- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Αναζητώντας την αλήθεια μέσα σε άγνωστα δρομάκια

Η ανάγκη γίνεται συνήθεια με οδηγεί στα άκρα

Προσπαθώντας να ξεφύγω μέσα από τη μιζέρια

Πέφτω μες τη δυστυχία και μου κόβονται τα χέρια

Ψάχνω φτερά για να πετάξω ψάχνω ελπίδα να πιαστώ

Στον κόσμο δεν αντέχω άλλο νομίζω πως θα τρελαθώ

Ίσως να φταίει η συνήθεια πού 'χω βαθιά μες την καρδιά μου

Μα εγώ γυρεύω την αλήθεια ξέρω πως βρίσκεται μπροστά μου

ΤΡΕΙΣ ΨΥΧΕΣ, ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ:

Α'ΔΟΞΑΡΡΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ,
ΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΠΙΣΩ.

Β'ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ,
ΘΑ ΣΠΑΣΩ.

Γ'ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΣ ΣΠΑΣΩ !

Πίνακας αγνώστου ζωγράφου

Kι έζησα πάντα με τον εαυτό μου, σαν δυο ακροβάτες που
μισούνται θανάσιμα
που όλη τη μέρα βρίζονται και ραδιουργούν κι ετοιμάζει το
θάνατο ο ένας του άλλου,
μα όταν έρθει η ώρα κι ανάψουν τα φώτα και το θέατρο
ξεχειλίσει απ' την πελώρια αναμονή
ορθοί κι οι δυο πάνω στο απέραντο, μοιραίο σκοινί
νά, που βρίσκονται κιόλας πάνω απ' το μίσος και τον κίνδυνο
και το θαυμασμό
και τον χρόνο ― αδερφωμένοι ξαφνικά
μες στην παμμέγιστη αρετή της Tέχνης.

Κι αν έφυγε η νιότη σου
που θλίβεσαι για δαύτη,
ως για πουλί που πέταξε
μ'άλλα μαζί πουλιά,
περσότερο από μια 'νοιξη
τον έρωτα μου ανάφτει
του χεινοπώρου τ' άγγιγμα
στα ωραία σου μαλλιά.

Και μάθε το,
τις μελιχρές λαμπράδες του Δεκέμβρη
και τις φεγγαροσκέπαστες του Γενναριού ομορφιές
μήτε στις τρέλλες τ'Απριλιού
κανένας θα τις εύρει
μήτε και στις μονότονες του Μάη καλοκαιριές.

Αλήθεια είναι,
ο αφρός των κυμάτων που ελεύθερα γίνεται.
Το δάσος το πρωινό με
τις υγρές στάλες και
τη μυρωδιά της
ζωντανής αγνότητας.

Αλήθεια είναι,
το γάργαρο νερό
το άπιαστο
απ' τις ανθρώπινες παλάμες

Αλήθεια είναι,
αυτό που δεν άγγιξε
ο νους του ανθρώπου.
Το απόκρυφο
που διαφύλαξε το
μυστικό του.

η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

καλοκαίρι

καρεκλάκια, πετονιές μέσ’ το πανέρι

μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

καλοκαίρι

πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι

καλοκαίρι

με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει

την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι

την κοψιά μιας προτομής μέσ’ το παρτέρι

καλοκαίρι

μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι

με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι

καλοκαίρι

καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει

στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι

καλοκαίρι

με τον κούκο μέσ’ τα πεύκα και στ’ αμπέλι

καλοκαίρι

στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι

με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι

με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι

καλοκαίρι

λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι

του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη

καλοκαίρι

με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη

τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι

καλοκαίρι

όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι

καλοκαίρι

με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι

φαλακροί μέσ’ τις σακούλες μας σαν γέροι

εκεινού με τ’ άσπρο κράνος που μας ξέρει

καλοκαίρι

μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι

στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη

αλλά εν τέλει

με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι

την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει

καλοκαίρι

στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει

καλοκαίρι

τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει

μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι

στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι

καλοκαίρι

μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει