- ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Οι προφηται υπηρξαν απο τα πλεον σημαντικα προσωπα εις την
ιστοριαν του Ισραηλιτικου εθνους και ησκησαν μεγαλην επιδρασιν
επι της ηθικοθρησκευτικης, κοινωνικης, πολιτικης και εθνικης ζωης
του λαου και των αρχοντων, ιδιαιτερα οταν ο λαος του Ισραηλ,
παρα την εκαστοτε αμαρτωλοτητα του, εδεικνυε διαθεσιν να δεχθη
και πειθαρχηση εις την διδασκαλιαν των.
Συνηθως, οταν ακουωμεν να γινεται λογος περι προφητων, ο νους
μας στρεφεται προς τους γνωστους απο τα γραπτα εργα των δεκαεξ προφητας. Εν τουτοις υπηρξαν και πολυαριθμοι αλλοι προφηται,
οι οποιοι δεν εγραψαν τας διδασκαλιας των.
Ημπορει να ειπη κανεις οτι εις την δια μεσου των αιωνων ιστοριαν
του Ισραηλ δεν ελειψαν οι προφηται. Προφητης υπηρξεν ο Αβρααμ,
ο Ιακωβ, ο Μωυσης, η αδελφη του Μαριαμ, η Δεβορρα, ο Σαμουηλ,
ο Ναθαν, ο Γαδ, ο Αχια, ο Σαμαιας, ο Ηλιας, ο Ελισσαιος, και πολλοι αλλοι, μεχρι του τελευταιου απο αποψεως χρονου εμφανισεως του, μεγιστου δε απο αποψεως αξιας Ιωαννου του Προδρομου.
Τρια κυριως ονοματα εχρησιμοποιουν οι Ισραηλιται, δια να χαρακτηρισουν τον προφητην. Τον oνομαζον ροεχ, δηλαδη βλεποντα τα μελλοντα η βλεποντα γεγονοτα, τα οποια καπου αλλου ειχαν πραγματοποιηθη η επραγματοποιουντο.
Ουτως ο Σαμουηλ εκαλειτο ο βλεπων (Α΄Βασ. θ΄11, 18 πρβλ.
Και Ησ. λ΄ 10, ενθα οι προφηται λεγονται ορωντες, ροιμ).
Υπο το αυτο νοημα εχρησιμοποιειτο και το ονομα χοζεχ, που σημαινει
ο βλεπων. Συνηθες ονομα δια τους προφητας ητο και το του ναβι,
και εις πληθυντικον ναβιειμ. Η λεξις αυτη σημαινει τον ομιλουντα
εκ μερους Του Θεου, τον εξαγγελλοντα την βουλην Του Κυριου,
ειτε ητο αυτη διδασκαλια περι πιστεως η περι ζωης συμφωνου προς
το θειον θελημα, ειτε προαναγγελια μελλοντων γεγονοτων.
Το χαρακτηριστικον γνωρισμα του προφητου ητο πρωτον μεν το οτι
δεν ανελαμβανεν εξ εαυτου τον τιτλον και το εργον του προφητου,
αλλα καλουμενος με απτους και πειστικους τροπους παρα Του Θεου. Υπηρξαν μαλιστα και παραδειγματα προφητων, οι οποιοι, καιτοι καλουμενοι, επεμενον αρνουμενοι να δεχθουν το εργον του προφητου. Οπως π.χ. ο Μωυσης και ο Ιωνας. Δευτερον δε, οτι ησαν εντολοδοχοι
Του Θεου και παρουσιαζοντο ως εκπροσωποι Του Θεου, δια λογαριασμον Του Οποιου ωμιλουν και επραττον. Ορθως δε οι Ο΄απεδωσαν τα διαφορα ονοματα του εβραικου κειμενου με την λεξιν κυριως προφητης.
Αυτη απο το ρημα προφημι παραγομενη, σημαινει ακριβως αυτος, που ομιλει δια λογαριασμον και ως εκπροσωπος αλλου.
Οι αρχαιοι Ελληνες ωνομαζον π.χ. προδικον, τον δια λογαριασμον αλλου διεξαγοντα μιαν δικην, προβουλον τον ως εκπροσωπον αλλου βουλευομενον, σκεπτομενον και ομιλουντα. Προβοσκον, τον αντι αλλου βοσκοντα τα προβατα. Και η λεξις προφητης εις την αρχαιαν Ελληνικην δεν σημαινει τον προλεγοντα, αλλα τον διερμηνευοντα, τον εκπροσωπουντα το θειον.
