- Χθες βράδυ ονειρεύτηκα... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Άνοιξε μια μεγάλη πόρτα. Ένας ηλικιωμένος και σοβαρός κύριος μου είπε να περάσω…Μια μεγάλη, πολύ μεγάλη αίθουσα, στη μέση ένα πελώριο τραπέζι, και γύρω, όσο μπορούσα να δω….Βιβλία! Παντού βιβλία….σε τεραστία ράφια και σε περισσότερα επίπεδα-πατώματα. Στο τελευταίο επίπεδο και πάνω από τα ράφια, πέρναγε μέσα φως και φώτιζε την αίθουσα.

Ο Κύριος, χωρίς να πει τίποτε… βγήκε από την πόρτα! Κοίταζα γύρω μου με δέος…έδειχνε σαν να υπάρχει όλη η γνώση του κόσμου…μα δεν έδειχνα ενδιαφέρον για κανένα βιβλίο.. Πέρασε λίγη ώρα, και άνοιξε πάλι η πόρτα, αυτή τι φορά ήταν τρεις οι κύριοι… πάντα σοβαροί…
Μου είπαν να τους ακολουθήσω…

Διασχίσαμε κάτι διαδρόμους και φτάσαμε μπροστά σε ένα δωμάτιο! Άνοιξαν την πόρτα και μου είπαν να περάσω…Είχε μεγάλα παράθυρα… μια πόρτα που οδηγούσε έξω, ένα ανατομικό κρεβάτι, μια καρέκλα ένα τραπέζι…και ακόμα βιβλία!

Μια μάτια έξω από το παράθυρο…Ήταν καταπράσινα, ένα μεγάλο ποτάμι….και στο βάθος ένας πανέμορφος Ήλιος….δέσποζε στον καταγάλανο ουρανό! Με είχε συνεπάρει το θέαμα, όταν ένας από τους συνοδούς είπε.

Μείνε όσο καιρό χρειασθείς!

Μετά βγήκαν από το δωμάτιο και έκλεισαν την πόρτα!

Τι παράξενο μέρος, σκέφτηκα! Κυριαρχούσε απόλυτη ησυχία… Άνοιξα την εσωτερική πόρτα και κοίταξα τον διάδρομο με τις κλειστές πόρτες!

Που να είχα πέσει?

Βγήκα από το δωμάτιο….και έκανα να γυρίσω προς την μεγάλη αίθουσα, όταν σε μια πόρτα άκουσα κάτι σαν βογκητά! Πλησίασα, κοντοστάθηκα και αφουγκράστηκα…κάποιος εκεί μέσα χρειαζόταν βοήθεια, υπέφερε!

Άνοιξα την πόρτα!

Το θέαμα ήταν απερίγραπτο!

Μια σειρά με ατελείωτα κρεβάτια, πάνω τους άρρωστοι…μα όχι συνηθισμένοι άρρωστοι! Σε άλλους έλλειπε το κεφάλι…άλλοι ήσαν μισοί….μερικά κρεβάτια είχαν κομμάτια από σώμα ανθρώπου και ζώου….όλα κινιόντουσαν…όλα ήσαν ζωντανά! Μέχρι μια τεράστια αμοιβάδα κυκλοφορούσε… και άλλαζε σχήμα….με ένα μάτι, και κάτι σαν στόμα, που άλλαζαν συνεχώς σχήμα!

Ένας από τους ασθενείς με είδε και έτεινε το χέρι του προς βοήθεια!

Δεν είχα φόβο, μα δεν μπήκα μέσα…

Έκλεισα την πόρτα, και άνοιξα την επόμενη…το θέαμα, περίπου στο ίδιο… με ακόμα πιο παράξενα όντα… που ποτέ μου δεν είχα δει…ούτε σε ΓΚΡΑΝΚΙΝΙΟΛ φιλμ!

Το ίδιο σε όλες τις πόρτες!

Έψαχνα να βρω την μεγάλη πόρτα της Βιβλιοθήκης…. η κάποιον από τους συνοδούς, όταν αντελήφθην μια σκάλα που οδηγούσε προς τα κάτω!

Δεν σκεφτόμουν τίποτε…ένας θόρυβος… κάτι σαν πολλά σπαθιά με μαστίγια…. τράβηξε την προσοχή μου! Κατέβηκα τα σκαλιά, και έφτασα σε μια μεγάλη αίθουσα! Στη μέση ήταν κάτι σαν διαγώνια διπλή γκιλοτίνα…..την οποία τράβαγαν κάτι σαν σχοινιά από σίδερο, μόλις έφτανε στο ψηλότερο μέρος….την άφηναν! Αυτή έκανε τον θόρυβο…και πήγαινε και σφηνωνόταν στο βάθος της γης…και ξανά….και ξανά!
Σαν να ήθελε να κόψει….να ξεχωρίσει κάτι!

Γύρισα πάλι προς τις σκάλες! Προσπαθούσα να βάλω λίγη τάξη στις σκέψεις μου, μα ήμουν πολύ κουρασμένος.

Που είχα πέσει?

