- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ Vol. - 2 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
κοροΐδο που επιάστηκα
και πήρα μία μπεμπέκα
μαγκιόρα για γυναίκα
Στο γάμο μάγκα να 'σουνα
Να 'βλεπες τι 'χε γίνει
σαν να 'μουνα υπόδικος
και περιμένω δίκη.
Και βγήκε η απόφαση
πως είμαι παντρεμένος
να κουβαλώ καθημερνώς
σαν γάιδαρος στρωμένος.
Επήρα την γυναίκα μου
παίρνω το μπουγιουρντί μου
τα σέα μου τα μέα μου
και βούρ για το τσαρδί μου.
Την άλλη μέρα ξύπνησα
τότε να δεις μεράκια
αφού δεν είχαμε ψηλή
αυτή ήθελε χαδάκια.
Να φύγω και να κουνηθώ
δεν μ' άφηνε απ' το σπίτι
κι ένα χαλκά από σίδηρο
μου πέρασε στη μύτη.
Συνθέτης/Στιχουργός ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΜΑΡΚΟΣ
Κούρμη Μαρίκα
Μουσική/Στίχοι: Μάστορας Στάθης/Πρινέας Γιάννης
Παληά Ελληνικά Τραγούδια - Οπερέττες
.
.
.
Charleston
Έτος: 1930
Από την οπερέττα Η Ριρίκα μας.
Αφιερώνεται στην εκλεκτή καλλιτέχιδα κα Μαρίκα Κούρμη (Πρώτη Ριρίκα)
.
.
Της Ριρίκας το τραγούδι το ονομαστό,
είναι ξακουστό και πολύ γνωστό
στη σκηνή το τραγουδάω με σουξέ και bis
έλα να με δεις θα ευχαριστηθείς
.
.
Στο πάλκο σαν προβάλλω, έχω σουξέ μεγάλο
Λουλούδια μου πετάνε, με πόθο με κοιτάνε
Το μάτι μου σφαλάνε κι όλο μου τραγουδούν:
.
.
Ριρή, Ριρή, Ριρίκα
εσύ ' σαι πράμα παιδί μου γερό
Αχ όποιος νοιώσει το φιλιού σου λίγη γλύκα
Θα το θυμάται Ριρίκα για καιρό
Αχ όποιος νοιώσει το φιλιού σου λίγη γλύκα
Θα το θυμάται Ριρίκα για καιρό
.
.
Η Ριρίκα ξελογιάζει κάθε γνωστικό λένε θηλυκό
Μπρος σ' αυτήνε μούντζες να 'χει κι η Μαρή Σουαζύ
όλοι σαν χαζοί μου το λεν μαζί
.
.
Μα η προσοχή της όλη είναι στο πορτοφόλι
Ποδάρι σκέρτσο νάζι καθένας το θαυμάζει
με πόθο την κοιτάζει κι όλο της τραγουδεί
.
.
Ριρή, Ριρή, Ριρίκα
εσύ ' σαι πράμα παιδί μου γερό
Αχ όποιος νοιώσει το φιλιού σου λίγη γλύκα
Θα το θυμάται Ριρίκα για καιρό
Αχ όποιος νοιώσει το φιλιού σου λίγη γλύκα
Θα το θυμάται Ριρίκα για καιρό
Galadriel
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Ματιάμπα Ησαΐας
Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά
και στα όνειρά μου μέσα τρέχω να σε βρω
συνέχεια χάνεσαι σαν ξωτικό
κι εγώ να σε προφτάσω δεν μπορώ
Μα ξαφνικά σε νιώθω δίπλα μου ξανά
όλα αλλάζουν όλα, μοιάζουν γιορτινά
Είμαι καλά και σ' αγαπώ
απόψε άνοιξα πανιά και έχω μαζί μου τον καιρό
Είμαι καλά και σ' αγαπώ
με την δική σου μυρωδιά
τρέχω στους δρόμους τραγουδώ
Είμαι καλά, είμαι καλά
Κοιτάζω γύρω μου συχνά
μήπως και τα δικά σου ίχνη ξαναβρώ
ένα κουβάρι γίναν όλα
και εγώ να βρω την άκρη δεν μπορώ
για τον "καμβά"....
