- Χθες βράδυ ονειρεύτηκα... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Κάθε φορά που σε σκέφτομαι, έτσι σε βλέπω, έτσι μας βλέπω, αιχμάλωτους για πάντα σ' εκείνη τη λινάτσα, απρόσβλητους απο την φθορά της λήθης. Μπορώ ώρες ολόκληρες να ξαναζώ εκείνη τη σκηνή μέχρι να νοιώσω πως εισέρχομαι στο χώρο του πίνακα και πως δεν είμαι πια αυτός που παρατηρεί, παρά ο άνδρας που πλαγιάζει κοντά σ' εκείνη την γυναίκα. Και τότε σκάει η συμμετρική ησυχία της ζωγραφιάς και ακούω πολύ κοντά μου τις φωνές μας.
<< Πες μου μια ιστορία >> σου λέω.
<< Πως τη θέλεις; >>
<< Πες μου μια ιστορία που δεν έχεις πει σε κανέναν άλλο >>
.....................................................................
Λίγα κοσμήματα στη χλόη. Λίγα διαμάντια στο σκοτάδι.
Μα η πεταλούδα που νύκτωρ εγεννήθη μας αναγγέλει την αυγή,
σφαδάζουσα στο ράμφος της πρωϊας.
Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες.
Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ο,τι κι αν τύχει.
Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ο,τι ποθώ.
καλό βράδυ
τα γραμματα ξεχυνονται ποταμι
Ο ηλιος,η φλογα αυτη η καυτη,
ποτε δε θα πεθανει
Σαν κερι που σιγοκαιει στο πιο ειρηνικο το δειλι,
σαν μανα,που ψελλει στο παιδι της το "καντηλι".
Του ποιητη τα δαχτυλα
πετουνε πανω στο χαρτι
σαν αετος με τα φτερα ανοιχτα
οπως τοτε που κυνηγουσε φιδια μονος στην ερημια
σαν την ανασα τη ρυθμικη του κοιμισμενου οντος
σαν το βρυχυθμο του πληγωμενου λεοντος
σαν μια νυχτα με διαττοντες αστερες γεματη
το θεαμα του ανθρωπυο αυτου,καθενος να γεμιζει το ματι.
και τις θειες λεξεις χαραζει,αυτες που μοιαζουν με χρυσαφι...
ηρεμα πια θα φυγει,το χρεος του το 'χει κανει
----------------------------------------------------------------
λοιπον...αυτο το εμπνευσθηκα απο ενα ονειρο υπεροχο που ειχα δει μια φορα,οτι ητανε καπιος που εγραφε κατω απο το φως των κεριων και γυρω του περιστρεφονταν εικονες,ομορφες,πολυ ομορφες,στ' αληθεια...αλλα το τελος δεν ειναι τοσο ευχαριστο...ο τυπος πεθαινει,εχοντας ομως ενα σπανιο,γαληνιο υφος...
Δεν χρειαζεται να ξυπνας το πρωι αν δε σκοπευεις να αλλαξεις τον κοσμο...
Δεν ειναι τοσο το τι θα κανεις εσυ μεσα σε λιγα χρονια,μα αν ο χρονος δεν μπορει να κανει τιποτα σε σενα.
Πένθιμος πράος ουρανός μες στο λιβάνι
αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια
τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση
μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.
Σαν να 'μαι λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ'
ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά
κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών
το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν».
Hμερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου
Ο. Ε(σω)λύτης
G.
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
απλα ενιωθα μοναξια,ενα μεγαλο κενο,που δεν ηξερα να γεμισω.
καληνυχτα.ευχομαι να ονειρευτω κατι πραγματικα συναρπαστικο,αξιο αφηγησης...
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!
Δεν χρειαζεται να ξυπνας το πρωι αν δε σκοπευεις να αλλαξεις τον κοσμο...
Δεν ειναι τοσο το τι θα κανεις εσυ μεσα σε λιγα χρονια,μα αν ο χρονος δεν μπορει να κανει τιποτα σε σενα.
Τα βήματα μας αντηχούν ακόμη
Μέσα στο δάσος με τον βόμβο των εντόμων
Και τις βαριές σταγόνες απ' τ' αγιάζι
Που στάζει στα φυλλώματα των δέντρων.
Κι ιδού που σκάζει μέσα στις σπηλιές
Η δόνησις κάθε κτυπήματος των υλοτόμων
Καθώς αραιώνουν με πελέκια τους κορμούς
Κρατώντας μες στο στόμα τους τραγούδια
Που μάθαν όταν ήτανε παιδιά
Και παίζανε κρυφτούλι μες στο δάσος.
quote:
θα πω ψεματα αν πω οτι μπηκα για να πω για κατι συγκεκριμενο...
απλα ενιωθα μοναξια,ενα μεγαλο κενο,που δεν ηξερα να γεμισω.
καληνυχτα.ευχομαι να ονειρευτω κατι πραγματικα συναρπαστικο,αξιο αφηγησης...
Όλοι νιώθουμε μοναξιά κάποια στιγμή και όλοι μας καταλήγουμε να γεμίζουμε τα κενά μας γράφοντας κάτι ώρες σαν κι αυτή...
Όλοι μας αισθανόμαστε μοναξιά... μόνο που ο κάθε ένας μας της δίνει άλλο όνομα...
Δεν είναι χρειάζεται να εύχεσαι για ένα συναρπαστικό όνειρο... άξιος αφήγησης είναι και ο αέρας που περνάει πάνω από ένα λιβάδι χλόης και την κάνει να μοιάζει, με τα μαλλιά μιας γυναίκας που στέκεται στην άκρη ενός γκρεμού...
