- ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΜΕΡΟΣ - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Για ΑΡΑΠΗ δεν ξερω ,αλλα με θημισε καποιες περιπτωσεισ που εχς ακουσει οτι καποιον "ΤΟΝ ΠΛΑΚΩΣΕ ΣΚΙΑ".Τα συμπτωματα ειναι αυτα τισ ακινησιασ και τισ δισκολιασ στην αναπνοη αλλα οχι και "ηχιτικων εφε"....
Δυστιχως καποια επιστημονικη η εστω ορθολογιστικη απαντιση δεν εχω. Αυτο που εχω να πω , ειναι οτι ο Απποστολος Πετρος <νομιζω> το ειχε αναφερει.Αργοτερα η Χριστιανικη εκκλησια ειπε οτι συμβαινει σε ανθρωπους που βρισκονται μακρια απο τον Θεο και μπορει να τουσ περιπαιζει ο διαολος η σε ανθρωπους που βρισκονται κοντα στον Θεο και περνουν δοκιμασιες...........
Διαλεξε οτι σε βολευει.......αλλα θυμησου μηπως εκεινη την ημερα ησουν σε καμια περιεργη κατασταση.
quote:
Αργοτερα η Χριστιανικη εκκλησια ειπε οτι συμβαινει σε ανθρωπους που βρισκονται μακρια απο τον Θεο και μπορει να τουσ περιπαιζει ο διαολος η σε ανθρωπους που βρισκονται κοντα στον Θεο και περνουν δοκιμασιες...........
Δε νομίζω να ισχύει κάτι από τα παραπάνω.
Βέβαια κι εγώ αναρωτιέμαι συχνά:
Γιατί σε κάποιους και όχι σε άλλους?
Ακόμη δεν έχω βρει την απάντηση.
Κάποιος στο άλλο θέμα έχει αναφέρει πως είναι μια μορφή που εμείς δημιουργούμε.Μια σκεπτομορφή..
Ποιος ξέρει...
Νομίζω πως αν διαβάσεις καλά όλο το θέμα το οποίο ανέφερα παραπάνω,θα βρεις εκτός από κοινά σημεία(με ότι εσύ βίωσες),αλλά και κάποιες απαντήσεις.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
quote:
Είναι η πιό περίεργη εμπειρία της ζωής μου.Και θα ήθελα μετά απο πολύ καιρό να τη συζητήσω μαζί σας και ελπίζω να με βοηθήσετε να καταλάβω τι ήταν αυτό που με σόκαρε στις 3:45 ενός χειμωνιάτικου ξημερώματος...
Θα μπορούσα να αμφισβητήσω όλη τη μαρτυρία σου, αλλά έχει συμβεί και
σε μένα. Όχι μόνο ένα χειμωνιάτικο ξημέρωμα. Πάνω από 100 φορές
μέσα στο 2004, κυρίως απόγευμα και σπανιότερα βράδυ.
Η πρώτη αίσθηση είναι αυτή της παράλυσης. Διαπιστώνεις ότι μπορείς
να ανοίξεις τα μάτια σου και να κοιτάξεις το δωμάτιο. Εκεί τελειώνουν
και οι επιλογές σου όσον αφορά την κίνηση μελών του σώματός σου.
Με πολλή προσπάθεια μπορείς να μουγκρίσεις ή να ουρλιάξεις.
Τίποτε άλλο.
Αναλύωντας την κατάσταση, δε μπορείς να αποφύγεις την αίσθηση ότι
είσαι μισοβυθισμένος σε νερό. Ή μάλλον, είσαι μισοβυθισμένος
σε κάτι, με το όλο αίσθημα να μοιάζει σαν το μισό σου σώμα
να είναι στην πραγματικότητα και το υπόλοιπο σε επαφή με μια διαφορε-
τική πραγματικότητα που δεν είναι καθόλου ευχάριστη.
Και τότε έρχεται η πίεση. Κάτι σε πλακώνει από πάνω (αν είσαι
μπρούμυτα) και μετά σε τραβάει. Πολλές φορές. Εσύ έχεις
την αίσθηση της παντελούς αδυναμίας και ακόμα και αν πιο πριν
μπορούσες να μουγκρίσεις τώρα δεν το κάνεις ούτε για πλάκα.
Μετά από λίγο ή σταματάει από μόνο του, ή πετάγεσαι από το κρεβάτι
χωρίς καμία όρεξη για ύπνο.
Μια φορά για να αποφύγω το πρόβλημα κοιμήθηκα για πρώτη φορά στη
ζωή μου ανάσκελα. Αυτό που είδα τότε... Δεν έχω λόγια να το περιγράψω.
Και καλύτερα να μην το κάνω. Πάντως δεν ήταν γριά ούτε τίποτα το
ιδιαίτερα σχετικό με τα όσα λένε οι θρύλοι. Ήταν δημιούργημα του
μυαλού μου και το κακό με το να ζεις όλη μέρα μέσα στη λογική είναι
ότι οι παραισθήσεις σου είναι πραγματικά διεστραμμένες χωρίς να
χρειάζονται άσχημη φάτσα, πλοκάμια και λοιπές στερεοτυπικές βλακείες.
