- Τα περίεργα της Πεντέλης - Στενή Επαφή 3ου Τύπου - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Είχα μια πολύ δύσκολη ανάβαση στο βουνό. Είχα αφήσει το αυτοκίνητο κοντά στη Μονή για να ανέβω το παλιό μονοπάτι και τελικά μέσα στα χιόνια χάθηκε το μονοπάτι κάτω από τα πόδια μου. Ακολούθησα οτι νόμισα για μονοπάτι και βρέθηκα εν μέσω κάποιων παλιών λατομείων, από τη δεξιά πλευρά της σπηλιάς, όπως βλεπουμε από κατω πρός τα πάνω.
Βράδιαζε και ξαφνικά βλάπω αίματα στο χιόνι. Ο σκύλος μου κάπου τραυμάτισε το πόδι του. Γενναία ακολουθούσε το τρελό αφεντικό του σε παράτολμες αναβάσεις.
Για αυτό και ο σκύλος είναι ο πιό πιστός φίλος του ανθρώπου. Δε θα βάλει ποτέ το συμφέρον του πάνω απ όλα...
Δεν υπήρχε μονοπάτι για πάνω. Πίσω δεν πήγαινα, ήταν εντελώς παράτολμο, μπροστά δεν πήγαινε,"μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα", τελικά ανέβηκα τον γκρεμό που βρίσκεται πέρα από τα δεξιά τούνελ, αυτό που θεωρούμε κλεισμένο.
Η λατύπη δεν είναι οτι καλύτερο για να ανεβεί κανείς. Πάντα φεύγω σχετικά καλά εξοπλισμένος, το σακίδιο περιέχει πολλά. Και είναι και βαρύ, το άτιμο...
Ανέβηκα τη λατύπη, όσο σαθρή και να είναι και ύπουλη.
Και ο τραυματισμένος σκύλος μου μαζί. Αν δεν είχα τα ατσάλινα ορειβατικά μου μπαστούνια, να καρφώνω στην σαθρή λατύπη και να πατάμε πανω τους, αφεντικό και σκύλος μαζί, θα μας κατέβαζε η ΕΜΑΚ από το βουνό,τι ξεφτιλα....
Σκοτίνιασε. Καθάρισα το τραύμα του σκύλου και έβγαλα και τα αίματα από πάνω μου.
Φτάνοντας στο πλάτωμα, έξω από τη σπηλιά άρχισε να γρυλίζει. Όποιος τον ξέρει, ξέρει οτι είναι πολύ ήρεμος και φιλικός. Αλλά σήμερα όχι. Κάτι ήθελε να μου πεί και κοίταζε επίμονα να φύγουμε από το δρόμο που ερχόμαστε συνήθως με το αυτοκίνητο. Διστακτικά με ακολουθούσε πρός τα εκκλησσάκια. Κρύα και σβηστά, για πρώτη φορά ένιωθα άβολα μόνο στην ιδέα να μπώ μέσα να ανάψω τα καντήλια. Τα καντήλια τα ανάβω 2-3 φορές την εβδομάδα...
Κάτι δεν πήγαινε καλά. Όποιος με ξέρει, ξέρει οτι δεν ξέρω τι θα πεί "δονήσεις" και αλλα τέτοια. Όποιος με έχει δεί στο βουνό, σίγουρα θα με περάσει για κομμάντο ειδικών αποστολών. Ο Τάσος μπροστά μου δείχνει ... άκακος.
Βγάζω τελείως αθόρυβα το σάκο και τον ακουμπάω στον τοίχο μπροστά στα εκκλησσάκια. Με το φακό στο χέρι πλησιάζω τα κάγκελα στο μπαλκόνι της σπηλιάς. Τελείως αθόρυβα και στα νύχια.
Ανάβω το φακό, που με δυσκολία φώτισε το απόλυτο σκοτάδι της σκιάς. Δεν είχα τους μεγάλους μαζί, τα "αντιαεροπορικά". Θα γινόταν "μέρα" μέσα στη σπηλιά.
Ο "εκστρατίας" φωτίζει περίπου ένα τετραγωνικό μέτρο στο βάθος της σπηλιάς.
