- ΙΡΑΚ «ΙΔΟΥ ΔΡΑΚΩΝ ΠΥΡΡΟΣ»-Αποκάλυψις Ιωάννου ΙΒ'3 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Τραγουδά στη μελωδία μιας υπέροχης μουσικής.
Κι ο δύστυχος άνθρωπος, περιμένει ακόμα να ακούσει...τον χτύπο.
αυτή...που τα κατάφερε!
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟ ΑΜΟΙΡΟ ΠΟΙΟΣ ΝΑ Τ'ΑΚΟΥΣΕΙ ?????????????
ΩΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ........
ΨΥΧΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ......
ΚΑΙ Η ΕΡΜΗ ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΓΩΜΕΝΗ....
Η ΣΙΩΠΗ ΤΡΙΓΥΡΝΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗ ΤΗΝ ΓΗ.
.................................
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
που τη χαϊδεύουν πέπλα ομίχλης, πέπλα που περιμένουν τον Βοριά να τα σηκώσει, να τα ταρακουνήσει, να βρυχηθεί μέσα τους ωσπου να ξεσπάσει η ζωοφόρα βροχή.
αυτή...που τα κατάφερε!
ΟΧΙ!!!!!!! ΘΑ ΠΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΨΗΛΑ. ΕΓΩ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΜΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ..
ΝΟΣΤΟΣ
« Θελω να παω στο χωριο μου.»
Τα αχνισμενα τζαμια του λεωφορειου απο τις ζεστες ανασες των επιβατων δυσκολευαν την οραση μου. εβγαλα τα γυαλια της μυωπιας και τα σκουπισα με τη μεσα πλευρα της κοκινης ζακετας. Με την αναστροφη του χεριου μου καθαρισα το παραθυρο απο τους υδρατμους και ειδα τη θαλασσα σαν πελωριο φιδι που αφηνει το ιχνος του στις ακρογιαλιες. Ανοιγω τη τσαντα μου και βγαζω ενα απο τα κιτρινα χαπια. Ενα κοκκινο το μεσημερι και ενα μπλε το βραδυ. Σημερα ομως δεν τηρησα την συνταγη που μου εδωσε ο κουμπαρος γιατρος μου. Πηρα το κοκκινο χαπι το πρωι. Μια μεγαλη στροφη δεξια. Το λεωφορειο περνει μεγαλη κλιση και γατζωνομαι απο το καθισμα μου. αριστερα μου στις θεσσεις 33 και 34 ενα κοριτσακι με κοιταζει με περιεργεια. Μου θυμισε προς στιγμην την αδερφη μου με τις ξανθες μπουκλες και τα γαλαζια να εξεταζουν απο τα νυχια μεχρι τις κορυφες των μαλλιων τους τους περαστικους στο καφενειο του κυριου Κωστα. Σταματησαμε και οι πορτες των αποσκευων ανοιξαν προς τα επανω. Πηρα τη βαλιτσα, μια μικρη μαυρη που ισα-ισα χωρουσε δυο τρια ρουχαλακια. Σφυριξα σε ενα ταξι και κατευθηνθηκαμε στο νεκροταφειο του χωριου. Η μητερα μου και ο πατερας μου διπλα διπλα για να θυμιζουν σε ολους μας την αγαπη τους. Δυο βηματα πιο περα η αδερφη μου κοιμοταν και ενα βαζο με μαραμενες κιτρινες ορχιδεες την σκεπαζαν. Εκανα μια στροφη και εφτασα στο ιερο της εκκλησιας. Ειμουν μονη μου και η μυρωδια καμμενων κεριων και λιβανιου ηταν πιο εντονη αυτη τη φορα. Αφησα τη τσαντα μου κατω και γονατισα. Οχλαγωγια και κοσμος πολυς μπηκε μεσα. Ολοι τους με τα κυριακατικα καθαρα τους ρουχα. Ενα κοριτσακι με πλησιασε και μου προσφερε ενα κιτρινο λουλουδι. Ηταν μια ορχιδεα. Γυρισα και ειδα τις ξανθες τις μπουκλες να ανεμιζουν στον αερα ενω χανοταν μεσα στο πληθος. Ενα δακρυ ετρεξε απο το μαγουλο μου και τρυπησε το χοντρο μωσαικο. Σε εκεινο το σημειο μεγαλωσε μια λεμονια που σκεπασε ολους τους ανθρωπους που ζητουσαν συγχωρεση. Αν προσεξεις καλα θα δεις τηυν κουνια στο μεγαλο κλαδι και το κοριτσακι με τις ορχιδεες να πηγαινει περα δωθε.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ Θ. ΜΑΓΟΣ
21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2003
## WE ALL TAKE TURNS, I'LL GET MINE TOO - THE PIXIES ##
............
H EΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΜΙΑ ΑΡΧΗΣ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ......
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ......
ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΜΑ ΓΙΝΕΙ .....
ΟΙ ΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΛΕΦΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ....
ΟΙ ΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΘΟΛΕΣ .......
ΚΑΠΟΙΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΕΝΑ ΔΙΕΞΟΔΟ .......
ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ........
ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΠΟΡΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΜΑ ΥΠΑΡΞΗ ....
ΜΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ....
.........................
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence.
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one dare
Disturb the sound of silence.
"Fools" said I, "You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence
And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the sign said, "The words of the prophets
are written on the subway walls
And tenement halls."
And whisper'd in the sounds of silence.
ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΟΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ)....
ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ ....
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ .......
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΙΩΠΗΛΑ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ
ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΜΩΣ ΛΕΞΗ....
Η ΓΛΩΣΣΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ....
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ....
ΑΛΛΑ Ο ΣΠΟΡΟΣ ΕΧΕΙ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ......
.....................................
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
Ξερεις ο Οιστρος μπορει να ειναι μεσα μας ..
Αλλα θελουμε και το εναυσμα για να αναδυθειιι!!!
amalia.. με αγγιξε αυτο που μας ¨παραθεσες¨...
Ας γραψουμε ιστορια..
Μια ιστορια ανεξιτηλη στο χρονο..
Δε μας ξερουν …οσοι νομιζουν
δεν ειμαστε μονο σαρκα και οστα-
περαστικοι ταξιδιωτες
πανω στο διαστημοπλοιο της γης που μας γεννησαν.
Ειμαστε Πνευμα
Αιωνιο,
Αφθαρτο,
Απεριοριστο απο χωρο και χρονο
και οταν η διαμονη μας εδω τελειωσει
οταν οι ρολοι μας εκπληρωθουν,
οι στοχοι μας πραγματοποιηθουν
θα αφησουμε αυτη τη διαστημικη στολη
που τη λεμε "σωμα'
και θα προχωρησουμε σε αλλους χωρους ,ρολους, στοχους
μεσα στην αιωνια ζωη του οικου του Πατερα μας.
Καθως θα θυμομαστε τις ζωες που εχουμε ζησει
τους κοσμους που εχουμε δει
τους δρομους που εχουμε περπατησει
για να βρεθουμε,επιτελους,
Ενα με το Θεο! την Απολυτη Αγαπη
Ενα με τους συνταξιδιωτες μας..
Φίλε Ma.ge,ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΟΥ,τι νομίζεις πως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΟ ΓΙΑ ΝΑ "ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ";;;;
ΑΝΑΛΥΩΝ
+
Εγώ αυτό που παρατηρώ και νοιώθω τελευταία, και απο αυτό το forum
και απο το χώρο εργασίας μου, και απο φίλους, υπάρχει μια εγρήγορση,
κάτι σαν να ξυπνάει μέσα στον καθένα μας, Αυτό το κάτι βεβαίως,
υπήρχε καιρό αλλά τώρα φαίνεται να παίρνει μορφή και υπόσταση.
Και όπως μεγαλώνει πολλαπλασιάζεται με ταχύτητα, με γεωμετρική πρόοδο.
Ολοι ψάχνουμε την αλήθεια , εχοντας ενα αντίγραφο της, μέσα στην ψυχή
και το νού μας. ΕΙΝΑΙ σαν ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ PUZZLE που ο καθένας μας έχει και απο ένα κομμάτι.
Αν δεν δώσει ο καθένας μας το δικό του κομμάτι το PUZZLE δεν πρόκειται να τελειώσει.
Παρακινήστε το διπλανό σας να θυμηθεί που εχει αφήσει το κομμάτι του,
βοηθήστε τον να ψάξει να το βρεί στην ανάγκη, και μετά και οι 2 μαζί
ψάξτε για τα κομμάτια των αλλων διπλανών σας. Οπου βρεθούμε και όπου
σταθούμε υπάρχει πάντα αφορμή. Στο χώρο δουλειάς, στη καφετέρια, στις διακοπές, στο σπίτι, στο internet.