The She Mantis... in a dream
Κάπου κουραστήκαμε, και βρεθήκαμε μπρος σε ένα σπίτι.
Κάποιος είπε να περάσουμε μέσα.
Είχε ένα διάδρομο που οδηγούσε σε ένα δωμάτιο, που είχε αρκετά κρεβάτια και στρώματα καταγής. Στο βάθος ήταν μια ανοιχτή πόρτα, και πήγα προς τα εκεί. Πέρασα το κατώφλι, και μου φάνηκε απίστευτο το θέαμα. Μια υπέροχα μεγάλη σάλα, με όλη την ομορφιά του κόσμου. Αρχαία αγάλματα, παρουσίαζαν θεότητες και γνωστούς φιλόσοφους, από την μια μεριά πανέμορφοι πίνακες στόλιζαν τους πανύψηλους τοίχους, από την άλλη μεγαλα ηλιολουστα παραθυρα, από την οροφή κατέβαιναν κάτι σαν κρεμαστοί κήποι που εναλλάσσονταν με αιωρούμενες βιβλιοθήκες... με κάθε λογής βιβλίο. Είχε σιντριβάνια με χρωματιστές όμορφες αναλαμπές, ελαφριά μουσική και κάπου στη μέση, ένα μυθικό κρεβάτι, που πάνω του, σαν σκεπή, ήταν σχεδιασμένος ο έναστρος ουρανός.
Γύρισα πίσω μου να δω αν ερχόντουσαν και οι άλλοι, μα δεν είδα κανένα. Προχώρησα ακόμα στο βάθος διέκρινα ακόμα μια πόρτα. Αυτή οδηγούσε με μια σκάλα, προς τα πάνω.
Ανέβηκα, ήταν αυστηρα ομορφο, φτιαγμένο από ξύλο, πολυ ήσυχο, και είχε ανοιχτά τα παράθυρα, προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντος. Το παράξενο ήταν πως δεν έβλεπα πια την πόλη, μα την φύση.
Γύρισα πάλι προς τη σκάλα, κατέβηκα και πέρασα στην μεγαλοπρεπέστατη σάλα. Οι άλλοι δεν φαινόντουσαν, διέσχισα με γοργα βηματα, και έφτασα πάλι στην σάλα... με τα πολλά κρεβάτια.
Όλοι κοιμόντουσαν….. εκτός από την αδερφουλα!
Πλησίασα…και τότε ξύπνησα!
Στο γραφείο μου, το Λαπτοπ έλεγε, πως για μια ακόμα βραδιά, έμεινε αναμμένο όλη τη νύχτα.
Κουνησα το ποντικάκι.
Σίτε εσωτερικά,
Τοπικ, χτες βράδυ ονειρεύτηκα!
Διαβάζω,
quote:
Δεν χρειάζεται να εύχεσαι για ένα συναρπαστικό όνειρο...άξιος αφήγησης είναι και ο αέρας που περνάει πάνω από ένα λιβάδι χλόης και την κάνει να μοιάζει, με τα μαλλιά μιας γυναίκας που στέκεται στην άκρη ενός γκρεμού...
Η αδερφή μου…. ζωγράφιζε!! 
Θα σου πω μια μικρή ιστορία...
Έχω μια θείτσα, την Έμπνευση, που είχε ένα άντρα, τον Ύπνο… αλλά οι μπαρμπάδες μου δεν τα έβρισκαν μεταξύ τους και τελικά χώρισαν…
Τώρα η θεία, η Έμπνευση, έρχεται συνέχεια για καφέ… ο θείος την έχει πάρει χαμπάρι και επειδή αποφεύγει τα κακά συναπαντήματα, περνάει σπάνια…
Προσπαθώ να τους τα ξαναφτιάξω, γιατί μου έχουν «ζαλίσει τον έρωτα», αλλά δεν βλέπω φως… αν κάνω μήνυση στην κυρία Συμπαντική Ειρωνεία, που είναι η δικηγόρος του θείου και έβγαλε το διαζύγιο, λες να καταφέρω κάτι?
…να γίνω γλειφιτζούρι, γραμματόσημο ή να μου δώσουν ένα κουτί συμπαντικό υπνοστεντόν…
.
.
.
.
The She Mantis... making noise...
η μια αλλη φορα που πεταγα χερακι χερακι με ενα γιγαντα πανω απο μια χωρα οπου ολα ηταν πανεμορφα...καθαρια...το ειχα δει 3-4 χρονια πριν, αλλα δεν εχω δει καλυτερο.
Δεν χρειαζεται να ξυπνας το πρωι αν δε σκοπευεις να αλλαξεις τον κοσμο...
Δεν ειναι τοσο το τι θα κανεις εσυ μεσα σε λιγα χρονια,μα αν ο χρονος δεν μπορει να κανει τιποτα σε σενα.
..............................................................
Όνειρο σημαίνει
να μην υπάρχουν σύνορα
κι οι βλοσυροί καχύποπτοι φρουροί τους.
Ελεύθερα να μπαίνεις σ' άνθρωπο
κι ούτε τις εί, ούτε τις οίδε.
Δεν ήρθε κι ένα απόγεμα
που να μη γίνει βράδυ.
Και όνειρο σημαίνει
να έρθει κι ένα απόγεμα
που να μη γίνει βράδυ,
να έρθει κι ένα όνειρο
που να μη γίνει άνθρωπος,
να έρθει κι ένας άνθρωπος
που να μη γίνει όνειρο,
τις οίδε, τις εί.
Ξανοίχτηκα πολύ σε ορισμούς
κι είν' επικίνδυνο να κλαίς χωρίς πυξίδα.
Φύλαγε μου, Θέ μου, τουλάχιστον
όσα έχουν πεθάνει.
Κική Δημουλά