Φέγγω στην οροφή. Μου έχουν τύχει νυχτοπούλια και μουχε φύγει η ψυχή για μερικά δευτερόλεπτα στο τίναγμα που προκαλούν οι απλωμένες φτερούγες τους. Σάρωνα με το φώς την κατασκότεινη σπηλιά. Οροφή, πίσω μέρος, σχισμή, το φώς κατέβαινε όλο και πιό χαμηλά. Φτάνει στον πάτο, κοντά στην πέτρα, που κάποιοι αφήνουν μια πιό μικρή να ισοροπεί όρθια πάνω της, ο "βωμός".
Αυτό που ακολούθησε θα μου μείνει αξέχαστο !
Μέσα στη φωτινή κιλίδα βλέπω ξαφνικά -και μου κόπηκε η ανάσα- έναν άνθρωπο !
Μέσα στο σκοτάδι καθόταν σιωπηλός, ακίνητος και δεν αντέδρασε κάν στη φωτινή κιλίδα που τον έλουζε από πάνω μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Έχω βρεθεί και εγώ νύχτα στον πάτο της σπηλιάς. Έχω σβήσει και εγώ τον φακό μου εκεί κάτω. Ξέρω πως είναι η σπηλιά σε απόλυτο σκοτάδι. Αλλά εγώ την εξερευνούσα, στεκόμουν, όρθιος με έναν σβυστό φακό στο χέρι. Αυτός εκεί κάτω, αμίλητος, ασάλευτος, τι έκανε εκεί ???
Εγώ, τι θα έκανα τώρα ??? Θα του μίλαγα, μήπως έχει πάθει κάτι, μήπως ... ζεί ή θα έπαιρνα το σάκκο, το σκύλο και τα πόδια μου και θα έφευγα τρέχοντας και ουρλιάζοντας από το βουνό ???
Έμεινα και πήρα το φώς από πάνω του. "Άν δεν τον πειράξω δε θα με πειράξει". Παίρνοντας το φώς από πάνω του, είδα στην κατηφορικό δρόμο, στο ύψος που είναι ο βράχος με τις επιγραφές και τα σκαλίσματα, στα μισά του δηλαδή, μια κοπέλα όρθια να με χαιρετά αμήχανα με σηκωμένο χέρι.
Εντάξει, ανακούφηση, ήταν μια κοπέλα τυλιγμένη στο παλτό της και κρύωνε κάτω από το σκούφο της...
Γύρισα στο τοιχείο και έκατσα στο παλιό μαρμάρινο υπέρθυρο Έβγαλα καυτό τσάι. Το χρειαζόμουν. Σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε από το σκοτάδι η κοπέλα. Λίγο αμήχανα και άβολα στεκόταν μπροστά μου. Μιλήσαμε και της πρόσφερα ζεστό τσάι. Όλα ήταν καλά, αυτός που είδα έρχεται για να ηρεμήσει, όπως είπε. Ο καθένας όπως τη βρίσκει, λέω πάντα...
Τελικά ήταν τρείς. Εμφανίστηκε και μιά άλλη κοπέλα. Ήταν και οι τρείς στη σπηλιά, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, χωρίς φώς μπήκαν και βγήκαν. Απόρρησα. Αλλά σκέφτηκα, οτι όπως εγώ ανέβηκα τον γκρεμό από λατύπη και άλλος θα με έλεγε τρελό, έτσι είχα και εγώ τρείς "τρελούς" μπροστά μου, που μπουσουλώντας στο απόλυτο σκοτάδια ανέβηκαν και κατέβηκαν τον γλυστερό δρόμο μέχρι τον πάτο της, απλά "έτσι".
Ήπιαμε τσάι και η μικρή παρέα μας ήταν μεν φιλική, αλλά τόσο ανόμοια. Μιλούσαν για "δονήσεις" και πράγματα που εγώ δεν καταλάβαινα. Μιλούσα για την ανάβασή μου, με "εξοπλισμό" και φάνηκε οτι δεν με καταλάβαιναν.
Ήθελαν να φύγουν, επειδή σκοτείνιαζε, κρύωναν και τα παπουτσάκια που φορούσαν γλυστρούσαν στον πάγο. Παρόλα αυτά είχαν μπεί στη σπηλιά... Τι κάνει η θέληση !