Έχω διαβάσει για το sleep paralysis. Πρόκειται για μια αρκετά
συνηθισμένη δυσλειτουργία του ανθρώπινου σώματος, όπου
ο μηχανισμός παράλυσης του σώματος ενεργοποιείται λίγο πιο
πριν από το σωστό χρόνο, με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι στη δυσσάρεστη
θέση το σώμα σου να κοιμάται αλλά το μυαλό σου να βρίσκεται
2-3 λεπτά πίσω από αυτήν την εξέλιξη. Ή το αντίστροφο, δε
θυμάμαι σίγουρα. Η κεντρική ιδέα πάντως είναι "σώμα κοιμισμένο,
μυαλό μισοκοιμισμένο".
Η αλήθεια όμως είναι ότι όταν σου συμβαίνει εσένα είναι αρκετά δύσκολο
να πιστέψεις πως όλα είναι δημιούργημα του μυαλού σου.
Εκτός αν εκμεταλλευτείς το γεγονός ότι το μυαλό σου δουλεύει ακόμα
και αρχίσεις να υποβάλλεις την κατάσταση σε μια στοιχειώδη κριτική,
αντί να φαντάζεσαι αράπηδες και "παρουσίες".
Η λεπτομέρεια που μου κίνησε το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ μπορούσα
κατά τη διάρκεια της παράλυσης να δω διάφορα αντικείμενα στο δωμάτιο,
μερικά από αυτά (για την ακρίβεια οτιδήποτε εκτός από το μαξιλάρι)
ήταν λίγο χλωμό να τα βλέπω όντας μπρούμυτα.
Στη συνέχεια πρόσεξα ότι αυτά που έβλεπα δεν ήταν σωστά. "Έβλεπα"
π.χ. το βιβλίο του Bjarne Stroustrup πάνω στο γραφείο ενώ ήταν
στο ράφι. Αυτό με έπεισε ότι οι εικόνες που έβλεπα δεν ήταν
πραγματικές, αλλά κατασκευασμένες (με μικρολαθάκια) από το μυαλό
μου. Δηλαδή, όνειρο.
Τέλος ανακάλυψα την αιτία της πίεσης και του τραβήγματος. Η αναπνοή
μου! Εισπνοή-πίεση. Εκπνοή-τράβηγμα. Κλασσική "διαστρέβλωση" των
ερεθισμάτων που προσλαμβάνουν οι αισθήσεις σου κατά τον ύπνο.
Όσο για τη δυσκολία που παρουσιάζει το να ξυπνήσεις... Εν μέρει
οφείλεται στο ότι το σήμα για να ξυπνήσει το σώμα σου δεν
κυκλοφορεί πολύ καλά, που αποτελεί άλλωστε και το κεντρικό
πρόβλημα. Επίσης οφείλεται στο ότι κατά 30-40% έχεις ήδη ξυπνήσει.
Πακέτο.
Και βέβαια διαπίστωσα και τι έφταιγε που πάθαινα αυτό το πράγμα
σχεδόν κάθε μεσημέρι: το ότι είχα πάρα πολλά στο μυαλό μου και
δεν ήθελα να κοιμηθώ, αλλά ταυτόχρονα το σώμα μου διεκδικούσε
τα δικαιώματά του. Πιέζοντας τον εαυτό μου να κοιμηθεί ενώ θα
αρκούσε λίγη σωματική ξεκούραση, πετύχαινα το απόλυτο μηδέν: και να
μην ξεκουραστώ, και να αγχωθώ χωρίς λόγο και αιτία.
Ευτυχώς με έπαιρνε να μειώσω τους παράγοντες στρες στη ζωή μου,
οπότε -ανάμεσα σε χίλια δυο άλλα ευχάριστα- έπαψα να παθαίνω και
sleep paralysis.
ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΘΗΛΥΚΟΥ 4ΔΙΑΣΤΑΤΙΚΟΥ INCUBUS(H ΛΙΛΙΘ ΜΗΠΩΣ?).
ΜΗ ΜΑΣΑΣ ΠΑΝΤΩΣ....
Έζησα στιγμές άγχους και έντασης.
Με χτύπησε στο στομάχι.
Ποτέ δεν ένοιωσα το φαινόμενο του "Αράπη" ή της "Μόρας".
Σέβομαι τους ανθρώπους που γνώρισαν τέτοια εμπειρία , όσο σέβομαι και τον εαυτό μου με τις γαστρίτιδες που έπαθα .
Μπορεί το στομάχι μου να λειτούργησε σαν αμορτισέρ , και να μήν επέτρεψε σε κακούς κραδασμούς να λειτουργήσουν με άλλο τρόπο.
Πρίν το πράγμα πάρει εξωπραγματικές διαστάσεις.
