουν ξανακερδίσει την αρχική τους αρμονία. Αυτός θα είναι ο κύκλος του δικού μας γύρου, μια στιγμή μέσα στη διάρκεια αυτού του μεγάλου κύκλου ή της Μαχαγιούγκα.

Καθώς ο πλανήτης περιστρέφεται μια φορά το χρόνο γύρω από τον ήλιο, και κατά το ίδιο διάστημα γυρνάει μια φορά κάθε 24 ώρες γύρω από τον άξονα του, δημιουργώντας μικρότερους κύκλους γύρω από ένα μεγαλύτερο, έτσι είναι και το έργο των μικρότερων κυκλικών περιόδων, που ολοκληρώνονται και ξαναρχίζουν μέσα στο μεγάλο Σάρος (το Χαλδαϊκό έτος).

Η περιστροφή του φυσικού κόσμου, σύμφωνα με την αρχαία διδασκαλία, παρακολουθείται από μια παρόμοια περιστροφή στο διανοητικό κόσμο, όπως και τον πνευματικό κόσμο, οι οποίοι κινούνται κι αυτοί σε κύκλους, όπως ο φυσικός κόσμος. Έτσι βλέπουμε στην ιστορία μια φυσική εναλλαγή της άμπωτης και της πλημμυρίδας της ανθρώπινης προόδου. Τα μεγάλα βασίλεια και οι αυτοκρατορίες του κόσμου, αφού φτάσουνε το κορύφωμα του μεγαλείου τους, πέφτουν ξανά, ακολουθώντας τον ίδιο νόμο βάσει του οποίου ανέβηκαν. Μέχρι να φτάσουν πάλι στο χαμηλότερο σημείο τους, εκεί όπου η ανθρωπότητα θα ξανανέβει και θα αναρριχηθεί για άλλη μια φορά σε ένα ύψος, αυτή τη φορά λίγο μεγαλύτερο από το σημείο όπου είχε σταματήσει στην προηγούμενη κάθοδο.

Αλλά αυτοί οι κύκλοι -τροχοί μέσα σε τροχούς- , τόσο πλήρεις και ευφυώς συμβολισμένοι από τους διάφορους Μανού και Ρίσις στην Ινδία, και από τους Κάβειρους στη Δύση, δεν επηρεάζουν όλη την ανθρωπότητα σε μια στιγμή. Γι' αυτό καταλαβαίνουμε την ύπαρξη της δυσκολίας και της διάκρισης ανάμεσα τους, σε σχέση με τα φυσικά και πνευματικά αποτελέσματα, αν δεν έχουμε εντρυφήσει σε πολύ μεγάλο βάθος ως προς τις μεταξύ τους σχέσεις, όπως και τις δράσεις πάνω στις αντίστοιχες θέσεις των φυλών και των εθνών, στο σύνολο του πεπρωμένου και της εξέλιξης. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να γίνει κατανοητό αν η πνευματική δράση αυτών των περιόδων -προκαθορισμένων θα λέγαμε από τον Καρμικό νόμο- διαχωρίζεται από την φυσική ροή της.

Ο Μεγάλος Κύκλος περιλαμβάνει την πρόοδο του ανθρώπινου γένους, από την εμφάνιση του πρωτόγονου ανθρώπου της αιθερικής μορφής. Τρέχει μέσα στους εσωτερικούς κύκλους της προοδευτικής εξέλιξης, από την αιθερική αυγή, στην ημιαιθερική, και μέχρι την απόλυτα φυσική. Συνεχίζοντας, μέχρι την επιστροφή του ανθρώπου από το φυσικό πεδίο, την πορεία του, πρώτα προς τα κάτω, και μετά προς τα πάνω πάλι, για να φτάσει μέχρι την κορύφωση του γύρου, όπου το "Μανβανταρικό Ερπετό καταπίνει την ουρά του" και έχουν ολοκληρωθεί οι επτά μικρότεροι κύκλοι. Αυτοί είναι οι μεγάλοι φυλετικοί κύκλοι, που επηρεάζουν με τον ίδιο τρόπο όλα τα έθνη και τις φυλές, που συμπεριλαμβάνονται μέσα σ' αυτή τη μεγάλη φυλή. Υπάρχουν όμως μικρότεροι, εθνικοί και φυλετικοί, κύκλοι, μέσα στους οποίους η κάθε φυλή ή το κάθε έθνος, κινείται ανεξάρτητα από το άλλο. Αυτοί ονομάζονται από τον Ανατολικό εσωτερισμό "Καρμικοί κύκλοι".

