- ΕνΕσΤωΣ ΒυΘοΣ *ΕΝΑ ΔιηγηΜΑ* - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Ξερεις τα μεγεθη.Σε ζωγραφιζω,Καταπινω τη σταχτη.Σε ζωγραφιζω.Φωτια.Μια λεξη που εννοει τον ευατο της.
Θα σε δω στα γεγονοτα.Θα σε δω στις ημερομηνιες.Απριλιος.Θα σε δω στις θεομηνιες.Χρονος.Και το φως να καει το σωμα
με χιλιαδες,διπλα του,χαρταετους.Με Πλειαδες να σου καινε τα χερια,ξεχνωντας οτι ο αετος ειναι ευατος.
Ξερει απο πεινα .Πεφτει στο θηραμα το θηραμα λαμπει.Θα ηττηθη.Οπως τα ματια σου σε ολες τις Καρχηδονες.Βημα με βημα.
Ιχνος κρασιου.Θα πω οτι σε ηπια.Μεχρι το βαθος του καικιου που μας ταξιδεψε στον χρονο και στον χρονο.
Χαμογελο.ΗΧΟΣ.
Παση δυναμει ο ηχος.
Προσω ηρεμα.
Απωσον.
Προς την Κοχλιδα.

Αντηχω.Στεκομαι σε υψος και σε βαθος σιωπης.Τωρα τι κανουμε τωρα.Οχι αργοτερα.Τωρα θα βαλουμε τ η θαλασσα
μεσα σε μια στιγμη,για να υγραινει ολη τη ζωη μας.Τωρα.Σαν σε πολεμο.Ετοιμασου.Θα πεθανεις μεσα στην μουσικη.
Χρονος.Δεν υπαρχει και υπαρχει.Ζηθι ο χρονος και το αναμμενο φως πανω στο κορμι σου.Θα λειωσει σιγα σιγα σε ολες τις εκκλησιες
και ολες τις ακρογιαλιες.Αγκυρα πυρκαγιας.Εκει αραξαμε.Καποτε,εκει αραξαμε ενα βραδυ καθως μιλουσαμε για ναυαγια.Δεν ηταν η πρωτη φορα ηταν ομως η τελευταια.Και το ξεραμε.Ο καθενας ειχε να διηγηθει μια ιστορια ολοι το ξεραμε ολοι μιλουσαμε
για τα ναυαγια απ οπου γλιτωσαμε φωναζοντας ζητω,με το νερο της θαλασσας μεσα στο στομα μας ακομα και με το χωμα μιας σρεριας
που θελαμε να βρουμε.. νυχτα ηταν και δεν ειχαμε λεξεις,δεν ειχαμε νοημα,τιποτε ημασταν αφου αλλος δεν υπηρχε,μοναχα θαλασσα κι ουτε θαλασσα μπορουσαμε να πουμε,ουτε αλατι,ουτε στερια,τιποτε μοναχα να ζησουμε..και βρηκαμε αυτο το τιποτε>μια στερια.

Εζησες;
Εζησα.

Ζησαμε ποιηματα και ζησαμε ποιηματα.Γιατι μοναχα οταν γλιτωνεις μπορεις να ζεις ποιηματα.Οχι εκεινα που διαβασες,εκεινα που
θα μπορουσες να εχεις γραψει.Και βγηκαμε στην αμμουδια.Σε μια αγνωστη αμμουδια.Σε μια αγνωστη χωρα καταμετρησης.
Απογευμα ηταν καποιας αγνωστης χρονολογιας.Περπατησαμε.Πολυ.Παρα πολυ.Διψουσες για λεξεις ενα βραδυ που μιλουσαμε.
Και προχωρωντας ειδαμε συντροφους να γινονται φονιαδες.Και φονιαδες να εκγαταλειπουν την μαχη.Ουτε το αιμα τους το ευγενικο.
Θελω να πω,να μην τον εχουν στην τιμη τους.Ενα βραδυ που μιλουσαμε.Και που προχωρουσαμε εμεις μεταξυ μας.
Ο ενας με τον αλλον.Περασαν χρονια.Εμεις ολο και προχωρουσαμε.Να ζησουμε,ναζησουμε.Αυτο θελαμε.Να δουμε την θαλασσα απο την αρχη
και να φωναξουμε.Να φωναξουμε Το αλφα της Θαλασσης.Το αλατι.Αυτο θελαμε κατα βαθος της αρμυρας.Εκεινης της μυθικης μας πικρας το
αλατι θελαμε...
Γι αυτο επιστρεφαμε στο αλατι της πατριδας,ο καθενας με φονους και φονους στηνασπιδα του και να ρςταει ο φρουρος της καθε
θρησκειας

.

Κι εσυ να περνας απο χρονο σε χρονο.Να φωτιζεσαι απο τον χρονο.
Υπηρξε ιδεα ...ιδεα ναυαγιου.
Σε μια αμμουδια που δεν την εξε μετρησε κανεις,ενα βραδυ που μιλουσαμε για ναυαγια και ακουμπουσαμε ο ενας στον αλλον με τροπους
μοναξιας και του καθ ολου που εχει ο καθενας μεσα του και τους τυμπανιζει οταν υπαρχει αναγκη πασα να βγει στον κοσμο και να πει το εχει του και το νερο του στην εποχη της ανυδριας.Αγνωστη εποχη.Αγνωστη χωρα .Εκει ναυαγησαμε,ενα βραδυ που μιλουσαμε για ναυαγια.Πουθενα αλλου.Κι ας μας ξεχασαν κι ας κανουμε αιτησεις να μας θυμηθουν.Εμεις εδω ερωτευθηκαμε.Εδω ερωτευομαστε.Με το ρολοι της μεγαλης πλατειας στο χερι.Το σταματημενο ρολοι.Με το κριμα στο λαιμο μας.Και λιγα βοτσαλα απο παλια καλοκαιρια και ωρες
πολλες σταματημενες στα σπλαχνα μας.
Δεν φυγαμε ακομη
Μονο που δεν ειμαστε εδω.Σταζουμε παρελθον.

Να μην σταζει ωστοσο η φυγη.Να μην παρακαλεσεις την ταχυτητα.
Σωμα σε ωχρα της τριβης.Ανοιξη,Δεν σε βλεπω.Βλεπω τον κοσμο γυρω σου.
Βλεπω την σταχτη κι οταν δακρυζω δεν μπορω το σωμα σου .Λυγιζω σ ενα μικρο βλε

μμα.Κοσμος.
Ποτε μου δεν ειδα κατι πιο ομορφο.Βημα βημα περπαταει ο κοσμος κι ακομη ενα βημα προς τ αγαλματα.Αυτος ο κοσμος επιστρεφει στην
σιωπη.Στον λακκο των λεοντων.Σε μια πατριδα των σωματων.
Βυθιζεται στον ενεστωτα του βυθου.Στον παρατατικο του μελλοντος.Σε μια εικονα,δηλαδη,που δειχνει βλεμμα.Βλεπει το βλεμμα.

Τι κοιταζεις;
Την αποσταση.

Κι ολοι εμεις βλεπουμε το βλεμμα.ΗΧΟ προς ΗΧΟ,ωσπου να γινει λεξη.Καποτε μοναστηρι,καποτε ερωτας.Γερανι πιο κατω.
Ακομα πιο κατω.Στον βυθο.Κοραλι.Μυρωδια του μελλοντος που ερχεται τωρα.Μυρωδια κινδυνου.Ωστε εδω καταληγουμε.
Σε τετοια αμμουδια σ ενα κορμι που παιρνει φωτια απο μεσα.Λεει το πως πολιορκειται η ιστορια και νικαει.ΕΝΑΛΙΟ κορμι.
Προς την ηττα .Το ιδιο ειναι.

Κωστας Καναβουρης
Απο την λεξη

ΗΡΘΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΠΑΩ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΨΗ

...φιλη spirit!...ευχαριστω για το "πορταλ" ...

Let there be Light!

χαρα μου που σου αρεσε φιλη ΑΤΜΑ ισως εμπεριεχει κατι απο τους δικους σου κα8ρεφτες,
η αντικατοπτρισμους της ουσιας ,της μοναξιας και της ζωης του ερωτα και του θανατου τιν μελανχολια
για οτι χαθηκε μα ποτε δεν ξεχαστηκε...
η αλη8εια ειναι οτι στους αναρι 8μιτους κυκλους της ζωης ολοι εχουμε ν αριθμησουμε ναυαγια
αλλα η ζωη γνωριζει περισοτερα απο εμας κι ετσι η πορεια ειναι λιγοτερο οδυνηρη οταν η μνημη σιωπενει και πλησιαζωντας στο λιμανι δεν εισαι ουτε ναυαγος ουτε ναυαγιο...

Καθως κατεβαινε τη σκαλα
σταθηκε λιγο να κοιταξει τη θαλασσα
και η θαλασσα ειχε χαθει.
Ειχαν κολλησει τ αλογα του Ηλιου
στη μαυρη λασπη του βυθου
πανω καιγοταν σαν ψαθι ο ουρανος
και κατω η μερα εσβυνε
μεσα σε κοκκινο σκοταδι...
Παψε ειπε
παψε να σκηνοθετεις τη θλιψη σου
και κοιτα
Ο ηλιος ειναι ακομη ψηλα
και η θαλασσα λαμπει
και συ κατεβαινεις τωρα την σκαλα
μεσα στο φως και στη δοξα
μιας μερας αλησμονητης.

ΗΡΘΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΠΑΩ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΨΗ...

ΟΜ

και η απαντηση απο ενα ποιημα του Χαλιλ Γκιμπραν>Η αληθεια δεν ειναι εκεινη που ο αλλος φανερωνει
μα εκεινο που δε δυναται στο φως αυτος να βγαλει
Γι αυτο,σαν θες να τον νιωσεις,λυση ειναι μονο μια
στα ΛΟΓΙΑ του που...ΔΕΝ σου λεει ..προσοχη μεγαλη δοσε.

ΟΜ
αλλα γιατι εγραψα αυτον τον στιχο τοτε;