Καποτε θα γίνουμε μια ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ που ολοι θα απορούν πως και απο πού ξεκίνησε. ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ θα ξερουμε. ΜΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΗ ΛΗΘΗ να
παραγκωνίζει την Α-ΛΗΘ-ΕΙΑ.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΛΕΙΣΤΗ ΟΜΑΔΑ , ειμαστε ελεύθερα πνεύματα με κοινή αφετηρία και κοινό ΤΕΛΟΣ-στόχο, ελπίζω ΑΡΙΣΤΟ-ΤΕΛΙΚΟ.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ: H ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ που
προσδίδει πλούτο στο PUZZLE μας.
Το Παραμύθι μπορεί να συνεχιστεί κάπως έτσι:
"Είμαστε ολοι σε ενα βαθύ πηγάδι. Αλλοι κατάφεραν να βγούν έξω μα έχουν ακόμα πολύ δρόμο μέχρι τα αστέρια. Πρέπει να βρουν και να ανέβουν την σκάλα (Η - διπλή έλικα). Ειναι θετικό ομως οτι κοιτάμε
ψηλά στο άνοιγμα του πηγαδιού και δεν σκύβουμε το κεφάλι στο σκοτεινό
πάτο. Σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και μέσα απο το άνοιγμα του πηγαδιού
βλέπουμε τα άστρα , κάπου εκεί ειναι και το πραγματικό μας σπίτι.
Πρέπει πρώτα ομως να βγούμε απο το πηγάδι. ΕΝΑ-ΕΝΑ τα βήματα.
Φωνάζουμε δυνατά και οι τοιχοι αντηχούν την προαιώνια κραυγή μας.
Κάποια στιγμή ενας περαστικός περνά δίπλα απο το πηγάδι. Ακούει την
κραυγή μας και σκύβει στο σκοτεινο ανοιγμα...μας βλέπει καθαρά...
ΕΜΕΙΣ δεν μπορούμε να τον δούμε καθαρά γιατι ειναι το φώς απο το άνοιγμα που μας τυφλώνει..ΑΠΛΩΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ το ΧΕΡΙ ΜΑΣ και αν δεν φτάνει, σκαρφαλώνουμε στο τοίχο με νύχια και δόντια και πασχίζουμε
να αγγίξουμε το χερι που μας απλώνεται απο το ανοιγμα. Κάποτε τα
καταφέρνουμε...και βγαίνουμε απο το πηγάδι...ΜΑ ΑΚΟΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΚΑΛΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ.......... "
ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ -)(-
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ. ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΞΕΚΙΝΑΕΙ..ΞΑΝΑ
then the devil is 6
if the devil is 6
then god is 7
Με αγκιστρωσαν και με τραβανε εξω. Να δω το δικο τους κοσμο. Αναμφιβολα εχει πιο πολλες ανεσεις απο τη μικρη αυτη λιμνη με τις ιτιες. Ενταξει ρε παιδια να βγω. Να δω τον ξακουστο σας κοσμο. Γιατι ομως να τον αγαπησω; Δεν κανετε καλα τη δουλεια σας. Νομιζετε οτι θα συμφωνησω για να βγω γνωριζοντας οτι θα πεθανω σε δυο λεπτα. Τις ονομαστες ομορφιες σας ,που δε θα ζησω, ποιος θα μου της πληρωσει; Μας τραβατε ,μας βαζετε σε μια γιαλα και ξεχνατε να μας ταισετε. Βαλτε μας μεσα σε μια γυαλα αλλα ταιστε μας. Δωστε μας λιγη χαρα. Πολλα ψαρια θα προτιμουσαν τον ακαριαιο θανατο απο την αιωνια φυλακη του ΅δες αλλα μην αγγιζειςΆ. Ξερω αρκετους που τρελαθηκαν εκει μεσα. Το περιβαλλον ειναι απαισιο και το νερο αποπνικτικο. Μου αρεσαν ομως τα ψεματα τους. Απιστευτα οργανωμενα και καλως δομημενα. Πειθουν ακομα και τους πιο πιστους ψαρομοναχους γαι το αντιθετο.