Δεν ξέρω. Σήμερα κατάλαβα, πόσο διαφορετικοί μπορεί να είναι οι άνθρωποι αναμεταξύ τους. Όπως τους είδα εγώ, έτσι μάλλον με είδαν και αυτοί: σαν Όν(τα) από άλλο ... πλανήτη !
Και ο καθένας πήρε το δρόμο του πρός τον "πολιτισμό" του. Στα πόδια μας τρεμόπαιζαν χιλιάδες μικρά φωτάκια, που γύρω από κάθε φωτάκι ζεί και από ένα πλασματάκι - "από άλλο πλανήτη".
Και τά άστρα από πάνω μας, τρεμόπαιζαν και αυτά και γελούσαν με τις ανησυχίες μας...
Κατεβαίνοντας το βουνό απόλαυσα τη θωριά του. Στεκόταν εκεί, μεγάλο, επιβλητικό, ολόλευκο στα χιόνια, μέσα στην κρύα, σκοτεινή και ξάστερη νύχτα του χειμώνα. Το φεγγάρι, σαν λεπτή φλούδα στεκόταν από πάνω του. Όσο έφτανε το μάτι μου, το έχω περπατήσει. Το έχω δεί από κοντά, το έχω βιώσει.
Σιγά σιγά, αυτός ο όγκος από φύση που στέκει εκεί, έξω επό το "πολιτισμένο" περιβάλλον μας, αρχίζει και γίνεται το "δικό μου" βουνό.
Άντε αυτό να το εξηγήσεις, όταν σε βλέπει νύχτα ο γείτονας, να κατεβαίνεις από το αυτοκίνητο με έναν σκύλο, σάκο, μπατόν, σκούφο, γάντια και τα παπούτσια μες τη λάσπη.
Σίγουρα, ο γείτονάς μου σκέφτηκε, οτι ήρθα από άλλο πλανήτη...
ο υπερβόρειος Βρίλ
* * * Άλλο τι είναι και άλλο τι φαίνεται * * *
http://clubs.pathfinder.gr/vril Η υπόγεια άποψη
Edited by - Vril on 11/02/2005 06:03:43
Χμ....κοινωνιολογικό θέμα, έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ.
1) χαίρομαι που άφησες (αφήνεις) το αυτοκίνητο και πήγες (πηγαίνεις) με τα πόδια
2) χαίρομαι που έχεις φιλαράκι έναν σκύλο
3) χαίρομαι που είσαι ευαίσθητος άνθρωπος – vril (από τα λεγόμενά σου αυτό διαπιστώνω) 
"Στενή Επαφή 3ου Τύπου" λέγεται όταν έρθεις σε επαφή με έναν εξωγήινο πολιτισμό -όχι οτι θεωρώ τα τρία παιδιά "εξωγήινους", αλλά το έγραψα επίτηδες- γιατί εμπεριέχει έναν προβληματισμό, στο πώς βλέπει ο καθένας τα πράγματα από τη "σκοπιά" του.
Το έγραψα επίσεις επίτηδες σε ξεχωριστό τόπικ, γιατί τελικά δεν έχει καμία μεταφυσική ή άλλη "μυστική" ερμηνεία, άν και όντως παράξενο.
Είναι δηλ. καθαρά "human-made" και θα μπορούσε από αυτήν την "επαφή" να ξεκινήσουν ένα σωρό σενάρια -πιστεύω οτι όλοι ξέρετε για τί πράγμα μιλάω.
Χαίρομαι που δεν μετακινήθηκε το θέμα, γιατί στα μάτια μου αποτελεί ξεχωριστή ομάδα θεμάτων "παράξενων συναντήσεων" στο Πεντελικό.