Οι ιερεις εκαλουντο προφηται των θειων, οι ποιηται Μουσων προφηται.
Ετσι η λεξις προφητης δηλοι τον εκ μερους Του Θεου ομιλουντα.
Δια τουτο προφηται ελεγοντο εις την Π. Διαθηκην και οσοι, παρα Θεου κεκλημενοι, δεν προελεγον μελλοντα, αλλα εξηγγελλαν το θειον θελημα. Υπ΄αυτην την εννοιαν απαντα και εις την Κ. Διαθηκην η λεξις προφητης και προφητευων, οπως π.χ. εις την προς Κορινθιους Α΄επιστολην του Αποστολου Παυλου, ο οποιος γραφει ο προφητευων λαλει ανθρωποις οικοδομην και παρακλησιν και παραμυθιαν (ιδ΄3). Ειναι προφανες οτι προκειται περι διδασκαλου, ο οποιος ελαβε παρα Του Θεου το χαρισμα
να ομιλη εις πνευματικην οικοδομην και ενισχυσιν και παρηγοριαν των πιστων.
Ακριβως διοτι το εργον των προφητων ητο ιερον και πνευματικον,
εργον διαφωτισμου εις ορθην πιστιν και εις εναρετον ζωην, αλλα και αποκαλυπτικον των μελλοντων γενεσθαι, εκαλει προς αυτο ο Θεος ανθρωπους πιστους και εναρετους, ανεξαρτητως μορφωσεως, αξιωματος
και θεσεως εν τη κοινωνια.
Ουτως ο Αμως ητο ποιμην, ο Ελισσαιος γεωργος. Βεβαιως υπηρχον μεταξυ των προφητων και μορφωμενοι, οπως ο Μωυσης, και ευγενους καταγωγης, οπως ο Ησαιας. Αλλ΄αυτοι μαλλον εξαιρεσιν απετελουν. Αλλωστε δεν ειχεν αναγκην ο Θεoς δια τον προφητην Του ουτε του κυρους της καταγωγης ουτε του φωτος της μορφωσεως του. Διοτι Αυτος Ουτος ο Θεος εδιδεν εις αυτους πνευμα σοφιας και αποκαλυψεως στομα και σοφιαν, οπως ειπεν ο Κυριος εις τους Αποστολους (Λουκ. Κα΄14, 15).
Ησαν αυτοι διδακτοι Θεου, ωστε να ομιλουν με κυρος, με σαφηνειαν,
με ακριβειαν προς οικοδομην και δια να αποστομωνουν τους τυχον αντιλεγοντας.
Ο Θεος, λοιπον, ητο εκεινος, ο οποιος εξελεγεν, απεστελλε και καθωδηγει τους προφητας.
Αυτος τους ενεπνεε, εθετεν εις το στομα των τους λογους Του τους εδιδε το κυρος, κατηυθυνε τα διαβηματα των και τας πραξεις των, προσεφερε την χαριν Του, φωτιζουσαν, διδασκουσαν και κατευθυνουσαν.
Η ενεργεια αυτη Του Θεου επι των προφητων και του εργου των εκφραζεται εις τα θεοπνευστα βιβλια της Π. Διαθηκης κατα διαφορους τροπους, γενικους, ειδικους, προσωπικους, ρητους και σαφεις, εμμεσους και συμβολικους, παντοτε δε διαποτισμενους με το μυστηριον της θειας οικονομιας. Χειρ Κυριου εγενετο η ηλθε Πνευμα επι τον Ιεζεκιηλ,
ο οποιος και ηκουσε Τον Κυριον να του λεγει αναστηθι και εξελθε
εις το πεδιον και εκει λαληθησεται προς σε (α΄3, γ΄22 κ.α.).
Εις τον Ησαιαν εδοθη εντολη παρα Κυριου ειποντος πορευθητι και
ειπον τω λαω τουτω....(στ΄9). Ομοιως παρα Θεου διετασσοντο και εστελλοντο και οι αλλοι προφηται. Τους εστελλε δε, οταν ητο
αναγκη και τους ενεπνεεν, οταν ηρχετο η καταλληλος ωρα.