Έδειχνε σαν πανεπιστήμιο, εργαστήριο, αναρρωτήριο…μα και ξενοδοχείο μαζί!

Άνοιξα την πόρτα του δωματίου, ο ήλιος βασίλευε και η φύση από το ανοιχτό παράθυρο, με καλούσε με όλη της την φρεσκάδα!

Που βρισκόμουν? Ήθελα να ρωτήσω ορισμένα πράγματα τους συνοδούς μου…μα είχαν εξαφανισθεί!

Τα μάτια μου βάρυναν πολύ….ξάπλωσα στο κρεβάτι, και τα έκλεισα!

Όταν τα ξανά άνοιξα…ήμουν στο δωμάτιο μου!

Είμαι στο εργαστήριο ενός μεγάλου μουσείου, φορώ την λευκή μου ρόμπα, τα γυαλιά μου και έχω πιασμένα τα μαλλιά μου. Βάζω τα χειρουργικά γάντια μου και πιάνω το νυστέρι. Μηχανικός καθαρισμός, σε ένα μαρμάρινο άγαλμα, ότι καλύτερο, είναι εργασία που επιτρέπει να χαθείς στις σκέψεις σου…

Έχω απορροφηθεί σε άλλους χρόνους, τότε που ο γλύπτης φιλοτεχνούσε αυτόν τον εξαίσιο Κούρο που τώρα συντηρώ. Νιώθω μια παρουσία και ξαφνικά το άγαλμα πάλλεται, αναπνέει, κινείται!

Το λευκό μαρμάρινο δέρμα του είναι ζεστό, ολοζώντανο, ολόλευκο και φωτεινό… Στέκεται μπροστά σε ένα μεγάλο ανοιχτό παράθυρο. Το φως διαθλάται και κάθε εκατοστό του σώματος του να αστράφτει. Η απαλή αύρα το χαϊδεύει και βλέπω πως το δέρμα του έχει ανατριχιάσει. Τα μακριά του μαλλιά ακολουθούν την αύρα σε ένα ηδονικό χορό.

«Τι σκεφτόσουν?» Η φωνή του έμοιαζε να έρχεται από τα ύψη του ουρανού και από τα βάθη της γης.

«Την χαρά, την ικανοποίηση του Δημιουργού σου, όταν σε ολοκλήρωσε… Την ευδαιμονία που λάμβαναν οι θεατές σου από την αρμονία σου. Το ανικανοποίητο πάθος του γλύπτη σε κάθε προσπάθεια του να υπερβεί την τελειότητα σου…»

«Και εσύ τι νιώθεις?»

«Τον ανεκπλήρωτο πόθο της Δημιουργίας, ζήλια για ότι δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω, θαυμασμό για την ιδιοφυΐα που μπορεί να ξεχάστηκε το όνομα της στον χρόνο αλλά με την μορφή σου υπενθυμίζεις πάντα και για πάντα την ύπαρξη της και την τοποθετείς στο Πάνθεον του Κάλλους, λύπη που δεν είσαι δικό μου δημιούργημα, αλλά συνάμα άκρατη χαρά που είμαι εδώ για να σε διαφυλάξω και να σε διατηρήσω για τις μελλοντικές γενιές… για να νιώσουν ότι και εγώ, για να αναληφθούν όπως και εγώ, για να ονειρευτούν όπως και εγώ…»

Η έκφραση του έχασε κάθε αυστηρότητα και με κοίταξε μέχρι τα μύχια της ψυχής μου. Ανέβηκε πάλι πάνω στο βάθρο του και στάθηκε όπως πριν.

«Μπορείς να συνεχίσεις…»

Ξύπνησα σκεπτόμενη την δουλειά μου, όσα έχω δει, όσα έχω ζήσει και μια απόφαση που πήρα πρόσφατα… μια σωστή και λανθασμένη απόφαση και τώρα ξέρω… είναι η αγάπη μου που κινεί το είναι μου, είναι η αγάπη μου που με ωθεί. Αυτό το αίσθημα όταν είναι ανάγκη πέφτει σε «χειμερία νάρκη», αλλά πάντα υποβόσκει και πάντα βρίσκει τρόπο να υπενθυμίζει την παρουσία του…

Χμμμ… Τι λένε? Τα όνειρα της Κυριακής αν τα πεις μέχρι το μεσημέρι βγαίνουν?

Ναι, βγαίνουν, όμως όχι όπως τα βλέπουμε, αλλά όπως τα νιώθουμε…

Αν διάβασες αυτό το μήνυμα μου χρωστάς μια αγκαλιά.
Αν το έσβησες ένα φιλί.
Αν το αποθηκεύσεις ένα ραντεβού και αν μου απαντήσεις...τα χρωστάς όλα!

And when I go to this place,
All my hurts and angers heal;
The sweetest place to never exist,
Yet, in my heart, it's very real.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη ο μανος σας

χωρις πανοπλια,την αγαπη,

ευαλωτος,στεγνος απο κινητρα και παθη,

μοναχος,χωρις ασπιδα,τον ερωτα,

φλεγομαι/καιγομαι,ενα με τον τειχο γινομαι,

και εξαϋλωνομαι....

και χανομαι.....

στην πραγματικοτητα μου....

δεν ειμαι ζωντανος....

.....ουτε στα ονειρα μου......

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.

http://www.your-poetry.com/modules.php?name=News&file=article&sid=29947

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

WHISPERS OF THE DREAMS

Edited by - manos on 02/06/2004 18:39:10

Δεν υπαρχει σωτηριααααα!!!!....

θελω την αποψη και την βοηθεια σας

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Καποιος χόρευε στα βήματά μου...

Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος

quote:

---

χτες πριν κοιμηθω,απο περιεργεια θελησα να κανω το πειραμα,τι εννοω,θελησα να μαθω ,αν θα εξακολουθησει να υπαρχει η πατριδα μας.
μετα επεσα για υπνο...μεσα στον υπνο μου ,μου ηρθε η εξης απαντηση:"ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ,ΓΙΑ ΟΣΟΥς ΘΑ ΘΕΛΗΣΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗΣΟΥΝ ,ΜΕΤΑ ΑΠΟ'ΣΕΝΑ".

---

πολλα με πονουν,σκεψεις,μοναξια,ομως μενει η προσπαθεια μαζι με τον πονοκεφαλο χαααχααχααααχ

ολα καλα και μη χειροτερα,οπως λεει ενας φιλος ,απο τα σεμιναρια ,που πηγαιναμε....

ενταξει,μενω ονειροπολος,ειναι επιλογη μου,γνωριζα και γνωριζω τις επιπτωσεις του να ειμαι ο εαυτος μου,ποναει...,ομως δεν διαμαρτυρομαι ,ουτε εχω παραπονο....

νοιωθω πως καπου εκει ψηλα ,οταν κανω στην εδω πραγματικοτητα μας,οσα εχω να κανω,θα ηρεμησω......

αυτο που θελω ειναι να ειμαστε ολοι καλα και να τα λεμε,ειτε βγαζοντας τα ματια μας ,ειτε συζητωντας ηρεμα....

το ονειρο που θα δω αποψε ,δεν θελω να με σηκωσει με πονοκεφαλο....χαχααχααχαααχαχα

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Μην το παρακάνεις με τα παυσίπονα…
Mουδιάζουν και την ψυχή και το σώμα…
Θολώνουν την αντίληψη και στομώνουν το κουράγιο…
Κάνουν την ευτυχία και την επιτυχία να μοιάζει με θεόρατο βουνό…
Παγιδεύουν το μυαλό μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας…
Παραποιούν την αλήθεια μέσα μας…

Το όνειρο που θα δεις απόψε, ας είναι μια ευλογημένη θεραπεία…

The She Mantis

...γιατί η ψυχή μου είχε κουραστεί να βλέπει όνειρα και εφιάλτες όλη μέρα... γιατί το σώμα μου δεν άντεχε άλλο την αδρεναλίνη που κυκλοφορούσε μέσα του... γιατί οι σκέψεις σταμάτησαν να λειτουργούν και έπεσα σ'αυτό το βαθύ θεραπευτικό σκοτάδι που τις διαλύει για να μου δώσει την ευκαιρία να εντοπίσω καινούριες...

...ξύπνησα και είμαι σίγουρη πως κι άλλα όνειρα κι άλλοι εφιάλτες θα με περιμένουν στη γωνία της μέρας, μα λέω να κάνω υπομονή και όταν έρθει η ώρα να ξανακοιμηθώ... ίσως εκείνη την φορά έχω καλύτερη τύχη και δώ και κανένα όνειρο...

Ξωτικά, Galadriel

και αυτό που στο μυαλό μου είναι μόνο μια μικρή σκέψη το όνειρο το έδωσε απλόχερα σε εικόνες, σε ήχους, σε χρώματα....

ευτυχώς που ήταν εδώ για λίγο... για να απελευθερώσει φόβους που με κάνουν να κλαίω σαν μωρό, αισθήσεις που πνίγω για να μην ακουστούν πουθενά, ανάγκες που έχουν θαφτεί και έβαλα και την ταφόπλακα να τις συγκρατεί..

και στο τέλος γύρισα και τα μάτια μου είδαν την οθόνη μιας τηλεόρασης.. σπάνια υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένα τα κεριά έλεγε.. "και τελευταίο και πιο σπάνιο, είναι αυτό που γίνεται από τον κεραυνό που πέφτει στην παραλία, και ονομάζεται thunderborn"...

κερί σκέφτηκα όταν ξύπνησα.... θα καεί κι αυτό όπως τ'άλλα...

Galadriel

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Ξωτικά, Galadriel

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

...όνειρα...όνειρα...όνειρα... αχχχχ... όνειρα...

Αισθαντικά... The She Mantis

ήμουν κοντά σου...
άγγιξα το χέρι σου...
άκουσα το αίτημα σου και το έκανα πραγματικότητα...
και κουνησα τα chimes για να ξέρεις πως ήμουν εκεί...

στο τέλος άνοιξα το παράθυρο να μπει ο αέρας της καινούριας, μεγαλύτερης μέρας...

G