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
φιλικά,
ο υπερβόρειος (και μην ξεχνάμε και το κακός !) Βρίλ
* * * Άλλο τι είναι και άλλο τι φαίνεται * * *
http://clubs.pathfinder.gr/vril Η υπόγεια άποψη
l'elisir d'amore
Η Πεντέλη είναι ένα βουνό που κάνει «δώρα». Ναι κάνει πολύτιμα δώρα σε αυτούς που την σέβονται, την τιμούν, που δακρύζουν μπρος στις ομορφιές της και βγάζουν τα παπούτσια τους όταν εισέρχονται στους ιερούς χώρους της. Ένα από τα δώρα που έχει κάνει σε εμένα προσωπικά, είναι ότι η ίδια με έφερε σε επαφή με τέσσερις ανθρώπους που τα ονόματά τους είναι πια βαθιά χαραγμένα μέσα στην καρδιά μου, που τους αγαπώ, τους σέβομαι και τους εκτιμώ και ξέρω ότι και οι ίδιοι το ξέρουν καλά αυτό. Πάνος(Εχέμβροτος), Γιάννης(Alati13), Γιάννης (be good) και Αντρέας(Vril). Mετά από 11 χρόνια μοναχικής περιπλάνησης στο Πεντελικό, βρέθηκαν τέσσερις άνθρωποι που όσες φορές έχουμε πάει μαζί βόλτα στο βουνό, είναι αναμφίβολα οι καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Ο λόγος; Νιώθω μια εντονότατη σύνδεση μαζί τους, νιώθω ότι έπρεπε να τους γνωρίσω αρκετά χρόνια πριν ή…γνωριζόμασταν ήδη, απλά δεν το είχαμε καταλάβει. Νιώθω ένα τελείως διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας. Πιστεύω ότι αυτό το τρισευλογημένο από την Θεά Αθηνά βουνό, φέρνει κοντά τους ανθρώπους που είναι γραφτό να είναι κοντά. Η Πεντέλη έχει πολλούς εραστές. Και φροντίζει να τους μαζέψει όλους κοντά της για να γίνει ξανά αυτή που ήταν: «Η ομορφοκοπελιά της Αττικής»! Διότι πολλοί μαζί, μπορούμε να κάνουμε πολλά. Ένας, (όπως εγώ τόσα χρόνια) δεν μπορεί να κάνει τίποτα, όσο κι΄αν προσπαθεί. Διότι ακόμα και αυτό το λίγο που καταφέρνει στην ουσία δεν σημαίνει τίποτα, τουλάχιστον πρακτικά. Το πιστεύω ακράδαντα αυτό κι ας με πείτε ονειροπόλο, ρομαντικό και γραφικό και ότι άλλο θέλετε. Πιστεύω πως ΔΕΝ είναι τυχαία η γνωριμία μεταξύ κάποιων ανθρώπων. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, μη νομίσετε ότι υπονοοώ κάτι περί «κλίκας» ή «ελίτ», ή «ομάδας» (είναι λέξεις που δεν υπάρχουν στο λεξικό μου) πιστεύω ότι στο μέλλον θα προκύψουν κι’άλλοι. Υπάρχουν σίγουρα πολλοί λάτρεις αυτού του βουνού. Προσωπικά την ευχαριστώ για τους ανθρώπους που με έφερε σε επαφή μαζί τους, αλλά και για άλλα πολλά που έχει κάνει για μένα.
Αυτή είναι για μένα μια «μεταφυσική» και όχι μεταφυσική εμπειρία. Για αυτό και επέλεξα να την βάλω στο τόπικ αυτό και ευχαριστώ τον κακό, ούπς, συγνώμη φίλε, εννοούσα τον κάκιστο, καταχθόνιο και μοχθηρό Βρίλ, που μέσω της παραπάνω πανέμορφης αφήγησής του, δίνει το εναρκτήριο λάκτισμα για μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση του Μυστηρίου που αποπνέει το θρυλικό μας βουνό. Και δεν μιλάω φυσικά για το Μυστήριο της Πεντέλης όπως όλοι το σκεφτόμαστε, αλλά για το Μυστήριο που έχει να κάνει με την Πεντέλη και την επιρροή της στους ανθρώπους ΤΗΣ.
Κλείνω με ένα ποίημα της Ηλιάνας Σταρόγγιανη-Περλίγκα, Διευθύντριας Γυμνασίου Νέας Πεντέλης το οποίο και αφιερώνω σε ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ και ειδικά στον Vril για το τόπικ που άνοιξε :
«Απλώνεις το κορμί στο χάδι του ήλιου
κάτω από τον αττικό ουρανό,
Πεντέλη εσύ, που αιώνες τώρα στέκεσαι τ’αψήλου,
περήφανο, ολόδροσο κι’άλλοτε…ολοπράσινο βουνό!
