- ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΟΝ - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

http://pub88.ezboard.com/bfinalfrontiersdicsusionboard45123

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

http://pub88.ezboard.com/ffinalfrontiersdicsusionboard45123frm29.showMessage?topicID=11.topic

Συνοψίζω για έυκολη εκτύπωση.

quote:

---

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

Οι αρχαίοι Εθνικοί Χριστιανοί, πραγματικοί ακόλουθοι του Διονυσιακού θιάσου, δεν άφησαν ποτέ τις αξίες και τα μυστήρια της ελληνικής θρησκείας. Προχώρησαν σε μια φιλοσοφική μεταρρύθμιση, η οποία βελτίωσε ακόμη περισσότερο τον ελληνιστικό συγκρητισμό, δεχόμενοι πως ο Ένας είναι Παντοκράτορας θεός των όλων, άγνωστος και αόρατος, ενώ ο δημιουργικός του Λόγος εμφανίζεται σε όλους τους λαούς με διαφορετικές μορφές και χαρίζει την Σοφία του Αγνώστου Θεού στους ανθρωπους, στην διαφορετική γλώσσα και παράδοση του κάθε λαού.
Οι Έλληνες Εθνικοί (Χριστιανοί) δεν πρόδωσαν ούτε τους προγόνους τους, ούτε τους θεούς τους. Δεν πίστεψαν ποτέ τα όσα αναφέρονται στις υποτιθέμενες ιερές γραφές και δεν σταμάτησαν ποτέ να κοροϊδεύουν την δεισιδαιμονία των Ιουδαίων. Δεν ήταν μονοθεϊστές, ούτε δυϊστές αλλά όπως όλοι οι Έλληνες ήταν Πανθεϊστές και Φυσιολάτρες.

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ

Ως Πατέρας του Σωτήρα δεν θεωρήθηκε από τους ¨Χριστιανούς¨ ένας γνωστός τοπικός θεός με ονοματεπώνυμο αλλά ο Άγνωστος Θεός, ο Αόρατος και ο Ακατάληπτος Θεός, ο Αγαθός Θεός των φιλοσόφων. Τα πνεύματα των άστρων και των βασιλιάδων και οι αγαθοί δαίμονες των ιερών ναών, αποτελούσαν μόνο στρατιές των θεών του κόσμου, όπως τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ και οι στρατιές αρχαγγέλων και αγγέλων.
Ο αληθινός Θεός, ο μοναδικός Αγαθός, ο Θεός των όλων, δεν έχει όνομα. Όπως γράφει ο Άγιος Αντώνιος, ¨Όνομα εστί σημασία ενός των πολλών. Όθεν ανόητον εστί το νομίζειν τον Θεόν, ένα όντα και μόνον, άλλον έχει όνομα. Το γαρ Θεός τούτο σημαίνει, τον Αναρχον, τον τα πάντα ποιήσαντα διά τον άνθρωπον¨. (Φιλοκαλία, Αγίου Αντωνίου,ρξβ΄)
Η άποψη των Εβραίων χριστιανών δεν συμφωνεί με την λογική του Αγίου Αντωνίου, όταν θεωρούν τον Χριστό Γιο του επονομαζομένου με το ιερό τετραγράμματο των Εβραίων ¨ιεοβά¨(Εξ.ΣΤ,3). Πολλοί χριστιανοί, όπως ο Ειρηναίος και ο Κλήμεντας Αλεξανδρείας επιχειρηματολόγησαν για να αποδείξουν ότι ο Δίας, ο Παντοκράτορας των Ελλήνων και ο Θεός των Εβραίων ήταν ο ίδιος Θεός. Μα ούτε αυτό το δεχόταν κάποιοι εθνικοί Χριστιανοί. Οι αντιδράσεις τους ήταν έντονες. Κάποιες αιρέσεις ταύτισαν τον ¨Ιεοβά¨ με τον δαίμονα του κακού και ως βασικό επιχείρημα έθεσαν το γεγονός πως ο ¨ιεοβά¨ δεν επέβλεψεν επί της θυσίας του Κάιν, η οποία αποτελείτο από καρπούς και γεννήματα της γης αλλά αντίθετα επέβλεψεν επί της αιματηρής θυσίας του Αβελ. Η θυσία του Αβραάμ υποδηλώνει ότι ο θεός των Εβραίων δεν επιθυμούσε το αίμα του Ισαάκ αλλά ευχαριστήθηκε ωστόσο το αίμα του αρνιού με το οποίο αντικατέστησε τον γιο του εθνάρχη, όπως ακριβώς έγινε και με την Ιφιγένεια στην Αυλίδα.
Η στάση των αιρετικών Χριστιανών που δεν δεχόταν τον θεό των Εβραίων, υποδηλώνει οπαδούς κάποιων θεών στους οποίους δεν προσφερόταν αίμα. Υπήρχαν προ πολλού θυσιαστήρια τα οποία δεν είχαν μολυνθεί με αίμα, όπως αυτό του Απόλλωνα της Δήλου, το μοναδικό που επισκέφθηκε ο Πυθαγόρας, όπως αναφέρει και ο Χριστιανός απολογητής Αθηναγόρας. Είναι βέβαια παράλογο να θεωρείτε η διαθήκη των Εβραίων, την οποία οι Εβραίοι δεν ονομάζουν βέβαια παλαιά αλλά μόνο οι Ιουδαιοχριστιανοί, ως η πηγή της θρησκείας των αναίμακτων θυσιών, όταν γνωρίζουμε ότι οι Πυθαγόρειοι και οι πιστοί της Παναγίας Βασίλισσας του ουρανού ήταν εκείνοι που δεν χρησιμοποιούσαν αίμα στις θυσίες, παρά μόνο θυμίαμα και καρπούς της γης.
Επειδή όμως δεν έχουν διασωθεί τα κείμενα των εθνικών χριστιανών ανακαλύπτουμε αναφορές σε αυτούς μόνο μέσω των επικριτών τους. Ο Ειρηναίος διασώζει τα επιχειρήματα των Ελλήνων ¨αιρετικών¨ που αντλούν αποσπάσματα από τις Ιουδαϊκές γραφές για να αποδείξουν ότι οι Ιουδαίοι δεν γνώρισαν τον αληθινό θεό. Ο Ευσέβιος αναφέρει τον Κέδρωνα που δίδασκε στην Ρώμη, ότι ¨ο υπό του νόμου και των προφητών κεκηρυγμένος θεός δεν είναι ο Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού, τον μεν γαρ γνωρίζεσθαι, τον δε αγνώτα είναι, και τον μεν δίκαιον, τον δε αγαθόν υπάρχοντα¨. Άλλωστε και ο Παύλος είπε στους Αθηναίους στην ομιλία του στον Αρειο Πάγο, ότι κηρύττει τον Άγνωστο Θεό του οποίου τον βωμό είδε στην πόλη και ο οποίος δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς. (Πράξεις ιζ΄,22-23) Ο Ιεχωβάς όμως κατοικούσε στον ναό της Ιερουσαλήμ που αναμφισβήτητα ήταν χειροποίητος και ήταν πολύ γνωστός στους Αθηναίους. Βέβαια, πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι η ομιλία του Παύλου στην Αθήνα περιέχει αποσπάσματα του Έλληνα φιλοσόφου Αρατου.
Μεγαλύτερο όμως εμπόδιο για την απόδειξη της πατρότητας του ¨Ιεοβά¨ είναι η εθνικιστική στάση του συγκεκριμένου θεού, που αναλαμβάνει προσωπικά την ανατροφή του Εβραϊκού έθνους. Ο ¨ιεοβά¨ αναφέρεται άπειρες φορές στην Παλαιά Διαθήκη ως θεός των Εβραίων και όχι ως Θεός των όλων, όπως αναφέρεται ο Άγνωστος Θεός της συγκριτικής θρησκείας που κήρυξε ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο ενοθεϊσμός των Εβραίων δεν έχει καμία σχέση με αυτό που σήμερα εννοούμε μονοθεϊσμό. Μονοθεϊσμός σημαίνει ένας Θεός για όλους τους ανθρώπους και όχι ένας αληθινός θεός για τον περιούσιο λαό των Εβραίων και πολλοί ψεύτικοι θεοί για τους υπόλοιπους λαούς. Οι Εβραίοι δεχόταν την ύπαρξη των θεών άλλων λαών, θεωρώντας τους όμως κακούς δαίμονες και σατανάδες. Ο Βελζεβούλ και ο Εωσφόρος (Αυγερινός) λατρεύτηκαν ως αγαθά πνεύματα από τους λαούς της Παλαιστίνης και μόνο το μίσος των Εβραίων τους μετέτρεψε σε διαβόλους, όπως ακριβώς έγινε με τον Πάνα και άλλους θεούς των Ελλήνων. Το ίδιο μίσος, μετέτρεψε τους θεούς των Ελλήνων σε δαίμονες. Το ίδιο μίσος φίλοι μου αγαπητοί, μετέτρεψε πρώτα απ΄ όλους τον Χριστό σε αρχηγό δαιμόνων και έθαψε την αληθινή ιστορία της ζωής του.
Οι Εβραίοι πάντα διατηρούσαν την άποψη πως ο θεός τους είναι υπεράνω των άλλων θεών και γι΄αυτό ο ¨Ιεοβά¨, δεν συμμετάσχει στην ¨ένωση¨ των Πατέρων του Μεγάλου Αλεξάνδρου μαζί με τον Δία και τον Άμμωνα. Προτίμησαν αντίθετα να παραχαράξουν την βιογραφία του Αλεξάνδρου, γράφοντας στον ¨Ψευδοκαλλισθένη¨, ότι ο Μακεδόνας βασιλιάς ¨πάντας εξουθένησε τους θεούς της γης και μόνον ένα θεόν αληθινόν ανεκήρυξεν, αθεώρητον, ανεξιχνίαστον, τον επί των Σεραφείμ εποχούμενον και τρισαγίω φωνή δοξαζόμενον¨.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, ΘΕΩΝ ΤΕΚΝΑ

Ο Μάξιμος δε ο Τύριος επί Κομόδου (180-192) γράφει: “Εν τοσούτο πολέμω και διαφωνία ένα ίδοις άν εν πάση γη ομόφωνον νόμον και λόγον, ότι θεός είς πάντων βασιλεύς και πατήρ και θεοί πολλοί θεού παίδες συνάρχοντες θεώ. Ταύτα δε ο Ελλην λέγει και ο βάρβαρος λέγει και ο ηπειρώτης και ο θαλάττιος και ο σοφός και ο άσοφος”.

Η θρησκευτική μεταρρύθμιση ξεκίνησε από τους Έλληνες φιλοσόφους πριν ακόμη γεννηθεί ο σοφός βασιλιάς της Ιουδαίας, ο οποίος απαρνήθηκε τον θρόνο του επιλέγοντας να υπηρετήσει την νέα παγκόσμια ελληνική φιλοσοφία, της οποίας έγινε αρχηγός και μάρτυρας. Ο Χριστός που γνωρίζω δίδαξε την ελληνική φιλοσοφική θρησκεία στην Ιουδαία και γι΄ αυτό τον σταύρωσαν. Κέντρο της σοφίας αυτής ήταν το ελληνιστικό χωνευτήρι πολιτισμών, η μεγάλη πόλη της Αλεξάνδρειας και όχι φυσικά η Ιουδαία, όπου απλά παίχτηκε το «θείο» δράμα.

Είναι αξιοπρόσεχτο, ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας, την εποχή του Χριστού, ο Απίωνας ο λεγόμενος μόχθος που ήταν Κρητικός στην καταγωγή, κατηγορεί τους Ιουδαίους ιερείς, ότι ¨θύουσιν και εσθίουσιν¨ (θυσιάζουν και τρώνε).
Ο Ιουδαίος Ιώσηπος που έγραψε ένα λόγο ¨Κατ΄ Απίωνος¨ για να υπερασπιστεί τους ομοφύλους του, απαντάει πως αν δεν θυσίαζαν θα χανόταν οι άνθρωποι και θα γέμιζε η γη με ζώα και άγρια θηρία. Βγάζει μάλιστα το συμπέρασμα ότι ο Απίων δεν είναι Έλληνας αλλά Αιγύπτιος γιατί οι Έλληνες θυσίαζαν εκατόμβες. Ωστόσο ο Απίωνας κατηγορεί τους Ιουδαίους επειδή κάνουν περιτομή πράγμα που φανερώνει ότι δεν είναι Αιγύπτιος. Οι Αιγύπτιοι έκαναν περιτομή και σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, από τους Αιγυπτίους πήραν την περιτομή οι άλλοι λαοί.

