- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Και...
Μια σταγόνα

Ερμαν Εσσε

Ήταν αίσχος το πως κορόιδευε η ζωή, ήταν να κλαις και να γελάς! Ή ζόυσες και άφηνες τις αισθήσεις σου να παίζουν και να χορταίνουν στο στήθος της πανάρχαιας Μητέρας-Εύας - αυτο παρείχε βεβαίως αρκετή ηδονή, όχι όμως και προστασία από την παροδικότητα· τότε ήσουν σαν ένα μανιτάρι στο δάσος που λάμπει σήμερα χρώματα και άυριο έχει σαπίσει. Ή αντιστέκεσαι και κλείνεσαι σ'ένα εργαστήρι και προσπαθείς να φτιάξεις ένα μνημείο για την περαστική ζωή - τότε έπρεπε να απαρνηθείς την ζωή, τότε ήσουν μόνο ένα εργαστήρι, τότε υπηρετούσες βέβαια την αθανασία, αλλά μαραινόσουν και έχανες την ελευθερία, την πληθώρα και την χαρά της ζωής. Αυτό είχε πάθει και ο αρχιτεχνίτης Νίκλαους.
Αχ, και όλη τούτη η ζωή δεν ήταν διχασμένη από αυτό το ξερό είτε-είτε! Να δημιουργείς χωρίς να είναι η ζωή το αντίτιμο! Να ζεις χωρίς εντούτοις να παραιτείσαι από την ομορφιά της δημιουργίας! Δεν είναι τούτο δυνατό;
Ίσως υπήρχαν άνθρωποι για τους οποίους ήταν δυνατό, υπήρχαν άραγε σύζυγοι και οικογενειάρχες που δεν χάνανε σαν συνέπεια της συζυγικής πίστης την απόλαυση των αισθήσεων; Υπήρχαν άραγε νοικοκύρηδες οι καρδιές των οποίων δεν στέρευαν από έλλειψη ελευθερίας και κινδύνου; Ίσως. Μέχρι τώρα δεν είχε δει κανέναν.
Είχε την εντύπωση πως κάθε ύπαρξη βασιζόταν στην δυάδα, στις αντιθέσεις· ήσουν ή γυναίκα ή άνδρας, ή περιπλανώμενος ή μικροαστός, ή εγκεφαλικός ή αισθησιακός - πουθενά δεν βιωνόταν συγχρόνως η εισπνοή με την εκπνοή, η γυναικεία υπόσταση, με την ανδρική ελευθερία και τάξη, ορμές και πνεύμα, πάντα έπρεπε να πληρώνεις το ένα με την απώλεια του άλλου και πάντα έπρεπε να πληρώνεις ήταν το ένα τόσο σημαντικό και ποθητό όσο και το άλλο! Σ'αυτό ήταν ίσως πιο εύκολο για τις γυναίκες. Σ' εκείνες το είχε ρυθμίσει η φύση, έτσι, που η ηδονή καρποφορούσε μόνη της και από την ερωτική ευτυχία γεννιόταν το παιδί. Στον άνδρα υπήρχε αντί τούτης της απλής γονιμότητας η παντοτινή λαχτάρα. Ήταν άραγε ο Θεός που τα είχε δημιουργήει όλα κακός ή εχθρικός; Γελούσε με χαιρεκακία για την πλάση του; Όχι δεν μπορούσε να είναι κακός αφού είχε δημιουργήσει τα ελάφια και τα ζαρκάδια, τα πουλιά και τα ψάρια, το δάσος, τα λουλούδια και τις τέσσερες εποχές. Αλλά μία ρωγμή περνούσε την δημιουργία του, είτε επειδή ήταν αποτυχημένη είτε ατελής, είτε επειδή ο Θεός είχε ιδιαίτερο σκοπό για τούτο το κενό και τη λαχτάρα στην ανθρώπινη ύπαρξη, ίσως ήταν τούτο ο σπόρος του εχθρού, το προπατορικό αμάρτημα; Αλλά γιατί να ήταν τούτη η λαχτάρα και η ανεπάρκεια αμαρτία; Δεν προέρχονταν από εκείνη όλα τα ωραία και ιερά που είχε δημιουργήσει ο άνθρωπος και που τα επέστρεφε στο Θεό ως θυσία για να τον ευχαριστήσει;

υγ που πας και τα βρίσκεις τοσο ομορφα....χρονια αναρωτιέμαι....
Εξαρτάται από το τι ψάχνεις, που το ψάχνεις, γιατί το ψαχνεις και κυρίως ... για ποιόΝ το ψάχνεις

Φιλούρες πολλές

quote:

---

Να δημιουργείς χωρίς να είναι η ζωή το αντίτιμο! Να ζεις χωρίς εντούτοις να παραιτείσαι από την ομορφιά της δημιουργίας! Δεν είναι τούτο δυνατό

---

Φρεσκότατο!!
Συνοδεύεται με λευκό κρασί ξηρό δροσερό γύρω στου 11 βαμούς C...
κι ολίγον Barry White χαμηλοφώνος στο cd
υπό το φως δύο ματιών στο ημίφως του όπου..
άσχετο..

Φιλούρεςςςςςςςςς

Φυσάει τ’ αεράκι μ’ ανάλαφρη φόρα
και τες τριανταφυλλιές αργά σαλεύει·
στες καρδιές και στην πλάση βασιλεύει
ρόδινο σούρουπο, ώρα μυροφόρα.