Σε πόσες έδωσες ψυχές ζωής φιλιά,
Όταν σαράκι τους εμάραινε τα στήθια
και τους νανούριζες στην πράσινή σου αγκαλιά,
σαν το παιδί το ξένοιαστο με της γιαγιάς τα παραμύθια!
Παιχνίδια χάριζες πολλά, νερού πηγές
σ’ανθρώπους, ζώα και πουλιά, τόσες ζωές…,
που διάβηκαν τους κόρφους σου και βρήκανε
της άνοιξης ανασασμούς, κι όλης της πλάσης τις χαρές…!
Έδωσες μες’ απ’την ψυχή σου κάτασπρο υλικό,
μέτρου, αρμονίας κι ομορφιάς ιδανικό,
και τ΄όνομά σου ΕΜΕΙΝΕ ΑΙΩΝΙΟ…
Ναοί και αγάλματα από ΜΑΡΜΑΡΟ ΠΕΝΤΕΛΙΚΟ…!
Μ’ανθρώπου αγνωμοσύνη σου ελάβωσε τα στήθια,
Και χάραξε επάνω σου αμέτρητες πληγές,
Χωρίς ΝΑ ΣΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ,
Που χάρισες σ’ανθρώπων, τόσες γενεές…
Ας ενωθούμε όλοι μας με μια σφιχτή αγκαλιά,
Κι ας πάρουμε αξίες, φτυάρια, νέα φυτά στα χέρια,
Κι ας δώσουμε το μήνυμα σ’όλα τα νέα παιδιά,
Να σου χαρίσουμε ξανά, ΠΕΝΤΕΛΗ μας, την πράσινη, παλιά θωριά,
…γιατί, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ !!»
ΤΙΝ ΓΑΡ ΠΟΤΑΕΙΣΟΜΑΙ ΑΣΥΧΑ ΔΑΙΜΟΝ ΤΑ ΧΘΟΝΙΑ Θ'ΕΚΑΤΑ
εχω πει πολλες φορες πως απο την τριτη μου επισκεψη στην σπηλια, μου κινησαν το ενδιαφερον οι ανθρωποι που προσελκυει.
εκτοτε μιλαω με οποιον συναντησω, και εχω "κατηγοριοποιησει" κατα καποιο τροπο τους επισκεπτες.
μια ενδιαφερουσα κατηγορια (απο τις πολλες) ειναι οι ανθρωποι που δειχνουν εκτος τοπου και χρονου, μη ξεροντας γιατι ακριβως επελεξαν την σπηλια για "εκδρομη".
περιφερονται αμηχανα, και ουσιαστικα δεν κοιτανε ουτε το τοπιο, ουτε την σπηλια, ουτε καν το εκκλησακι!
και ειναι ενδιαφερουσα κατηγορια γιατι η παρουσια τους τελικα δεν ειναι ασχετη αφου εχει απωθησει πολλους γνωστους απο το να μπουν στη σπηλια.
και αμεσως μετα φευγουν και οι ιδιοι!
(ειναι οι "τουριστες" που ειχα αναφερει οτι με "εδιωξαν" με τον τροπο τους και μετα εφυγαν)
η σημαντικοτερη ομως κατηγορια (αν και η σπανιοτερη) ειναι οι ανθρωποι που εμφανιζονται, και παρα την ασχετη εμφανιση ή ηλικια τους, μεταδιδουν πληροφοριες που δεν ειναι δυνατον να γνωριζουν!
αυτοι ιδιαιτερα εχω την υποψια πως αν γινοταν να τους βρεις την αλλη μερα, δεν θα θυμουνται τιποτε απο αυτα που σου ειπαν...
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
η σημαντικοτερη ομως κατηγορια (αν και η σπανιοτερη) ειναι οι ανθρωποι που εμφανιζονται, και παρα την ασχετη εμφανιση ή ηλικια τους, μεταδιδουν πληροφοριες που δεν ειναι δυνατον να γνωριζουν!