Ο Απίων αν και ζούσε ¨στα βάθη της Αιγύπτου¨, όπως με υπερβολή αναφέρει ο Ιώσηπος, θεωρείτο Αλεξανδρινός πολίτης, όπως όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως της περιοχής που διέμεναν. Οι άνθρωποι που υπερασπιζόταν ο Απίωνας δεν θυσίαζαν αίμα στο Θεό και δεν έκαναν περιτομή. Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι οι Έλληνες θυσίαζαν στους πολλούς κατώτερους θεούς χωρίς την παρουσία ιερέα στην αυλή του σπιτιού τους. Οι Έλληνες της Αιγύπτου δεν θυσίαζαν ποτέ αίμα στην Παναγία Μητέρα, Ίσιδα-Αθηνά, μα και στον Όσιρη έσφαζαν μόνο ένα γουρούνι τα Χριστούγεννα.

Όλα τα συγγράμματα του Απίωνα, έχουν εξαφανισθεί, πράγμα που αποτελεί κοινή μοίρα για όσα βιβλία έγραψαν οι αντίπαλοι των Ιουδαίων. Το λεξικό του Σούδα μας πληροφορεί ότι ακουστής του Απίωνα ήταν ο Αλεξανδρινός Απολλώνιος, ο οποίος και αποκλήθηκε Αντέρως ¨και τούτο δη το υμνούμενον όνομα αντέρως εν τοίσδε τοις γενναίοις εσώζετο¨, αντί του αλλήλους ηγάπων.

Ο Φιλέας ήταν επίσκοπος της Αιγύπτου στην επαρχία των Θμουιτών, ο οποίος διέπρεψε «εν τοις κατά φιλοσοφίαν λόγοις» και «των έξωθεν μαθημάτων άξιον γενέσθαι». Περιγράφοντας τα μαρτύρια των Αιγυπτίων χριστιανών, στην επαρχία Θμούη και υπό τον επίσκοπο Φιλέα, ο Ευσέβιος της Καισάρειας αναφέρει πως δεχόταν τους βασανισμούς καρτερικά, μη θέλοντας να θυσιάσουν, ¨διότι εγνώριζαν τα προλεχθέντα εις ημάς από τας ιεράς Γραφάς, που λένε ότι όποιος θυσιάζει σε άλλους θεούς θα εξολοθρευθεί και δεν θα έχεις άλλους θεούς πλην εμού.¨ Είναι φανερή η διαστρέβλωση της αλήθειας από τον Ευσέβιο, αφού οι Ελληνιστές Αιγύπτιοι δεν θυσιάζουν, όχι επειδή θυσιάζουν μόνο στον Γιαχβέ αλλά γιατί πιστεύουν ότι ο Θεός δεν αγαπά τις αιματηρές θυσίες αλλά τις λογικές θυσίες από καρδιάς.

Αλλά και ο Παύλος συμφωνώντας με τον Ευσέβιο δεν δέχεται τις θυσίες ακριβώς γι΄αυτόν το λόγο. Γράφοντας στους Κορινθίους, τους εξηγεί: ¨ Βλέπετε τον Ισραήλ κατά σάρκα, ουχί οι εσθίοντες τας θυσίας κοινωνοί του θυσιαστηρίου εισί; Τι ουν φημί; ότι είδωλον εστί; ή ότι ειδωλόθυτον τί εστίν; Αλλ΄ότι α θύει τα έθνη, δαιμονίοις θύει, και ου Θεώ, ου θέλω δε υμάς κοινωνούς των δαιμονίων γίνεσθαι. Ου δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν και ποτήριον δαιμονίων, ου δύνασθαι τραπέζης Κυρίου μετέχειν και τραπέζης δαιμονίων. (Α,ι΄ 18-21)

Η διδασκαλία των αποστόλων του Σωτήρα για τις θυσίες και η θέση του Απίωνα δεν ήταν αυτή. Οι αιματηρές θυσίες δεν ταιριάζουν στον αληθινό και αγαθό Θεό των φιλοσόφων. Το τέλος των θυσιών ήρθε υπό την επίδραση των φιλοσόφων και όχι επειδή το ήθελαν οι δεισιδαίμονες της παλαιάς διαθήκης.

Αν λάβουμε υπόψιν μας ότι από την Αίγυπτο μας έρχονται τα πορτραίτα του Φαγιούμ, τα οποία θεωρούνται η απαρχή της βυζαντινής αγιογραφίας αλλά και το ότι τα γράμματα της χριστιανικής μουσικής είναι τα δημοτικά της Αιγύπτου, τότε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε την πατρίδα, μεγάλου μέρους της εθνικής χριστιανικής παράδοσης.
Ο ανθέλληνας Χριστιανός Αθηναγόρας διευκρινίζει ποίοι είναι αυτοί που καταδιώκουν τους Ιουδαιο-Χριστιανούς και έμμεσα φανερώνει ότι οι εθνικοί της Αιγύπτου θεωρούν εκείνους που χρησιμοποιούν το όνομα “χριστιανοί” ασεβής και άθεους. Γράφει λοιπόν στο δεκατοπέμπτο κεφάλαιο, μετά από μια περιγραφή της Αιγυπτιακής θρησκείας: “Αν είμαστε ένοχοι για ασέβεια επειδή δεν πιστεύουμε όπως ακριβώς οι Αιγύπτιοι, τότε όλα τα έθνη είναι ένοχα για ασέβεια αφού δεν αναγνωρίζουν τους ίδιους θεούς”. Οι Εθνικοί (Χριστιανοί) της Αιγύπτου κατηγορούσαν τους Ιουδαιοχριστιανούς για ασέβεια. Εκείνους που έκαναν φίλο τον θεό κι έφτιαξαν μάλιστα συνθήκη μαζί του, κατηγορεί ως ασεβείς η Σοφία Σολομώντος των εβδομήκοντα. (Σοφία Σολομώντος Α΄,16)

Τα ερμητικά κείμενα, που μεταφράστηκαν στα ελληνικά από τα ιερογλυφικά προσεύχονται γράφοντας, ¨άγιος ο Θεός ο πατήρ των όλων. Άγιος ει ο πάσης δυνάμεως ισχυρότερος, δέξαι λογικάς θυσίας αγνάς από ψυχής και καρδίας προς σε ανατεταμένης, άρρητε, σιωπή φωνούμενε¨. Τα κείμενα αυτά μας παρέχουν μια σχεδόν χριστιανική θεολογία. Διαβάζουμε ότι ο ¨εκ Νοός φωτεινός Λόγος, είναι Υιός Θεού¨, ο οποίος ¨ηνώθη τω δημιουργώ Νω, ομοούσιος γαρ ην¨ και διδασκόμαστε ότι ¨έχουμε εξουσία της αθανασίας μεταλαβείν¨ και γι΄αυτό πρέπει να μετανοήσουν ¨οι συνοδεύσαντες την πλάνη και συγκοινωνήσαντες τη αγνοία¨, ώστε να ¨απαλαχθούν από το σκοτεινό φως μεταλαβόμενοι της αθανασίας και καταλείψαντες την φθορά¨.
Συμφωνώντας με τον Ιωάννη που θεωρεί τον Λόγο εν αρχή και ρίζα Ιεσαί γράφουν τα ερμητικά κείεμνα αναφέρουν πως ¨η γαρ μονάς, ούσα πάντων αρχή και ρίζα¨. Συμφωνώντας με το συγκρητικό πνεύμα των Ελλήνων γράφουν, ¨είς δε ο άνθρωπος ούτος και ο λόγος είς εστί και μεθερμηνεύεται και ο αυτός ευρίσκεται και εν Αιγύπτω και Περσίδι και εν Ελλάδι¨.
Οσο για εκείνους που απορούν γιατί ο Χριστός είπε: ¨Τί με λέγεις αγαθόν, ουδείς αγαθός παρά μόνο ο Θεός¨, ο Τρισμέγιστος δείνει την σαφή απάντηση. ¨Ουτε γαρ των άλλων λεγομένων θεών, ούτε ανθρώπων, ούτε δαιμόνων τις δύναται κάν κατά πόσονούν αγαθός είναι ή μόνος ο θεός. Τούτον εστί το αγαθόν, τούτον εστίν ο θεός, μη ούν είπης άλλο τι αγαθόν, επεί ασεβείς¨. Οσο ο άνθρωπος βρίσκεται στην γη, μη έχοντας εκπληρώσει την εντολή του Πατρός, μη έχοντας πάθει και αναστηθεί, είναι και παραμένει εικόνα του Θεού, είναι εκείνος που έχει επιλέξει ως γνήσιος Υιός Θεού το δρόμο του καλού, για να φτάσει στο επουράνιο Αγαθό, την θέωση και την αθανασία. Οπως και ο εκ των Αιγυπτίων Μέγας Αντώνιος λέει, ¨ουδέν αγαθόν επί της γης¨, έτσι και ο Τριμέγιστος λέει, ¨ο καλός κόσμος, ουκ εστί αγαθός, υλικός γαρ και ευπάθητος¨.

Ο γνωστός Χριστιανός φιλόσοφος Πάνταινος, ο «από φιλοσόφου αγωγής των καλούμενων Στωικών ωρμημένος» εσύστησε στην Αλεξάνδρεια σύμφωνα με τον Ευσέβιο, ¨διδασκαλείο ιερών λόγων¨, δηλαδή την πρώτη χριστιανική φιλοσοφική σχολή. Ο Πάνταινος εκήρυξε σε όλη την ανατολή, φτάνοντας μέχρι τις Ινδίες. Ο Κλήμεντας Αλεξανδρείας αναφέρει στις Υποτυπώσεις, ότι τούτου του φιλοσόφου ήταν μαθητής. Από τον Πάνταινο εικάζεται ότι έχουν σωθεί δύο σελίδες, προσκολλημένες κατά λάθος στην προς Διόγνητον επιστολή του Ιουστίνου του φιλοσόφου. Μεταφέρω μερικές προτάσεις που φανερώνουν το πιστεύω του χριστιανού φιλοσόφου: ¨...απέστειλεν Λόγον, ίνα κόσμο φανή, ος υπό λαού ατιμασθείς, διά αποστόλων κυρηχθείς, υπό εθνών επιστεύθη¨. Η εκκλησία των πιστών ¨οις όρκια πίστεως ου θραύεται ουδέ όρια πατέρων παρορίζεται¨ και ¨..ουδέ Εύα φθείρεται αλλά Παρθένος πιστεύεται¨.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ;

Ο Ειρηναίος μα πληροφορεί ότι οι οπαδοί του αιρετικού Καρποκράτη ονομάζονται Γνωστικοί. Ετσι όμως ονομαζόταν και ο πατέρας της εκκλησίας Κλήμεντας Αλεξανδρείας. Ο Ειρηναίος όμως κατηγορεί τους “γνωστικούς” του Καρποκράτη πως έχουν είδωλα φτιαγμένα από διάφορα υλικά και ισχυρίζονται ότι ένα ομοίωμα του Σωτήρα σταυρώθηκε από τον Πιλάτο. Στεφανώνουν τα είδωλα αυτά και τα βάζουν μαζί με τα είδωλα των φιλοσόφων, του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και των υπολοίπων. Εχουν ακόμη τρόπους που λατρεύουν αυτά τα είδωλα, όπως ακριβώς κάνουν οι εθνικοί. Ακόμη ιχυρίζονται ότι η ψυχή του Ιησού παρόλο που μορφώθηκε στον Ιουδαϊσμό, αντιμετώπισε τα Ιουδαϊκά έθιμα με περιφρόνηση.
Ο Ευσέβειος της Καισάρειας στην εκκλησιαστική ιστορία του (βιβλίο Δ, ζ) ονομάζει τους αιρετικούς “υποδύντες γόητες και απατηλοί την αυτήν του δόγματος ημίν προσηγορίαν” και αναφέρει τον Σατορνίνο και τον Βασιλείδη οι οποίοι συνεστίσαντο χριστιανικά διδασκαλεία. Υποστηρίζει ότι οι αιρετικοί αυτοί ευθύνονται για την καταδίωξη που υπέστησαν οι χριστιανοί, αφού εκείνοι οι αιρετικοί είχαν κακή φήμη στην αυτοκρατορία.