Χρυσή θυμητικών ονείρων ώρα,
που η ψυχή τη γαλήνη προμαντεύει,
την αιώνια γαλήνη, και αγναντεύει
σα για στερνή φορά κάθε της γνώρα

αξέχαστη· ξανθές κρινοτραχήλες
αγάπες, γαλανά βασιλεμένα
μάτια ογρά και φιλιά και ανατριχίλες

και δάκρυα· πλάνα δώρα ζηλεμένα
της ζήσης, που αχνοσβηέται και τελειώνει
σαν το θαμπό γιουλί που ολοένα λυώνει.

Λορενζο Μαβίλης

Μια ωρα το ψάχνω...για χαρη σου...τέτοια ωρα ...χι χι
http://www.youtube.com/watch?v=C0Q6IqXgHVw&feature=related ιδου και ο ηχος και το φως , επειδή ετσι σχεδιάζεται η φαντασία οπως πρέπει...

quote:

---

Φρεσκότατο!!

---

Υπέροχο ....χρηζει υπογραφής απαραιτήτως ...
Καλό απόγευμα ........................

http://www.youtube.com/watch?v=AMWCogLu9k0&eurl=http%3A%2F%2Fasteri2008.pblogs.gr%2Ftags%2Fellines-syggrafeis-gr.html&feature=player_embedded

Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω:

Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι,

οσφραίνουμαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου.

Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου.

Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος,

στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος.

Τ΄ άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου,

οι Ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν

μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου,

τραγούδια και κλάματα γιομώνουν

τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου

και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα·

σβήνει το μυαλό μου,

κι όλα, ουρανός και γης, αφανίζουνται.

"Εγώ μονάχα υπάρχω!" φωνάζει ο νους.

"Μέσα στα κατώγια μου,

οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν,

υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο,

τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα.

"Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός,

χορεύουν, στροβιλίζουνται,

τα πρόσωπα κατρακυλούν σαν το νερό,

το χάος μουγκρίζει.

"Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία,

νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω.

Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ,

στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια,

ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους,

οικοδομώ την άβυσσο.

"Αργά, με αγώνα,

σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα που γεννώ,

τα ξεχωρίζω βολικά,

τα σμίγω με νόμους

και τα ζεύω στις βαριές πραχτικές μου ανάγκες.

"Βάνω τάξη στην αναρχία,

δίνω πρόσωπο, το πρόσωπο μου, στο χάος.

"Δεν ξέρω αν πίσω από τα φαινόμενα

ζει και σαλεύει μια μυστική, ανώτερη μου ουσία.

Κι ούτε ρωτώ· δε με νοιάζει.

Γεννοβολώ τα φαινόμενα,

ζωγραφίζω με πλήθια χρώματα φανταχτερά,

γιγάντιο ένα παραπέτασμα μπροστά από την άβυσσο.

Μη λες:

"Αναμέρισε το παραπέτασμα, να δω την εικόνα!"

Το παραπέτασμα, αυτό είναι η εικόνα.

(ΑΣΚΗΤΙΚΗ Καζατζάκης)

Υπέροχο ....χρηζει υπογραφής

Υπογεγραμμένο ευχαρίστως από μένα μα θάθελα εσύ να το
τιτλο-φορέσεις

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Τί οὖν ἄν, ἔφην, εἴη ὁ Ἔρως; θνητός;

Ἥκιστά γε.

Ἀλλὰ τί μήν;

Ὥσπερ τὰ πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ καὶ ἀθανάτου.

Τί οὖν, ὦ Διοτίμα;

Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ.

ΘΕΟ-ΣΗ
επειδή η αθωότητα ειναι μόνο συνειδητή.
Μακαρι να σου αρεσει

Το μαγικό φυλαχτό

Στο κρεβατάκι της κορούλας μου
έχω κρεμάσει κρυφά ένα φυλαχτάρι
και όλοι το βλεπουνε στραβά και το κοιτούν απορημένοι
είναι δυο λέξεις, τρεις φωνές
με λίγο θαλασσί σκοτάδι
την ώρα που σβήνεται το φως
απ΄ τα ματακια της τα μπλε
βγαίνει καημός, τρέμ΄ η ψυχή
δεν ξέρουμε αν θα ξημερώσει πάλι...

Κι είναι κακό να τη ρωτάς, είναι κακό να τη ζητάς, να ψάχνεις για ελπίδα, λέμε κρυφά χωρίς μιλιά. Αντίς γι ΄αυτή, το φυλαχτό.
Τι να σημαίνει άραγε, σαν τι δυνάμεις κρύβει; Αργά διαβάζουν οι φτωχοί, χωρίς να συλλαβίζουν:
"αναρωτιέμαι την κακολόγησε κανείς
την επιλήψιμη ελπίδα;
Kανείς. Eκτός από εκείνη
την παλαιών αρχών απελπισία".

Κική Δημουλά

Σ΄ευχαριστώ Κική,
ξερεις,
για κείνο το Φυλαχτάρι
το "επιλήψιμο".

Με αυτοσχέδια, άτεχνη αγάπη Π.

ΘΕΟ-ΣΗ

Μου αρέσει!!! νονά Ε.

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Καληνύχτα σου