αυτοι ιδιαιτερα εχω την υποψια πως αν γινοταν να τους βρεις την αλλη μερα, δεν θα θυμουνται τιποτε απο αυτα που σου ειπαν...
αγαπητε jonnhny be
εχουν ακουστει πολλα για την σπηλια διαφορα αλλοι εχουν δει φαντασματα αλλοι παραξενα συμβαντα οπως μια παρεα πριν πολλα χρονια
στον δρομο πηγαινοντας προς το πεντελικον ειχαν σταματησει το αυτοκινητο στο δρομο εν συνεχεια αναφεραν οτι το αυτοκινητο μετακινοτανε προς τα πισω του δρομου καλα βεβαια αλλα ειναι πιστευτα
και αλλα φανταστικα παντως οτι εχει μεγαλη δραστηριοτητα και ενεργεια
εχει αλλα σε ποιο μερος ακριβως δεν γνωριζω?
παρεμπιπτοντως ntavellis666 πολυ ωραιο το ποιημα!!
μπορω να υπογραμμισω οτι το πνευματικο επιπεδο ορισμενων αν οχι
ολων των μελων ειναι εντυπωσιακο και ανεπτυγμενο!!
η αγαπη ειναι παντοτινη
ζουν αναμεσα μας
gh
quote:
εχουν ακουστει πολλα για την σπηλια διαφορα αλλοι εχουν δει φαντασματα αλλοι παραξενα συμβαντα οπως μια παρεα πριν πολλα χρονια
Παρακαλώ μην ξεφεύγετε απο το θέμα.
Δεν είναι θέμα για να αναφέρουμε "παράξενα" και "φαντάσματα", όπως τόνισα και στον επίλογό μου.
Το παρό τόπικ πραγματεύευται την κοινωνιολογική πλευρά και αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ανθρώπους και τη συναναστροφή με αυτους που έχουν διαφορετικές τοποθετήσεις από τις δικές μας.
Φαντάσματα και άλλες "θεάσεις" δράκων ταιριάζουν καλύτερα σε άλλα τόπικ.
Σας ευχαριστώ.
* * * Άλλο τι είναι και άλλο τι φαίνεται * * *
http://clubs.pathfinder.gr/vril Η υπόγεια άποψη
Ανεβαινουμε συνεχεια.
Δεν θυμαμαι απο ποτε. Φαινεται
οτι εδω και μια ζωη δεν κανουμε τιποτε
αλλο παρα να ανεβαινουμε, με μικρα διαλλειματα,
βεβαια, για φαγητο και υπνο. Σεξ; Εχουμε και γυναικες μαζι
μας, αλλα που καιρος και ορεξη για κατι τετοιο; Απλως βλεπουμε τις
συντροφισσες μας σαν καλες και σκληρες ορειβατισσες, τιποτε αλλο. Αλλωστε
φοραμε ολοι μας τοσα πολλα ρουχα και κουβαλαμε τοσα σακιδια, που μοιαζουμε ολοι με
μπαλες, μπαουλα η παραμορφωμενα ανθρωποειδη πλασματα. Ποσοι ειμαστε; Ουτε που ξερω. Δεν εχουμε
ποτε μετρηθει, ουτε γνωριζομαστε ολοι, ουτε μιλαμε ολοι την ιδια γλωσσα. Ειμαστε παντως αρκετοι, αρκετοι
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
ανοδος, κατακορυφη
ανοδος. Ολα τα συγχρονα και
τελεια εξαρτηματα, ολος ο μοντερνος
εξοπλισμος του συγχρονου ορειβατη σε συναγερμο
και σε πληρη ετοιμοτητα και εφαρμογη. «Και ολα αυτα, γιατι;
«Ποτε θα δουμε επι τελους την κορυφη ; Ποτε; Ποτε; Μηπως ποτε; Κουραση; Δεν υπαρχει
τετοια λεξη για μας.» Ανοδος, ανοδος, μονο ανοδος.