Οι αρχαιότεροι Χριστιανοί ήταν εμπνευσμένοι από την ελληνική φιλοσοφία και τους Έλληνες ποιητές. Ο Ευσέβιος της Καισαρείας αναφέρει πολλούς Χριστιανούς οι οποίοι ήταν πραγματικά φιλόσοφοι και φορούσαν τον ελληνικό φιλοσοφικό χιτώνα. Θα αναφέρω μερικούς από αυτούς που αναφέρει ο Ευσέβιος στην εκκλησιαστική ιστορία, για να κατανοήσουμε ποίοι τελικά ήταν οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων.
ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ
Διασημότερος Χριστιανός φιλόσοφος ήταν ο Ιουστίνος, «εν φιλοσόφου σχήματι πρεσβεύων τον θείον λόγον». Όταν ο Ευσέβιος γράφει εν φιλοσόφου σχήματι, εννοεί ότι ο Ιουστίνος φορούσε τον φιλοσοφικό χιτώνα, το ένδυμα δηλαδή που φορούσαν όλοι οι Έλληνες φιλόσοφοι. Ο Ιουστίνος έγραψε «περί μοναρχίας θεού» την οποία κατοχυρώνει όχι μόνο «εκ των παρ΄ημίν γραφών, αλλά και των ελληνικών συνίστηση βιβλίων».
Ο Ιουστίνος έγραψε ένα «Διάλογο προς Ιουδαίους», τον οποίο διεξήγαγε στην Έφεσο με ένα Εβραίο ονόματι Τρύφωνα. Ιστορεί δε πως οι Ιουδαίοι εραδιούργησαν κατά της διδασκαλίας του Χριστού γράφοντας: «Όχι μόνο δεν μετενοήσατε δι΄όσα κακά επράξατε, αλλά εκλέξαντες τότε άνδρας επιλέκτους απεστείλατε από την Ιερουσαλήμ εις όλην την γην, διά να είπουν ότι ενεφανίσθη η άθεος αίρεση των Χριστιανών». «Μνημονεύει δε και μερικά προφητικά ρητά, ελέγχων τον Τρύφωνα διότι οι Ιουδαίοι περιέκοψαν ταύτα από την γραφή».
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ
Ο επίσκοπος Κορίνθου Διονύσιος έγραψε επιστολές, προς Λακεδαιμονίους ορθοδοξίας κατηχητική ειρήνης και ενώσεως υποθετική, και προς Αθηναίους διεγερτική πίστεως και της κατά το ευαγγέλιον πολιτείας. Οι επιστολές αυτές φυσικά δεν υπάρχουν.
ΑΠΕΛΛΗΣ
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη του Απελλή, για τον οποίο αντλεί πληροφορίες ο Ευσέβιος, διαβάζοντας κάποιον Χριστιανό ονόματι Ρόδων. Ο Απελλής έλεγε ότι δεν έπρεπε να εξετάζουν οι Χριστιανοί τους λόγους αλλά ο καθένας να κρατάει τα πιστεύω του γιατί σημασία έχουν μόνο τα αγαθά έργα. Όταν τον ρωτούσαν πως εκείνος τότε πίστευε ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός, ο Απελλής απαντούσε ότι οι προφητείες δεν λένε καμία αλήθεια γιατί είναι αντιφατικές μεταξύ τους και ψεύτικες. Το ότι δεν υπάρχει παρά μία μόνο αρχή ο Απελλής έλεγε ότι δεν το γνώριζε αλλά μόνο ενστικτωδώς νόμιζε πως ήταν έτσι. «Έπειτα όταν τον εξώρκιζον να μου είπη την αλήθειαν, γράφει ο Ρόδων, ωρκίζετο ότι αληθινά έλεγεν ότι δεν γνωρίζει πως είναι ένας ο αγέννητος Θεός, αλλ΄ ότι πιστεύει τούτο. Εγώ δε γελάσας τον κατηγόρησα διότι, ενώ έλεγεν ότι είναι διδάσκαλος, δεν εγνώριζε να κατοχυρώνει τα διδασκόμενα από αυτού». «Ο Απελλής ούτος πράγματι έδειξεν υπερβολική ασέβεια κατά του νόμου του Μωϋσέως, βλασφημήσας τους θείους λόγους με πολλά συγγράμματα και προσπαθών με μεγάλην προσοχήν να ελέγξει όπως ενόμιζε τουλάχιστον και να ανατρέψει αυτούς», αναφέρει ο Ευσέβιος. Όπως καταλαβαίνει κανείς τα συγγράμματα του Απελλή ρίχτηκαν στην πυρά.
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ
Άλλος Χριστιανός φιλόσοφος ο Μιλτιάδης, ελέγχει εκείνους που ευρισκόμενοι σε ψευδοέκσταση ψευδοπροφήτευαν, εξαιτίας της αναίδειας και της θρασύτητας τους, αρχομένοι έτσι εξ εκουσίας αμαθίας, κατέληγαν σε ακούσια μανία. Αυτός συνέγραψε Απολογία προς τους κοσμικούς άρχοντες υπέρ της φιλοσοφίας την οποία ακολούθει.
Άλλος Χριστιανός φιλόσοφος είναι ο Απολλώνιος, «άνδρα των τότε πιστών επί παιδεία και φιλοσοφία βεβοημένον». Αυτός αποκεφαλίσθηκε στην Ρώμη με απόφαση της συγκλήτου.
ΜΑΛΧΙΩΝ
Ο Μαλχίων που έλεγξε τον αιρετικό Παύλο Αντιοχείας, ήταν «ανήρ τά τε άλλα λόγιος και σοφιστού των επ΄ Αντοχείας ελληνικών παιδευτηρίων διατριβής προεστώς».
ΑΝΑΤΟΛΙΟΣ
Ο Ανατόλιος είναι επίσκοπος της εκκλησίας της Λαοδικείας, «Αλεξανδρεύς το γένος, λόγων δ΄ένεκα και παιδείας της Ελλήνων φιλοσοφίας τε τα πρώτα των μάλιστα καθ΄ημάς δοκιμωτάτων απενηνεγμένος, άτε αριθμιτικής και γεωμετρίας και αστρονομίας τε και άλλης, διαλεκτικής είτε φυσικής, θεωρίας ρητορικών τε αυ μαθημάτων», ένεκα τούτου εκρίθη άξιος να συστήσει σχολήν αριστοτελικής φιλοσοφίας.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Τον Ανατόλιο διαδέχτηκε ο Στέφανος, «λόγων μεν φιλοσόφων και της άλλης παρ΄Ελλησι παιδείας παρά τοις πολλοίς θαυμασθείς», αλλά δεν ήταν κατά τον ίδιο τρόπο διατεθειμένος έναντι της θείας πίστεως, όπως φανερώθηκε τον καιρό του διωγμού, αποδεικνύοντας ότι ο άνδρας αυτός δεν ήταν αληθής φιλόσοφος.
ΠΑΜΦΙΛΟΣ
Ο δάσκαλος του Ευσεβίου της Καισαρείας που έζησε τον ίδιο καιρό με τον Ανατόλιο ήταν ο Πάμφιλος, που σύμφωνα με τον Ευσέβιο έζησε «βίω φιλόσοφον αληθή».
ΦΙΛΕΑΣ Ο ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣ!!
Ο Φιλέας ήταν επίσκοπος της Αιγύπτου στην επαρχία των Θμουιτών, ο οποίος διέπρεψε «εν τοις κατά φιλοσοφίαν λόγοις» και «των έξωθεν μαθημάτων άξιον γενέσθαι».
ΗΡΑΚΛΑΣ
Στην Αλεξάνδρεια διαδέχτηκε τον επίσκοπο Δημήτριο ο Ηρακλάς, ο οποίος έζησε βίο φιλοσόφου και ασκήσεως απόδειξην παρασχών. Πράγματι, γράφει ο Ευσέβιος, οι πράξεις του ήταν «γνησιωτάτης φιλοσοφίας κατορθώματα». Στο Χριστιανικό διδασκαλείο της Αλεξάνδρειας σπούδασε ο Ωριγένης, ο οποίος όμως παράτησε τα ελληνικά μαθήματα για να προσηλωθεί στις ιερές γραφές. Τα ελληνικά ετούτα μαθήματα παρέδιδαν στο Χριστιανικό διδασκαλείο οι Χριστιανοί φιλοσόφοι.

Από τον τρίτο αιώνα και μετά οι Έλληνες Χριστιανοί θεωρούνται αιρετικοί και εξοντώνονται. Την εποχή εκείνη ο Χριστός των Εθνικών θεωρείτε ο σωτήρας των Ελλήνων, των ελληνικών παραδόσεων και της ελληνικής θρησκείας. Μόνο πράττοντας αντίθετα σε όσα δίδαξε ο Χριστός οι Εβραιοχριστιανοί καταφέρνουν να επιβάλουν την παλαιά διαθήκη ως θεόπνευστη, όχι μάλιστα την ελληνική μετάφραση αλλά την ρωμαϊκή εκ των θείων εβραϊκών αρχετύπων μετάφραση. Υποχρεώνουν τους Έλληνες να λαμβάνουν το σώμα του Χριστού με άζυμο άρτο και όχι ένζυμο, αρνούνται τα είδωλα και τους θεούς των Ελλήνων, προπαγανδίζοντας ένα Εβραίο Χριστό. Οι Έλληνες ποτέ δεν δέχτηκαν την εβραϊκή θρησκεία, η οποία ήθελε ένα Χριστό Παντοκράτορα και μοναδικό θεό. Μόνο το ομοούσιο των θεϊκών υποστάσεων συσχετίζει τον Ένα Άγνωστο Πατέρα Θεό, με τον άπειρο και προαιώνιο Υιό Λόγο και το συνέχον Πνεύμα της Σοφίας.

Ο καθηγητής Κ.Σαθας στην “εισαγωγή στο κρητικό θέατρο”, αναφέρει για τους Έλληνες Χριστιανούς δικηγόρους της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πως ενώ ομολογούσαν ότι ήταν χριστιανοί δεν ανέφεραν το όνομα των χριστιανών στις ομιλίες τους. “Οι σοφισταί ούτοι, καίτοι χριστιανοί την επιφάνειαν και μετά τινός χριστιανικού ζήλου ερμηνεύοντες την Παλαιάν Διαθήκην, ουχ ήττον εν ταις δημηγορίαις αυτών επιδεικνύουσι το κατά της επισήμου θρησκείας μίσος, διότι ούτε καν αναφέρωσι ποτέ το χριστιανικόν όνομα, ο αναγιγνώσκων τας δημηγορίας του Προκοπίου και του Χορικίου αμφιβάλλει άν οι άνθρωποι εκείνοι ήσαν χριστιανοί, μάλλον δε πιστεύει ότι ακούει ενθουσιώδεις λάτρεις των Ολυμπίων θεών και των ελληνικών ηρώων, εξ άλλων δε διδομένων πληροφορούμεθα ότι οι χριστιανοί ούτοι δικηγόροι ου μόνο εκθύμως επροστάτευαν το θέατρο, αλλ΄ ότι εν αυτή τη σκηνή εξεφώνουν τους πανηγυρικούς λόγους, και το παραδοξότερον ότι οι διδάσκοντες τους νόμους εφόρουν θεατρικάς στολάς, το τελευταίον τούτο έθιμον διατηρηθέν μέχρι τέλους εβδόμης εκατονταετηρίδος (691 μ.Χ.) ρητώς απηγορεύθη και αναθεματίσθη υπό της εν Τρούλλω συνόδου.

ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

¨Αντίθετα με τις άλλες θρησκείες που προσφέρουν στους οπαδούς τους ένα πιστεύω από άχρονες προτάσεις, ο Χριστιανισμός παρουσιάζεται σαν μια θρησκεία ουσιαστικά ιστορική...
Η χριστιανική πίστη απαιτεί τα γεγονότα της ζωής του Ιησού να είναι εντελώς πραγματικά, να είναι γεγονότα καθ΄αυτό ιστορικά, τοποθετημένα στο χώρο και στο χρόνο. Αλλά και ο ίδιος ο Ιησούς δεν είναι παρά το επιστέγασμα μιας πιό μακράς ιστορίας, της ιστορίας των προφητών, των βασιλέων του Ισραήλ, των πατριαρχών: ολόκληρη η ιστορία του εβραϊκού λαού, που την παραλαμβάνει και την διεκδικεί με την σειρά του ο Χριστιανισμός¨.
(Κάρολος Σάμαραν, Η ιστορία και οι μεθόδοι της, σελ 43)

Η Χριστιανική ιστορία όπως παρουσιάζεται δεν είναι παρά ένα αλχημικό κατασκεύασμα, το οποίο στηρίζεται στην τυφλή πίστη και όχι στην ορθή λογική. Σύμφωνα με όσα μας λένε οι σημερινοί χριστιανοί, οι απερίτμητοι και ειδωλολάτρες Εβραίοι πατριάρχες, παραδίδουν την σκυτάλη στους περιτμημένους Ιουδαίους οπαδούς του Μωυσή, για να καταλήξουν πάλι απερίτμητοι Χριστιανοί. Με αυτό τον τρόπο ο θεός των Εβραίων επεμβαίνει στην γήινη πραγματικότητα, γράφοντας την δική του ιστορία. Με αυτό τον τρόπο η Εβραϊκή ιστορία θεωρείτε συνεχής και ενιαία καθ΄όλη την διάρκεια πολλών χιλιετιρίδων και βρίσκει μάλιστα τον ενοποιητή της στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Σύμφωνα με αυτή την εξωφρενική άποψη, ο Χριστιανισμός δεν είναι παρά η συνέχεια της Εβραϊκής θρησκείας. Από τον Αδάμ, στον Αβραάμ, στον Ιούδα και τον Δαυίδ, σπέρμα το σπέρμα, ο Χριστός φτάνει στην Αγια μήτρα της Παναγίας, όπως το θέλει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, για να δοξασθεί φυσικά όχι ο Υιός του Θεού αλλά το πατριαρχικό γένος των Εβραίων.

