ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- Κοιτάζοντας στο μέλλον - ΕΙΚΟΝΕΣ

- Κοιτάζοντας στο μέλλον - ΕΙΚΟΝΕΣ

notis_2944 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 3/3
23/02/2005, 08:50:00
Το μεγαλείο του ανθρώπου βρίσκεται στην επίγνωση της αθλιότητας του

...για όσους δεν το κατάλαβαν, εδώ έχουμε έναν μοναδικό τρόπο

να αποδεικνύουμε αυτό το μεγαλείο πολύ συχνά.....


αλλίμονο σ'αυτούς που δεν έχουν αυτή την επίγνωση...


G.



1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
23/02/2005, 11:37:22
quote:
το μεγαλυτερο παραμυθι (με τους περισσοτερους οπαδους) ειναι το οτι ειμαστε η κορωνιδα της δημιουργιας!!!

Και ποιά είναι η κορωνίδα της δημιουργίας ;
Πώς αυτό ορίζεται και με ποιό τρόπο ελέγχεται ;




23/02/2005, 22:06:33

quote:

Και ποιά είναι η κορωνίδα της δημιουργίας ;



χρειαζεσαι οπωσδηποτε μια κορωνιδα?

quote:

Πώς αυτό ορίζεται και με ποιό τρόπο ελέγχεται;



αυτη την στιγμη η κορωνιδα οριζεται απο το ποσα αλλα ειδη μπορει να εξαφανισει σε χρονο ρεκορ.


ελεγχεται απο την Φυση μεσω μιας απροβλεπτης κορωνιδας, οπως ενας νεος ιος πχ.

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

23/02/2005, 23:43:20
το οτι σκεφτομαστε για την ανθρωποτητα και για εμας , χωρις εμας....?

η με νη-νε-μια(ς)....?

το οτι νομιζουμε και θεωρουμε πως ολα βαινουν καλως...χωρις καλως...?

...η χωρις ...αλλιως...?

το οτι ειμαστε εμεις...χωρις να εχουμε προσδιοριστει....?

...η χωρις να εχουμε κλονιστει...?

συγκλονιστει.....?

παραθετω ενα ποιημα για οσους απο εμας νοιωθουν....δον κιχωτες...
http://filosofia.itgo.com/k.kariotakis.htm

ΚΩΝ/ΝΟΣ Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα.
Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσίς του δρόμου,
ο Σάντσος λέει “δε σ' το 'λεγα;” μα εκείνοι των μεγάλων
σχεδίων, αντάξιοι μένουνε και: “Σάντσο, τ' άλογό μου!”

Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες, εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν' απαρνηθούν τις πρώτες.

Τους είδα πίσω να 'ρθουνε -- παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο --
και σαν πορφύρα νιώθωντας χλευαστικιά, πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

WHISPERS OF THE DREAMS