-----
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
ειμαστε εμεις
που εχουμε τοσες πολλες
απαιτησεις απο τη ζωη;».» Οπου και να παω,
ολο και κατι θα μουρθει στο νου που να με ρωταει ποιο ειναι
το νοημα αυτης της ζωης, που παμε σ’αυτο τον κοσμο, αν υπαρχει μετα θανατον ζωη, αν θα γινει η δευτερα παρουσια, αν θα υπαρξει κολαση και παραδεισος. Μεταφυσικες ανησυχιες, ουφ σας βαρεθηκα!»,
-----
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
Αν το θελετε ολοκληρο εδώ
http://www.vensoft.gr/alef0302/Works/0015/0015012.htm
----
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
quote:
Tha simfwnisw omws me tous upoloipous.
Όλους ???
Όχι, μη χαραμίζεσαι....
* * * Άλλο τι είναι και άλλο τι φαίνεται * * *
http://clubs.pathfinder.gr/vril Η υπόγεια άποψη
Υ.Γ. Που θα πάει...δε θα σε πετύχω καμμιά φορά με το Vrilοσκυλο σου...
quote:Υ.Γ. Που θα πάει...δε θα σε πετύχω καμμιά φορά με το Vrilοσκυλο σου...
θα τον αναγνωρισεις απο τον εξοπλισμο τεχνολογιας βριλ!
μην τρομαξεις αμα ειναι και λασπωμενος ολοκληρος! 
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
[quote]
η πεντελη ειναι ωραια περιοχη για εκδρομη και για εξερευνηση
vrillako αλλα εχει κατι αποτομα μερη αποκρημνα καλο ειναι το
βραδυ να μην επιδιωκουμε την εξερευνηση εκτος και αν υπαρχει
παρεα μεγαλη !!!!εκτος και αν εισαι σκοτεινος τυπος?
gh
quote:
εχει κατι αποτομα μερη αποκρημνα καλο ειναι τοβραδυ να μην επιδιωκουμε την εξερευνηση εκτος και αν υπαρχει
παρεα μεγαλη !!!!εκτος και αν εισαι σκοτεινος τυπος?
Υπάρχουν κάποιες ιδιότητες και ικανότητες που μαθαίνουμε κάπου και χρησιμοποιόντας το ένα ή το άλλο μέσο, μπορεί και ίσως να ενδέχεται να αποτελεόυμε θανάσιμο κίνδυνο για αυτούς που πιστεύουν οτι μπορεί να απειλήσουν κάποιους.
Π.χ. η συγκεκριμένη συνάντηση μπορούσε να έχει τελείως διαφορετική έκβαση, άν καποιος έκανε το λάθος να πεταχτεί μέσα από το σκοτάδι και κάνοντας ένα εξυπνακίστικο "μπού".
Δε θες να ξέρεις ...
Όσο αφορά δε την αριθμητική ποσότητα, ισχύει το παλιό καλό ρητό, άλλο η ποσότητα και άλλο η ποιότητα.
Από τα γραφόμενά σου όμως φαίνεται οτι δεν έχεις "πιάσει" το όλο θέμα.
* * * Άλλο τι είναι και άλλο τι φαίνεται * * *
http://clubs.pathfinder.gr/vril Η υπόγεια άποψη
καλε μου φιλε, κακε βριλ, ξερεις οτι κοιταζω απο διαφορες οπτικες γωνιες, οχι παντα ορθολογιστικες.
εγω χαρηκα πολυ με την αναβαση σου!
κανεις σωφρων ανθρωπος δεν ανεβαινει μονος του στο βουνο με χιονια, αν δεν εχει ΣΚΟΠΟ!
και αυτος που εχει σκοπο ξερει οτι μπορει να μην ξαναγυρισει, αλλα ανεβαινει γιατι εχει ΣΚΟΠΟ!
θα σου θυμησω τον ανθρωπο των Αλπεων που βρεθηκε παγωμενος - γνωριζε οτι ανεβαινε για τελευταια φορα!
το παραδεχτηκαν και οι παλαιοανθρωπολογοι.
καλως ηρθες στο κλαμπ!!!
"Σιγά σιγά, αυτός ο όγκος από φύση που στέκει εκεί, έξω επό το "πολιτισμένο" περιβάλλον μας, αρχίζει και γίνεται το "δικό μου" βουνό."
και εσυ δικος του!
(κβαντικη αλληλεπιδραση! χαχαχα)
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν