- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.
Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες
την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός
να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες
και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.
Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ' όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.
...Μες στον καθρέφτη η αγάπη μας, πώς πάει και λιγοστεύει
μέσα στον ύπνο τα όνειρα, σκολειό της λησμονιάς
μέσα στα βάθη του καιρού, πώς η καρδιά στενεύει
και χάνεται στο λίκνισμα μιας ξένης αγκαλιάς...
Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να 'ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;
Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ' ανοιχτά
τριαντάφυλλα...
Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρίκυμισμα της θάλασσας... Ο κόσμος είναι απλός.
Γιώργος Σεφέρης
Απο το βαθος του.. βλεπω... ξεπροβαλλουν...
Ενα θάυμα ανοίγει τα επουράνια ...
και ο άγγελος τωρα πια ..Ξερει.. οτι ..μας ανηκουν τα τριαντάφυλλα...
Το κοκκινο χρωμα τους, ειναι το αιμα μας απο τα αγκαθια ..
..ματωνουμε..
..μα τα κραταμε..
Α Ν Α Τ Ρ Ο Π Η 
Κ' ας ριζώσουν στην πληγωμένη γη
Κ' ύστερα ας γίνουν τροφή για τα μάτια και τη ψυχη
Ας μπήξουμε τ' αγκάθια πιο βαθιά
να σκοτώσουμε τον εγωισμό
Κ' ας κατέβουμε απ' τα ουράνια
να ακουμπήσουμε ενα φιλικό χέρι στον ώμο
Κ' ας αφήσουμε την οδύνη να περάσει
Ποτάμι μέσα μας...
Ζωντάνια και αστείρευτη κίνηση
να γίνει δάκρυ
να πνίξει την αναισθησία
Ο ΕΥΓΕΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΜΕΡΟΣ
Edited by - 1900 on 12/03/2004 18:03:48
Misery's the River of the World
Misery's the River of the World
The higher that the monkey can climb
the more he shows his tail
Call no man happy 'til he dies
There's no milk at the bottom of the pail
God builds a church
The devil builds a chapel
Like the thistles that are growing
'round the thrunk of a tree
All the good in the world
You can put inside a thimble
And still have room for you and me
If there's one thing you can say
About Mankind
There's nothing kind about man
You can drive out nature with a pitch fork
But it always comes roaring back again
Misery's the River of the World
Misery's the River of the World
Misery's the River of the World
For want of a bird
The sky was last
For want of a nail
A shoe was last
For want of a life
The knife was last
For want of a toy
A child was last
Misery's the River of the World
Misery's the River of the World
Everybody Row! Everybody Row!
Άρνηση
Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.
Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ' όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.
Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
Edited by - 1900 on 14/03/2004 05:38:39
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω, απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή, σ' αυτήν την άδεια πόλη
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω, μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά καθώς εσύ κουρνιάζεις
Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω, του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι γύρω μου σωρό, μα 'γω θα αναστηθώ.
Μανώλης Ρασούλης
quote:Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά καθώς εσύ κουρνιάζεις
...λιγος καιρος απεμεινε ...
οπου να'΄ναι γεννιεται η "ελπιδα"
...θαρρω πως ειναι η κορη του Ηλιου...
οταν ενηλικιωθει... θα διαλεξει ποιο μερος της γης θα φωτισει...
...θα κατεβαινει θαρρω, με τη μορφη ηλιακτιδας...
a war between the man and the woman.
There is a war between the ones who say there is a war
and the ones who say there isn't.
Why don't you come on back to the war, that's right, get in it,
why don't you come on back to the war, it's just beginning.
Well I live here with a woman and a child,
the situation makes me kind of nervous.
Yes, I rise up from her arms, she says "I guess you call this love";
I call it service.
Why don't you come on back to the war, don't be a tourist,
why don't you come on back to the war, before it hurts us,
why don't you come on back to the war, let's all get nervous.
You cannot stand what I've become,
you much prefer the gentleman I was before.
I was so easy to defeat, I was so easy to control,
I didn't even know there was a war.
Why don't you come on back to the war, don't be embarrassed,
why don't you come on back to the war, you can still get married.
There is a war between the rich and poor,
a war between the man and the woman.
There is a war between the left and right,
a war between the black and white,
a war between the odd and the even.
Why don't you come on back to the war, pick up your tiny burden,
why don't you come on back to the war, let's all get even,
why don't you come on back to the war, can't you hear me speaking?
Οι ριζες μας βαθια στο χώμα
Τα κλαδια μας στρεφουν να πιασουν τα ουράνια
Κι ανθίζουν...
