- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Παρατηρήσατε το φαινόμενό μου;
Την ολική μου,επιτέλους έκλειψη;
Είχα ένα ιδιόκτητο διακριτικό στερέωμα,
προσωπικής μου χρήσεως,
που,διατρέχοντας το,
έγραφα στίχους:
εν ολίγοις διένυα ευπρεπώς τη μοίρα μου.
Χθές λοιπόν,
περί την δωδεκάτην βραδινήν,
χωρίς καμιά ορατή αιτία,
εγώ,ο λυρικός μικρός πλανήτης,
έπαθα ολική σχεδόν έκλειψη.
K. ΔHMOYΛA
Va(l)nta
.....
searching...
Edited by - Valnta on 22/12/2003 12:51:05
Υπουργειο αναταραχων καλησπερα!!!
dsm
Το ζήτημα δεν είναι πως θα πεθάνουμε κάποτε
Το ζήτημα, το μεγάλο ζήτημα, είναι πως δεν προφταίνουμε, όσο ζούμε,
να χρησιμοποιήσουμε και να χαρούμε ούτε το ένα δέκατο απο τις εμπνεύσεις μας
της κάθε καινουριας μέρας.
Το πολύ μεγαλύτερο μέρος των ονείρων μας, των πόθων μας, των σχεδίων μας,
ναρκώνονται για πάντα, προτου καλα-καλά συνειδητοποιηθούνε
και κουβαλάμε μέσα μας ενα αμέτρητο πλήθος μικρούς πεθαμένους,
που δεν έζησαν ποτέ.
Το μισό μας καιρό τον περνουμε ονειροπολώντας.
Και τον άλλο μισό αγωνιζόμαστε να καταργουμε τα περισσότερα όνειρά μας
για να σώσουμε ένα ή δύο.
Αλίμονο! Το ιδανικό το έργο δε θα το φτάσουμε ποτέ.
Μήτε θα βρούμε την ιδανική γυναίκα.
Μήτε θα πραγματοποιήσουμε την ποίηση στη ζωή μας.
Μήτε τις ιδέες.
Μήτε ο διπλανός μας θα καταλάβει ποτέ τι ζητούμε.
Αυτά όλα είτανε παιδιαρίσματα, εφηβικοί ρεμβασμοί.
Δεν υπάρχει πουθενά το Χρυσόμαλλο Δέρας.
ΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΡΓΩΣ."
Λάμπρος Χρηστίδης
Edited by - 1900 on 01/09/2004 06:36:05
Αν θελήσω να πιάσω λιμάνι
αν θελήσω να πιάσω βυθό
δύο άγκυρες νομίζω πως έχω
να τις ρίξω και να λαβωθώ.
Η καδένα της μιας ξεγλιστράει
απ'τα οράματα των πρώτων καιρών
κι όπως χάνεται μες τον πυθμένα
τις μασχάλες τρυπά των καημών.
Την άλλη βρήκα σε μια παραλία
και την πήρα για εφεδρική
μήπως τάχα ξεμείνει ο πόνος
κι αλλού ψάξει για καταφυγή.
Ξεκληρίζω γενιές αισθημάτων
και φατρίες δολίων φυλών
που με πρόσχημα τη γη των θαυμάτων
κατακτήσαν τη γη των τυφλών.
Και το μόνο που έχω κρατήσει
καταστάλαγμα απ'του καιρού τη ροή
είναι η ώρα που το μαύρο σκοτάδι
μετουσιώνεται και δίνει ζωή.
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
Valnta την ίδια μέρα που έγραψες το "Μερες αδέσποτες" στο τοπικ "Land of sorrow"
το έγραψα κι εγώ σ'αυτό το τοπικ!!!
Ειλικρινά σου μιλάω, δεν το είχα δει!!!
Τρομακτικό!!!
Μαλιστα επειδή δεν το έβρισκα πουθενά στο Ιντερνετ,
το έγραφα καθώς το άκουγα
Εκεινες που αγάπησα δε μ' αγάπησαν ποτέ όπως ήθελα να μ'αγαπήσουν,
ή δε μ' αγάπησαν καθόλου, ή νόμισαν πως μ'αγαπούσαν μα δεν ήταν αλήθεια. Εκείνες που μ' αγάπησαν δεν κατόρθωσα ποτέ να τις ικανοποιήσω.
Ο έρωτας είναι πικρός.
Κάνε τον έρωτα, όταν σου λαχαίνει και μην το πολυσυλλογίζεσαι. Σαν αρχίσει η συλλογή, βλαστήμα τα!
Κανε τον έρωτα και τραβα το δρόμο σου. Και μη γυρνάς πίσω σου να δεις. Και ποτέ μην παραπονιέσαι, γιατι, σ'αυτή την υπόθεση, κανείς δε φταιει αληθινά. Αν καλοεξετάσεις τα πράγματα, θα δεις πως όλοι τους και όλες τους έχουνε πάντα κάποιο δίκιο.
Κάθε φορά που γίνει λίγος έρωτας σκέψου πως δε μπορούσε να γίνει καλύτερα. Φευγα και μην το ξανασυλλογίζεσαι.
( Όλα αυτά είναι πολύ σωστά την ώρα που τα γραφω.
Μα είναι στον έρωτα μερικές στιγμές που λέω:
Χαλάλι! Ω ναι, χαλάλι, μα το Θεό! Όλα τα βάσανα κι οι πίκρες κι η ανυπέρβλητη ασυμφωνία των ψυχών και τα ρέστα, για μια στιγμή ακέριας, πλέριας, απόλυτης χαράς,
που σε λυτρώνει μονομιάς απο την τυρρανία του εαυτού σου και σ' εκμηδενίζει, σε γκρεμοτσακίζει στα άπειρα βάθη της ζωής, σου κάνει θρύψαλα τη ψυχή και τα σκορπά, σα θραύσματα οβίδας, στους τέσσερις ανέμους.
Κι όλη η γρίνια μου κι η φούρκα μου κι οι μποσικες διαμαρτυρίες μου, καπνός είτανε, σα βουρκώνουνε τα μάτια μιας γυναίκας.
Λέω λογιώ-λογιώ πράγματα, μα κι εγώ δε ξέρω ποιος είμαι...
Λάμπρος Χρηστίδης
Edited by - 1900 on 01/09/2004 06:39:11
"Ω να χαράξεις βαθιά τ'ονομά σου σε μιαν άφθαρτη πέτρα.
Και να τη στήσεις εκεί, μες στο φως της Ελλάδας και στη χαρά του Θεού.
Κι η ανθρωπότητα ολάκερη, με τα ταπεινά πάθη της και τις σιχαμένες
ματαιοδοξίες της
και την αθεράπευτη βλακεία της και τις βρωμισιές της
- στα παλιά σου τα παπούτσια!"
Λάμπρος Χρηστίδης
Edited by - 1900 on 01/09/2004 06:40:40
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Γύρω από τούτο το ακούραστο τραπέζι,
που το φαΐ και το πιοτό μας κουβαλά,
τη μέρα κλείσαμε, αδυσώπητη μέρα,
με τα διλήμματά της και τις αναποδιές.
Α, βλέφαρα μολυβένια
και μάτια θολά!
Γεια σας πότες της στρογγυλής τραπέζης,
που τα σαρκία σας η μέθη κυβερνά.
Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε,
τον ψίθυρο των άστρων έπιασε η γκλάβα μου.
Α, αρμονία και χάος!
Πάλι στα ίδια γυρνώ…
Edited by - 1900 on 06/01/2004 07:01:06