- ΑΣ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

ΦΙΛΕ ma.gos (ΜΑΓΕ????) ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΕΣ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ.

ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΛΟΙΠΟΝ .... (ΠΑΡΑΜΥΘΙ ????? ΙΣΩΣ ΟΧΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ)

ΗΛΘΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ.
Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΙΣ ΑΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΜΠΑΘΕΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ...
Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ....
Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΙΣΗ ΤΩ ΘΕΙΩΝ ΝΟΜΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ...

Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΑΝΟΙΧΤΗ.....
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ...
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΔΥΣΚΟΛΟΣ....
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ
..................

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

## ΕΣΩ ΕΤΟΙΜΟΣ... ##
## GATHER YE ROSEBUDS WHILW YE MAY, OLD TIME IS STILL A FLYING.AND THIS SAME FLOWER THAT SMILES TODAY, TOMORROW WILL BE DYING. ##

ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟ ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΚΑΚΟ ..
ΤΟ ΚΑΚΟ ΤΟ ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΚΑΛΟ....

ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΝ ΕΙΠΑΝ ΑΔΙΚΙΑ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΟΣΚΗΝΙΣΑΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ......

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ...
ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΙΚΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΥΣ.....

......................................

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΙΣΑ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ.ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ.Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΙΣΑ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ.

ΠΑΝΤΟΥ ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΑΚΙΑ.ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΠΙΘΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ.
ΤΟ ΚΑΛΟ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ,ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ.

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΙΔΩΣ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ.

Ο ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΠΑΝΤΟΥ.

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΙΑ ΜΑΚΡΙΝΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ.ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΝΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΣΒΗΣΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ.

ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ.ΜΠΟΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΜΥΡΙΣΕΙΣ.ΣΑΝ ΠΥΡΙΤΙΔΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΘΕΙΑΦΙ.
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ.ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ, Η ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ?

ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ?

ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ Η ΣΠΙΘΕΣ ΦΩΤΟΣ, ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΚΡΥΜΕΝΕΣ ΒΑΘΙΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ , ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΝ.
ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΜΗ, ΔΙΨΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΑΛΗΝΗ, ΤΗΝ ΚΑΛΟΣΥΝΗ, ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ...... ΔΙΨΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ... ΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΘΥ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ... ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΛΑΜΠΕΡΕΣ ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΣΠΙΘΕΣ...

ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ... ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΠΙΘΕΣ ΦΩΤΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Ή ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΘΑ ΤΙΣ ΠΝΙΞΕΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ;
ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΠΙΘΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ...
ΑΣ ΤΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ...
ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΜΑΘΟΥΜΕ.

(Πολύ ωραία ιδέα φίλε ma.gos να γράψουμε μια ιστορία όλοι μαζί)

"For the strength of the wolf is the pack
and the strength of the pack is the wolf"

ΟΙ ΛΙΓΕΣ ΦΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΣΒΗΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΕΖΟΥΝ ΜΕ ΦΟΒΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ....
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ.
ΟΛΟΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΙΝΑΙ "ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ" ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΜΙΣΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟ ΓΙΑΤΙ...
ΑΠΛΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΕΤΣΙ "ΠΡΕΠΕΙ"....
Ο ΛΟΓΟΣ ΕΧΑΘΕΙ... Η ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΛΛΑΞΑΝ.... Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΛΕΟΝ ΚΟΙΤΑ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΝΩ .....

.................

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

..."Τότε, μια φωνή βγαλμένη μέσα από τη γη, είπε:
- Τέλος ο κόσμος! Θε να'ναι σήμερα η στερνή του ώρα.
Εξολόθρευσε τον άνθρωπο στο χάος και μη δημιουργείς πια άλλους κόσμους.
- Οχι, όχι, είπε η δεύερη φωνή γεμίζοντας τους ουρανούς.

Οι άλλοι άνθρωποι παραπονέθηκαν για τις αδυναμίες και τα πάθη τους. Πρέπει να υπάρξει ένας δεύτερος κόσμος, ανώτερος, που θα'ναι δυνατός και δίχως πάθη. Οσο για την ψυχή του...