To be continued... (στο επόμενο το Κάρμα ως Νέμεση και ως Νόμος της Αναπροσαρμογής)

"Σοφοί είναι αυτοί που λατρεύουν την Νέμεση" …λέει ο Χορός στον Προμηθέα. "Και σε άγνοια βρίσκονται αυτοί που πιστεύουν ότι η Θεά μπορεί να ευξευμενιστεί από οποιεσδήποτε θυσίες και προσευχές και θα μπορούσε να πάρει διαφορετική πορεία από το μονοπάτι που τράβηξε κάποτε".

"Η τριπλή Μοίρα και ο ακριβής Θυμός" είναι τα γνωρίσματα της πάνω στο πλανήτη, και τα έχουμε προξενήσει εμείς στους εαυτούς μας. Δεν υπάρχει επιστροφή από τα μονοπάτια στα οποία γυρίζει αυτή. Παρ' όλα αυτά, τα μονοπάτια τα έχουμε φτιάξει εμείς οι ίδιοι, γιατί είμαστε, είτε συλλογικά, είτε ατομικά, αυτοί που τα προετοιμάσανε.

Το Κάρμα-Νέμεση είναι το συνώνυμο της Πρόνοιας, χωρίς όμως το Σχέδιο, την Καλοσύνη, και οποιοδήποτε άλλο πεπερασμένο γνώρισμα και χαρακτηρισμό, που τόσο αφιλοσόφητα της προσδώσαμε. Ένας εσωτεριστής ή ένας φιλόσοφος δεν θα μιλήσει για την καλοσύνη ή την σκληρότητα της πρόνοιας, αλλά αναγνωρίζοντας την μέσα στο Κάρμα-Νέμεση, θα διδάξει πάντα ότι παρ' όλα διαφυλάσσει το καλό και το προσέχει σ' αυτήν όπως και στις μελλοντικές ζωές και πάντα τιμωρεί αυτόν που κάνει το κακό, ακόμα και μετά από επτά ενσαρκώσεις.

Εν συντομία, μπορούμε να πούμε ότι ακόμα και το μικρότερο άτομο το οποίο βρέθηκε σε περιδίνηση μέσα στον άπειρο κόσμο της αρμονίας, έχει στο τέλος επαναδιευθετηθεί στη σωστή τροχιά. Γιατί το μόνο θέσπισμα του Κάρμα, ο μόνος νόμος, που είναι αιώνιος και αμετάβλητος είναι η απόλυτη αρμονία στον κόσμο της ύλης, όπως είναι στον κόσμο του πνεύματος.

Έτσι το Κάρμα ούτε ανταμείβει ούτε τιμωρεί, είμαστε εμείς που ανταμείβουμε ή τιμωρούμε τους εαυτούς μας, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε μαζί με τη φύση, και διαμέσου της, σε συμφωνία με τους νόμους πάνω στους οποίους στηρίζεται αυτή η αρμονία ή καταλύοντας τους.

Περιγράφουμε το Κάρμα σαν τον νόμο της Αναπροσαρμογής, που πάντα τείνει να αποκαταστήσει την διαταραγμένη ισορροπία στον φυσικό κόσμο και την σπασμένη αρμονία στον ηθικό κόσμο. Λέμε ότι το Κάρμα δεν δρα μ' αυτό ή με κείνο το συγκεκριμένο τρόπο πάντα, αλλά πάντα η δράση του εξαρτάται από την αποκατάσταση της αρμονίας και την διατήρηση της ισορροπίας, μιας αρετής πάνω στην οποία στηρίζεται η ύπαρξη του Σύμπαντος.

Σκεφτείτε τώρα μια μικρή λίμνη. Μια πέτρα πέφτει μέσα στο νερό και δημιουργεί κύματα. Αυτά τα κύματα ταλαντώνονται, μπροστά και πίσω, μέχρι τελικά, σύμφωνα με τη λειτουργία που ονομάζεται "Νόμος της Εντροπίας", να έρθουν σε κατάσταση ηρεμίας, και τότε το νερό επιστρέφει στην αρχική κατάσταση της ηρεμίας. Παρόμοια, όλη η δράση, πάνω σε κάθε πεδίο, παράγει διαταραχές στην αρμονία του Σύμπαντος και οι κραδασμοί που παράγονται μ' αυτό τον τρόπο θα συνεχίσουν να κινούνται είτε προς τα μπρος, είτε προς τα πίσω, μέχρι να επιτευχθεί πάλι η ισορροπία.

