- Το Σύμπαν Κόσμος - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Είναι τέλη Ιανουαρίου του 1992. Μεγαλωμένος στη Λαμία, σπουδάζω τώρα στην Αθήνα από το 1987. Μεγάλωσα με τη Σούζη, ημίαιμη κόρτζυ σκυλίτσα, που πλέον είναι 11 ετών. Επιστρέφοντας από τις διακοπές των Χριστουγέννων στην Αθήνα, η Σούζη είναι μιά χαρά, πρόσχαρη και δεκτική όπως ήταν ανέκαθεν.
Αύριο το πρωί θα δώσω το πρώτο μάθημα της εξεταστικής. Σήμερα όμως ο εφιάλτης της νύχτας με κάνει να πάρω πρωί-πρωί τηλέφωνο (από περίπτερο) στο πατρικό μου: είναι σκοτάδι και προσπαθώ μπουσουλόντας να ανέβω ένα λόφο. Δεν είναι από χώμα. Είναι ένας λόφος από σκυλίσιες νεκροκεφαλές. Άσπρες και μικρές. Η μητέρα μου είναι απολύτως φυσιολογική στο τηλέφωνο και από ότι λέει, τα πάντα βαίνουν καλώς.

Η εξεταστική τελειώνει τέλη Φεβρουαρίου (Πολυτεχνείο). Επιστρέφω στη Λαμία, μεταξύ άλλων για να δω την κοπέλα μου. Ανοίγω την εξώπορτα του σπιτιού, κατεβαίνω τις σκάλες, ανοίγω τη πόρτα, κι ο πατέρας μου που εν τω μεταξύ με έχει αντιληφθεί, πέφτει στην αγκαλιά μου κλαίγοντας λέγοντάς μου οτι η Σούζη δεν υπάρχει πλέον.
Ευθανασία λόγω οξείας νεφρικής ανεπάρκειας από το πουθενά, τη μέρα που προηγήθηκε του εφιάλτη μου.

Δεν ήθελαν οι γονείς να με αποσπάσουν από τις εξετάσεις. Δική μου εντύπωση, ή μάλλον πεποίθηση, είναι πως το Σουζάκι απλώς θέλησε να με αποχαιρετήσει και μπήκε στο δικό μου ασυνείδητο όπως μπορούσε.

Ο τίτλος του topic έχει να κάνει με τη εντύπωσή μου πως όλα είναι ένα. Πέτρες και νερά, άνθρωποι και ζωντανά, αέρηδες και πρασινάδες.

Ένα τα όλα, να κοσμήσουν την προηγούμενη ανυπαρξία.

Τη γνώμη σας σύντροφοι.

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

Edited by - DSM on 22/06/2012 03:30:49

Θεωρώ κι εγώ πως όλα είναι ΕΝ(α) και αντιλαμβάνομαι την ύπαρξή μου ως μέρος μιας ''παγκόσμιας μοριακής'' δομής.

*Θα μπορούσες να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένος ως προς το θέμα που θα ήθελες να συζητήσουμε;

Το θέμα που βάζω είναι προφανώς ο τρόπος και ο βαθμός που αντιλαμβανόμαστε τη πραγματικότητα. Το περιστατικό που περιέγραψα είναι μια αφορμή. Μια οπωσδήποτε παράξενη κατάσταση για εμένα όπως τη βίωσα.

Έχω εδώ και πολλά χρόνια την αίσθηση οτι το παράξενο είναι κυρίως μια αιφνιδιαστική εκδήλωση της πραγματικότητας που βρίσκεται έξω από τις εγκατεστημένες θεωρήσεις μας. Σε δεύτερο πλάνο βέβαια υπάρχουν πάντα και οι περιορισμένες αντιληπτικές ικανότητές μας.

Έχω εδώ και πολλά χρόνια την αίσθηση οτι το παράξενο είναι κυρίως μια αιφνιδιαστική εκδήλωση της πραγματικότητας που βρίσκεται έξω από τις εγκατεστημένες θεωρήσεις μας. Σε δεύτερο πλάνο βέβαια υπάρχουν πάντα και οι περιορισμένες αντιληπτικές ικανότητές μας.

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
-----------------------------------------------------------------

-"Το παράξενο είναι μια εφνιδιαστική εκδήλωση της πραγματικότητας που βρίσκεται έξω από τις εγκατεστημένες θεωρήσεις μας."

- Το επανέλαβα γιατί μου αρέσει.
- Για να έχεις έτσι κατανοήσει το παράξενο αγαπητέ DSM , σημαίνει
ότι έχεις να μας δώσεις γνώση που έχουμε ανάγκη.

- Μείνε μαζί μας.

Φυσικά και επιθυμώ να μείνω στη μεγάλη παρέα που έχετε συγκροτήσει τόσα χρόνια, αν αυτό βέβαια έχει κάποιο νόημα και για άλλους.
Φοβάμαι πάντως πως δεν έχω κάποια ιδιαίτερη γνώση να προσφέρω. Περισσότερο τις απορίες και τις αγωνίες μου ελπίζω να μοιραστώ.

Έχεις ένα παιδί (ως υποκείμενο μιας κατάστασης). Όλοι υπήρξαμε παιδιά. Τους ανθρώπους γύρω του, προφανώς τους αντιλαμβάνεται ως ολότητες. Άσχετα από τι πιστεύουν οι περισσότεροι ενήλικες, δεν αναγνωρίζει τη διάκριση μεταξύ του σώματος, του νου και της ψυχής (δεν υπονοώ πως την αναγνωρίζω κι εγώ υποχρεωτικά).

Κάποια στιγμή, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα συναντήσει το θάνατο κάποιου γνώριμου προσώπου. Εκεί λοιπόν που είτε θα δεί δια ζώσης την ταφή στη γη, είτε θα πληροφορηθεί για αυτήν, παράλληλα θα λάβει την πληροφορία πως το αναχωρήσαν πρόσωπο έχει φτάσει ήδη στον ουρανό.

Το φυσικό πρόσωπο κάτω κι από το χώμα, ο άνθρωπος (που γνώριζε) στον ουρανό.

Σχιζοειδής παρώθηση. Κάπως έτσι π.χ. νομίζω πως από νωρίς χάνουμε ως ένα βαθμό τη δυνατότητα παρακολούθησης της πραγματικότητας. Ελπίζω να είμαι αρκετά σαφής και το ολιγότερον κουραστικός.

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

Με την υποψία οτι εν μέρη το παράξενο είναι και εκδήλωση της υποτιθέμενα στατικής αντίληψης που έχουμε περί των πραγμάτων, ανατρέχω με δυο παραδείγματα στο μεγάλο μπαμπά μας:

1. Τα δέντρα μετακινούνται? Πιθανόν ένα δέντρο μόνο του να μην μετακινείται, παρά μόνο μέσω μιας ενδεχόμενης μετατόπισης του υποκείμενου εδάφους λόγω π.χ. ενός σεισμού.
Αν όμως το δέντρο ειδωθεί ως μέρος ενός δάσους, τότε προφανώς μετακινείται κάθε φορά που στέλνει τους σπόρους του για κάρπισμα. Αλλιώς δεν θα υπήρχαν τα δάση...

2. Αν κάποιος αντικρύσει έναν κινητήρα 2000 κ.ε. της Ford του 1978 να στέκεται πάνω σε έναν πάγκο, τί εικόνες θα μπορούσε να σχηματίσει στο μυαλό του?
Φαντάζομαι πως - ειδικά αν δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο των αγώνων αυτοκινήτου - δεν θα οραματιζόταν ποτέ τον Τάσο Μαρκουίζο να χορεύει πάνω από χωμάτινα νεροφαγώματα στην κάποτε διαδρομή του Γερμανικού Νεκροταφείου. Κι όμως, αυτός ο κινητήρας του Escort 2000 RS, κάποτε αναπαυόταν σε έναν πάγκο, χωρίς τίποτα να προμηνύει τις δυνατότητες που έχει στο χορό. Και μάλιστα σε συνεργασία με έναν άνθρωπο.

Για τους μη μυημένους νομίζω πως το πρώτο παράδειγμα αρκεί. Με το δεύτερο απλώς προσπαθώ να δείξω την κοινότητα των ιδεών του μεγάλου μπαμπά μας στην εποχή των μηχανών.

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

Edited by - DSM on 25/06/2012 04:25:42