«Ελα μικρο ψαρακι να δεις τι ωραια ειναι εδω πανω. Βλεπεις δε σε τραβαω. Εισαι ελευθερος να κανεις οτι θελεις. Σε εμας εισαι ευπροσδεκτος.»
Ψαρενια βουληση ειναι αυτο; Συμφωνω οτι μπορεις να κανεις δεξια , αριστερα , πανω , κατω. Εισαι ομως καρφωμενος σε ενα αγκιστρι που ποναει υπερβολικα, γιατι το αισθανεσαι στη ψυχη σου,ενω σε τραβανε στην επιφανεια. Ωραια ελευθερια. Πρεπει να απαγκιστρωθεις. Ειναι επιτακτικη αναγκη και νομος για καθε ψαρι που σεβεται τον εαυτο του. Το ψαροκρατικο συνταγμα το λεει ξεκαθαρα. Στο νομο 14 παραγραφος 3 υπαρχουν τα εξης: μην πλησιαζεται ανθρωπους ως αυτοι πλησιαζουν εσας. Επισης ειναι πασιγνωστες οι δηλωσεις του υπουργου εξωτερικων κ.Καρχαρια ως αναφορα τις παραβιασεις του θαλλασιου χωρου απο τα αγκιστρια τυπου F-16 της ανθρωπινης νεροποριας.
«Οι ανθρωποι επανελειμενα εκαναν παραβιασεις του θαλλασιου χωρου. Με αυτο τον τροπο προσβαλλουν τις διεθνης συνθηκες. Ειδικοτερα στη συνθηκη των Βερψαριων αποφασιστηκε οτι οι παρακτιες περιοχες ανηκουν στα ψαρια και ειναι αναγνωρισμενες περιοχες απο ολα τα κρατη μελη. Εμεις ομως θα συνεχισουμε να κινουμαστε με τους κανονες τις υπερκοσμιας κοινοτητας. Κατα τη διαρκεια της προεδριας μας θα βαλουμε το μαχαιρι στο κοκκαλο και θα υποδειξουμε τους υπαιτιους της υπερκοσμιας αναστατωσης. Θα μεινουμε σταθεροι στις αποψεις και τη πολιτικη μας για μια καλυτερη και ασφαλεστερη υπερκοινωνια. Θα θαθαθουμε τη θαθαθαθα θαθαθοιωμενοι στη θαθαθη της θαθαθης.».
Συμφωνα με ολα αυτα καθε ψαρι ,εκτος απο τους πιο τολμηρους, αποφευγει την εκθεση στους ανθρωπους. Με αγκιστρωσαν και εμενα και αυτες οι σκεψεις περασαν απο το κεφαλι μου. Προσπαθουσα να δωσω μια εξηγηση στην αποψαρινη συμπεριφορα των ανθρωπων. Προσπαθω να ξεπλεξω απο τη δυσμοιρη κατασταση μου και στιγμιαια κανω δεξια. Για μια στιγμη αφεθηκα και ηταν σαν ονειρο. Το αγκιστρι ειχε φυγει, ημουν ελευθερος.
Εκανα βολτες σε ολη τη λιμνη καμαρωνοντας για το θαρρος μου. Μεχρι τωρα μονο λιγοι ειχαν καταφερει να ξεφυγουν απο ενα τετοιο κινδυνο. Πηγα σπιτι και ξαπλωσα. Ειδα τηλεοραση μηπως και ξεχασω. Με συμμαδεψε οσο τιποτα αλλο σε αυτη τη ζωη. Τετοιες ευκαιριες για σκεψεις και περισυλλογη λιγες φορες τις εχεις. Μονο μονο ενας δεισκος των ΅fishiesΆ στο κομματι ΅where is my mind..Ά με ειχε συγκινησει σαν παιδι που ημουν.αυτο ομως ηταν κατι το διαφορετικο. Ημουν ελευθερος. Θα συνεχιζα τις σπουδες μου. Θα ξαναεβρισκα τους παλιους μου φιλους και το πρωτο πραγμα που θα εκανα ηταν να επινα τρια πενηνταρια τσιπουρο στη πλατεια Τσιπουρας. Μετα θα πηγαινα να τρανταξω το μυαλο μου ακουγωντας nu-metal και gothic στο piranchas club. Πολλες φορες μου ερχονται στο μυαλο μου εικονες απο εκεινη την ημερα. Μονος μου να προσπαθω να ξεφυγω απο ενα αγκιστρι που κανεις δεν εβλεπε. Ηταν σαν να καθομουν σε ενα σιδηροδρομικο σταθμο με τη βροχη να πεφτει ασταματητα. το τσιγαρο μισοβρεγμενο και το καπνο του να με αποχωριζεται κανοντας μικρες κυκλικες οπισθοχωρισεις απο αισθημα κατανοησης. Εφευγε και αυτος.