Εφόσον όμως κάθε τέτοια διαταραχή ξεκινάει από ένα συγκεκριμένο σημείο, είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η ισορροπία και η αρμονία μπορούν να επιτευχθούν μόνο με τη σύγκλιση σ' αυτό το ίδιο σημείο όλων των δυνάμεων που ξεκίνησαν από αυτό. Και εδώ έχουμε μια απόδειξη ότι οι συνέπειες των σκοπών ενός ανθρώπου, των σκέψεων του, κλπ, πρέπει όλες να αντιδρούν πάνω σ' αυτόν με την ίδια δύναμη με την οποία ο ίδιος τις έθεσε σε κίνηση.

Ο νόμος του Κάρμα δεν θα ήταν λιγότερο ακριβής αν οι άνθρωποι δούλευαν σε ενότητα και αρμονία, σε αντίθεση με τη διχόνοια και τη διαμάχη. Η δική μας άγνοια αυτών των τρόπων σίγουρα θα εξαφανιζότανε αν μπορούσαμε να αποδώσουμε σ' όλους αυτούς την σωστή αιτία.

Για παράδειγμα, ένα μέρος της ανθρωπότητας ονομάζει αυτούς τους τρόπους Θεία Πρόνοια, η οποία όμως είναι σκοτεινή, πολύπλοκη και δυσνόητη, ενώ ένα άλλο μέρος των ανθρώπων βλέπει σ' αυτό το τυφλό Πεπρωμένο, κι ένα τρίτο μέρος βλέπει την Τύχη, όπου δεν υπάρχουν ούτε Θεοί ούτε Διάβολοι για να το καθοδηγήσουν.

Σκεφτόμενοι ορθά κι έχοντας μια σίγουρη πεποίθηση ότι οι γείτονες μας δεν θα προσπαθήσουν περισσότερο να μας βλάψουν απ' ότι εμείς θα προσπαθούσαμε να βλάψουμε αυτούς, τα δύο τρίτα του κακού του κόσμου θα εξαφανιζόταν μέσα στον λεπτό αέρα. Αν κανένας άνθρωπος δεν ήθελε να βλάψει τον αδελφό του, το Κάρμα δεν θα είχε ούτε την αιτία, αλλά ούτε και τα μέσα για να δράσει τιμωρώντας.

Είναι η σταθερή παρουσία της δικής μας σύγκρουσης και αντίθεσης, της δικής μας διαίρεσης των φυλών, των εθνών, των κοινωνιών, και των ατόμων σε Κάιν και Άβελ, σε λύκους και αρνιά, που είναι η πρωταρχική αιτία της ανταπόδοσης του Κάρμα. Είμαστε εμείς που καθορίζουμε αυτό το ξετύλιγμα της μοίρας μας καθημερινά, με τα δικά μας χέρια, καθώς φανταζόμαστε ότι προσεγγίζουμε ένα μονοπάτι βασιλικού ύψους και αξιοπρέπειας και καθήκοντος και μετά εμείς παραπονιόμαστε πως αυτοί οι τρόποι είναι τόσο περίπλοκοι και τόσο σκοτεινοί.

Στεκόμαστε μετά αγριεμένοι μπροστά στο μυστήριο της δικής μας προσωπικής δράσης και των γρίφων της ζωής, που δεν θέλουμε να λύσουμε, και μετά κατηγορούμε την μεγάλη Σφίγγα, που μας καταβροχθίζει. Αλλά πραγματικά δεν υπάρχει ούτε ένα ατύχημα στις ζωές μας, ούτε μια δυστυχισμένη μέρα, ή μια ατυχία, που δεν θα μπορούσαμε, αν ψάχναμε προς τα πίσω, να βρούμε την αιτία στις δικές μας πράξεις, σ' αυτήν ή σε μια προηγούμενη ζωή.

