- Η Κυρά του Δάσους - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
olympiosΝέο Μέλος
Λοιπόν η Κυρά του Δάσους δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας του Τόλκιν, αλλά μια πραγματικότητα. Είναι όντως η αρχόντισσα των δασών, αλλά σε μορφή πνεύματος...
Μου έχει συμβεί να νιώσω την παρουσία της, όταν πήγα να μείνω για ένα τριήμερο στο μαγευτικό χειμώνα-καλοκάίρι Πήλιο του νομού Μαγνησίας. Πιο συγκικριμένα, με φιλοξενούσε ένας φίλος μου στο χωριό του, την Τσαγκαράδα. Κάπου στη μέση της δεύτερης νύχτας μου εκεί, έγινε το ασυνήθιστο. Δύο ή τρεις ώρες μετά τα μεσάνυχτα, εγώ και ο φίλος μου έχουμε κλείσει το φως και συζητάμε για τα παράξενα του Πηλίου. Κένταυροι κτλ.
Μέσα στο παραδοσιακό διόροφο σπίτι είμαστε εμείς και η γιαγιά του στον κάτω όροφο. Ξαφνικά ακούγεται ένας παράξενος ήχος. Ένα τρανταχτό χτύπημα της πόρτας του δεύτερου ορόφου, όπου και βρισκόμαστε. Σαν να είναι ο αέρας που προσπαθεί να περάσει και να μείνει παντού. Όμως τώρα βρίσκει εμπόδιο.
Περιμένουμε. Τίποτα. Σηκώνεται ο φίλος μου και ανοίγει σιγά σιγά την πόρτα του δωματίου. Δε βλέπουμε τίποτα και η αγωνία πετάγεται στα ύψη. Φοβάμαι και του λέω να μου δηγηθεί κάθε τι παράξενο που γνωρίζει για το Πήλιο...
Μου λέει για την Κυρά του Δάσους. Όχι δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας του. Το έχω ακούσει και κάπου αλλού. Όταν ένας ξένος επισκέπτεται το σπίτι της Κυράς, αυτή στέλνει τα πνεύματά της να συλλάβουν τούτο τον ξένο και τον πηγαίνουν σ' αυτήν. Αν της αρέσει τον κρατάει, αλλιώς... Ανατρίχιασα. Είμαι ο ξένος και συνέβη αυτό. Και την ένιωσα...
Την άλλη μέρα ρωτάμε τη γιαγιά του αν είχε πάει πουθενά τα μεσάνυχτα και μας είπε όχι.
Δεν ήταν ανάγκη γιατί εγώ ήξερα πως μας είχε επισκεφτεί, αφού μόλις ξύπνησα είδα ένα χαρτί με το όνομά μου μαγκωμένο στη χαραμάδα της πόρτας. Ήταν γραφτό να μη με πάρει μαζί της ούε να με κάνει τίποτα.
Μου έχει συμβεί να νιώσω την παρουσία της, όταν πήγα να μείνω για ένα τριήμερο στο μαγευτικό χειμώνα-καλοκάίρι Πήλιο του νομού Μαγνησίας. Πιο συγκικριμένα, με φιλοξενούσε ένας φίλος μου στο χωριό του, την Τσαγκαράδα. Κάπου στη μέση της δεύτερης νύχτας μου εκεί, έγινε το ασυνήθιστο. Δύο ή τρεις ώρες μετά τα μεσάνυχτα, εγώ και ο φίλος μου έχουμε κλείσει το φως και συζητάμε για τα παράξενα του Πηλίου. Κένταυροι κτλ.
Μέσα στο παραδοσιακό διόροφο σπίτι είμαστε εμείς και η γιαγιά του στον κάτω όροφο. Ξαφνικά ακούγεται ένας παράξενος ήχος. Ένα τρανταχτό χτύπημα της πόρτας του δεύτερου ορόφου, όπου και βρισκόμαστε. Σαν να είναι ο αέρας που προσπαθεί να περάσει και να μείνει παντού. Όμως τώρα βρίσκει εμπόδιο.