then the devil is 6
if the devil is 6
then god is 7
Ποτέ μέσα απο μια ομάδα δε θα μπορέσει κάποιος να επιτύχει εσωτερική μεταμόρφωση...
Είναι κάτι που δουλεύεται με τον εαυτό προσωπικά...
Η ομαδοποίηση συγκλίνει προς έννοιες όπως Θρησκεία, προπαγάνδα, παρύσφρειση κ.λ.π
Απο τα πρώτα μηνύματα διαπίστωσα ήδη παρεκλίσεις, όπως και σε κάποιο μήνυμα του ma.gos που φαινομενικά έκλεισε την ιστορία
Δίχως διάθεση επιτίδευσης και υπόδειξης, απλά βλέπω οτι παντού όπου τείνει να ομαδοποιηθεί κάτι, επικρατεί η βαβέλ...
Ίσως το θέμα βαβέλ στην Παλαιά Διαθήκη, να μην ήταν μύθος τελικά.
Καλή συνέχεια.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Εκεί πιστεύω είναι το μεγαλείο της συνεργασίας. Από την βαβέλ των διαφορετικών, προσωπικοτήτων, βιωμάτων, απόψεων κ.α. να βγεί κάτι όμορφο. Όχι ομοιόρφο, και όχι απαραίτητα με συνοχή αλλά κάτι με νόημα.
Όχι ομαδοποίηση (κάτι σε αυτήν την λέξη με απωθεί) αλλά συνεργασία φίλε Γρηγόρη.
Όχι ένα κοπάδι άβουλων προβάτων με τον βοσκό να οδηγεί αλλά ένα συνοθήλευμα διαφορετικών ατόμων που συνεργάζονται ως ίσος με ίσο για όσο καιρό βρίσκονται στην ίδια πορεία.
φιλικά
"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ..ΟΛΟΙ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΡΥΣΤΟΙ..ΑΡΑΓΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΦΗΝΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ..
ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΑΝΙ ΤΟ ΘΕΜΑ...
ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΧΩ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ ΟΠΩΣ ΟΛΗ ΜΑΣ ΟΤΙ ΟΛΗ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ..ΑΝ REPTILE ΝΟΜΙΖΕΣ ΟΤΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ESOTERICA...
ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΝΤΛΗΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΡΥΦΗ ΓΝΩΣΗ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑς...
ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΟΥ Η ΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΠΩΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΘΕΣΗ Ο ΗΛΙΟΣ...
ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΜΕ ΑΝ ΑΥΤΟ ΜΑς ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΒΑΒΕΛ Η ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ..ΑΝ ΤΟ ΞΕΡΑΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΔΩ...
then the devil is 6
if the devil is 6
then god is 7
quote:
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ..ΟΛΟΙ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΡΥΣΤΟΙ..ΑΡΑΓΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΦΗΝΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ..
Πρίν απο λίγο καιρό , σε μια τουριστική περιοχή της Ελλάδας και σε έναν δρόμο με πολλά καφέ και μπάρ, περπατούσα μέσα στον καύσωνα με 39 πυρετό και υπο την επίδραση ισχυρής αντιβίωσης. Κάθε βήμα ήταν και ένας Γολγοθάς. Δίπλα μου περνούσε μιά ομάδα ξένων τουριστών . Ξαφνικά ένας απ`αυτούς παραπατάει και πεφτει.Μάλλον ζαλισμένος απο τη ζέστη
Χωρίς να σκεφτώ τίποτα τον αρπάζω και τον σηκώνω , και τον οδηγώ στη σκιά .Εκει τον καθίζω σε μια καρέκλα ενός καφέ.
Πήρα ένα ποτήρι νερό απο το διπλανό τραπέζι και του έβρεξα τα χέρια και το πρόσωπο. Όλος ο κόσμος με κοιτούσε σαν χαμένος ακόμα και οι φίλοι του.