Τότε, η φωνή της γης βάλθηκε να γελά μ'ένα γέλιο εκρηκτικό, γεμίζοντας την άβυσσο με τη βαθιά περιφρόνησή της...
....................................................
Και πέρασαν πολλοί αιώνες.
Η γη κοιμόταν τον ύπνο του ληθάργου, ήχος κανένας πουθενά. Τα κύματα μονάχα του ωκεανού ακούγονταν, που έσπαζαν αφρίζοντας στα βράχια. Ηταν θεόρατα, τινάζονταν στον αέρα, στροβιλίζονταν κι η όχθη αναδεύονταν από τις δονήσεις τους σα νάταν μέσα στα χέρια ενός γίγαντα. Μια ψιλή, πλούσια βροχή σκοτείνιαζε το αμφίβολο φως της σελήνης, ο άνεμος τσάκιζε το δάσος, κι οι ουρανοί λύγιζαν στην πνοή του, σαν καλάμι κάτω από την αύρα της λίμνης.

Μέσα στον αέρα περιπλανιόταν ενας αλλόκοτος θόρυβος από δάκρυα και λυγμούς, θάλεγε κανείς το ψυχορράγημα ενός κόσμου.

Και μια φωνή μέσα από τη γη βγαλμένη είπε:
- Αρκετά! αρκετά! υπέφερα τόσον καιρό κι έσκυψα το κεφάλι. Αρκετά! Ελεος! Μη δημιουργήσεις άλλον κόσμο!

Και μια φωνή γλυκιά, καθάρια, μελωδική σαν φωνή αγγέλου, έπεσε πάνω στη γη και είπε.
- Οχι! όχι! δεν θα υπάρξει άλλος κόσμος στην αιωνιότητα!"

ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΒΟΥΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ...
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΗ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ...........

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ....
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥΣ ....
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΧΤΥΠΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ..

..................

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟ ΑΜΟΙΡΟ ΠΟΙΟΣ ΝΑ Τ'ΑΚΟΥΣΕΙ ?????????????
ΩΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ........
ΨΥΧΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ......
ΚΑΙ Η ΕΡΜΗ ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΓΩΜΕΝΗ....

Η ΣΙΩΠΗ ΤΡΙΓΥΡΝΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗ ΤΗΝ ΓΗ.

.................................