Galadriel 
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Tower
She has met the stranger inside
Looking in the mirror
She saw the face behind
And how can she forgen
When it's staring in her face
She can't remember where it went wrong
Staring in the mirror
It's the face on the wall
Screaming for these questions
But she already knew it all
The silence marks the time
What's happening?¶
Don't know
And walked away
And walked away
A silence for the storm
I lost your face in the crowd
I thought that's what you wanted
But the fear keeps me screaming
She apologised for her abuse
She believes her body is only for use
Locked up in a tower
Broken glass inside
She's pressing her lips on the wall
She screams out
But no one wants to hear
But no one wants to hear
She's a stranger to herself
She's a stranger to herself
http://www.marceldejong.com/Asrai.htm 
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Edited by - manos on 11/03/2005 20:33:27
Όλα συμβαίνουν στο μυαλό μας
γι’ αυτό και τ’ αδιέξοδό μας
είν’ η ανίατη αρρώστια ν’ αγαπάς
Που δίνεις δίχως να χορταίνεις
και ούτε ευχαριστώ να παίρνεις
και που ερείπιο στο τέλος καταντάς
Σε θέλω μ’ όλο μου το αίμα
που ζουν τα πάθη τα κρυμμένα
και δεν τα λες γιατί κι η γλώσσα θα καεί
Κι όσα ντρεπόμαστε να πούμε
μες στη σιωπή θα νοσταλγούμε
και λες πως ζούμε μια κρυφή διπλή ζωή
Όλα μιλούν στο πρόσωπό μας
γι’ αυτό φοβάται ο εαυτός μας
να ομολογήσει την αγάπη φανερά
Γι’ αυτό κι η αγάπη αρρωσταίνει
κι είν’ η καρδιά μας διψασμένη
που δεν μοιράζεται με κάποιον τη χαρά
Όλα συμβαίνουν στο μυαλό μας ~ Χρήστος Νικολόπουλος & Κώστας Μακεδόνας & Γλυκερία
The She Mantis... Im here... but where are you...
Έξω απ' το παράθυρο κοιτώ τα μέρη που μεγάλωσα
Φεύγουμε καρδιά μου τ' αποφάσισα
Σε σένα αφήνομαι κι απομακρύνομαι
θα πάω όπου με πας φτάνει να μ' αγαπάς
Πήρα τις καλύτερες στιγμές και μια βαλίτσα όνειρα
Την αγάπη που μου έταξες και δυο ρούχα πρόχειρα
Φεύγουμε καρδιά μου τ' αποφάσισα
Σε σένα αφήνομαι κι απομακρύνομαι
Θα πάω όπου με πας φτάνει να μ' αγαπάς
Σε σένα αφήνομαι ~ Δέσποινα Βανδή
The She Mantis...
να κατέβουν οι αγγέλοι, να χορέψουν τσιφτετέλι
Κι αν μερακλωθείς πολύ, και σ’ αρέσει το βιολί
με βιολί, σαντουροβιόλι, θα χορέψουν οι διαβόλοι
με βιολί, σαντουροβιόλι, θα χορέψουν οι διαβόλοι
Στου Θωμά το μαγαζί θα φτιαχτούμε όλοι μαζί
Μα στο νόημα για να μπεις, θα σου εξηγήσει ο Μπάμπης
Του Γιωργάκη η δοξαριά θα σου πάρει τη μιλιά
κι η Μαρίκα με το ντέφι θα γελάει και θα σου γνέφει
Κι αν μερακλωθείς πολύ, και σ’ αρέσει το βιολί
με βιολί, σαντουροβιόλι, θα χορέψουν οι διαβόλοι
με βιολί, σαντουροβιόλι, θα χορέψουν οι διαβόλοι
Συνθέτης ΞΑΡΧΑΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
Στιχουργός ΦΕΡΡΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
Χειμερινοί Κολυμβητές
Ο δρόμος που γλιστράει μες τους λόφους
είναι φορτωμένος με ναπάλμ
Στο ποδήλατο πηδώντας θα χαθείς
ψάχνοντας για μια άκρη
Όταν σου φωνάζουν να σταθείς
βγαίνει για καλά η ψυχή στα χείλη
Σε προσμένουν πτώματα σειρά
και ένας αρχιφύλακας ρε εκεί
Όπου κι αν τραβήξεις θα βρεθεί
κάτι να σε βγάλει απ’ το δρόμο
Το καράβι απλώνει τα πανιά
Μα η άγκυρα γερά στον ώμο
Ταξιδιάρικα πουλιά τα’ αγέρα
πότες θα μας πάρετε και μας
Πέρα στου Αιγαίου τα νησιά
στου πελάγου τις ατέλειωτες αμμούδες
Ο δρόμος που γλιστράει μες τους λόφους
είναι φορτωμένος με ναπάλμ
Στο ποδήλατο πηδώντας θα χαθείς
ψάχνοντας για μια άκρη...