To be continued... (Στο επόμενο: Πόσες είναι οι ψυχές; Γιατί πρέπει να υπάρχει η μετενσάρκωση;

Θα μπορούσα να σου απαντήσω σαν την "Προφήτη" στο MATRIX, όταν λέει στον Neo, ότι τις επιλογές τις έχει κάνει ήδη, πρέπει να μάθει όμως το "γιατί" αυτών των επιλογών!!! Ας το αφήσουμε όμως αυτό προς το παρόν.

Υπάρχουν ακόμα πολλά να γραφτούν. Και για ένα τέτοιο σοβαρό θέμα χρειάζεται κάποιος χρόνος και κάποια περίσκεψη μέχρι να "ξεδιπλωθεί" μια κάποια βασική σειρά γνώσεων και επιχειρημάτων.

Θα επανέλθουμε, μην ανησυχείς.

Υ.Γ. Υπενθυμίζω ότι ο Πλάτωνας στον "Τίμαιο" λέει ότι ο Δημιουργός έσπειρε τις ψυχές στα άστρα και τις έκανε να έχουν ίσες ευκαιρίες στην πρώτη τους γέννηση μόνο. Εδώ τι υπάρχει άραγε;;;

ΑΝΑΛΥΩΝ

Ερωτήσεις σε σχέση με το Κάρμα και τις αναγεννήσεις υπάρχουν συνέχεια και υπάρχει μια μεγάλη σύγχυση πάνω στο θέμα. Αυτοί που έχουν γεννηθεί και ανατράφηκαν σύμφωνα με τη Χριστιανική πίστη, και έχουν εκπαιδευτεί με την ιδέα ότι μια νέα ψυχή δημιουργείται από το Θεό για κάθε νεογέννητο μωρό, είναι οι πιο μπερδεμένοι. Ρωτάνε μήπως σ' αυτή την περίπτωση ο αριθμός των ενσαρκωμένων μονάδων πάνω στον πλανήτη είναι περιορισμένος.

Η απάντηση που δίνεται σ' αυτούς είναι ότι όντως είναι περιορισμένος. Έχει δηλωθεί ότι το Κάρμα, που είναι από τους πρωταρχικούς νόμους στη Φύση, καθόρισε τα πάντα με τον πιο αρμονικό τρόπο, κι έτσι δεν υπάρχουν αφίξεις ή ενσαρκώσεις νέων μονάδων, κι αυτό έχει σταματήσει από τότε που η ανθρωπότητα έχει φτάσει στην πλήρη φυσική ανάπτυξη της. Καμιά νέα μονάδα δεν έχει ενσαρκωθεί σχεδόν από το μέσο της Ατλάντειας φυλής και μετά. Γι' αυτό ας θυμόμαστε ότι καμία πνευματική οντότητα δεν μπορεί να ενσαρκωθεί πριν να περάσουν αρκετοί αιώνες.

Έτσι τέτοια κενά από μόνα τους μας δείχνουν ότι ο αριθμός των μονάδων είναι περιορισμένος. Όπως για παράδειγμα στην περίπτωση νέων παιδιών ή ατόμων που έχουν χάσει βίαια τη ζωή τους από ατύχημα. Έτσι ας είμαστε βέβαιοι ότι πολλοί από μας τώρα προσπαθούμε να ξεπληρώσουμε τις Καρμικές αιτίες που δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι μέσα σε Ατλάντεια σώματα. Ο Νόμος του Κάρμα είναι στενά συνδεδεμένος με αυτόν της Μετενσάρκωσης.

Είναι μόνο αυτό το δόγμα που μπορεί να εξηγήσει το μυστηριώδες πρόβλημα του καλού και του κακού και να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με την τρομερή και προφανή αδικία της ζωής. Τίποτα εκτός από μια τέτοια βεβαιότητα δεν μπορεί να ησυχάσει την επαναστατημένη αίσθηση της δικαιοσύνης μας. Γιατί, όταν κάποιος δεν γνωρίζει αυτό το ευγενικό δόγμα, κοιτάει γύρω του και παρατηρεί τις ανισότητες, από την γέννηση και τον πλούτο, μέχρι την διάνοια και τις δυνατότητες που δίνονται στον καθένα, όταν βλέπει να αποδίδονται τιμές στους ανόητους και τους άσωτους, που βρήκαν περιουσίες από τη γέννηση τους, και αντίθετα, στους πιο κοντινούς του ανθρώπους που είναι ενάρετοι και σκεπτόμενοι, που σίγουρα θα αξίζανε πολύ περισσότερη ανταπόδοση, βλέπει να πεθαίνουν από στερήσεις και από αδιαφορία, όταν τα βλέπει όλα αυτά και πρέπει να φύγει ανίκανος να ανακουφίσει όσους υποφέρουν, τότε η καρδιά του πονάει, ακούγοντας τα κλάματα του πόνου γύρω του, αλλά και τότε έρχεται αυτή η ευλογημένη γνώση του Κάρμα, που από μόνη της τον αποτρέπει να καταραστεί την ίδια τη ζωή και τους ανθρώπους, όπως επίσης και τον υποτιθέμενο Δημιουργό.