Περιμένουμε. Τίποτα. Σηκώνεται ο φίλος μου και ανοίγει σιγά σιγά την πόρτα του δωματίου. Δε βλέπουμε τίποτα και η αγωνία πετάγεται στα ύψη. Φοβάμαι και του λέω να μου δηγηθεί κάθε τι παράξενο που γνωρίζει για το Πήλιο...
Μου λέει για την Κυρά του Δάσους. Όχι δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας του. Το έχω ακούσει και κάπου αλλού. Όταν ένας ξένος επισκέπτεται το σπίτι της Κυράς, αυτή στέλνει τα πνεύματά της να συλλάβουν τούτο τον ξένο και τον πηγαίνουν σ' αυτήν. Αν της αρέσει τον κρατάει, αλλιώς... Ανατρίχιασα. Είμαι ο ξένος και συνέβη αυτό. Και την ένιωσα...
Την άλλη μέρα ρωτάμε τη γιαγιά του αν είχε πάει πουθενά τα μεσάνυχτα και μας είπε όχι.
Δεν ήταν ανάγκη γιατί εγώ ήξερα πως μας είχε επισκεφτεί, αφού μόλις ξύπνησα είδα ένα χαρτί με το όνομά μου μαγκωμένο στη χαραμάδα της πόρτας. Ήταν γραφτό να μη με πάρει μαζί της ούε να με κάνει τίποτα.
Όλα αυτά συνέβησαν το καλοκαίρι του 2003. Δύο μέρες μετά απ' το συμβάν έμαθα άλλη μια παράξενη ιστορία από έναν άλλο φίλο μου για λεναν άνθρωπου με λευκά ρούχα που έγινε αντιληπτός ένα βράδυ στην Ασπροβάλτα...
Μπορεί όλα αυτά να ήταν μια καλοστημένη φάρσα, αλλά αν δεν ήταν...
asimas
bladerunnerΜέλος
Καλησπέρα σε όλους και όλες...
Ενδιαφέρουσα η ιστορία σου φίλε olympie.
Μόνο ένα δεν κατάλαβα..... Το ότι βρήκες ένα χαρτάκι με το όνομα σου (εκτός που από μόνο του είναι αρκετά ανατριχιαστικό) τί άλλο μπορεί να σημαίνει;;;
Και κάτι ακόμη.. Για τον άνθρωπο με τα λευκά ρούχα τί άκουσες;;;
-------------
ΤΟΛΜΗΣΤΕ!!!! ΣΕ ΟΛΑ!!!
-Αν χάσετε θα έχετε πάρει ένα ωραίο μάθημα.
-Αν νικήσετε θα έχετε την χαρά την νίκης (ίσως της πρωτοπορίας).
ΑΧΕΡΟΝΤΑΣΜέλος
Καλημέρα συναναζητητές της γνώσης και της αλήθειας.
Φίλε Ολύμπιε, ενδιαφέρον το περιστατικό που μας περιγράφεις. Θα ήθελα να παραθέσω κάτι παρόμοιο που έζησα ο ίσιος.
Το 1995 (αν θυμάμαι καλά), ήμουνα σε κάποιο μικρό χωριό υου Ολύμπου, με λίγους κατοίκους, λόγω του ότι ήταν χειμώνας. Ένα βραδάκι καθόμοιυν στο μοναδικό καφενείο του χωριού στο οποίο βρισκόντουσαν κάποιοι γέροντες που λέγανε διάφορα περιστατικά και ιστορίες από τη ζωή τους. Μια και ήμουνα ξένος στο χωριό τους, με καλέσανε στο τραπέζι τους για ένα ποτήρι κρασί. Αφού με ρώτησαν πως μου φαίνεται ο τόπος τους (το χωριό είναι πανέμορφο με ένα καταπληκτικό δάσος),συνέχισαν να λένε διάφορα. Κάποια στιγμή αναφέρθηκαν σε ένα θρύλο του χωριού τους.Μιλούσανε για κάποια γυναίκα που πριν πολλά πολλά χρόνια την είχαν σκοτώσει κι αυτή από τότε έβγαινε κατά καιρούς στο νεκροταφείο του χωριού ντυμένη στα λευκά.