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Ένα πουλί που ακροβατεί στα παταράτσα
Γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα
Που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές
Παντιέρα κίτρινη σινιάλο του νερού
Φούντο τις δυο και πρίμα βρέξε το πινέλο
Τα δυο φανάρια της νυκτός και ο Pissanello
Ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού
Το καραντί... Το καραντί θα μας μπατάρει
Σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
Από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
Κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει
Όρτινα δίνει ο παπαγάλος στον ιστό
Όπως και τότε απ’ του Κολόμβου την κουκέτα
Χρόνια προσμένω να τυλίξεις τη μπαρκέτα
Χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ
Φωτιές ανάβουνε στην άμμο ιθαγενείς
Κι άχος μας παίρνει καθώς παίζουν τα όργανα τους
Της θάλασσας κατανικώντας τους θανάτους
Στην ανεμόσκαλα σε θέλω να φανείς
Φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά στο στόμα φύκια
Έτσι ως κοιμήθηκες για πάντα στα βαθιά
κατάστιχτη, πελεκημένη από σπαθιά
Διπλά φορώντας των Ίνκας τα σκουλαρίκια
Το καραντί... Το καραντί θα μας μπατάρει
Σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
Από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
Κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει
-Καββαδίας Νίκος-
Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο, αλγερινό
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν
Πούθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα
Ποιάν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα
Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί
Οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη, στη Φοινίκη
Πούθ’ έρχεσαι...
Σκουριά πυρρόχρωμη στις μίνες του Σινά
οι κάβες της Γερακινής και το Στρατώνι
Το επίχρισμα, η άγια σκουριά που μάς γεννά
μάς τρέφει, τρέφεται από μάς και μάς σκοτώνει
Πούθ’ έρχεσαι...
-Καββαδίας Νίκος-
Επέστρεφε
Στίχοι: Κωνσταντίνος Καβάφης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνευτές: Κώστας Θωμαϊδης
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με
Αγαπημένη αίσθησις
Επέστρεφε και παίρνε με.
Όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη
Κι επιθυμιά παλιά ξαναπερνά στο αίμα,
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται
Κι αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη νύχτα,
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται
And he sank to his knees,coughing blood
As he screamed for his mother
And I tell by his, side,
And that's how we died,
Clinging like kids to each other,
And I lay in the mud
And the guts and the blood,
And I wept as his body grew colder,
And I called for my mother
And she never came.........
There's nobody remembers our names
1916
Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line
i saw your heart as it overtook me
we tried so hard to understand and reason
but in that one moment i gave my heart away
that perfect breath where my mind lay beside me
and all i knew was what had overtaken me
with no explanation i am comforted by inability to understand
when i wake from this dream will you still be here
will your smile still open my heart and leave me transparent
Forever
AS I LAY DYING
Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line
Αδελφοί Κατσιμίχα/Καββαδίας Νίκος
.
.
.
Μέσ' το κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις
ότι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς
δεν τόλμησες
κι ότι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδε να βγαίνει αληθινό
.
.
Όλα είν' εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες το κλειστό δωμάτιο
όλα ή τίποτα
Αγάλματα Θεών λησμονημένων
και της Ελένης το πουκάμισο
Όλα είν’ εκεί και άλλα πολλά
πού κάποτε φαντάστηκες
.
.
Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή
τα βήματα της θλίψης του της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών, των χωρισμών
.
.
Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
σινιάλα από φάρους πού σβήστηκαν
και μαγικά τοτέμ απ' άγνωστες φυλές
εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
θάνατοι και φωτιές και αόρατη ομορφιά
.
.
Μες το κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις
αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις
Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας αρκεί να πας
ολάνοιχτος γυρεύοντας τα,
γυρεύοντας τα...
Galadriel of Galadhrim
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
The Logical Song
Supertramp
When I was young, it seemed that life was so wonderful,
A miracle, oh it was beautiful, magical.
And all the birds in the trees, well they’d be singing so happily,
Joyfully, playfully watching me.
But then they send me away to teach me how to be sensible,
Logical, responsible, practical.
And they showed me a world where I could be so dependable,
Clinical, intellectual, cynical.
There are times when all the world’s asleep,
The questions run too deep
For such a simple man.
Won’t you please, please tell me what we’ve learned
I know it sounds absurd
But please tell me who I am.
Now watch what you say or they’ll be calling you a radical,
Liberal, fanatical, criminal.
Won’t you sign up your name, we’d like to feel you’re
Acceptable, respecable, presentable, a vegtable!
At night, when all the world’s asleep,
The questions run so deep
For such a simple man.
Won’t you please, please tell me what we’ve learned
I know it sounds absurd
But please tell me who I am.
G.
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Music by Leonard Bernstein,
lyrics by Stephen Sondheim
Could be!
Who knows?
There's something due any day;
I will know right away,
Soon as it shows.
It may come cannonballing down through the sky,
Gleam in its eye,
Bright as a rose!
Who knows?
It's only just out of reach,
Down the block, on a beach,
Under a tree.
I got a feeling there's a miracle due,
Gonna come true,
Coming to me!
Could it be? Yes, it could.
Something's coming, something good,
If I can wait!
Something's coming, I don't know what it is,
But it is
Gonna be great!
With a click, with a shock,
Phone'll jingle, door'll knock,
Open the latch!
Something's coming, don't know when, but it's soon;
Catch the moon,
One-handed catch!
Around the corner,
Or whistling down the river,
Come on, deliver
To me!
Will it be? Yes, it will.
Maybe just by holding still,
It'll be there!
Come on, something, come on in, don't be shy,
Meet a guy,
Pull up a chair!
The air is humming,
And something great is coming!
Who knows?
It's only just out of reach,
Down the block, on a beach,
Maybe tonight . . .
something is coming
Galadriel
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Άγγελος εξάγγελος μάς ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
Δεν ήξερε καθόλου, μα καθόλου να μιλά
και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει
Τα νέα που μάς έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
κι ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
Γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας
Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ’ την αγορά
κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα
Μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά
και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα
Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
Ώσπου κάποιο βραδάκι, τι τού ’ρθε ξαφνικά
κι άρχισε να φωνάζει με μανία
Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά
Η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
Τα νέα που σάς έφερα, σάς χάιδεψαν τ’ αυτιά
μ’ απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια
Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
και τού ’παμε να φύγει μουδιασμένα
Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μη μάς πει κανένα
-Διονύσης Σαββόπουλος-
Edited by - Gothic on 17/03/2005 22:25:49
πεινάω και κατουριέμαι...
Ποιανού είναι???
John Fystikis...
When you're weary, feeling small,
When tears are in your eyes, I will dry them all;
I'm on your side. When times get rough
And friends just can't be found,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.
When you're down and out,
When you're on the street,
When evening falls so hard
I will comfort you.
I'll take your part.
When darkness comes
And pains is all around,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.
Sail on silvergirl,
Sail on by.
Your time has come to shine.
All your dreams are on their way.
See how they shine.
If you need a friend
I'm sailing right behind.
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind.
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind.
Bridge Over Troubled Water ~ Paul Simon
The She Mantis... all that is said are bounding for me...
Edited by - Mantis on 18/03/2005 19:42:01
Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence.
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one dare
Disturb the sound of silence.
"Fools" said I, "You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence
And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the sign said, "The words of the prophets
are written on the subway walls
And tenement halls."
And whisper'd in the sounds of silence.
The Sound of Silence ~ Paul Simon
The She Mantis...