- Ψυχικά νοσήματα..Η αρρώστια της εποχής..Αιτία και αντιμετώπιση . - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

αυτό που κατα την γνώμη μου συμβαίνει έχει αρχή χωρίς τέλος. Δεν ξέρω απο που θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε και που να σταματήσουμε. Δεν θέλω όμως να μιλήσω για τα κοινά που όλοι πάνω κάτω τα γνωρίζουμε άγχος, τρέξιμο, προβλήματα κ.λ.π. Εγω προσωπικά θα πρότεινα να ασχοληθούμε με λίγο βαθύτερα θέματα, αν συμφωνείς και συ βέβαια, δικό σου είναι το θεματάκι.
Και θα ξεκινήσω εγώ αναφέρωντας κάποιους βαθύτερους λόγους.
Πρώτα απο όλα δεν γειωνόμαστε. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος έτσι ώστε τα πόδια του να ακουμπάνε γη και μέσα απο την γη να αδειάζει την κακή ενέργεια που κουβαλάει. Πόσο συχνά πατάμε στην γη έχετε αναρωτηθεί; συνήθως ζουμε και εργαζόμαστε σε κάποιον όροφο, που σημαίνει ότι κάτω απο μας υπάρχει κενό, κι όταν μετακινούμαστε χρησιμοποιούμαι αυτοκίνητο, λεωφορίο κ.λ.π. κάτω απο τα πόδια μας πάλι υπάρχει κενό, εν ολίγης η συσωρευμένη ένταση παραμένει συσωρεμένη αφού δεν βρίσκει διέξοδο. Έχετε αισθανθεί την διαφορά της ψυχολογίας σας όταν περπατάτε σ' ένα δάσος, ή όταν στέκεστε σε μια παραλία κοιτώντας την θάλασσα; ένα βάρος φεύγει.
Μια άλλη ανάγκη του ανθρώπου είναι να διευρίνει το βλέμμα του, να εξαπλώνει την ματιά του, να μπορεί να βλέπει ορίζοντα. Το βλέμα μας όμως συνήθως σταματάει στο πρώτο κτίριο, στο ένα μέτρο.
Μετά είναι η επαφή με την φύση που επίσης απελευθερώνει κακή ενέργεια και σε γεμίζει με θετική και οι περισσότεροι βολευόμαστε με μια γλάστρα στο μπαλκόνι.
Η ανάγκη του άνθρωπου να νοιώθει ελεύθερη την ενεργειά του, τον εαυτό του έχει επίσης καταπιεστεί αφού κινήτε μέσα σε τσιμεντένια κουτιά και στο μυαλό του υπάρχει πάντα ένα πρέπει, πρέπει να δουλέψω, πρέπει να βρω λεφτά, πρέπει να πληρώσω πρέπει, πρέπει, πρέπει και ύστερα η καταπίεση του απο τους κινδύνους, είμαι διακοπές σκέφτομαι αν με κλέβουν, στέλνω τα παιδιά για κάλαντα σκέφτομαι μην τα απαγάγουν, κλέψουν, βιάσουν, περπατώ με την τσάντα μου και είμαι σε ένταση μην την βουτήξουν, θέλω να φάω και δεν ξέρω πια τι να φάω και να μην δηλητιριαστώ κ.λ.π.
Και φυσικά η ανάγκη του να δίνει και να παίρνει αγάπη μέσα σ' έναν κόσμο που φοβάται ακόμα κι αυτό να δώσει.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πάνε διακοπές για να ξεκουραστούν απο την δουλειά, πάνε γι αυτό όμως ή αναζητούν τις χαμένες αισθήσεις τους; Τουλάχιστον εγώ είμαι λάτρης του κάμπινγκ, γιατί θέλω να ακουμπάω γη, να πατάω γη, να κοιτάω ορίζοντα και να μην έχω κανένα πρέπει, ούτε πρέπει να ντυθώ, ούτε πρέπει να βαφτώ, ούτε πρέπει να κάνω κάτι. Μπορώ να βγω μ' ένα μαγιό και να περπατάω ξυπόλυτη και ν' ακούω τζιτζίκια και το βράδυ να αποβλακώνομαι με το φεγγάρι αντί με το χαζοκούτι.

Πως λοιπόν να μην αποτελούν μάστιγα οι ψυχικές νόσοι όταν η ψυχή μας επιβιώνει σε μια ζωή που δεν της αρμόζει;
Είναι σαν να ρίχνουμε ένα ψάρι σε λασπωμένο νερό και να αναρωτιόμαστε τι δεν του πάει καλά που δεν μπορεί να αναπνεύσει. Το ίδιο έχει πάθει και η ψυχή, αναπνέει λασπωμένες αισθήσεις.

Αν κάποιοι απο εμάς είμαστε ψυχικά υγιείς; απόλυτα; κατά την γνώμη κανείς, τουλάχιστον απο αυτούς που ζουν σε μεγάλες πόλεις. Και δεν είμαι μοιρολάτρης, ούτε τα βλέπω όλα μαύρα, απλά μου αρέσει να βλέπω την ζωή με το πραγματικό της πρόσωπο, γιατί αν αρχίζω να την ωραιοποιώ και να της φοράω ροζ τούλια θα σταματήσω να ψάχνω τα λάθη της, θα σταματήσω να βρίσκω τις λύσεις μου.