Ο Ερνέστος Ρενάν, στην εισαγωγή της βιογραφίας του Ιησού, αναρωτιέται για τον Σωτήρα αν ¨υπήρξε καθαρά Ιουδαίος, όπως ο Ιωάννης, ή διέρρηξε τις σχέσεις του με τον Ιουδαϊσμό, όπως έκανε αργότερα η πιό ζωηρή μερίδα της Εκκλησίας¨ και καταλήγει πως ¨όσοι ζητάνε από την ιστορία μοναχά πράγματα που να μην παραδέχωνται καμιάν αμφισβήτηση, αυτοί πρέπει να κρατήσουν σιωπή μπροστά σε όλα αυτά.¨ Δυστυχώς όμως ούτε ο ίδιος ο Ρενάν, ούτε οι υπόλοιποι Χριστιανοί κρατάνε την σιωπή τους αλλά αντίθετα διακηρύσσουν ότι ο Χριστός ήταν περιτμημένος Εβραίος και όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν περιτμημένοι Εβραίοι και μόνο Εβραίοι. Μας λένε λοιπόν ότι ξαφνικά η πιο ζωηρή μερίδα Χριστιανών αποκήρυξε τον Ιουδαϊσμό και ασπάστηκε τον ελληνισμό. Σταμάτησαν λοιπόν οι Χριστιανοί να κάνουν περιτομή και άρχισαν να τρώνε χοιρινό, να λατρεύουν τις εικόνες και την Πλατυτέρα των Ουρανών.
Κι όμως αυτός ο εξελληνισμός που οι σημερινοί Χριστιανοί αποδίδουν στην ανεξήγητη ζωηράδα ενός τμήματος της εκκλησίας, είναι το αποτέλεσμα της διδασκαλίας του Ιησού. Αυτό που δεν μπορούν να αποδεχτούν οι σημερινοί εξιουδαϊσμένοι Χριστιανοί, είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ο Χριστός δίδαξε την ελληνική θρησκεία των φιλοσόφων στην Ιουδαία, απορρίπτοντας τα ξεπερασμένα πλέον Ιουδαϊκά έθιμα, (θυσίες, περιτομή, απαγόρευση χοιρινού) και εξηγώντας αλληγορικά την Βίβλο, όπως ακριβώς έκαναν όλοι οι ελληνιστές Ιουδαίοι.

Όσοι Ιουδαίοι ακολούθησαν την διδασκαλία του Χριστού, έγιναν Χριστιανοί απορρίπτοντας τα Ιουδαϊκά έθιμα. Γράφοντας τις αρχές του δευτέρου αιώνα ο μάρτυρας Ιγνάτιος ο Θεοφόρος στους “εν Μαγνησίαι” πιστούς, αναφέρει: “Χ. Άτοπον εστίν ουν Χριστόν λαλείν και ιουδαϊζειν, ο γαρ χριστιανισμός ουκ εις ιουδαισμόν επίστευσεν, αλλ΄ ιουδαϊσμός εις χριστιανισμόν, ω πάσα γλώσσα πιστεύσασα εις Θεόν συνήχθη”.
Ο συγγραφέας της μοναδικής σωζόμενης εκκλησιαστικής ιστορίας, ο Ευσέβιος της Καισαρείας, γράφει προς τους Ιουδαίους, ότι είναι άλλο η θρησκεία των πατριαρχών και άλλο ο Μωσαϊκός νόμος που έχει πρόσκαιρη ισχύ. Διαχωρίζει φανερά τους πατριάρχες από τον Μωυσή και θεωρεί μάλιστα ότι η μοναδική αλήθεια πηγάζει από εκείνων των αμφί τον Αβραάμ θεοφιλών ανδρών.
«Μολονότι δε είμεθα νέο έθνος, και πράγματι το νέο το όνομα των Χριστιανών έχει γνωσθεί τελευταίως εις όλα τα έθνη, θα αποδείξομεν ότι ο τρόπος της διαγωγής, ο σύμφωνος με τα δόγματα της ευσεβείας, δεν έχει πλασθή από εμάς προσφάτως, αλλ΄ήτο θεμελιωμένος δια των παλαιών θεοφιλών ανδρών από την πρώτη θεογονία. Παραδόσεις και κείμενα αναφέρουν παλαιούς άνδρας, ...μερικούς πριν από τον κατακλυσμό, άλλους δε μετά από αυτόν, από τους υιούς και τους απογόνους του Νώε, ιδιαιτέρως μάλιστα τον Αβραάμ, δια τον οποίο καυχώνται ως αρχηγόν και προπάτορα τα παιδιά των Εβραίων. Αν λοιπόν κανείς χαρακτηρίσει όλους εκείνους, τους μαρτυρημένους δια την δικαιοσύνη, από τον Αβραάμ προς τα άνω μέχρι του πρώτου ανθρώπου, ως Χριστιανούς εις τα έργα, αν και όχι εις το όνομα, δεν θα πέσει έξω από την αλήθειαν. Διότι εκείνο το οποίον θέλει να δηλώσει το όνομα, ότι δηλαδή ο Χριστιανός πρέπει δια της γνώσεως και διδασκαλίας του Χριστού να διαπρέπει εις σωφροσύνη και δικαιοσύνη, αυτό φρόντισαν εκείνοι να αποκτήσουν εις το ακέραιων όχι χειρότερα από εμάς. Αυτοί λοιπόν δεν ενδιεφέροντο δια την περιτομήν του σώματος, όπως ούτε εμείς, αλλ΄ ούτε δια την αποφυγή των τάδε τροφών και την διάκριση των άλλων – πράγματα τα οποία πρώτος εις την σειράν παρέδωσε ο Μωυσής – όπως ούτε οι σημερινοί Χριστιανοί». (Ευσέβιος Εκκλ. Ιστορία Α,4,2-6)
Όλοι οι πατριάρχες από τον Αβραάμ και πάνω σύμφωνα με τον Ευσέβιο είναι Χριστιανοί επειδή δεν έκαναν περιτομή και δεν εκτελούσαν τα Ιουδαϊκά έθιμα τα οποία ο Μωυσής παρέδωσε συμβολικώς. Άρα Χριστιανοί λέγονται εκείνοι που δεν ακολουθούν τα Ιουδαϊκά έθιμα και συνεπώς τα παιδιά του Αβραάμ δεν είναι Χριστιανοί αλλά έγιναν αργότερα ακολουθώντας την διδασκαλία του Χριστού.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΟΥΔΑΙΟΙ

Ο Χριστιανισμός στην αρχική του μορφή ήταν ένας εξελληνισμένος Ιουδαϊσμός. Η Ιουδαϊκή θρησκεία δεν ήταν άλλωστε η μοναδική που εξελληνίστηκε. Ο Σάραπις και ο Ωραπόλλωνας των Αιγυπτίων, ο Ωρομάσδης και ο Μίθρας των Περσών, όπως και ο Αγιος Σαββαώθ των ελληνιστών Ιουδαίων ανήκουν στο πάνθεο της ελληνιστικής συγκρητικής θρησκείας. Ας μην ξεχνάμε πως η αρχαία ελληνική μετάφραση της Βίβλου δεν αναφέρει κανένα Γιαχβέ. Μόνο ο εξιουδαϊσμένος Χριστιανισμός μεταφράζει ξανά την βίβλο στα ελληνικά και επαναφέρει τον Γιαχβέ στο προσκήνιο. Ετσι ενώ στην Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία ψάλουν την αρχαία ελληνική μετάφραση και δοξολογούν τον Κύριο Σαββαώθ, οι Έλληνες κατηχούνται από την νεώτερη μετάφραση τη δόξα του Γιαχβέ. Δείγμα κι αυτό του εξιουδαϊσμού της Ορθόδοξης εκκλησίας. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο πως η Εκκλησία της Αντιόχειας ακολουθεί μέχρι σήμερα το αρχαίο Μακεδονικό ημερολόγιο.
Ο Ευσέβιος, όπως και οι σημερινοί Χριστιανοί, αγνοούν παντελώς τους ελληνιστές Ιουδαίους. Ήδη από τις αρχές του δεύτερου προχριστιανικού αιώνα, οι Ιουδαίοι της Παλαιστίνης εξελληνίζονται σε μεγάλο βαθμό. Οι ελληνιστές Ιουδαίοι αποκτούν τον δικό τους ιερέα και όπως αναφέρει το Α΄ Μακκαβαίων, ¨ωκοδόμησαν γυμνάσιον εν Ιεροσολύμοις κατά τα νόμιμα των εθνών και εποίησαν εαυτοίς ακροβυστίας και απέστησαν από διαθήκης αγίας και εζευγίσθησαν τοις έθνεσιν¨. Οι Ναζιραίοι του αρχιερέα Ιάσονα (Ιησού), τον οποίο καταδίωξαν οι Μακκαβαίοι το 150 π.Χ., σύμφωνα με όσα παραπάνω μας λέει ο Ευσέβιος, έπρεπε να ονομάζονται Χριστιανοί αφού είχαν απαρνηθεί τα Ιουδαϊκά έθιμα.

Είναι λοιπόν σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο Ιουδαϊσμός, δεν ήταν ενιαίος αλλά χωρισμένος σε δύο κύριες παρατάξεις. Από την μία πλευρά ήταν οι ελληνιστές απερίτμητοι Ιουδαίοι, οι οποίοι είχαν ασπαστεί την ελληνική παιδεία και διάβαζαν την ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα, ενώ από την άλλη οι ορθόδοξοι περιτμημένοι Εβραίοι, οι οποίοι ποτέ δεν απαρνήθηκαν τα ιουδαϊκά έθιμα και το νόμο του Μωυσή και προτιμούσαν την αραμαϊκή μετάφραση της Βίβλου. Οι ελληνιστές Ιουδαίοι καυχιότανε ότι τα αρχαία Εβραϊκά γράμματα έμοιαζαν με τα ελληνικά, ενώ τα αραμαϊκά έμοιαζαν με τα Περσικά. Οι πρώτοι φιλέλληνες αρχιερείς των Ιουδαίων, θεωρούσαν μάλιστα ότι ο λαός τους ήταν ομοαίματος με τους Σπαρτιάτες. Αντίθετα οι περιτμημένοι Ιουδαίοι νοσταλγούσαν την εποχή των Περσών. Οι δύο αντίπαλες παρατάξεις πολέμησαν μεταξύ τους σε αμέτρητους εμφύλιους πολέμους μέχρι την τελική καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Βεσπασιανό.