Αυτος δε ο Ιδιος απεκαλυπτεν εις αυτους, εθετεν εις τον νουν και
το στομα των αυτα που επρεπε να διδαξουν προς τον λαον.
Τουτο δε με διαφορους τροπους, οπως π.χ. με ενυπνια.
Προφητικα ενυπνια ειδεν ο Ιωσηφ, αποκαλυπτικα ενυπνια ανηγγειλεν
ο Θεος δια τον Πωυσεα (Αριθ. Ιβ΄6). Τοιαυτα ενυπνια εβλεπαν και ασεβεις βασιλεις, οπως ο Φαραω της Αιγυπτου, ο Ναβουχοδονοσορ της Βαβυλωνος κ. α., τα οποια ομως οι προφηται Του Θεου μονον ειχαν
τον φωτισμον να εξηγησουν (Γενεσ. Μ΄και μβ΄, Δανιηλ β΄και δ΄). Εφανερωνεν ακομη ο Θεος την βουλην Του και δι΄οραματων,
οπως π.χ. εις τον Ησαιαν (στ΄1-13), εις τον Ιερεμιαν (α΄11-16),
εις τον Ιεζεκιηλ (α΄1-28, λζ΄1-14), εις τον Δανιηλ (ε΄5-24)
και εις αλλους προφητας.
Αλλα και κατ΄ευθειαν ωμιλουσεν ο Θεος προς τους προφητας.
Ο νεαρος Σαμουηλ εκαθευδεν εν τω ναω, ου η Κιβωτος Του Θεου και ηκουσε Τον Θεον να τον καλη ονομαστι και να του αποκαλυπτη τα μελλοντα γενεσθαι επι τον Ηλι και τους ασεβεις υιους του
(Δ΄Βασιλ. γ΄4-14).
Ο Κυριος δεδωκε τους λογους εις το στομα Ιερεμιου, και εν τω
Πνευματι Αυτου εδωσεν επισης Τον Λογον Του εις τους προφητας
(Ιερεμ. Α΄9, Ζαχαρ. ζ΄12).
Την ομιλουσαν φωνην Του Κυριου δεν την ηκουον παντοτε ως ηχον δια μεσου της ακοης, αλλα συνηθως εσωτερικως, καθαραν ομως και σαφη.
Ησαν οι δεκται των ανακοινωσεων Του Θεου, δια τουτο και οι Πατερες τους ονομαζουν στομα Θεου, μουσικα οργανα Του Αγιου Πνευματος,
καθαρα κατοπτρα αντικατοπτριζοντα τας θειας αληθειας.
Ετσι εμπνεομενοι παρα Του Θεου και φωτιζομενοι οι προφηται
προσεφεραν προς τον λαον, κατα διαφορους τροπους, τα οσα ο Θεος τους απεκαλυπτε. Πρωτον δια του προφορικου λογου :
Δια των ομιλιων, των συνδιαλεξεων, των απαντησεων εις ερωτησεις του λαου. Ησαν, οπως θα ελεγομεν σημερον, οι ιεροκηρυκες, οι κατηχηται, οι οποιοι κατ΄εμπνευσιν και εξ ονοματος Του Θεου ωμιλουσαν προς τον λαον και τους αρχοντας. Ο Ηλιας, ο Ελισσαιος και αλλοι περιηρχοντο την Παλαιστινην κηρυττοντες και συνδιαλεγομενοι προς τους Ισραηλιτας.
Δευτερον δια του γραπτου λογου : Απο τον Η΄αιωνα και εντευθεν ανεφανησαν και προφηται, που παρεδιδαν και γραπτως τας προφητειας των. Ησαν, ας ειπωμεν, ιεροκηρυκες και συγγραφεις. Κατα κανονα εγραφαν οι ιδιοι τας προφητειας. Ενδεχομενως και μερικα, των οσων γραπτων αφηκαν, να εγραφησαν απο μαθητας των, υπο την καθοδηγησιν
και εποπτειαν αυτων των ιδιων, οπως π.χ. απο τον Βαρουχ, ο οποιος εγραψε προφητειας του Ιερεμιου καθ΄υπαγορευσιν του ιδιου.
Πλεισται απο τας γραπτας αυτας προφητειας ανεφεροντο κυριως και προωριζοντο δια τας μελλουσας γενεας.