Ο άνθρωπος ήταν ένα κεφάλι ψηλότερος απο μένα και καμμιά 30αριά κιλά βαρύτερος . Εισέπραξα το αντίτιμο της τιτάνιας για την επιβαρυμένη υγεία μου προσπάθειας. Έπεσα μισοπεθαμένος σε ένα κάθισμα
δίπλα και τα αυτιά μου σφύριζαν.Δεν ήξερες πιος ήταν πιο χλωμός
εγώ ή ο ξένος......
Αργότερα σηκώθηκα και συνέχισα το δρόμο μου και ξέχασα το γεγονός.
Τώρα σκέφτομαι ότι αυτή η ενστικτώδης αντιδρασή μου οφείλεται στον τρόπο που μεγάλωσα και στην "κουλτούρα" που απέκτησα σαν πολίτης και κάτοικος αυτης της χώρας και αυτής της κοινωνίας που μεγάλωσα.
Πιστεύω ότι ανάλογα περιστατικά έχουν ζήσει οι περισσότεροι απο μάς
και αντέδρασαν αναλόγως.
Πρόκειται για μια έμφυτη αγάπη για τον συνάνθρωπο που έχουμε εμείς οι Έλληνες , που σε πολλές περιπτώσεις φτάνει στην αυτοθυσία.
Καμμιά φορά ψάχνουμε στον ουρανό για πράγματα που κάποιοι μας έπεισαν ότι είναι χαμένα,ενώ είναι μέσα μας και ζωντανά.
Εδώ είναι ο θείος νόμος.Ας μην αδικούμε τους εαυτούς μας,και άς μήν
επιτρέψουμε σε κανέναν να μας υποτιμάει σαν χώρα και σαν ανθρώπους.
Πιθανόν κάποιοι άλλοι λαοί να χρειάστηκαν αιώνες αυστηρών νόμων για να εμπεδώσουν πράγματα και ιδέες που για μάς πάντα ήταν ενστικτώδεις και ορμέμφυτες.
Μέ σεβασμό και αγάπη
Ο δρόμος ... ανηφορικός κι είπα να κάνω πίσω
μα κάτι μέσα μέσπρωχνε κι είπα να συνεχίσω.
Αριστερά ζεσταίνομαι
δεξιά βοριάς φυσάει,
όμως λουλούδια αντίκρυσα
κι αυτά να προσπαθούνε
μέσ'από βάτους κι ατραπούς
στο δρόμο να βρεθούνε.
Ειν'όλοι οι φίλοι μέσα δω
που ΜΟΝΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝΕ
παρέα να βρεθούμε.
Ναι αγαπητοί μου φίλοι,το σκοτάδι μας έχει κυκλώσει.
Το ψέμμα έχει ξεχειλίσει και το χρήμα έγινε Θεός.
Οι αξίες έχουν εξαφανισθεί από το προσκήνιο,αλλά δεν έχουν χαθεί !!
Τις κρατούμε μέσα μας,καλά φυλαγμένες κι ας είμαστε λίγοι.Οι σπόροι που φυτεύουμε καθημερινά θα κάνουν "τη δουλειά τους" σιγά,σιγά.
Άλλωστε,ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΦΩΤΙΑ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΔΑΣΟΣ,ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΣΠΙΘΑ !!
Βλέπω μια βάρκα με κάποιους ναυαγούς της ανθρώπινης διανόησης να παλεύει με τα κύμματα και πότε τη χάνω,πότε την ξαναβλέπω,μα ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΑΥΑΓΟΥΣ,ΔΕΝ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ !!
Με βλέπουν κι αυτοί.Σηκώνουν τα χέρια και με χαιρετούν.Ένας μου φωνάζει : ΕΕΕΕ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΕ ... ΚΑΛΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ...ΙΘΑΚΗ ;;
ΑΝΑΛΥΩΝ
+
ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕ...
ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΑΜΕΣΩΣ ΠΩΣ ΕΜΕΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕ,ΕΝΤΟΝΑ,ΕΠΙΜΟΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΔΙΕΙΣΔΥΤΙΚΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΡΙΓΗΣΩ...
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΗ ΩΡΑ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΤΑΖΑ...Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ...ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ...