Λαμβάνοντας υπ΄όψιν την αντιμωσαϊκή στάση του Ιησού αλλά και την παράδοση των αποστόλων, είμαστε υποχρεωμένοι να τοποθετήσουμε τους πρώτους πιστούς και τους μαθητές του Σωτήρα στην ελληνιστική παράταξη. Ετσι κατανοούμε την απάντηση του Πέτρου προς τους πεπιστευκότες Φαρισαίους που επέμεναν να περιτέμνονται οι πιστοί και να τηρούν τον Μωσαϊκό νόμο, όταν τους είπε: ¨τώρα γιατί πειράζετε τον Θεό, επιθείναι ζυγόν επί τον τράχηλον των μαθητών, τον οποίον ούτε οι πατέρες μας, ούτε εμείς ισχύσαμε βαστάσαι.¨ (Πράξεις,ιε,10) Είναι προφανές ότι από καιρό οι πατεράδες των συγκεντρωμένων Χριστιανών είχαν απαρνηθεί τα Ιουδαϊκά έθιμα. Συμφωνεί λοιπόν ο Πέτρος με τα λόγια του Σωτήρα που λέει: ¨Ο γαρ ζυγός μου χρηστός, και το φορτίον μου ελαφρύ¨. (Ματθ. Ια,30)
Ο Πέτρος ξεκινώντας την ομιλία του για τα ιουδαϊκά έθιμα λέει: ¨Άνδρες αδελφοί, εσείς γνωρίζεται ότι αφ΄ ημερών αρχαίων ο Θεός εν ημίν εξέλεξε διά του στόματος μου ακούσαι τα έθνη και πιστεύσαι.¨ (Πράξεις,ιε,7) Είναι λοιπόν λάθος να θεωρούμαι ότι ο Πέτρος ήταν Εβραίος ενώ ο Παύλος ελληνιστής που δίδαξε τα έθνη. Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Πέτρος είναι ο απόστολος των εθνών, ενώ ο Παύλος είναι ο περιτμημένος Φαρισαίος που διδάσκει το πνεύμα του εβραϊσμού, όχι στα έθνη αλλά στην διασπορά των Ιουδαίων. Ο Παύλος είναι εκείνος που εξαναγκάζει τον Τιμόθεο να περιτμηθεί, είναι εκείνος που περιφρονεί την ανθρώπινη σοφία των Ελλήνων και καίει τα ¨μαγικά¨ βιβλία στην Έφεσο, είναι εκείνος που ταυτίζει το Άγιο Πνεύμα με το πνεύμα της παλαιάς διαθήκης. Ξεχνώντας τα λόγια του Ιησού για τους πρώτους και τους έσχατους του αρέσει να επαναλαμβάνει, ¨Ιουδαίον τε πρώτον και Έλληνος¨(Προς Ρωμαίους,α΄,16-β΄,9)
Ο Πέτρος, όπως εμφανίζεται σε χωρία που συναντάμε μόνο στον Κλήμεντα τον Αλεξανδρινό, εμφανίζεται να προάγει ένα διαφορετικό τρόπο λατρείας που δεν μοιάζει ούτε στον ελληνικό, ούτε στον εβραϊκό. Μα είναι τελικά αλήθεια ότι ο νέος ανάμικτος λαός, ενώ είχε στοιχεία και από τις δύο παραδόσεις, στην πραγματικότητα δεν μπορούσε παρά να τις απαρνηθεί και τις δύο για να διαφυλάξει την δική του ύπαρξη. Ειδικά όταν ο βασιλιάς τους έχει καταδιωχθεί βάναυσα από τους δυνατούς της γης, η οικογένεια του έχει εξοριστεί, οι μαθητές του γίνονται ολοκαύτωμα και ο λαός του, τροφή των λιονταριών.

Οι Εθνικοί χριστιανοί διδάχθηκαν να απέχουν από την πορνεία και το αίμα. Αυτή ήταν η εντολή των αποστόλων. Κανείς δεν υποχρέωσε τους Εθνικούς να μην λατρεύουν τα είδωλα και να ασπαστούν την εβραϊκή θρησκεία. Σταδιακά όμως πολύ Χριστιανοί επιστρέφουν στον Ιουδαϊσμό, αδιαφορώντας για την διδασκαλία του Σωτήρα και την Καινή Διαθήκη. Εκείνο που ενδιαφέρει πλέον τους Χριστιανούς είναι ο Μωυσής, ο Αβραάμ, ο Γιαχβέ και η Εβραϊκή διαθήκη.
Ο καθηγητής κ. Χρήστου στην εισαγωγή του στην Εκκλησιαστική ιστορία του Ευσεβίου, γράφει πως: «Οι εθνικοί κατηγορούσαν του Χριστιανούς, ότι πρόδωσαν την πατρώα ευσέβεια για να προσκολληθούν σε ξένα και άθεα δόγματα. Ο Ευσέβιος έγραψε την «ευαγγελική προπαρασκευή» για να απαντήσει σε αυτή την κατηγορία, δικαιολογώντας την προσχώρησιν των Χριστιανών στον Ιουδαϊσμό. Κατά σειρά εξετάζονται η κοσμολογία των Ελλήνων φυσικών φιλοσόφων, οι μύθοι των Ελλήνων ποιητών, η κρατική θρησκεία, οι χρησμοί, η πίστη στην ειμαρμένη, και αποδεικνύετε εν γένει ο αντιφατικός χαρακτήρας του πολυθεϊσμού, αποδεικνύεται η αρχαιότητα των πατριαρχών και της μωσαϊκής νομοθεσίας έναντι του ελληνισμού και η ανωτερότητα της Ιουδαϊκής θρησκείας έναντι της πολυθεΐας, και τέλος ανακρίνονται τα ελληνικά φιλοσοφικά συστήματα των οποίων η έμπνευσις βρίσκεται στην ιουδαϊκή σοφία. Το συμπέρασμα της διαπραγματεύσεως είναι ότι ορθώς οι Χριστιανοί εγκατέλειψαν τον Εθνισμόν δια να αποδεχθούν την ιουδαϊκήν σοφίαν».
Ποιος λοιπόν μπορεί να πιστέψει ότι τα χρόνια που ο ελληνισμός καταδιωκόταν και οι Εθνικοί ρίχνονταν στην πυρά, συντελέσθηκε ο εξελληνισμός του Χριστιανισμού; Ο κ. Ν. Σάθας στην «Εισαγωγή στο Κρητικό Θέατρο» μας πληροφορεί πως ¨η εις το εβραϊκόν αναγωγή των απαρεσκουσών τω χριστιανισμώ ελληνικών λέξεων είναι παλαιόν σύστημα, αφού βλέπομεν αυτόν τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας σπουδαίως γράφοντα ότι το βακχικό επιφώνημα ευάν παράγεται εκ του εβραϊκού, και σημαίνει την πρωτόπλαστον γυναίκα και τον ταύτην εξαπατήσασα όφιν.¨
Παράλληλα με τους διωγμούς των Ελλήνων συντελείται μια άλλη μεγαλύτερη καταστροφή. Επιχειρείται όχι μόνο η εξόντωση του Ελληνικού γένους αλλά η ολοκληρωτική εξαφάνιση του Ελληνικού πνεύματος. Όπως έλεγε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στην ομιλία του για την δύναμη των δαιμόνων, ¨εκείνοι που κρίνονται δεν είναι πλέον ίδιοι, γιατί οι μεν είναι βάρβαροι και οι δε Ιουδαίοι. Οι Ιουδαίοι απόλαυσαν την διδαχή των προφητών ενώ οι βάρβαροι δεν ήταν ποτέ κοινωνοί των θείων διδασκαλιών¨. Ο κόσμος δηλαδή πήρε ανάποδες στροφές και οι Έλληνες έγιναν ξαφνικά βάρβαροι.
Ο Ευσέβιος δεν θεωρεί όπως οι Έλληνες και οι ελληνιστές Ιουδαίοι ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν εκείνος που εκπολίτισε τα άγρια ήθη των εθνών. Ούτε όμως ο Χριστιανισμός και η διδασκαλία της αγάπης έχτισε τον νέο κόσμο αλλά η νομοθεσία των Εβραίων! «Ως δ΄ ήδη διά τούτων τα θεοσεβείας σπέρματα εις πλήθος ανδρών καταβέβλητο όλον τε έθνος επί γης θεοσεβεία, προσανέχον εκ των ανέκαθεν Εβραίων υπέστη, τούτοι μεν, όχι καθαρά τας μυσταγωγίας, αλλά εικόνας και σύμβολα κάποιου μυστικού σαββάτου και περιτομής, δια του προφήτου Μωυσέως προερχόμενα. Καθώς η νομοθεσία των απέκτησε φήμη και διεδίδετο σε όλους τους ανθρώπους ως ευώδης πνοή, τότε λοιπόν από αυτούς εξημερώθηκαν τα έθνη», γράφει ο Ευσέβιος. (Εκκ.Ιστ.Α,β΄)
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γρηγόριος Παπαμιχαήλ θεωρεί ότι δεν είμαστε οφειλέτες στους Έλληνες φιλοσόφους ή τον Χριστό αλλά στους Εβραίους, γράφοντας: «ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε οφειλέτες στους Εβραίους προκειμένου περί της παρ΄ αυτούς ληφθείσης θρησκείας, σύμπας άλλωστε ο κόσμος ησπάσατο την θρησκεία αυτού». Ετσι οι Έλληνες δεν δέχθηκαν την θρησκεία που δίδαξε ο Χριστός αλλά την θρησκεία που ο Χριστός κατήργησε, δηλαδή την Εβραϊκή. Μας υπενθυμίζει ακόμη ότι και ο Ερνέστος Ρενάν θεωρούσε πως το Ιουδαϊκό δόγμα τούτο αποτελεί την «πολιτιμοτάτην κληρονομίαν, ην η ανθρωπότης έχει λαβούσα παρά των Εβραίων».

Η ΝΕΑ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Η καινούρια Εβραιοχριστιανική άποψη άρχισε να γράφεται μόλις τον τρίτο αιώνα μ.Χ.. Σύμφωνα με τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας, τον Αθηναγόρα, τον Τατιανό και μερικούς ακόμη πατέρες της εκκλησίας των οποίων τα βιβλία διαφυλάχτηκαν με αγάπη μέχρι σήμερα, πως όλη η Ελληνική γνώση δεν είναι παρά η σοφία που έκλεψαν οι Έλληνες από τους Ιουδαίους. Τα γράμματα ανακαλύφθηκαν από τον Αβραάμ, οι ονειρομαντείες από τον Ιωσήφ και όλες οι τέχνες από τα παιδιά των Εβραίων, όπως αναφέρει το λεξικό του Σούδα στο λήμμα Αβραάμ.
Ο Αβραάμ ¨εύρεν ιερά γράμματα, και γλώσσα εμηχανήσατο ης Εβραίων παίδες εν επιστήμη ετύγχανον ως όντες τούτου μαθηταί και απόγονοι, εκ τούτου και τα των Ελλήνων γράμματα τας αφορμάς έλαβε, καν άλλως εαυτούς διαπαίζοντες αναγράφωσιν οι Ελληνες, και τούτου μαρτύριον η του άλφα φωνή, από του άλεφ του Εβραϊκού λαβόντος την επίκλησην. Εκ τούτου του Αβραάμ και τα ονείρων βιβλία εσφετερίσαντο Ελληνες και μάρτυς Ιωσήφ ο πανθαύμαστος, ο τούτου απόγονος¨.
Σύμφωνα με τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρινό ¨παρά Μωυσέως τοιαύτα φιλοσοφήσαντες οι των Ελλήνων, .. παραστήσαντες δε την έμφασιν της Ελληνικής διανοίας εκ της διά των γραφών εις ημάς δεδομένην αληθείαν¨. Γράφει μάλιστα: ¨φέρε μάρτυρας της κλοπής αυτούς καθ΄ εαυτών παραστήσωμεν τους Έλληνας¨ και επιλέγοντας αποσπάσματα Ελλήνων φιλοσόφων αποδεικνύει ότι και στους έλληνες κηρύχτηκε το μήνυμα του Χριστού, από τον Ορφέα, τον Όμηρο, τον Πυθαγόρα, τον Εμπεδοκλή και τον Πλάτωνα αλλά ο λόγος αυτός δεν είχε την αξία των αυθεντικών Εβραϊκών Ιερών Γραμμάτων, εφόσον ήταν κλεμμένος από τους προφήτες των Εβραίων.
Και ιδού ως παράδειγμα κλοπής φέρεται και αυτή ακόμα η χώρα των ιδεών: ¨δυσάλωτος γαρ η χώρα του θεού, ον χώρα ιδεών ο Πλάτων κέκληκεν, παρά Μωυσέως λαβών τόπον είναι αυτόν, ως των απάντων και των όλων περιεκτικόν,¨
Το Ελληνικό παράδοξο αγνοεί αυτές τις οφειλές στους Ιουδαίους και την Εβραϊκή κληρονομιά, διατηρώντας ένα παραδοσιακό αντιγιαχβισμό, ο οποίος είναι ανεξήγητος αν δεχτούμε τον προαναφερόμενο εξιουδαϊσμό. Η Χριστιανική θρησκεία έχει ως ευαγγέλιο ένα κυρίως αντιεβραϊκό αφήγημα που παρουσιάζει τους Φαρισαίους ως δολοφόνους των προφητών και του Χριστού. Στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Ιησούς δρα υπό τον φόβο των Ιουδαίων και όχι υπό των φόβο των Ελλήνων, υπό τον οποίο διάγουν οι σημερινοί Χριστιανοί.