Δεκαεξ προφητων περιεσωθησαν γραπται προφητειαι, τους οποιους διακρινουν εις μειζονας - Ησαιαν, Ιερεμιαν, Ιεζεκιηλ και Δανιηλ-
και εις ελασσονας- Ωσηε, Αμως, Μιχαιαν, Ιωηλ, Οβδιου, Ιωναν, Ναουμ, Αββακουμ, Σοφονιαν, Αγγαιον, Ζαχαριαν, Μαλαχιαν.
Τα γραπτα αυτα εργα των προφητων, εκτος της βαθυτητος των νοηματων, διακρινονται, αρκετα εξ αυτων, και δια λογοτεχνικην χαραν, συντεταγμενα εις αναμικτον ποιητικον και πεζον λογον και διηνθισμενα με κτυπητας εικονας και αλληγοριας.
Οχι σπανιως οι προφηται εξεφραζαν την βουλην Του Θεου και δια συμβολικων πραξεων. Ο προφητης Αχια επι παραδειγματι εσχισεν εις δωδεκα τεμαχια το καινουργες αυτου ιματιον ενωπιον του Ιεροβοαμ, εδωσεν εις αυτον τα δεκα, και προανηγγειλε την διαιρεσιν του Ισραηλιτικου βασιλειου, επι τας δεκα φυλας του οποιου θα εβασιλευεν
ο Ιεροβοαμ.
Ο Ιερεμιας συνετρεψε πηλινον σκευος ενωπιον των πρεσβυτερων του λαου και των ιερεων και προειπε την προσεχη καταστροφην της Ιερουσαλημ. (ιθ΄1-15)..
Οι προφηται εις επικυρωσιν της θειας αποστολης, και εις εμπνευσιν πιστεως και συναισθηματος μετανοιας, εκαμναν με την δυναμιν Του Θεου θαυματα, σημεια και τερατα. Ο Μωυσης, δια να δωσουν εμπιστοσυνην εις την αποστολην του οι Εβραιοι, να καμψη δε και την σκληροτητα του Φαραω, εκαμε πολλα και καταπληκτικα θαυματα.
Ο Ηλιας ανεστησε τον υιον της χηρας, εκλεισε τους ουρανους επι τρια ετη, κατεβιβασε πυρ εξ ουρανου επι την θυσιαν εις το ορος Καρμηλον και ηνοιξε τον ουρανον εις πλουσιαν ζωογονον βροχην (Εξοδ. δ΄1-17,
29-31, ζ΄3 κ. εφ., Γ΄ Βασ. Ιζ΄1-24, ιη΄30 κ.εφ..). Ο ιδιος ο Θεος εδωσε δια του προφητου Ησαιου προς τον βασιλεα Εζεκιαν σημειον
(λη΄5-8). Παντως τα θαυματα, σημεια αυτα της θειας αποστολης των προφητων, φαινεται να ησαν μαλλον περιστατικα και οχι πολυ συχνα
και συνηθη.
Εκεινο που επιστοποιει κατα τον πλεον αποδεικτικον τροπον, τοσον
εις τους συγχρονους, οσον και εις τας μεταγενεστερας γενεας την
θειαν αποστολην των προφητων ητο η πραγματοποιησις των προρρησεων, των προαναγγελιων. Αυτοποιουντο εις την εποχην του προφητου και
αλλα εις μεταγενεστερας, μερικα δε εις πολυ μακρυνας εποχας,
δια να δημιουργησουν τα μεν πρωτα πιστιν κυριως εις τους συγχρονους των, τα δε αλλα πιστιν εις τους ανθρωπους των επερχομενων
δια μεσου των αιωνων γενεων. Αι προφητειαι δε αυτοι απεβλεπον εις ατομα, εις βασιλεις, εις τον λαον και εις ξενους ακομη λαους.