Από όλες τις τρομερές βλασφημίες και κατηγορίες που εκτοξεύονται από τους μονοθεϊστές προς το Θεό τους, καμιά δεν είναι μεγαλύτερη ή πιο ασυγχώρητη από αυτή που σχεδόν πάντα, με μια ψεύτικη ταπεινότητα, κάνει τον πιθανά ευσεβή Χριστιανό να διακηρύσσει, σε σχέση με κάθε κακό και κάθε αδικαιολόγητη έκρηξη, ότι "αυτό είναι το θέλημα του Κυρίου".

Συγκρίνετε αυτή τη τυφλή πίστη με τη φιλοσοφική πεποίθηση, που βασίζεται πάνω σε κάθε λογική απόδειξη μέσα από την εμπειρία της ζωής, στον Νόμο του Κάρμα, σαν Νόμο της Ανταπόδοσης. Αυτός ο Νόμος, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα δεν προκαθορίζει κανέναν και τίποτα. Υπάρχει από και μέσα στην αιωνιότητα, και πραγματικά ο ίδιος είναι Αιωνιότητα. Και σαν αιώνιος Νόμος, εφόσον καμιά δράση δεν μπορεί να εξισωθεί με την Αιωνιότητα, δεν μπορεί επίσης να ειπωθεί ότι ο Νόμος δρα, αλλά είναι ο ίδιος η Δράση.

Δεν είναι το κύμα που πνίγει έναν άνθρωπο, αλλά η προσωπική δράση του ταλαίπωρου, ο οποίος πηγαίνει εσκεμμένα και τοποθετεί τον εαυτό του κάτω από την απρόσωπη δράση των Νόμων που κυβερνούν την κίνηση του Ωκεανού. Το Κάρμα δεν δημιουργεί τίποτα, ούτε έχει σχεδιάσει κάτι. Είναι ο άνθρωπος που έχει σχεδιάσει και δημιουργεί αιτίες και ο Καρμικός Νόμος απλώς ρυθμίζει τα αποτελέσματα. Αυτή η ρύθμιση όμως δεν είναι μια δράση, αλλά η συμπαντική αρμονία, που τείνει πάντα να επιστρέψει στην αρχική θέση, όπως ένα κλαδί που όταν το λυγίσουμε πολύ δυνατά επιστρέφει πίσω με πολύ μεγάλη δύναμη. Αν συμβεί λοιπόν να βγει αυτός ο ώμος που προσπάθησε τόσο να το βγάλει από τη φυσική του θέση, τότε είναι σωστό να πούμε ότι είναι το κλαδί που έσπασε αυτόν τον ώμο, ή μήπως είναι η δική μας απερισκεψία που μας έφερε σ' αυτή τη θλιβερή κατάσταση;

Το Κάρμα δεν προσπάθησε ποτέ να καταστρέψει την διανοητική ή την ατομική ελευθερία, όπως ο Θεός που εφηύραν οι μονοθεϊστές. Δεν έχει ποτέ μπερδέψει το θέσπισμα του, δεν είναι ποτέ περίπλοκο ή σκοτεινό, με στόχο να μπερδέψει ή να τιμωρήσει τον άνθρωπο, όταν αυτός προσπαθεί να εξιχνιάσει τα μυστήρια του. Αντιθέτως, αυτός που αποκαλύπτει μέσα από τη μελέτη και το διαλογισμό τα περίπλοκα μονοπάτια και ρίχνει φως σ' αυτούς τους σκοτεινούς δρόμους, και στα μονοπάτια μέσα στα οποία πολλοί άνθρωποι χάνονται, κυρίως από τη δική τους άγνοια μέσα στο λαβύρινθο της ζωής, αυτός δουλεύει για το καλό του συνανθρώπου του.