Ο ΕΝΟΦΘΑΛΜΙΣΜΟΣ

Όπως εξηγεί ο καθηγητής της θεολογικής σχολής Θεσσαλονίκης κ. Έξαρχος «η επικοινωνία των δύο λαών, Ελλήνων και Ιουδαίων, μετά τον Μέγα Αλέξανδρο συνετέλεσε ώστε οι Ιουδαίοι να εξελληνισθούν, εις την όλην εμφάνιση της ζωής. Ο δε εξιουδαϊσμός των Ελλήνων μετά τον Χριστό συνεκεντρούτο εις την περί της ουσίας του ανθρωπίνου και του θείου πνεύματος και της μεταξύ των σχέσεως αλήθειαν. Το τοιούτον αποτελεί φαινόμενον αξιόλογο και θα ηδύνατο να ονομασθεί ενοφθαλμισμός». (Επιστημονική επετηρίς, 1953)
Το τοιούτον όμως εννοεί ότι οι Έλληνες παρέμειναν Έλληνες μόνο εξωτερικά. Εσωτερικά μεταμορφώθηκαν σε Ιουδαίους. Υπακούοντας έτσι στην συμβουλή του αποστόλου Παύλου, γίνονται εν κρυπτώ Ιουδαίοι, όχι σύμφωνα με τους Μωσαϊκούς νόμους που γράφτηκαν στην πέτρα με το δάχτυλο του θεού αλλά σύμφωνα με εκείνους που είναι γραμμένοι στην καρδιά. Η εκκλησία ονομάζει αυτόν τον εξιουδαϊσμό, καρδιακή περιτομή. Ο περιτμημένος στο πνεύμα άνθρωπος και όχι στο σώμα, εκείνος που δεν είναι κατά σάρκα Ιουδαίος αλλά από πίστη.
Αν όμως όπως λέει ο Παύλος, «ουκ ενι Ιουδαίος ουδέ Ελλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ενι άρσεν ουδέ θήλυ, πάντες γαρ εις εστέ εν Χριστω», τότε ποιά η ανάγκη να μεταμορφωθεί κανείς με την μέθοδο του ενοφθαλμισμού σε Ιουδαίο; Προφανώς όμως ο Παύλος εννοεί ότι εξωτερικά δεν έχει σημασία και ο καθένας μπορεί να είναι ότι θέλει, δηλαδή να ακολουθεί όποια έθιμα επιθυμεί. Εσωτερικά όμως, βαθιά στην καρδιά του Παυλιανικού Χριστιανού κρύβεται πάντα ένας Ιουδαίος, ένα κληρονόμος του Αβραάμ. ¨Γιγνώσκεται άρα οτι οι εκ πίστεως, ούτοι εισί υιοί Αβραάμ¨, (Γαλ.7) «Ει δε υμείς Χριστού, άρα του Αβραάμ σπέρμα εστέ, και κατ επαγγελίαν κληρονόμοι». (Γαλ.29) Πλήρης αδιαφορία για τα παρακάτω λόγια του Βαπτιστού: (Ματθ. 3 –9) «και μη δόξητε λέγειν εν εαυτοίς, Πατέρα έχομεν τον Αβραάμ, λέγω γαρ υμιν οτι δύναται ο θεός εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ». Όπως ακριβώς μετά τον καταυλισμό αποφάσισε ο Δίας να κάμει Έλληνες από τις πέτρες που πετούσε πίσω του ο Δευκαλίωνας και Ελληνίδες από τις πέτρες που πετούσε πίσω της η Πύρρα.

ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

οι Γαλιλαίοι χριστιανοί

Ο Λουκάς στις Πράξεις των αποστόλων εκλαμβάνει το Ναζωραίος ως μία νέα Ιουδαϊκή αίρεση, (και όχι φυσικά ως μια χριστιανική αίρεση), αδιαφορώντας αν τα ευαγγέλια με τη λέξη Ναζωραίος ενοούν Γαλιλαίος και όχι Ιουδαίος.
Οι Πράξεις αναφέρονται στον Ναζωραίο πολύ συχνότερα από ότι οι άλλοι ευαγγελιστές. Βέβαια από πουθενά αλλού και μόνο από τον Λουκά πληροφορούμαστε πως οι Χριστιανοί ονομαζόταν κάποτε Ναζωραίοι.
Η αίρεση που περιγράφει ο Λουκάς υπάρχει βέβαια από αιώνες στην Παλαιστίνη και γράφεται με ιώτα και όχι με ωμέγα. Αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για μια καινούρια αίρεση των Ναζωραίων, δηλαδή των Γαλιλαίων από τη Ναζαρέτ τότε συμφωνούμε με τον Ιουλιανό που επέμενε να ονομάζει περιφρονητικά τους Χριστιανούς, Γαλιλαίους.

Το βράδυ της σύλληψης του Ιησού, κι ενώ ο Πέτρος ζεσταινόταν στο τζάκι, αρνήθηκε ότι ήταν με τους μαθητές του Χριστού. Ο Λουκάς και ο Μάρκος γράφουν ότι κάποια κοπέλα είπε: “Επ' αληθείας και ουτος μετ' αυτου ην, και γαρ Γαλιλαίος εστιν”. Ο Ματθαίος αναφέρει ότι μία παιδίσκη είπε: “Και συ ήσθα μετά Ιησού του Γαλιλαίου, ο δε ηρνήσατο εμπροσθεν πάντων λέγων, Ουκ οιδα τί λέγεις. 71 εξελθόντα δε εις τον πυλωνα ειδεν αυτον αλλη και λέγει τοις εκει, Ουτος ην μετα Ιησου του Ναζωραίου”.
Ετσι το Ναζωραίος εδώ είναι ταυτόσημο με το Γαλιλαίος και δεν σημαίνει βέβαια καμία άλλη αίρεση, εκτός από εκείνη των Γαλιλαίων, όπως ο παραβάτης Ιουλιανός υποστηρίζει.

Σύμφωνα με τον Ιωάννη, η παιδίσκη δεν αναφέρθηκε σε κανένα Γαλιλαίο ή Ναζωραίο αλλά ρώτησε τον Πέτρο αν κι εκείνος ήταν με τους μαθητές του Ιησού. Ο Ιωάννης στο ευαγγέλιο του αναφέρει πως οι Φαρισαίοι έλεγαν ότι δεν έρχεται ο Χριστός από την Γαλιλαία και προκαλούσαν όλους να ερευνήσουν τις γραφές για να δουν ότι ο Χριστός δεν έρχεται από την Γαλιλαία.

Η Γαλιλαία ονομάζεται από τις Ιουδαϊκές γραφές “Γαλιλαία των εθνών”. Αν οι Ιουδαίοι μισούσαν τους Σαμαρείτες οι οποίοι δεχόταν μόνο τα πέντε πρώτα βιβλία της βίβλου, δεν είχαν σε εκτίμηση τους Γαλιλαίους οι οποίοι δεν εθεωρούντο Ιουδαίοι αλλά εθνικοί.
(Ιωάννη 7.4 “μή τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτον η εκ των Φαρισαίων; 49 αλλα ο οχλος ουτος ο μη γινώσκων τον νόμον επάρατοί εισιν. 50 λέγει Νικόδημος προς αυτούς, ο ελθων προς αυτον το πρότερον, εις ων εξ αυτων, 51 Μη ο νόμος ημων κρίνει τον ανθρωπον εαν μη ακούση πρωτον παρ' αυτου και γνω τί ποιει; 52 απεκρίθησαν και ειπαν αυτω, Μη και συ εκ της Γαλιλαίας ει; ερεύνησον και ιδε οτι εκ της Γαλιλαίας προφήτης ουκ εγείρεται. 53 Και επορεύθησαν εκαστος εις τον οικον αυτου”
Οι Γαλιλαία υπήρξε το προπύργιο των Μακεδόνων βασιλιάδων της Ιουδαίας. Από εκεί ξεκινούσαν όλες οι φιλελληνικές επαναστάσεις. Ο Ηρώδης για ισχυροποιήσει την δύναμη του στο βασίλειο της Ιουδαίας, αναγκάστηκε να πολεμήσει
σκληρά με τους Γαλιλαίους επαναστάτες.
Στην Γαλιλαία μεγάλωσε ο Αλέξανδρος Ιαναίος, ο ελληνιστής βασιλιάς των Ιουδαίων που πολέμησε με μίσος τους Φαρισαίους. Ετσι η Γαλιλαϊκή παράδοση με την ελληνιστική παράδοση ταυτίζονται κατά κάποιο τρόπο και οι Γαλιλαίοι ή Ναζιραίοι φιλέλληνες εθεωρούντο εθνικοί αιρετικοί.

Ο παραβάτης Ιουλιανός που υποσχόταν στους Ιουδαίους ότι θα ξανάχτιζε τον ναό της Ιερουσαλήμ, αποκαλούσε τους Χριστιανούς Γαλιλαίους θεωρώντας ότι ετούτοι δεν ήταν ούτε Ελληνες αλλά ούτε και Ιουδαίοι.

Ο Ιουλιανός λοιπόν δείχνει ότι σέβεται το όνομα των χριστιανών αλλά όχι τους χριστιανούς του οποίους ονομάζει περιφρονητικά Γαλιλαίους. Γιατί ; Ο αυτοκράτορας αυτός ήθελε μάλιστα να κτίσει ξανά τον κατεστραμένο ναό των Εβραίων. Και ερωτώ. Γιατί ονομάστηκε παραβάτης ; Ήταν ο Νέρων ή ο Διοκλητιανός παραβάτες ; Όχι. Ο Ιουλιανός ήταν γιατί ενώ προερχόταν από οικογένεια με ελληνοχριστιανική παράδοση, καταδίωξε τους χριστιανούς. Μήπως δεν ήταν εκείνος που απαγόρεψε στους χριστιανούς να διδάσκουν και να διδάσκονται την ελληνική παιδεία; Ο φίλος του ο Μέγας Βασίλειος, ίσως από τις μεγαλύτερες μορφές του ελληνοχριστιανισμού, σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα. Καμία σχέση ετούτος ο Βασίλειος με τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, που αγαπούσε τους βάρβαρους και όχι τους Έλληνες.

Οι χριστιανοί διώκονται μόνο για το όνομα τους, από τα πλήθη της αντίπαλης “χρηστιανικής” παράταξης.

Το όνομα που καταδιώχθηκε περισσότερο όμως δεν ήταν εκείνο των Ναζιραίων, των Γαλιλαίων, αλλά το όνομα των χριστιανών.

Ο πατέρας Αθηναγόρας ο Αθηναίος, που υπογράφει ως φιλόσοφος και χριστιανός, στην απολογία του προς τον αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο Αντωνίνο, αναρωτιέται κιόλας στο πρώτο κεφάλαιο, “γιατί είναι ένα απλό όνομα τόσο μισητό σε σας. Τα ονόματα δεν αξίζουν το μίσος”.
Ο αυτοκράτορας νοιάζεται για όλους τους υπηκόους, γράφει ο Αθηναγόρας, αλλά “για μας που ονομαζόμαστε χριστιανοί δεν νοιαζόσαστε καθόλου γιατί ενώ δεν κάνουμε κανένα έγκλημα και είμαστε δίκαιοι και πιστοί στο Θεό αφήνετε το πλήθος να πολεμά εναντίον μας μόνο εξαιτίας του ονόματος μας”.
Ο Αθηναγόρας στο δεύτερο κεφάλαιο αναφέρει: “Δεν έπρεπε να μας μισούν και να τιμωρούμαστε επειδή ονομαζόμαστε χριστιανοί, τί έχει το όνομα να κάνει με το αν είμαστε κακοί ανθρώποι... … Βλέπουμε και τους φιλόσοφους να κατηγορούνται αλλά κανείς από αυτούς δεν καταδικάζεται χωρίς δίκη”.
Ο Αθηναγόρας διευκρινίζει ποιοί είναι αυτοί που καταδιώκουν τους χριστιανούς και έμμεσα φανερώνει ότι οι εθνικοί της Αιγύπτου θεωρούν εκείνους που χρησιμοποιούν το όνομα “χριστιανοί” ασεβής και άθεους. Γράφει λοιπόν στο δεκατοπέμπτο κεφάλαιο, μετά από μια περιγραφή της Αιγυπτιακής θρησκείας: “Αν είμαστε ένοχοι για ασέβεια επειδή δεν πιστεύουμε όπως ακριβώς οι Αιγύπτιοι, τότε όλα τα έθνη είναι ένοχα για ασέβεια αφού δεν αναγνωρίζουν τους ίδιους θεούς”.