Εκεινο που προσεδιδεν επισης κυρος μεγα εις τους προφητας ητο η εναρετος ζωη, ο ακεραιος χαρακτηρ των, η βαθεια συναισθησις οτι ωμιλουν εξ ονοματος Του Θεου - ταδε λεγει Κυριος- και το ακαταβλητον θαρρος των να κηρυττουν την αληθειαν, οσον και αν αυτη ητο πικρα δια τους συγχρονους των, οσον και αν εξεθετε τους ιδιους εις κινδυνον. Δεν ωμοιαζον με τους ψευδοπροφητας, οι οποιοι εκολακευον τον λαον
και ωμιλουν κατα τας αμαρτωλας αυτου διαθεσεις, δια να προσποριζωνται οι ιδιοι υλικα κερδη, αξιωματα και τιμας. Οι ψευδοπροφηται π.χ. κατα την εποχην του Ιερεμιου δεν ηθελαν να ιδουν την επερχομενην εκ μερους των Βαβυλωνιων τρομεραν καταστροφην. Εκολακευαν και απεκοιμιζαν τον λαον με ψευδεις διαβεβαιωσεις περι ασφαλειας και αδιαταρακτου ειρηνης (Ιερεμ. Στ΄13-15) και τον ημποδιζον να ακουση τας αληθεις και σωτηριους προφητειας του Ιερεμιου. Ο Ιερεμιας με ακαταβλητον θαρρος, απτοητος προ των απειλων, προανηγγειλε την επερχομενην θυελλαν και προετρεπε με τους λογους του και με τα γραπτα εργα του εις μετανοιαν και επιστροφην προς Τον Θεον, απο τον οποιον και μονον εξηρτατο
η σωτηρια των Ιουδαιων και οχι απο την βοηθειαν - αμφιβολον αλλωστε - ανθρωπων.
Εδιωχθη δια τα φλογερα αυτα κηρυγματα του, εχαρακτηρισθη προδοτης, εφυλακισθη, ερριφθη εις βορθορωδη λακκον, παρ΄ολιγον και να εθανατωνετο, αλλα εμεινε πιστος αγωνιστης εις την αποστολην του.
Αυτη ακριβως η ακλονητος εμμονη των προφητων εις το κηρυγμα της αληθειας, της βουλης Του Θεου, τους εδιδε τεραστιον ηθικον κυρος
εις τα ματια και αυτων ακομη των διωκτων.
Ετσι ζωντες και εργαζομενοι οι προφηται ησκησαν μεγαλην επιδρασιν
επι της ζωης και της ιστοριας του συνεχως εκπιπτοντος Ισραηλιτικου λαου. Ανεδειχθησαν, εν πρωτοι αυτοι, αγωνισται της παραδοθεισης απο Τον Θεον, δια μεσου των Πατερων, θρησκειας.
Επολεμησαν την ειδωλολατρειαν, αντεστησαν κατα προσωπον κλονισμενων, ως προς την πιστιν, βασιλεων, οι οποιοι εξεκλιναν προς την ειδωλολατρειαν, παρασυροντες προς αυτην και τον λαον. Ηγωνισθησαν
δια την καταστροφην ειδωλολατρικων αλσων, ειδωλων και βωμων. Τεραστιους αγωνας ανελαβον και εις απεριγραπτους κοπους υπεβληθησαν δια τον συνεχη διαφωτισμον του λαου, την επιστροφην και εμμονην αυτου εις Τον Αληθινον Θεον και την προς Αυτον καθιερωμενην λατρειαν.
Ο Θεος των πατερων μας, ελεγαν και ξαναελεγαν, ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, Ο Δημιουργος και κυβερνητης των παντων, Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΡΙΤΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΙΒΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ, Ο ΤΙΜΩΡΩΝ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΣ ΚΑΚΟΥΣ.
Απο Αυτον στελλεται η σωτηρια, η ασφαλεια και η ευημερια του λαου,
του προθυμοποιουμενου εις φωτισμενην πιστιν και ορθην λατρειαν.
Ησαν οι θρησκευτικοι καθοδηγηται του λαου, οι υπερμαχοι της
καθαροτητος των ηθων, οι φρουροι και κηρυκες των υγιων παραδοσεων
του εθνους των ακομη δε οι προσταται των πτωχων και αδυνατων,
οι υπερασπισται των αδικουμενων και καταπιεζομενων, προς χαριν των οποιων και ανελαμβανον αγωνας κατα των εν αδικιαις και προς αδικιας κατεχοντων την εξουσιαν.
Οι προφηται ειχον ακομη θεοσδοτον το δικαιωμα και το καθηκον να ενδιαφερωνται και δια τα πολιτικα ζητηματα του εθνους των, δια τον σεβασμον και την τηρησιν του θεοκρατικου πολιτευματος.