Το Κάρμα είναι ένας Απόλυτος και Αιώνιος Νόμος στον κόσμο της εκδήλωσης, και καθώς δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο ένα Απόλυτο, όπως και μία Αιώνια και Πανταχού Παρούσα Αιτία, αυτοί που πιστεύουν στο Κάρμα δεν μπορούν να θεωρηθούν ούτε ως αθεϊστές ούτε ως υλιστές, κι ακόμη, είναι λιγότερο μοιρολάτρες. Το Κάρμα είναι ένα με το Άγνωστο, του οποίου είναι μια όψη των αποτελεσμάτων του μέσα στον φαινομενικό κόσμο.

To be continued... (στο επόμενο "το θέατρο των ενσαρκώσεων)

Είναι ευχάριστο Wolffaced που βλέπω να ενδιαφέρεσαι να εμβαθύνεις σε αυτό το θέμα.

Θέλω να υπενθυμίσω ότι αυτά που γράφω είναι επιλογές διδασκαλιών που έχω βρει και έχω μεταφράσει μέσα από το Ιντερνετ.

Έτσι δεν σημαίνει ούτε ότι είναι δικές μου σκέψεις ούτε ότι συμφωνώ με όλα.

Θα ξαναπώ ότι θα πω τις δικές μου σκέψεις στο τέλος των μεταφρασμένων κειμένων για να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

quote:

---

π.χ. Παλιγγενεσία για τους αρχαίους Έλληνες, Αναγέννηση για τους Βουδιστές, Μετανσάρκωση για τους Ινδουιστές, ψυχή που ζει διάφορες ζωές για τους Εβραίους, αποσύνθεση νεκρών οργανισμών και δημιουργία και καινούριων για τους Παγανιστές. Επειδή βλέπω πως έχεις γνώσεις αν μπορείς ανέλυσε τις διαφορές των παραπάνω.

---

Πολύ πρόχειρα κάποια σχόλια:

Η παλιγγενεσία είναι μια άλλη ονομασία της μετενσάρκωσης, πιο ελληνική. Νομίζω ότι είναι πιο κατάλληλος όρος από την μετενσάρκωση γιατί εκφράζει την πιο γενική διαδικασία. Στην παλιγγενεσία ή επαναγέννηση, αφήνεται να εννοηθεί ότι υπάρχει μια πλήρης αναγέννηση του ανθρώπου σε όλα τα επίπεδα (νοητικό, συναισθηματικό, σαρκικό), ενώ με την λέξη μετενσάρκωση δηλώνεται απλώς μια αναγέννηση της σάρκας. Αλλά δυστυχώς, επικράτησε ο όρος μετενσάρκωση...

Ο επίσημος Βουδισμός δεν πιστεύει ακριβώς στην μετενσάρκωση του ανθρώπου αφού δεν πιστεύει ότι υπάρχει ψυχή. Η μετενσάρκωση εξηγείται πολύ ιδιόμορφα (επεξηγήσεις στο άλλο topic που έχω για τον Βουδισμό)

Ο Ινδουισμός έχει την πιο κλασική άποψη για την μετενσάρκωση. Αυτά που αναφέρω εδώ ταιριάζουν με την Ινδική σκοπιά.

Ο παγανισμός σε γενικές γραμμές έχει μια βεντάλια απόψεων. Συνήθως πιστεύει στην ανανέωση και ανακύκλωση της ζωής και της ύλης. Η ψυχή και η ζωή είναι συλλογική και όχι ιδιαίτερα ατομική.

Αυτά τα πολύ λίγα προς το παρόν.

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"

... Συνέχεια...

Αδιάρρηκτα είναι συνδεδεμένος ο Νόμος του Κάρμα με τον Νόμο της Αναγέννησης ή της Μετενσάρκωσης της ίδιας πνευματικής ατομικότητας, μέσα σε ένα μακρύ, σχεδόν ατελείωτο ταξίδι, μέσα σε μια σειρά από προσωπικότητες. Οι τελευταίες είναι περισσότερα τα διαφορετικά κοστούμια και χαρακτήρες που παίζονται από τον ίδιο ηθοποιό, με τα οποία ο κάθε ηθοποιός ταυτίζει τον εαυτό του και αναγνωρίζεται από το κοινό, για περιορισμένο χρόνο.