Και ο πατέρας Ιουστίνος ο φιλόσοφος στην “Απολογία” του αφιερώνει το τέταρτο κεφάλαιο “στους χριστιανούς που διώκονται άδικα για το όνομα τους”. “Με την απλή αναφορά του ονόματος τίποτα δεν μπορεί να αποφασιστεί, αν είμαστε καλοί ή κακοί”, γράφει ο Ιουστίνος. Στο πέμπτο κεφάλαιο αναφέρεται ο Ιουστίνος σε αυτούς “που νομίζουν ότι μπορούν να μοιραστούν το ιερό όνομα, το οποίο το πήραν από μια μάταιη παράδοση σαν να ήταν θεοί”.
Στο εικοστό έκτο κεφάλαιο ο Ιουστίνος μας πληροφορεί ποιοί ήταν όλοι αυτοί οι ονομαζόμενοι χριστιανοί, οι οπαδοί του Σίμωνα και του Μαρκίωνα και γενικά εκείνοι που ο Ιουστίνος αποκαλεί μάγους και αιρετικούς.

Ο Ιουστίνος δικαιολογεί τους χριστιανούς γράφοντας ότι όπως ονομάζονται φιλόσοσοφοι όλοι όσοι ασχολούνται με την φιλοσοφία αν και δεν συμφωνούν μεταξύ τους έτσι κι εκείνοι ονομάζονται χριστιανοί. Ομως καταλήγει ο Ιουστίνος, οι μάγοι και οι αιρετικοί δεν καταδιώκονται, ούτε θανατώνονται από σας, τουλάχιστον εξαιτίας των απόψεων τους, “όπως κι εκείνοι που δεν συμφωνούν με τους φιλόσοφους αλλά τους έχει δοθεί κοινό όνομα με τους φιλόσοφους. Εχω όμως γράψει μία έκθεση για όλους τους αιρετικούς”.

Η σύγχυση μεταξύ των ονομάτων Χριστός και Χρηστός και πως αποκλήθηκαν οι πιστοί του Σωτήρα “χρηστιανοί” (Crestianus).

Συνήθως οι πατέρες μετά τα παράπονα για τον άδικο εξαιτίας του ονόματος διωγμό, εξηγούν από πού προέρχεται το όνομα Χριστός και αναφέρονται στην βίβλο των εβδομήκοντα, όπου η ΕΛΛΗΝΙΚΗ λέξη Χριστός μεταφράζει την εβραϊκή λέξη μεσίας.
Ο Ιουστίνος όμως γράφει στο τέταρτο κεφάλαιο της απολογίας: “Γιατί κατηγορούμαστε ότι είμαστε χριστιανοί, και να μισείς αυτό που είναι χρηστό δεν είναι δίκαιο. Και όταν κανείς κατηγορούμενος αρνηθεί το όνομα και ομολογήσει ότι δεν είναι χριστιανός τον αθωώνετε. Αν όμως παραδεχτεί ότι είναι χριστιανός τον τιμωρείτε επειδή το παραδέχτηκε”.
Ο Ιουστίνος συνδυάζει την λέξη χρηστός που σημαίνει αγαθός με το όνομα των χρηστιανών. Ομως και ο Αθηναγόρας γράφει: “και οι χριστιανοί χρηστοί είναι και λέγονται”.
Οι ελληνιστές Ιουδαίοι χρησιμοποίησαν αρκετά τις λέξεις χρηστός και χρηστότητα, όπως όλοι οι Ελληνες. Η αρχαία χριστιανική παράδοση παραλληλίζει και συσχετίζει αυτές τις δύο λέξεις. Αλλωστε προφερόμενες οι λέξεις δεν έχουν καμία διαφορά. Για τους ελληνιστές Ιουδαίους και οι δύο λέξεις πρέπει να είχαν την ίδια ιερότητα αφού και την Ιουδαϊκή και την ελληνική παράδοση γνώριζαν.
Ο βασιλιάς Αντίοχος Δ΄ προσφωνεί τους Ιουδαίους ¨χρηστούς”, ο Απολλώνιος ο Τυανέας στον Φιλόστρατο προσφωνείται από τους μαθητές του, “χρηστέ”, οι ψαλμοί και άλλα βιβλία της παλαιάς διαθήκης αναφέρονται στον “χρηστό” και σε “χρηστούς”.
Ο Συμεών Πέτρος λέει στην πρώτη του επιστολή, (β,3). “Είπερ εγεύσασθαι ότι χρηστός ο Κύριος”. Ο Ματθαίος αναφέρει: (11,30) “ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν”. Ο Λουκάς αναφερόμενος στην παραβολή με τον παλαιό και νέο οίνο γράφει: (5.39) “και ουδεις πιων παλαιον θέλει νέον. λέγει γάρ, Ο παλαιος χρηστός εστιν”.
Ο Παύλος στην επιστολή προς Ρωμαίους μιλά για το χρηστόν του Θεού: (β,4) “Η του πλούτου της χρηστότητας αυτού και της ανοχής και της μακροθυμίας καταφρονείς, αγνοοών ότι το χρηστόν του Θεού εις μετάνοιάν σε άγει”.
Η χρηστότητα του Σωτήρα τονίζεται από τους αποστόλους και έχει άμεση σχέση με την λύτρωση. Ο Σωτήρας δώρισε όλο τον εαυτό του στους ανθρώπους, έδωσε την ψυχή του ως λύτρον για να κερδίσει την σωτηρία των δικαίων και των αδίκων.
Γι΄αυτό ο Λουκάς γράφει: (στ΄ 35) “...Πλην αγαπάτε τους εχθρούς ημών και αγαθοποιείται, και δανείζεται, μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί του Υψίστου. Ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχαρίστους και τους πονηρούς”.
Ο Ματθαίος στο παράλληλο χωρίο αναφέρει: (ε΄42) .. και τον θέλοντα από εσού δανείσασθαι μη αποστραφείς. (45) ... Οπως γέννησθε υιοί του Πατρός υμών του εν τοις ουρανοίς, ότι τον ήλιο αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους”.

Τα δύο αυτά χωρία μεταφράζουν το ίδιο ελληνικό πρωτότυπο. Ο Ματθαίος πρώτος μετέφρασε στα αραμαϊκά. Από αυτόν όμως μετέφρασαν αργότερα ξανά τα ευαγγέλια στα ελληνικά. Μόνο το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο έχει διασωθεί στην πρώτη του γραφή. Ετσι η προσταγή “δανείζετε και μηδέν απελπίζοντες”, που αναφέρει ο Λουκάς, και το “τον θέλοντα από εσού δανείσασθαι μη αποστραφείς” που αναφέρει ο Ματθαίος, θα μεταφραζόταν πολύ ποιό ακριβέστερα αν χρησιμοποιούσαν το ελληνικό ρήμα “χρήω”, που σημαίνει δανείζω, πιστώνω όπως και στις λατινικές γλώσσες το “CREDIT” σημαίνει, πίστωση, πίστη, δανεισμός. Χρηστός λοιπόν είναι ο δανειστής, αυτός όμως που χαρίζει είναι ο χρηστός και αγαθός και τέλειος. Τί να μείνει για να δανείσεις όταν, όπως ο Ιησούς προστάζει τον νέο, οφείλεις να χαρίσεις την περιουσία σου στους φτωχούς για να εισέλθεις στην βασιλεία των ουρανών;
Αυτό που ενοούν οι ευαγγελιστές δεν είναι απλώς ότι οι χριστιανοί πρέπει να δανείζουν υλικά αγαθά για λάβουν μισθό πολύ και να γίνουν υιοί του Υψίστου, όπως η άστοχη μετάφραση αναφέρει, αλλά πως πρέπει να είναι χρηστοί και αγαθοί εις αλλήλους, να συγχωρούν τις αμαρτίες των συνανθρώπων όπως και ο Χρηστός συγχώρεσε τους πάντες. Την ακριβή εξήγηση δίνει ο Παύλος στην επιστολή προς Εφεσίους, γράφοντας: “Γίγνεσθαι δε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαχνοι, χαριζόμενοι εαυτοίς, καθώς και ο Θεός εν Χριστώ εχαρίσατο υμίν” (Εφεσ. δ,32).
Η χάρη του θεού προς τους ανθρώπους ταυτίζεται με την χρηστότητα του Σωτήρος, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στα ευαγγέλια και τις επιστολές.
“Επεφάνη γαρ η χάρις του θεού”, (Τίτου, β,11).
”Ότε δε η χρηστότης και η φιλανθρωπία επεφάνη του σωτήρος ημών Θεού. (Τίτου γ,4)
“Κατά τον πλούτο της χάριτος αυτού ….τον πλούτο της χάριτος αυτού εν χρηστότητι εφ ημάς εν Χριστώ Ιησού. 8. Τη γαρ χάριτι έστε σεσωσμένοι διά της πίστεως, και τούτον ουκ εξ ημών θεού το δώρον.9 ουκ εξ έργων ίνα μη τις καυχήσεται. 10. Αυτο΄τ γαρ εσμέν ποίημα, κτισθέντες εν Χριστώ Ιησού επί έργοις αγαθοίς, οις προετοίμασεν ο Θεός, ίνα εν αυτοίς περιπατήσωμεν” (Προς Εφεσίους β,4-10)
“Ενδύσασθαι ουν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι, ..χρηστότητα, μακροθυμία”. (Κολοσαείς γ,12).
“Εν αγνότητη, εν γνώσει, εν μακροθυμία, εν χρηστότητι, εν πνεύματι αγίω, εν αγάπη ανυποκρίτω”. (Κορινθ.Β΄,Στ΄ 6)
“Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται.Η αγάπη ου ζηλοί ......8 Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι, παύσονται. Είτε γνώσις, καταργηθήσεται. 9 Εκ μέρους γαρ ... ....10 Οταν έρθει το τέλειον, τότε το μέρος καταργηθήσεται”. (Προς Κορινθίους, ιγ΄ 4)
Οι χριστιανοί της Παλαιστίνης χρησιμοποίησαν αρκετά τις λέξεις χρηστός και χρηστότητα, ώστε μια παράδοση που παραλληλίζει τις δύο αυτές λέξεις, πρέπει να θεωρείται σίγουρη. Αλλωστε προφερόμενες οι λέξεις δεν έχουν καμία διαφορά. Για τους ελληνιστές Ιουδαίους αυτές οι λέξεις πρέπει να είχαν την ίδια ιερότητα αφού και την Ιουδαϊκή και την ελληνική παράδοση γνώριζαν.
Το όνομα Χριστός καταδιώχθηκε στους πρώτους διωγμούς στην Ιουδαία επειδή σημαίνει τον βασιλιά των Ιουδαίων. Ως βασιλιάς των Ιουδαίων σταυρώθηκε ο Σωτήρας και ως Χριστός σταυρώθηκε, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν σταυρώθηκε ως αγαθός και χρηστός.
Οταν όμως ο Χριστός προσφωνείται “αγαθός”, και “χρηστός” προσφωνείται αφού συνώνυμες είναι οι δύο αυτές λέξεις. Το πλατωνικόν “αγαθόν”, ο θεός της φιλοσοφίας λέγεται και “χρηστόν”. Πολλές φορές ως αντίθετο του χρηστός οι Ελληνες συγγραφείς αντιπαραβάλουν το πονηρός.
Η παλαιότερη αναφορά στον Σωτήρα, από τον Σουετώνιο στο βίο των Καισάρων, αποδίδει στα λατινικά το όνομα ως “Χρήστος” και όχι Χριστός. Αραγε από άγνοια ο Σουετώνιος γράφει λάθος το όνομα του Χριστού ή έχει απλά κάποιες πληροφορίες, όπως ισχυρίζεται, για κάποιον Χρήστον.