Έδωσε μια πολύ καλή περιγραφή του γεγονότος.
Φίλε popurum δεν νομίζω να εννοούσε αυτό ακριβώς:
quote:
ΑΝ Ο ΚΡΑΔΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΤΙΔΑΣ ΙΣΟΥΤΑΙ ΜΕ ΜΙΑ "ΜΩΡΑ" ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΕΝΑ UFO ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΡΑΚΤΗ ΜΑΤΙΟΥ ,ΕΝΑΣ ΗΧΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΕ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΞΙΚΩΝ ΑΕΡΙΩΝ(ΦΑΣΟΛΑΔΙΚΩΝ),ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΕ ΜΙΑ ΜΠΟΜΠΑ ΣΤΟΛΙΣΝΑΓΙΑ!!!
Αλλά ότι το υπερβολικό άγχος, ίσως να φέρει διαταραχές στο στομάχι.
Και υποθέτει ότι αντί να πάθει κάτι παρόμοιο με τη Μώρα, απλά είχε γαστρεντερολογικά συμπτώματα..
Δε συμφωνώ ότι το στρες από μόνο του μπορεί να προκαλέσει μώρα.
Ίσως να συνενεργεί, με κάποιους άλλους παράγοντες.
Ένα πακέτο λοιπόν, που θέτει σε λειτουργία κάποιον μηχανισμό.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
Η ώρα ήταν περασμένη, και ως συνήθως δεν έλεγα να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, καθ’ ότι υπναράς βλέπετε! Ήταν εκείνη τη στιγμή που έζησα αυτή την εμπειρία 1-2 χρόνια πιο πριν.
Ήμουνα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου όταν ένιωσα την μαύρη φιγούρα να στέκεται στην πόρτα απέναντι απ’ το κρεβάτι. Λέω ένιωσα, μα και ταυτόχρονα την είδα κι ας είχα τα μάτια κλειστά! Νόμισα για μια στιγμή πως ήταν η γυναίκα μου, όμως μετά συνειδητοποίησα πως η φιγούρα ήταν κατά πολύ ψηλότερη από ‘κείνη.
Δεν πρόλαβα να καταλάβω καλά-καλά τι έγινε όταν με αστραπιαία ταχύτητα αυτή η σκιά βρέθηκε επάνω μου. Σάστισα! Δεν καταλάβαινα πώς είχε καταφέρει να ακινητοποιήσει ολόκληρο το σώμα μου! Έκπληκτος, μα και μπερδεμένος εκείνη τη στιγμή προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβαινε. Το μυαλό μου προσπαθούσε να εξηγήσει λογικά την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να βρίσκεται στο σπίτι ήταν η γυναίκα μου, σκέφτηκα. Έτσι νομίζοντας πως αυτό που βρισκόταν επάνω μου ήταν εκείνη προσπαθούσα να αρθρώσω το όνομά της. Προσπαθούσα να τι ρωτήσω τι στην ευχή έκανε. Ήθελα να της πώ ότι το αστείο παρατράβηξε. Όμως λέξη δεν έβγαινε!
Στην προσπάθειά μου να σηκώσω το χέρι μου, ανακάλυψα πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Δεν μπορούσα να κουνηθώ καθόλου. Τότε κατάλαβα πως αυτός ο μαύρος όγκος που με πλάκωνε ήταν κάτι άλλο, κάτι έξω απ’ τον κόσμο μας. Όλο το σώμα μου ήταν καρφωμένο στο κρεβάτι. Όσες φορές προσπάθησα να κουνηθώ απέβησαν άκαρπες. Με είχε καθηλώσει! Ήθελα να φωνάξω μα οι λέξεις δεν βγαίνανε απ’ το στόμα μου και ταυτόχρονα ένιωθα ένα πνίξιμο. Μία πίεση στο στήθος που ολοένα και μεγάλωνε. Η μαύρη αυτή σκιά ήταν αυτή που με πίεζε, σαν να ήθελε να με ξεκάνει. Ήθελα να φωνάξω «όχι», μα δεν μπορούσα! Όμως αυτό το «όχι» γινόταν όλο και πιο δυνατό μέσα μου. Φούντωνε, θέριευε, μέχρι που τινάχτηκε δίχως ήχο μέσα απ’ το μυαλό μου. Αυτό έκανε τη σκιά να διαλυθεί!
Όλα τα παραπάνω έγιναν πολύ γρήγορα μα σε μένα φαινόντουσαν υπερβολικά αργά!
Έκανα κάμποση ώρα να συνέρθω…
Η εξηγήσεις που πήρα από όσους έχω μιλήσει για τούτη την εμπειρία μου ήταν του τύπου: γλωσσοφαγιά, μώρα, μάτι, κτλ. Η δικιά μου ερμηνεία είναι ότι εκείνη τη μέρα μάλλον τα είχα βάλει με μια σκεπτομορφή…
''Confirmo o Deus potentissimus''