- Συμπτώσεις - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Σκέφτηκα να γράψω κάτι που ενδεχομένως χαρακτηριστεί κακή παραφιλολογία ή και κακή ιστορία φαντασμάτων αλλά για 2 λόγους άλλαξα γνώμη.
Εκ πρώτης αν έβαζα τον εαυτό μου στην θέση ενός παλιού μέλους και με μια δόση σκεπτικισμού θα πίστευα πως αυτά που σκόπευα να γράψω θα άνηκαν σε κάποιο άτομο που ή χρειάζεται επαγγελματική βοήθεια ή προσπαθεί να κάνει εντύπωση ή ενδεχομένως σε μέλος-διάττοντα αστέρα (σε όλα τα forums υπάρχουν τέτοια μέλη που έρχονται, βλέπουν και φεύγουν, ε και κάπου μεταξύ αυτών αφήνουν και 1-2 το πολύ μηνύματα).
Ο άλλος λόγος είναι γιατί έχω την εντύπωση πως ότι υπάρχει 5:30 η ώρα το πρωί ή το κουρασμένο και ξενυχτισμένο μου μυαλό νομίζει πως υπάρχει κοντά μου, μάλλον δεν το επιθυμεί αν κρίνω από κάποια τυχαία γεγονότα που ίσως να θέλει κάποιος καλόπιστος να θεωρήσει ως εκδηλώσεις βούλησης.

Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω για ένα απόλυτα απλό και καθημερινό φαινόμενο που με όλη του την απλότητα με ταλαιπωρεί αρκετά και ειδικά τα τελευταία 3 χρόνια έχει καταντήσει κουραστικό και εκνευριστικό ορισμένες φορές.
Οι συμπτώσεις.
Θέτω το θέμα και θα ήθελα να το συζητήσουμε. Τι είναι οι συμπτώσεις? Είναι τελικά συμπτώσεις ή μπορεί να είναι και κάτι άλλο διόλου συμπτωματικό? Μετά από ποιο αριθμό συμπτώσεων πρέπει κανείς να αρχίσει να διερωτάται για το αν συμβαίνει κάτι ενδεχομένως μεταφυσικό με αυτές?
Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να προβληματίζομαι… Αν και από τότε που έχω αναμνήσεις, πάντα τύχαινε να προβλέψω κάποιο γεγονός συνήθως κάτι απλό και καθημερινό τα τελευταία χρόνια γίνετε όλο και πιο συνηθισμένο φαινόμενο να προβλέπω πράγματα ή καταστάσεις ακόμη και να λέω κάτι μέσα στην ροή του λόγου πάντα με μία βεβαιότητα που ξαφνιάζει ακόμη και εμένα τον ίδιο και πάντα αφού το γεγονός πραγματωθεί εγώ να λέω χαριτολογώντας ή με εκνευρισμό «δεν έλεγα να κερδίσω το τζόκερ?» και το περιβάλλον μου να μου λέει διάφορα όπως π.χ. : Κασσάνδρα έπρεπε να σε λένε, μάγος είσαι?, να παίξουμε κάνα λόττο μαζί και παρόμοια πειράγματα
Το σκέφτηκα αρκετά και από πολλές σκοπιές, τείνω να πιστέψω πως σε ότι αφορά προβλέψεις ή ρήσεις που επιβεβαιώνονται και έχουν να κάνουν με πρόσωπα ή καταστάσεις του περιβάλλοντός μου το πιθανότερο είναι να οφείλονται στην συναισθηματική νοημοσύνη -που όλοι έχουμε- και απλά από πράγματα (λόγια, κινήσεις, παρελθούσες καταστάσεις) που «αιωρούνται στον αέρα και με επεξεργασία αυτών συνειδητά ή υποσυνείδητα , λέμε (προβλέπουμε κάτι) το οποίο συμπτωματικά επιβεβαιώνετε ή απλά το προβλέψαμε βασιζόμενοι όμως πάντως σε κάποια γεγονότα-σταθερές τα οποία αφού επεξεργαστούν με κάποια λογική προοπτική οδηγούν εκεί.
Από την άλλη τι γίνετε με τα εκτός περιβάλλοντος γεγονότα ή καταστάσεις? Ή ακόμη τι γίνετε με τα φαινομενικά εντελώς απίθανα γεγονότα τα οποία κάποιοι από εμάς ενδεχομένως προβλέπουμε και πραγματώνονται? Υπάρχει διαίσθηση ίσως?
Διαίσθηση σίγουρα υπάρχει σε όλους μας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι λειτουργεί κατά παραγγελία, ότι είναι αλάνθαστη ή ότι έχει να κάνει απαραίτητα με την πρόβλεψη του μέλλοντος…
Θα προσπαθήσω να σας πω για μερικές συμπτώσεις που μου έτυχαν για να καταλάβετε τι εννοώ. Θα παραλείψω το πλήθος των καθημερινών όπως: να λέω ποιος καλεί στο τηλέφωνο πριν δω αναγνώριση κλήσης ή ακόμα και στο σταθερό, να προβλέπω όπως είπα πριν τι ενδεχομένως θα συμβεί στο εργασιακό και οικογενειακό περιβάλλον κλπ μιας και σε αυτά υπάρχουν πάντα κάποια στοιχεία στο πίσω μέρος του μυαλού του καθένα μας.
Θα σας πω για μερικά λίγο τραβηγμένα , απλές συμπτώσεις δηλαδή που όμως επιβεβαιώθηκαν από προβλέψεις και θα σας εξηγήσω τον τρόπο με τον οποίο τις εξήγησα μετά από σκέψη…
Βγαίνοντας από έναν κινηματογράφο και εντελώς αυθόρμητα είπα: «κάτι μου βρωμάει με τους αμερικανούς, θα πέσουνε τίποτα αεροπλάνα στους δίδυμους πύργους να έχουμε ειδησεογραφία και κάνα πόλεμο στο καπάκι» Αυτό για να το τοποθετήσω και χρονικά έγινε κατά την πρώτη εβδομάδα προβολής στις αίθουσες της ταινίας «Περλ Χάρμπορ», λίγο καιρό μετά έγινε και θυμάμαι εκείνο το απόγευμα που βρισκόμουν ακόμη στο γραφείο και δούλευα να βγαίνει ο διευθυντής μου από το γραφείο του και να έρχεται σε εμένα και τον συνάδερφο του διπλανού γραφείου (εμείς είχαμε μείνει στην εταιρία μόνο) και να μας λέει πως κάτι «χοντρό έγινε στην νέα Υόρκη. Αμέσως ο συνάδερφος (μαζί είχαμε πάει σινεμά όταν το είχα πει) με κοιτάει και λέει : «ααα! Ρε π#^$*η + το επίθετο μου, πάλι το’πες και έγινε, ούτε η Τζοβάνα Φραγκούλη να ήσουνα πια» Τελικά από το internet μάθαμε πως είχε πέσει ένα αεροπλάνο στον ένα πύργο, είπα εγώ πως δεν θα είναι το μόνο, μου είπαν πως αποκλείετε να τύχει να πέσουν 2 αεροπλάνα από βλάβη μόνα τους, τελικά τα γεγονότα τα γνωρίζετε…
Προσπάθησα να το εξηγήσω και στο μόνο που κατέληξα είναι σε ένα μείγμα τόσο θεωριών συνομωσίας όσο και συμπτώσεων: είχα δει τον γκοντζίλα σε βίντεο (μια από τις 5 τουλάχιστον ταινίες που θυμάμαι να πέφτουν οι πύργοι), βλέπω και το περλ χαρμπορ, συνδυάζω στο πίσω μέρος του μυαλού μου όλο αυτό το απόρθητο της Αμερικής με θεωρίες συνωμοσίας που κατά καιρούς έχουμε ακούσει και με την μόνη επίθεση σε αμερικανικό έδαφος από με το ενδεχόμενο χαλιναγώγησης του κοινού (είχε και καιρό να γίνει κάποιος πόλεμος, ανέβαινε και το ευρώ)… δούλεψε φαίνεται το υποσυνείδητο εκείνη την ώρα ήμουν και λίγο τυχερός εγώ- ήταν και λίγο άτυχοι κάποιοι άνθρωποι που δεν έφταιγαν σε τίποτα….
Μια μέρα σαν όλες τις άλλες λέω στο γραφείο: «μου φαίνεται πρέπει να αποκαλύψω πως η 17Ν έχει την γιάφκα της στην Πάτμου στα Πατήσια πριν τους πιάσουν και πάρουν άλλοι τα λεφτά»
Αυτό ήταν βέβαια καθαρά συμπτωματικό : είχα κάποια σχέση με κάτοικο της Πάτμου (εγώ ήμουν το τρίτο πρόσωπο) και μας έπιασε ο δικός της (του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα) ευτυχώς να πίνουμε ποτό και ευτυχώς όλα έληξαν πριν περιπλεχθούν. Το παιδί αυτό είχε μια μηχανή μεγάλου κυβισμού και επισκεπτόταν τακτικά την φοιτήτρια που έμενε στην Πάτμου πολλές φορές πίνοντας καφέ στο μπαλκόνι μου τον έβλεπα να περνά από τον δρόμο (εγώ έμενα σε κάθετη με την Πάτμου οδό) και επειδή είχα τρομάξει από την όλη φάση έλεγα χαριτολογώντας πως περνά « Ο 17Νοέμβρης με την μηχανή». Είχα βγάλει διαβατήριο εκείνη την ημέρα και πάνω του είχε ένα χαρτάκι που έλεγε μεταξύ άλλων «προσφέρεται αμοιβή από τις ΗΠΑ για πληροφορίες σχετικά με την δράση της 17Ν» Μιας και τον δεσμό της φοιτήτριας τον αποκαλούσα έτσι τόσο καιρό και είδα και την αμοιβή είπα χαριτολογώντας πως η γιάφκα είναι εκεί, αυτό είχε γίνει πριν τις γιορτές τον Χριστουγέννων και είχε συνεχιστεί η πλάκα με την γιάφκα μέχρι και Γενάρη. Έλα όμως που ένα απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο και ακούω έκπληκτος: «Έλα τι κάνεις? Ακόμη στη δουλειά είσαι? Εσύ το έκανε? Πόσα σου έδωσαν?» ρώτησα και έμαθα πως τους είχαν πιάσει εκεί. Φτου! θυμάμαι είπα, πέντε στενά παραδίπλα μου και να μην πάρω χαμπάρι τίποτε? Αυτή η ανωνυμία του πλήθους κοστίζει τελικά.

Τι ρόλο παίζουν τελικά οι συμπτώσεις στην ζωή μας? Πού διαχωρίζονται οι συμπτώσεις με την διαίσθηση και με τα λογικά συμπεράσματα του υποσυνειδήτου? Ποιες είναι οι σκέψεις μετά από αυτές τις ενδεχομένως αληθοφανείς ιστορίες? Ποια είναι τα σχόλια σας για το θέμα των συμπτώσεων? Έχετε κάποια «παρατραβηγμένη» σύμπτωση να μοιραστείτε?

http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=2275

Για ρίξε μια ματιά