Ο εσωτερικός ή πραγματικός άνθρωπος, που προσωποποιεί αυτούς τους χαρακτήρες ξέρει, καθ' όλη τη διάρκεια αυτού του χρόνου, ότι θα είναι θα είναι "Άμλετ" γι' αυτές τις λίγες πράξεις του θεατρικού έργου, που όμως αντιπροσωπεύουν, σ' αυτό το επίπεδο της ανθρώπινης αυταπάτης, όλη τη ζωή του "Άμλετ". Ξέρει επίσης ότι την προηγούμενη νύχτα ήταν ο Βασιλιάς Ληρ, που ήταν ο μετασχηματισμός του Οθέλλου, μιας ακόμα προηγούμενης νύχτας. Αλλά ο εξωτερικός ορατός χαρακτήρας υποτίθεται ότι έχει άγνοια αυτού του γεγονότος. Στην πραγματική ζωή αυτή η άγνοια πολύ αληθινή. Παρ' όλα αυτά η σταθερή ατομικότητα έχει πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος, αν και λόγω της ατροφίας του "πνευματικού ματιού" μέσα στο φυσικό σώμα, αυτή η γνώση είναι αδύνατο να αποτυπωθεί πάνω στη συνείδηση της προσωρινής προσωπικότητας.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΟΞΟ
Η ανάγκη, είτε της αποστασιοποίησης, είτε της προσκόλλησης, για αποτελεσματικό έργο σε οποιαδήποτε περιοχή, είτε στη τέχνη είτε στη ζωή, είναι ένα παράδοξο που δεν υπόκειται σε καμία φόρμουλα για ανάλυση. Οι τελικές ερωτήσεις του νοήματος ή του σκοπού σε σχέση με ένα ρόλο, που να μπορεί να κάνει αυτές τις δύο στάσεις να δουλέψουν παράλληλα, χωρίς αντίφαση, μπορούν να γίνουν περισσότερο κατανοητές και βιωματικές σαν θέμα σκοπού ζωής, παρά σαν λογικές απαντήσεις.

Αυτός είναι ένας τρόπος να πούμε ότι είναι απαραίτητο να νιώθουμε την αξία της ενασχόλησης παρά να την μετράμε, και μετά να ψάχνουμε μια στάση που να επιτρέπει να ασκήσουμε μια συγκριτική κρίση. Για κάθε ενασχόληση είναι αναπόφευκτο κάποιο μέρος προσκόλλησης. Κάθε δράση είναι μια απόρριψη των άλλων εναλλακτικών δράσεων.

Ο μύθος της Σπηλιάς του Πλάτωνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα Αρχέτυπο αυτής της διπλής διαδικασίας της προσκόλλησης ή της αποστασιοποίησης στην ανθρώπινη απόφαση. Η ισορροπία ανάμεσα σ' αυτές τις δύο καταστάσεις δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ψυχολογική και ηθική προσπάθεια και είναι λόγω αυτής της λαχτάρας για αποφυγή της πίεσης των συνεχόμενων αποφάσεων που οι λαοί αποδέχτηκαν τις εξωτερικές φόρμουλες της οργανωμένης θρησκείας. Είναι αρκετά προφανές ότι η ισχύς αυτής της συνάθροισης και των τύπων της απλοποιημένης βεβαιότητας πηγάζει από την απροθυμία των ανθρώπων να δεχτούν την αποτυχία των τύπων πάνω στους οποίους έχουν βασιστεί πολλές αποφάσεις για τη ζωή τους.

Το γεγονός είναι ότι είτε η προσκόλληση, είτε η μη προσκόλληση, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μορφικές διακρίσεις, παίρνοντας ένα ευδιάκριτο νόημα μόνο σε σταθερές και συμπαγείς καταστάσεις και μέσα από το όραμα και τους αντικειμενικούς σκοπούς των ανθρώπινων όντων, που επιλέγουν, ανάλογα με την κατάσταση, να προσκολληθούν ή να μη προσκολληθούν.

Τέλος του 1ου Μέρους.

Στο επόμενο συνεχίζουμε με την περιγραφή των διάφορων "ΕΓΩ" μέσα στον άνθρωπο. Τι πεθαίνει και τι παραμένει ανάμεσα στις ενσαρκώσεις;