Ησαν τροπον τινα, κατα τον νομον του Μωυσεως, οι υπερτατοι ως ρυθμισται και εποπται επι αρχοντων και βασιλεων, ενδιαφερομενοι
οπως η βουλη Του Θεου πραγματοποιηται και εις την πολιτικην ζωην
της χωρας.
Ο Σαμουηλ κατοπιν αποκαλυψεως Θεου εχρισε τον Σαουλ βασιλεα και οταν ο Σαουλ επροδωσε την αποστολην του, ο ιδιος ο Σαμουηλ τον ηλεγξε,
του ανηγγειλε την εκ μερους Του Θεου αποδοκιμασιαν Του, και, εντολην Θεου παλιν εκτελων, εχρισε βασιλεα τον νεαρον Δαβιδ
( Α΄Βασιλ. θ΄15-17, ι΄1, ιστ΄1-13).
Ο Ναθαν συνεβουλευσε και προετρεψε τον Δαβιδ να ανακηρυξη βασιλεα
τον Σολομωντα και να αποδοκιμαση τον ορμησαντα προς καταληψιν της βασιλειας Αδωνιαν. (Γ΄Βασιλ. α΄11-35). Και πολλοι αλλοι εις αναλογους περιστασεις επενεβησαν ομοιως, οχι δια να επωφεληθουν οι ιδιοι,
αλλα δια να συνεργησουν εις την ευρυθμον διακυβερνησιν και ζωην του λαου, να προλαβουν ασκοπους και επικινδυνους πολεμους, να ματαιωσουν επιβλαβεις συμμαχιας, να ελεγξουν βασιλεις δια τας εκτροπας των.
Δια τας δικαιας των αυτας επεμβασεις εφειλκυσαν μερικοι εναντιον των την εχθραν βασιλεων, οπως π.χ. ο Ηλιας του Αχααβ και της Ιεζαβελ κ.α. . Απο αυτης της αποψεως κρινομενοι οι προφηται ανομολογουνται και χαρακτηριζονται και ως εθνικοι ανδρες.
Μεγα δε και παγκοσμιου σημασιας ητο και το αλλο, το καθ΄αυτο εργον των προφητων η προπαρασκευη του Ισραηλιτικου λαου και των αλλων εθνων προς αποδοχην της εν Χριστω λυτρωσεως. Ωραματιζοντο και ανηγγελλον την ευλογημενην εποχην, κατα την οποιαν ο Ευσπλαγχνος Θεος θα εστελλε λυτρωσιν εις τον λαον Του. Σχεδον ολοι ωμιλησαν περι Του Μεσσιου και της Βασιλειας Του, μερικοι δε με τοσην καθαροτητα, οπως π.χ.
ο Ησαιας, ωστε να διδουν την εντυπωσιν ιστορικου, ο οποιος ως αυτοπτης μαρτυς εκθετει τα γεγονοτα.
Προειπαν την εκ της Παρθενου σαρκωσιν Του Θεου, τον τοπον και τον χρονον της γεννησεως, της φυγην εις Αιγυπτον, την εγκαταστασιν εις Ναζαρετ, την Ασπιλον Αυτου Αγιοτητα, την πρωτακουστον διδασκαλιαν Του, τα αναριθμητα θαυματα Του. Ζωηροτατα και μεχρι λεπτομερειων περιεγραψαν το Σωτηριον παθος Του, την προδοσιαν του Ιουδα, την εγκαταλειψιν Του εκ μερους των μαθητων, την συλληψιν Του, τους βασανισμους, τους εμπαιγμους, την Σταυρωσιν, την Αναστασιν, την Αναληψιν. Προειπαν την ιδρυσιν της Ακαταλυτου και Αιωνιου βασιλειας Του, η οποια υπερκαλυπτουσα τας βασιλειας του κοσμου, θα ηρχιζεν απο την γην και θα εξετεινετο εις τον ουρανον πανενδοξος και ολολαμπρος εις αιωνας αιωνων. Προειπαν την Αναστασιν των νεκρων, την Δευτεραν Παρουσιαν, την μελλουσαν κρισιν εις ανταποδοσιν εκαστω κατα τα εργα αυτου παρα Του Δικαιου Κριτου, Του Χριστου!...

Ευχομαι να εισε καλα και σε χαιρετω, οπωs και ολουs τουs καλουs
φιλουs.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ.