- ***emin3m, d12, dido*** - ΕΙΚΟΝΕΣ
Ύστερα από τέσσερα χρόνια απουσίας, με τελευταία κυκλοφορία το "Another Late Night" από την DJ Kicks, ο Kid Loco επιστρέφει για να παρουσιάσει τη νέα του ολοκληρωμένη δουλεία, "The Graffiti Artist". Δεδομένου όμως ότι η κυκλοφορία του στην DJ Kicks ήταν ένα dj mix, τα τελευταία δείγματα προσωπικής του δουλείας ανάγονται στο άλμπουμ τoυ 1991, "Kill Your Darlings", το οποίο δεν κατάφερε τελικά να αφήσει το ίδιο καλές εντυπώσεις με το ντεμπούτο του, "A Grand Love Story". Το "The Graffiti Artist" φιλοξενεί τη μουσική επένδυση της τελευταίας ταινίας του James Bolton. H επιλογή για συνεργασία με το συγκεκριμένο σκηνοθέτη δεν είναι τυχαία, αφού ήδη από την προηγούμενη ταινία του, "Eban & Charley", είχε γίνει δημοφιλής στους indie μουσικούς κύκλους με το σάουντρακ του Stephen Merrit των The Magnetic Fields. Δεδομένου του ατμοσφαιρικού και σκοτεινού χαρακτήρα της ταινίας, που περιγράφει τη ζωή ενός πιτσιρικά παθιασμένου με το graffiti και το skateboard, το υλικό που έπρεπε να επενδύσει μουσικά ο Loco ήταν ιδανικό. Στο "Graffiti Artist" συνεργάστηκε με τους Tim Keegan από τους Departure Lounge και Jerome Bensoussan από τους L'Attirail και Julien Ribot. Το άλμπουμ αναμειγνύει hip-hop, rock, electronica και άφθονες δόσεις ανατολίτικου στοιχείου. Η μουσική είχε σχεδιαστεί αρχικά με την πρόθεση να είναι "wall to wall", να ακούγεται δηλαδή σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Το πρώτο μέρος του άλμπουμ έχει περισσότερες επιρροές από ανατολίτικους ήχους και όργανα. Η ατμόσφαιρα χτίζεται με το κλαρινέτο του Jerome Bensoussan και την έντονη χρήση σιτάρ αλλά και τις απαλές κιθάρες του Tim Keegan και αρκετά tablas. Στη συνέχεια το ύφος αρχίζει να πέφτει σε πιο ατμοσφαιρικούς downtempo ήχους, που πλησιάζουν το στιλ ενός αποδεκτού σάουντρακ με αρκετά έγχορδα και δραματικές αλλαγές τόνου. Λίγο πριν το τέλος όμως γυρνά ξανά σε πιο φρενήρεις ανατολίτικους ήχους για να κλείσει το CD. Σε όλη τη διάρκεια του σάουντρακ κυριαρχεί μια έντονα ψυχεδελική αίσθηση, που ξεδιπλώνεται απαλά από την αρχή έως το τέλος του, πιστοποιώντας την επιστροφή του Kid Loco στον παλιό καλό του εαυτό.
Devil΄s Night
D12
Rock/Pop
Στο απόγειο της δημοτικότητάς του, ο Eminem επιλέγει να κυκλοφορήσει ένα μη αναμενόμενο άλμπουμ, με προσανατολισμό πολύ πιο επιθετικό από το "The Marshall Mathers LP", το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ του 2000 που ξεχώρισε τόσο σε πωλήσεις όσο και σε διακρίσεις. Συμμαχεί με πέντε από τους πιο σκληροπυρηνικούς rap πολυλογάδες του γενέθλιού του Ντιτρόιτ (ακούν στα ονόματα Proof, Kon Artis, Bizarre, Kuniva και Swift) και μαζί υιοθετούν την επωνυμία D12 και κυκλοφορούν ένα ντεμπούτο άλμπουμ που ξεχειλίζει από λεκτικά μπαράζ, προσφέρει βήμα στην ψυχεδέλεια, το funk, το hip-hop, τα έγχορδα, διακρίνεται από υποδειγματική παραγωγή, ενώ από αισθητική άποψη εφευρίσκει έναν κοινό τόπο για τη διασκέδαση, την πρόκληση και τη διαστροφή. Το καλαμπούρι των D12 είναι καλό για όσο διάστημα τους αντιμετωπίζεις με ελαφριά καρδιά. Τα δύσκολα και σκοτεινά αρχίζουν, εάν τυχόν περάσει από το νου σου η ιδέα να τους πάρεις στα σοβαρά...