ΗΤΑΝ ΧΕΙΜΩΝΑΣ.ΒΑΡΥΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ...ΚΑΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ ΕΣΚΙΖΕ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΞΗΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ...ΣΤΙΣ ΣΤΕΓΕΣ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ, ΤΙΣ ΑΙΧΜΕΣ ΤΩΝ ΚΕΡΑΜΥΔΙΩΝ ΛΙΓΟ ΧΙΟΝΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΠΙΟ ΠΑΓΩΜΕΝΗ,ΠΙΟ ΨΥΧΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΖΕΣΤΑΣΙΑΣ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ...
ΟΙ ΚΑΜΙΝΑΔΕΣ ΚΑΠΝΙΖΑΝ ΜΕ ΜΙΑ ΡΟΗ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΗ,ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΒΑΡΙΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΑΝ ΠΡΟΜΗΝΟΥΣΑΝ ΜΙΑ ΘΥΕΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗΝ ΗΔΗ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ΜΟΥ....
ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΕΓΗ,ΗΤΑΝ ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΥ Σ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΘΑ ΕΦΕΡΝΕ...ΤΟ ΚΟΙΤΑΞΑ....ΟΙ ΜΑΤΙΕΣ ΜΑΣ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΘΗΚΑΝ ΚΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΩΡΑ ΑΡΚΕΤΗ...ΑΝΟΙΞΑ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΙ Ο ΨΥΧΡΟΣ ΑΕΡΑΣ ΓΕΜΙΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΩΡΟ...ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΟΙΑΖΕ...
ΤΟ ΑΝΟΙΞΑ ΔΙΑΠΛΑΤΑ,ΚΑΙ ΑΠΛΩΣΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΛΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΤΑΛΕΥΚΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΝΑΡΘΕΙ ΜΕΣΑ...ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΕ , ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΜΗΠΩΣ ΦΥΓΕΙ...ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΕ ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΠΡΕΒΑΖΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ...ΤΡΑΒΗΧΘΗΚΑ ΚΑΙ ΑΦΗΣΑ ΤΟ ΧΩΡΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ...ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ ΔΕΙΛΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΡΕΒΑΖΙ,ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΡΕΥΝΟΥΣΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ...ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΙΩΝΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΕ ΚΑΙ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ...ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ ΤΟΥ ΚΡΕΒΑΤΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕ ΝΑ ΣΤΡΩΝΕΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ...ΜΕ ΕΙΧΕ ΔΕΧΘΕΙ...ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΗΣΥΧΗ ΚΑΙ ΖΕΣΤΗ,ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΝΑ ΦΑΝΕΡΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΡΑΣ...ΙΣΩΣ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΝΑ ΚΑΘΟΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ...ΙΣΩΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ......
ΜΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΘΕΜΑ!!!!ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΓΕ,ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕΣ...ΕΛΠΙΖΩ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΚΕΨΗ...
ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ..... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
ειναι τοσο θαυμασια ολα οσα γραφετε ,που δεν εχω κατι παραπανω να προσθεσω,εκτος απο το οτι,να γινουμε εμεις αυτη η υπεροχη ιστορια,αυτη που δεν εχει γραφτει ακομη,αλλα οταν γραφτει,θα λεει για τα παιδια που εδωσαν στην ιστορια διαφορετικα χρωματα απο γκριζο και μαυρο.
να ειστε παντα καλα φιλοι μου και να προσεχετε:)))))
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 19/08/2003 19:38:54
quote:
καλησπερα σε ολους σας φιλοι μου
ειναι τοσο θαυμασια ολα οσα γραφετε ,που δεν εχω κατι παραπανω να προσθεσω,εκτος απο το οτι,να γινουμε εμεις αυτη η υπεροχη ιστορια,αυτη που δεν εχει γραφτει ακομη,αλλα οταν γραφτει,θα λεει για τα παιδια που εδωσαν στην ιστορια διαφορετικα χρωματα απο γκριζο και μαυρο.
να ειστε παντα καλα φιλοι μου και να προσεχετε:)))))
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 19/08/2003 19:38:54
ΜΑΝΟ ΜΑΣ,
ΜΗΠΩΣ ΘΑΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΛΙΘΑΡΑΚΙ...
Η ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ ΑΠΟ ΟΤΙ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΟΜΟΡΦΗ...
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΕΙ ΤΟ ΠΑΖΛ...
ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ....
ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.