Τελικά μετά από κάποια ώρα (χωρίς να έχω πιεί παρά δύο ποτήρια κρασί), έφυγα για το σπίτι. Δεν ξέρω αν είχα επηρεαστεί από τη συζήτηση, ή από τίποτα άλλο, μα όταν περνβούσα μπροστά από το νεκροταφείο, ΠΑΓΩΣΑ. Μια γυναίκα ήταν ντυμένη στα λευκά, μπροστά στην πύλη. Ένιωθα πως δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μετά από κάποια δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν αιώνες, έκανε μια κίνηση με το χέρι της σαν να μου έλεγε "μπορείς να πηγαίνεις". Τότε μπόρεσα να κινηθώ και την είδα να προχωρά προσ τα πίσω κοιτώντας με [άντα. ΜΕτά, απλά χάθηκε μέσα στο νεκροταφείο. Αυτό το περιστατικό δεν νομίζω πως θα χαθεί ποτέ από τη μνήμη μου.......
Φίλε Ολύμπιε, ενδιαφέρον το περιστατικό που μας περιγράφεις. Θα ήθελα να παραθέσω κάτι παρόμοιο που έζησα ο ίσιος.
Το 1995 (αν θυμάμαι καλά), ήμουνα σε κάποιο μικρό χωριό υου Ολύμπου, με λίγους κατοίκους, λόγω του ότι ήταν χειμώνας. Ένα βραδάκι καθόμοιυν στο μοναδικό καφενείο του χωριού στο οποίο βρισκόντουσαν κάποιοι γέροντες που λέγανε διάφορα περιστατικά και ιστορίες από τη ζωή τους. Μια και ήμουνα ξένος στο χωριό τους, με καλέσανε στο τραπέζι τους για ένα ποτήρι κρασί. Αφού με ρώτησαν πως μου φαίνεται ο τόπος τους (το χωριό είναι πανέμορφο με ένα καταπληκτικό δάσος),συνέχισαν να λένε διάφορα. Κάποια στιγμή αναφέρθηκαν σε ένα θρύλο του χωριού τους.Μιλούσανε για κάποια γυναίκα που πριν πολλά πολλά χρόνια την είχαν σκοτώσει κι αυτή από τότε έβγαινε κατά καιρούς στο νεκροταφείο του χωριού ντυμένη στα λευκά.
Τελικά μετά από κάποια ώρα (χωρίς να έχω πιεί παρά δύο ποτήρια κρασί), έφυγα για το σπίτι. Δεν ξέρω αν είχα επηρεαστεί από τη συζήτηση, ή από τίποτα άλλο, μα όταν περνβούσα μπροστά από το νεκροταφείο, ΠΑΓΩΣΑ. Μια γυναίκα ήταν ντυμένη στα λευκά, μπροστά στην πύλη. Ένιωθα πως δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μετά από κάποια δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν αιώνες, έκανε μια κίνηση με το χέρι της σαν να μου έλεγε "μπορείς να πηγαίνεις". Τότε μπόρεσα να κινηθώ και την είδα να προχωρά προσ τα πίσω κοιτώντας με [άντα. ΜΕτά, απλά χάθηκε μέσα στο νεκροταφείο. Αυτό το περιστατικό δεν νομίζω πως θα χαθεί ποτέ από τη μνήμη μου.......
Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΨΥΧΟΜΑΧΕΙ ΚΙ Η ΓΗ ΤΟΝ ΕΤΡΟΜΑΖΕΙ,
ΚΙ Η ΠΛΑΚΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΕΣΚΕΠΑΣΕΙ.......
cobraΝέο Μέλος
ΦΙΛΕ ΑΧΕΡΟΝΤΑ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΧΕΣ ΠΙΕΙ ΑΡΚΕΤΟ ΚΡΑΣΙ ΠΑΝΤΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΖΗΤΑΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΨΙΧΟΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ
ΣΟΥ.
ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΨΙΧΟΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ
ΣΟΥ.
olympiosΝέο Μέλος
Το χαρτάκι φίλε bladerunner μπορεί να ήταν το ξεχασμένο αποτέλεσμα της πλάκας ή αυτό που έμεινε από την παρουσία της Κυράς του Δάσους. Αν όμως ήταν πλάκα, πώς εξηγείται το χτύπημα της πόρτας. Έξω νηνεμία και κανένας άλλος στο σπίτι, εκτός από εμένα το φίλο μου και τη γιαγιά του, σε μια περιοχή που το ένα σπίτι απέχει χιλιόμετρα το ένα απ' τ' άλλο. Είναι παράξενο. Πάντως μη φανταστείς κανα χαρτί τετραδίου γραμμένο με στυλό. Όχι. Ήταν ένα καφετί φύλο και πάνω έγραφε το όνομά μου χωρίς το επίθετο. Επίσης το χαρτάκι ήταν μικρό και καταλάθως το είδα.
Αλλά μόλις το είδα κατατρόμαξα...
Αλλά μόλις το είδα κατατρόμαξα...
asimas
olympiosΝέο Μέλος
Όσο για τον άνθρωπο με λευκά ρούχα, αυτή είναι μια άλλη ιστορία το ίδιο τρομακτική.
Ασπροβάλτα και ένας φίλος μου γυρνάει από το club στην παραλία. Καλοκαίρι του 2003. Μένει μακριά και γυρνάει μαζί με έναν άλλον γνωστό του.
Τότε κάπου στην άκρη ενός δρόμου, δίπλα σε ένα δέντρο, βλέπει το παράξενο. Έναν ψηλό άντρα με λευκά ρούχα να κάθεται και να περιμένει. Μάλιστα κρατούσε και μια βαλίτσα ή κάτι παρόμοιο. Τον είδαν επειδή το φως της λάμπας έπεφτε πάνω του. Έστριψαν γιατί ένιωσαν φόβο μόλις τον είδαν.
Την άλλη μέρα, μόλις ο φίλος μου βγήκε από το σπίτι του, ένιωσε ένα βλέμμα πάνω του. Γύρισε και είδε τα κλαδιά του ενός δέντρου να κουνιούνται πάνω κάτω, θαρρείς και κάποιος ήταν εκεί και είχε φύγει.
Κάπου τότε ακούσαμε και για την εξωγήινη πέτρα που είχε πέσει στη Βόρεια Ελλάδα.
Μπορεί να είναι πλάσματα ή πνεύματα. Κανείς δεν ξέρει...
Ασπροβάλτα και ένας φίλος μου γυρνάει από το club στην παραλία. Καλοκαίρι του 2003. Μένει μακριά και γυρνάει μαζί με έναν άλλον γνωστό του.
Τότε κάπου στην άκρη ενός δρόμου, δίπλα σε ένα δέντρο, βλέπει το παράξενο. Έναν ψηλό άντρα με λευκά ρούχα να κάθεται και να περιμένει. Μάλιστα κρατούσε και μια βαλίτσα ή κάτι παρόμοιο. Τον είδαν επειδή το φως της λάμπας έπεφτε πάνω του. Έστριψαν γιατί ένιωσαν φόβο μόλις τον είδαν.
Την άλλη μέρα, μόλις ο φίλος μου βγήκε από το σπίτι του, ένιωσε ένα βλέμμα πάνω του. Γύρισε και είδε τα κλαδιά του ενός δέντρου να κουνιούνται πάνω κάτω, θαρρείς και κάποιος ήταν εκεί και είχε φύγει.
Κάπου τότε ακούσαμε και για την εξωγήινη πέτρα που είχε πέσει στη Βόρεια Ελλάδα.
Μπορεί να είναι πλάσματα ή πνεύματα. Κανείς δεν ξέρει...
asimas