O λατίνος πατέρας Τερτυλιανός, στο τρίτο κεφάλαιο της δικής του Απολογίας, αναφερόμενος ότι αδίκως καταδιώκονται μόνο για το όνομα οι χριστιανοί, εξηγεί πως έχουν τα πράγματα. “Χριστιανός, όσον αφορά το νόημα της λέξης, προέρχεται από το χρίσιμο (χρίζω). Παρ΄όλα αυτά προφέρεται λάθος από εσάς ως (χρηστιανός), γιατί δεν ξέρετε ούτε το όνομα που μισείτε, το οποίο προέρχεται από την γλυκύτητα και την αγαθότητα. Μισείτε λοιπόν ένα αθώο όνομα. Αλλά η βασική αιτία για την οποία κατηγορείτε αυτήν την αίρεση είναι επειδή φέρει το όνομα του Ιδρυτή της. Είναι όμως τίποτα καινούριο σε μια θρησκευτική αίρεση να ονομάζεται από τον Κύριο της. Δεν ονομάζονται οι φιλόσοφοι από τους ιδρυτές των συστημάτων τους, πλατωνικοί, επικούριοι, πυθαγόρειοι; Δεν ονομάζονται οι στωϊκοί και οι της ακαδημίας από το μέρος όπου συγκεντρώνονται; δεν ονομάζονται οι φυσικοί από το όνομα του Ερασίστρατου, οι γραμματικοί από τον Αρίσταρχο και ακόμη οι μάγειρες από τον Απίκιο; Και όμως φέροντας το όνομα του ιδρυτή των σχολών κανείς δε καταδιώκεται γι΄αυτό”.
Εκείνοι λοιπόν που καταδιώκουν τους χριστιανούς για το όνομα τους, δεν καταδιώκουν παρομοίως τους αιρετικούς που ονομάζονται γνωστικοί ή μανιχαίοι ή φιλόσοφοι κι έχουν οι ίδιοι μια τάση να γράφουν ή να προφέρουν με ήττα το όνομα των κατηγορουμένων χριστιανών, αγνοώντας την ορθογραφία και την προφορά του.
Η σύγχυση την οποία όπως νόμιζαν επέβαλαν οι χριστιανοί και η ασέβεια που έδειχναν προς τους θεούς και τα ονόματα των θεών, καταδιώχθηκαν ως πράξεις αθεϊας. Με το να ονομάζονται χριστιανοί μερικοί οπαδοί του Σωτήρα στην Αντιόχεια, οι Αλεξανδρείς θεωρούσαν ότι τολμούσαν να χρίζονται καλοί και αγαθοί και να ονομάζονται με το όνομα του τέλειου λόγου, του αόρατου “αγαθού”, του χρηστού του θεού.
Ετσι βλέπουμε ότι οι χριστιανοί εκείνοι που θεωρούσαν ασέβεια να προφέρεται το όνομα του Θεού, καταδιώχθηκαν αργότερα ως Ελληνες αιρετικοί.

Η απαγορευμένη λέξη των Αιγυπτίων

Οι Αιγύπτιοι, γράφει ο Αθηναγόρας, “κάνουν μια τελετή για τον Θεό, πως πέθανε και αναστήθηκε. Γι΄αυτό ζωγραφίζουν σε ξύλο πολλά ομοιώματα του θεού και διαλέγουν σε διαγωνισμό το καλύτερο, το οποίο και χρησιμοποιούν στην τελετή. Βάζουν το ξύλινο ομοίωμα στον επιτάφειο και με πομπή τον οδηγούν στον τάφο. Οταν οι Αιγύπτιοι κλαίνε με λυγμούς χτυπώντας το στήθος τους φωνάζουν ένα όνομα που δεν επιτρέπεται όμως να τω φανερώσω”.
Η πληροφορία όμως αυτή που μας δίνει ο Αθηναγόρας προέρχεται μάλλον από τον Ηρόδοτο και δεν είναι μια δική του σύγχρονη παρατήρηση. Οι πατέρες του δεύτερου και του τρίτου αιώνα αναφέρονται στις θρησκείες των Ελλήνων και των Αιγυπτίων, γνωρίζοντας τις από τις αναφορές των κλασσικών και όχι από άμεση παρατήρηση.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι παρακολούθησε την τελετή που περιγράφει ο Αθηναγόρας και ο Ηρόδοτος άκουσε το όνομα που φώναζαν οι αιγύπτιοι αλλά η Αθηναϊκή πολιτεία σίγουρα δεν θα του επέτρεπε να το φανερώσει στον κόσμο.
Ο Αθηναγόρας όμως γι΄αυτό ακριβώς ομολογεί ότι καταδιώκονται επειδή δεν συμμερίζονται την ιερή θλίψη των Αιγυπτίων. Οι Ελληνες όμως έκαναν παρόμοιες με τους Αιγυτπίους τελετές για τον αναστημένο θεό. Γι΄αυτό κατηγορούνται πως σε θέατρο μετέτραψαν την λατρεία του Θεού. Οι εθνικοί λοιπόν και κυρίως οι “χρηστιανοί” της Αλεξάνδρειας είναι εκείνοι που καταδιώκουν τους χριστιανούς της Αντιόχειας, όπου και πρώτα ονομάστηκαν χριστιανοί οι οπαδοί του Σωτήρα.

Οι “χριστιανοί” της Αλεξάνδρειας λάτρευαν τον Χριστό στο ναό του Σάραπη και ο χριστιανός επίσκοπος ήταν ιερέας του Σάραπη. Τον τέταρτο αιώνα όλοι όσοι σήμερα αποκαλούνται χριστιανοί περιελάμβαναν αρκετές ομάδες αιρετικών με διαφορετικά ονόματα. Αρχικά είχαν ενωθεί όλοι στην εκκλησία του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Γρήγορα όμως οι διαφορετικές παραδόσεις για τον Σωτήρα συγκρούσθηκαν μεταξύ τους. Οταν ο ναός του Σάραπη δόθηκε από τον αυτοκράτορα στην Ορθόδοξη εκκλησία, οι χριστιανοί πέταξαν όλα τα αγάλματα αφήνοντας άθικτο μόνο ένα, ώστε να έχουν αυτό προς απόδειξη της ειδωλολατρείας των Ελλήνων και να τους χλευάζουν στο μέλλον. Το μίσος όπως αποδείχτηκε είχε διασπαρεί σε όλους τους χριστιανούς και δεν το ένιωθε μόνο η μία πλευρά.
Ετσι εξηγείται η απουσία του ονόματος των χριστιανών στα γραπτά των Ελλήνων. Αλλοι επειδή καταδιωκόταν για το όνομα και άλλοι επειδή το θεωρούσαν ιερό δεν το ανέφεραν ποτέ.

Οι εθνικοί αρνούνται να προφέρουν το όνομα του ιδρυτή της χριστιανικής θρησκείας

O λατίνος πατέρας Τερτυλιανός, στο τρίτο κεφάλαιο της δικής του Απολογίας, αναφέρει πως διώκονται επειδή και μόνο χρησιμοποιούν το όνομα του Ιδρυτή τους: “Αλλά η βασική αιτία για την οποία κατηγορείτε αυτήν την αίρεση είναι επειδή φέρει το όνομα του Ιδρυτή της. Είναι όμως τίποτα καινούριο σε μια θρησκευτική αίρεση να ονομάζεται από τον Κύριο της. Δεν ονομάζονται οι φιλόσοφοι από τους ιδρυτές των συστημάτων τους, πλατωνικοί, επικούριοι, πυθαγόρειοι; Δεν ονομάζονται οι στωϊκοί και οι της ακαδημίας από το μέρος όπου συγκεντρώνονται; δεν ονομάζονται οι φυσικοί από το όνομα του Ερασίστρατου, οι γραμματικοί από τον Αρίσταρχο και ακόμη οι μάγειρες από τον Απίκιο; Και όμως φέροντας το όνομα του ιδρυτή των σχολών κανείς δε καταδιώκεται γι΄αυτό”.
Είναι όμως αξιοπερίεργο το αναμφισβήτητο γεγονός, ότι οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι αποφεύγουν να αναφέρουν το όνομα των χριστιανών. Ο παραβάτης Ιουλιανός έγραψε λόγο κατά Γαλιλαίων.
Ο Μάρκος Αυρήλιος αφιερώνει πολλές σελίδες στους χριστιανούς στο “τα εις εαυτόν” λεγόμενο βιβλίο του. Πουθενά όμως δεν αναφέρει το όνομα τους. Ακόμη και στα διατάγματα που αφορούν τους χριστιανούς αντικαθιστά το όνομα των χριστιανών με ην λέξη “τοιούτοι”.
“Αυτοκράτωρ Καίσαρ Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Σεβαστός αρχιερεύς μέγιστος, … Υπέρ δε των τοιούτων ήδη και πολλοί των περί της επαρχίας ηγεμόνων και τω θειοτάτω ημών έγραψαν πατρί, οις και αντέγραψεν μηδέν ενοχλείν τους τοιούτους, …και εμοί δε περί των τοιούτων πολλοί εσήμαναν, οις δη και αντέγραψα κατακολουθών τους πατρός γνώμη. Ει δ τις επιμένοι τινά των τοιούτων εις πράγματα φέρων ως δη τοιούτον, εκείνος ο καταφερόμενος απολελύσθω του εγκλήματος και εάν φαίνηται τοιούτος ων, ο δε καταφέρων ένοχος εστί δίκης”. (Loeb classical library)

Ο κθηγητής Κ.Σαθας στην “εισαγωγή στο κρητικό θέτρο”, αναφέρει για τους Ελληνες δικηγόρους της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πως ενώ ομολογούσαν ότι ήταν χριστιανοί δεν ανέφεραν το όνομα των χριστιανών. “Οι σοφισταί ούτοι, καίτοι χριστιανοί την επιφάνειαν και μετά τινός χριστιανικού ζήλου ερμηνεύοντες την Παλαιάν Διαθήκην, ουχ ήττον εν ταις δημηγορίαις αυτών επιδεικνύουσι το κατά της επισήμου θρησκείας μίσος, διότι ούτε καν αναφέρωσι ποτέ το χριστιανικόν όνομα, ο αναγιγνώσκων τας δημηγορίας του Προκοπίου και του Χορικίου αμφιβάλλει άν οι άνθρωποι εκείνοι ήσαν χριστιανοί, μάλλον δε πιστεύει ότι ακούει ενθουσιώδεις λάτρεις των Ολυμπίων θεών και των ελληνικών ηρώων, εξ άλλων δε διδομένων πληροφορούμεθα ότι οι χριστιανοί ούτοι δικηγόροι ου μόνο εκθύμως επροστάτευαν το θέατρο, αλλ΄’οτι εν αυτή τη σκηνή εξεφώνουν τους πανηγυρικούς λόγους, και το παραδοξότερον ότι οι διδάσκοντες τους νόμους εφόρουν θεατρικάς στολάς, το τελευταίον τούτο έθιμον διατηρηθέν μέχρι τέλους εβδόμης εκατονταετηρίδος (691 μ.Χ.) ρητώς απηγορεύθη και αναθεματίσθη υπό της εν Τρούλλω συνόδου.
(Τους διδασκομένους τους πολιτικούς νόμους μη δειν τοις Ελληνικοίς έθεσι κεχρήσθαι, μήτε μήν επί του θεάτρων ανάγεσθαι, …. Ει δε τις από του νυν τούτο πράξαι τολμήσοι, αφοριζέσθω.)

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΗΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΙΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΑΥΡΗΛΙΟ, ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ. ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΟΝΟΜΑΤΙΖΟΤΑΝ ΠΟΤΕ ΜΕ ΑΥΤΟ.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΓΙΝΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΑΦΟΒΑ. Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ ;
ΜΗΠΩΣ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΑΓΓΥΛΩΤΟ ΣΤΑΥΡΟ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΘΕΩΡΟΎΜΕ ΠΙΑ ΩΣ ΙΕΡΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ; ΑΦΟΥ ΗΤΑΝ !

---

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

ενδιαφέρον το λινκ κι ακόμα πιο ενδιαφέρον το άρθρο, αλλά η περιήγηση που έκανα δε μου άφησε καθόλου καλές εντυπώσεις για το επίπεδο των συζητήσεων.

Αλήθεια, γιατί το χαρακτήρισες "αν-ενεργό" το Φόρουμ αυτό;

Εν πάσει περιπτώσει, έμεινα εμβρόντητη από την στενομυαλιά που αντίκρυσα σε κάποια θέματα, απαξιωτικές απαντήσεις και προσφωνήσεις μεταξύ των μελών και κυρίως, επίπεδο πνευματικού τραμπουκισμού.

Δε θέλω να αναφέρω παραδείγματα, γιατί δε θέλω ν' ασχοληθώ άλλο.

Θέλω να πιστεύω ότι έπεσε το μάτι μου σε κάποια, τα οποία δεν είχες προσέξει...

Ξεκίνησα να συμμετέχω στο παρόν Φόρουμ γιατί το κλίμα είναι διαφορετικό, αλλιώς δε θα ασχολιόμουν.

Αναφέρω ενδεικτικά ότι σαφέστατα σε κάποιο σημείο υπήρχε υπαινιγμός από τον υπεύθυνο, γράφοντας ότι το δικό τους Φόρουμ είναι σε κιτρινόλευκο φόντο γιατί δεν είναι σκοταδιστές όπως κάποιοι άλλοι...

Θα ψάξω πάντως, γιατί ο χρυσός είναι πάντα θαμένος στη λάσπη!