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

« Θελω να παω στο χωριο μου.»
Τα αχνισμενα τζαμια του λεωφορειου απο τις ζεστες ανασες των επιβατων δυσκολευαν την οραση μου. εβγαλα τα γυαλια της μυωπιας και τα σκουπισα με τη μεσα πλευρα της κοκινης ζακετας. Με την αναστροφη του χεριου μου καθαρισα το παραθυρο απο τους υδρατμους και ειδα τη θαλασσα σαν πελωριο φιδι που αφηνει το ιχνος του στις ακρογιαλιες. Ανοιγω τη τσαντα μου και βγαζω ενα απο τα κιτρινα χαπια. Ενα κοκκινο το μεσημερι και ενα μπλε το βραδυ. Σημερα ομως δεν τηρησα την συνταγη που μου εδωσε ο κουμπαρος γιατρος μου. Πηρα το κοκκινο χαπι το πρωι. Μια μεγαλη στροφη δεξια. Το λεωφορειο περνει μεγαλη κλιση και γατζωνομαι απο το καθισμα μου. αριστερα μου στις θεσσεις 33 και 34 ενα κοριτσακι με κοιταζει με περιεργεια. Μου θυμισε προς στιγμην την αδερφη μου με τις ξανθες μπουκλες και τα γαλαζια να εξεταζουν απο τα νυχια μεχρι τις κορυφες των μαλλιων τους τους περαστικους στο καφενειο του κυριου Κωστα. Σταματησαμε και οι πορτες των αποσκευων ανοιξαν προς τα επανω. Πηρα τη βαλιτσα, μια μικρη μαυρη που ισα-ισα χωρουσε δυο τρια ρουχαλακια. Σφυριξα σε ενα ταξι και κατευθηνθηκαμε στο νεκροταφειο του χωριου. Η μητερα μου και ο πατερας μου διπλα διπλα για να θυμιζουν σε ολους μας την αγαπη τους. Δυο βηματα πιο περα η αδερφη μου κοιμοταν και ενα βαζο με μαραμενες κιτρινες ορχιδεες την σκεπαζαν. Εκανα μια στροφη και εφτασα στο ιερο της εκκλησιας. Ειμουν μονη μου και η μυρωδια καμμενων κεριων και λιβανιου ηταν πιο εντονη αυτη τη φορα. Αφησα τη τσαντα μου κατω και γονατισα. Οχλαγωγια και κοσμος πολυς μπηκε μεσα. Ολοι τους με τα κυριακατικα καθαρα τους ρουχα. Ενα κοριτσακι με πλησιασε και μου προσφερε ενα κιτρινο λουλουδι. Ηταν μια ορχιδεα. Γυρισα και ειδα τις ξανθες τις μπουκλες να ανεμιζουν στον αερα ενω χανοταν μεσα στο πληθος. Ενα δακρυ ετρεξε απο το μαγουλο μου και τρυπησε το χοντρο μωσαικο. Σε εκεινο το σημειο μεγαλωσε μια λεμονια που σκεπασε ολους τους ανθρωπους που ζητουσαν συγχωρεση. Αν προσεξεις καλα θα δεις τηυν κουνια στο μεγαλο κλαδι και το κοριτσακι με τις ορχιδεες να πηγαινει περα δωθε.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ Θ. ΜΑΓΟΣ
21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2003

## WE ALL TAKE TURNS, I'LL GET MINE TOO - THE PIXIES ##

H EΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΜΙΑ ΑΡΧΗΣ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ......
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ......

ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΜΑ ΓΙΝΕΙ .....
ΟΙ ΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΛΕΦΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ....
ΟΙ ΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΘΟΛΕΣ .......

ΚΑΠΟΙΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΕΝΑ ΔΙΕΞΟΔΟ .......
ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ........

ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΠΟΡΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΜΑ ΥΠΑΡΞΗ ....
ΜΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ....

.........................

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence.

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one dare
Disturb the sound of silence.

"Fools" said I, "You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the sign said, "The words of the prophets
are written on the subway walls
And tenement halls."
And whisper'd in the sounds of silence.

ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΟΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ)....
ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΤΣΙ ....
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ .......
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΙΩΠΗΛΑ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ
ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΜΩΣ ΛΕΞΗ....

Η ΓΛΩΣΣΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ....
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ....
ΑΛΛΑ Ο ΣΠΟΡΟΣ ΕΧΕΙ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ......

.....................................

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**

Ξερεις ο Οιστρος μπορει να ειναι μεσα μας ..
Αλλα θελουμε και το εναυσμα για να αναδυθειιι!!!

amalia.. με αγγιξε αυτο που μας ¨παραθεσες¨...

Ας γραψουμε ιστορια..
Μια ιστορια ανεξιτηλη στο χρονο..

Δε μας ξερουν …οσοι νομιζουν
δεν ειμαστε μονο σαρκα και οστα-
περαστικοι ταξιδιωτες
πανω στο διαστημοπλοιο της γης που μας γεννησαν.
Ειμαστε Πνευμα
Αιωνιο,
Αφθαρτο,
Απεριοριστο απο χωρο και χρονο
και οταν η διαμονη μας εδω τελειωσει
οταν οι ρολοι μας εκπληρωθουν,
οι στοχοι μας πραγματοποιηθουν
θα αφησουμε αυτη τη διαστημικη στολη
που τη λεμε "σωμα'
και θα προχωρησουμε σε αλλους χωρους ,ρολους, στοχους
μεσα στην αιωνια ζωη του οικου του Πατερα μας.
Καθως θα θυμομαστε τις ζωες που εχουμε ζησει
τους κοσμους που εχουμε δει
τους δρομους που εχουμε περπατησει
για να βρεθουμε,επιτελους,
Ενα με το Θεο! την Απολυτη Αγαπη
Ενα με τους συνταξιδιωτες μας..

Φίλε Ma.ge,ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΟΥ,τι νομίζεις πως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΟ ΓΙΑ ΝΑ "ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ";;;;

ΑΝΑΛΥΩΝ

Ολοι ψάχνουμε την αλήθεια , εχοντας ενα αντίγραφο της, μέσα στην ψυχή
και το νού μας. ΕΙΝΑΙ σαν ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ PUZZLE που ο καθένας μας έχει και απο ένα κομμάτι.
Αν δεν δώσει ο καθένας μας το δικό του κομμάτι το PUZZLE δεν πρόκειται να τελειώσει.

Παρακινήστε το διπλανό σας να θυμηθεί που εχει αφήσει το κομμάτι του,
βοηθήστε τον να ψάξει να το βρεί στην ανάγκη, και μετά και οι 2 μαζί
ψάξτε για τα κομμάτια των αλλων διπλανών σας. Οπου βρεθούμε και όπου
σταθούμε υπάρχει πάντα αφορμή. Στο χώρο δουλειάς, στη καφετέρια, στις διακοπές, στο σπίτι, στο internet.

Καποτε θα γίνουμε μια ΧΙΟΝΟΣΤΟΙΒΑΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ που ολοι θα απορούν πως και απο πού ξεκίνησε. ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ θα ξερουμε. ΜΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΗ ΛΗΘΗ να
παραγκωνίζει την Α-ΛΗΘ-ΕΙΑ.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΛΕΙΣΤΗ ΟΜΑΔΑ , ειμαστε ελεύθερα πνεύματα με κοινή αφετηρία και κοινό ΤΕΛΟΣ-στόχο, ελπίζω ΑΡΙΣΤΟ-ΤΕΛΙΚΟ.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ: H ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ που
προσδίδει πλούτο στο PUZZLE μας.

Το Παραμύθι μπορεί να συνεχιστεί κάπως έτσι:

"Είμαστε ολοι σε ενα βαθύ πηγάδι. Αλλοι κατάφεραν να βγούν έξω μα έχουν ακόμα πολύ δρόμο μέχρι τα αστέρια. Πρέπει να βρουν και να ανέβουν την σκάλα (Η - διπλή έλικα). Ειναι θετικό ομως οτι κοιτάμε
ψηλά στο άνοιγμα του πηγαδιού και δεν σκύβουμε το κεφάλι στο σκοτεινό
πάτο. Σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και μέσα απο το άνοιγμα του πηγαδιού
βλέπουμε τα άστρα , κάπου εκεί ειναι και το πραγματικό μας σπίτι.
Πρέπει πρώτα ομως να βγούμε απο το πηγάδι. ΕΝΑ-ΕΝΑ τα βήματα.
Φωνάζουμε δυνατά και οι τοιχοι αντηχούν την προαιώνια κραυγή μας.
Κάποια στιγμή ενας περαστικός περνά δίπλα απο το πηγάδι. Ακούει την
κραυγή μας και σκύβει στο σκοτεινο ανοιγμα...μας βλέπει καθαρά...
ΕΜΕΙΣ δεν μπορούμε να τον δούμε καθαρά γιατι ειναι το φώς απο το άνοιγμα που μας τυφλώνει..ΑΠΛΩΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ το ΧΕΡΙ ΜΑΣ και αν δεν φτάνει, σκαρφαλώνουμε στο τοίχο με νύχια και δόντια και πασχίζουμε
να αγγίξουμε το χερι που μας απλώνεται απο το ανοιγμα. Κάποτε τα
καταφέρνουμε...και βγαίνουμε απο το πηγάδι...ΜΑ ΑΚΟΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΚΑΛΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ.......... "