Δείτε το βιντεοκλίπ "Purple Pills"
Σπύρος Αλεξόπουλος
IN.GR
Δικτυακός τόπος
http://www.d12online.com/
The Marshall Mathers LP
Eminem
Rock/Pop
Αν και λευκός, ο Eminem κατόρθωσε να ξαφνιάσει για τα καλά τη rap κοινότητα με το παρθενικό άλμπουμ του "Infinite" (1996), να ενθουσιάσει -εξασφαλίζοντας συμβόλαιο στην Aftermath- τον γκουρού του χώρου Dr. Dre με τα 12άιντσα "Just Don't Give a ****", "Slim Shady EP" και εντέλει να εκτοξεύσει, μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες, το "Slim Shady LP" στο νούμερο 2 των τσαρτ του Billboard. Διόλου άσχημα, δηλαδή…
Στο "The Marshall Mathers LP" υπερασπίζεται τα κεκτημένα. Επιτίθεται και σε αυτήν ακόμα την όποια καθαρότητα μπορεί να διαθέτει το rap. Με γρήγορες και αποτελεσματικές κινήσεις αλλοιώνει τον "πολεμικό" χαρακτήρα του είδους προς χάριν ενός προφίλ περισσότερο μελωδικού. Το υποσκάπτει εκ των έσω, προκειμένου να κατορθώσει να του προσδώσει περισσότερο φως. Θέλοντας και μη, το βάζει να φλερτάρει με το hip-hop, το πετάει λαθρεπιβάτη στο πλοίο που κυβερνούν η ευθυμία και το trip-hop…
Δεν είναι δα και λίγο πράγμα να καταφέρνεις να απαλύνεις κάποιες από τις άσχημες ρυτίδες του rap.
Σπήλιος Τζέμος
IN.GR
Δικτυακός τόπος
http://www.eminem.com/
Encore
Eminem
Rock/Pop
Ανάρπαστο έγινε με την κυκλοφορία του το "Encore", τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα. Είναι προφανές ότι ο Eminem είναι ένας αδιαφιλονίκητος σταρ• από τους μεγαλύτερους των ημερών μας. Δεν είναι λοιπόν απλός ο ρόλος που καλείται να παίξει, με το ακροατήριο πάντα έτοιμο να ασπαστεί όχι μόνο το στιλ αλλά και τις πάσης φύσεως απόψεις του ήρωά του. Ευτυχώς για όλους το "Encore" έχει ειδικό βάρος. Οι hip-hop ρυθμοί δεν εξαντλούνται σε στερεότυπα αλλά έχουν διάθεση για παιχνίδι και ανατροπές. Στο rap του ο Eminem τολμά να αναμετρηθεί με θέματα όπως η ανασφάλεια και η ενδοσκόπηση ή ακόμη και να παραδεχτεί ότι είναι τρωτός στον έρωτα. Τα sample δίνουν μια ευπρόσδεκτη pop χροιά και οι συνεργασίες (50 Cent, D-12, Dr. Dre) υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος. Και αν σε κάποιες περιπτώσεις ο 32χρονος ράπερ παρασύρεται σε υπερβολές που δεν χρειάζονται και δεν βοηθούν, ας του αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό ότι στη νεανική του μουσική διασημότητα και υπερβολή ανέκαθεν πορεύονταν πιασμένες χέρι χέρι.
Σπύρος Αλεξόπουλος
HITECH
Life For Rent
Dido
Rock/Pop
Αν τα τραγούδια της Dido ήταν καφές, σερβιρισμένος στην πορσελάνινη κούπα της φωνής της, θα ήταν ελαφρύς γαλλικός με δύο κουταλιές ζάχαρη. Ας προχωρήσουμε σε αργές, απολαυστικές γουλιές: τραγουδοποιία αδιαμφισβήτητης έμπνευσης (το σινγκλ "White Flag" και το "Sand In My Shoes" είναι pop διαμάντια), ερμηνεία σθεναρή αλλά και εύθραυστη, μελωδίες, trip-hop ρυθμοί, ζωηρά μπέικμπιτ, νωχελικοί κυματισμοί εγχόρδων, στιχουργική που μιλά για κοινές, καθημερινές ανησυχίες. Με θητεία στο dance προσανατολισμού σύνολο Faithless, του αδελφού της Rollo, στα μέσα των 90s και με ένα προσωπικό δισκογραφικό ντεμπούτο που πέτυχε πωλήσεις δώδεκα εκατομμυρίων αντιτύπων ("No Angel", 1999), η 31χρονη Λονδρέζα Dido Armstrong επιστρέφει στην επικαιρότητα με μια δεύτερη συλλογή από τραγούδια που δεν θυσιάζουν την καλλιτεχνική φλόγα της δημιουργίας για χάρη των κενών στερεότυπων της διασημότητας. Αν πάλι εσείς είστε από εκείνους που προτιμούν τον καφέ τους διπλό εσπρέσο σκέτο ή πολλά βαρύ και όχι, έχετε ήδη καταλάβει ότι πρέπει να γυρίσετε σελίδα.
Σπύρος Αλεξόπουλος
HITECH
Δικτυακός τόπος
http://www.dido.co.uk/
