- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
When the day is long and the night, the night is yours alone,
when you're sure you've had enough of this life, well hang on.
Don't let yourself go, everybody cries and everybody hurts sometimes.
Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along.
When your day is night alone, (hold on, hold on)
if you feel like letting go, (hold on)
when you think you've had too much of this life, well hang on.
Everybody hurts. Take comfort in your friends.
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand.
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone
If you're on your own in this life, the days and nights are long,
when you think you've had too much of this life to hang on.
Well, everybody hurts sometimes,
everybody cries. And everybody hurts sometimes.
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on.
Hold on, hold on. Hold on, hold on. Hold on, hold o
Αφιερωμένο σε όλους! το επόμενο…και στο γλυκό μου ''Ρ''
R.E.M. - Shiny Happy People
Shiny happy people laughing
Meet me in the crowd
People people
Throw your love around
Love me love me
Take it into town
Happy happy
Put it in the ground
Where the flowers grow
Gold and silver shine
Shiny happy people holding hands
Shiny happy people laughing
Everyone around love them, love them
Put it in your hands
Take it take it
There’s no time to cry
Happy happy
Put it in your heart
Where tomorrow shines
Gold and silver shine
Shiny happy people holding hands
Shiny happy people laughing
άντε πάλι από την αρχή....
Kοίτα στο κέντρο....
Tα βλέφαρά σου βαραίνουν...
Δεν μπορείς να κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά...
Nυστάζεις... Nυστάζεις πολύ... χαλάρωσε...
Kοιμήσου.... Kοιμήσου.... Kοιμήσου....
Va(l)nta ......
σε mode "αποσιω-ποίησης"...
Αγαπήτε 1900... με πρόλαβες
...είχα ακούσει πρίν από μια δεκαετία και βάλε το Γιουσουρούμ, σε μια συναυλία στην Ν.Φιλαδέλφεια, από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου... θεϊκό....
Είπα κι εγώ ν’ αλλάξω ζωή, ν’ αρχίσω καινούργιο παιχνίδι
Το ‘ξερα πριν κρατούσα γυμνή κι αγνή την καρδιά στο λεπίδι
Και δεν την είδα την πρώτη ελπίδα, να γίνει σπέρμα, να σαρκωθεί.
Στο φανάρι του Διογένη
Κάθεται ένας νιος και περιμένει
Μην το γκρεμίσουν, κι ας τον νομίσουν φονιά
Που ‘χει τόσο ευαίσθητη καρδιά.
Πια δεν γυρνάνε τα χρόνια πίσω βοριά
Νιε μου το φανάρι δεν 'φελά.
Έτσι κι εγώ θα ψάξω να βρω, βουνίν, φορεσιάν και ντουφέτσι
Με δίχως θυμόν και δίχως μιλιάν, ταφήν να πληρώσω του κλέφτη
Των δεσποτάδων, κυβερνητάδων, χοντροτζεπάδων και δικαστών.
Άλλος μασάει, κι άλλος σωπαίνει
Κι ο σκυφτός λαός να περιμένει
Για τα δεσμά μας, δεν φταίει πάντα η σκλαβιά
Μα η υποταγμένη μας καρδιά
Μ’ ένα φανάρι ξαναγυρνάς τις νυχτιές
Ψάχνεις γι’ ανυπόταχτες ματιές.
Το φανάρι του Διογένη ~ Νικόλας Άσιμος
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Edited by - Mantis on 01/03/2004 17:34:00
Στου Μπελαμή το ουζερί
Τα ούζα έπινε σερί
Το παλικάρι το χλωμο το πικραμένο
Όπως κι εγώ κάποια φορά
Όταν με πρόδωσαν σκληρά
Και από τότε με πιοτό αργοπεθαίνω
Στου Μπελαμή το ουζερί
Λόγια πικρά, κορμιά νεκρά
Βλέμμα σβησμένο
Ζήση μου ψεύτρα και σκληρή
Μου ‘δειξες δρόμο σκοτεινό
Και λαθεμένο{2}
Παληκαρακι μου χλωμο
ακου και με τι θα σου πω
δεν πρεπει αντρας
για γυναικα να δακρυζει
ξεχαστην κι'αλλη αγαπη βρες
παψε να πινεις και να κλαις
δες το φιναλε μου
και πες μου αν αξιζει
Στου Μπελαμή το ουζερί
Λόγια πικρά, κορμιά νεκρά
Βλέμμα σβησμένο
Ζήση μου ψεύτρα και σκληρή
Μου ‘δειξες δρόμο σκοτεινό
Και λαθεμένο{2}
Θα σου κλέψω το σακάκι, δυο γραβάτες θα φορώ
κι αν με ξαναπείς αλήτη πάλι εγώ σε συγχωρώ
έμαθα σ' αυτό τον κόσμο αμαρτίες ν' αφαιρώ
των ανθρώπων που δεν ξέρουν πως επέζησα εγώ
Κι αν σου πέσει το λαχείο ξεφορτώσου τα λεφτά
η ζωή είναι ένα αστείο και ο θάνατος γελά
συνταγές ισορροπίας, ανισόρροπος εγώ
συμβουλές αταραξίας, ταραχοποιός εγώ
Η μιζέρια κι η δουλεία ένα κι ένα κάνουν δυο
κι όλα γύρω μου κατάπιαν το αμίλητο νερό
δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένα θεσμό
στέγνωσα σε μανταλάκια το δικό μου εαυτό
Η μοντέρνα φαντασία πάει να σπάσει τα δεσμά
είναι όμως οπτασία, δεν πατάει πουθενά
και η τοξικομανία παραμύθα είναι κι αυτή
στον καθρέφτη σου ψυχή μου καθρεφτίσου μοναχή
Δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένα κερατά
μη μ' ανάψουν τα γλομπάκια και σου κάνω σαματά
Θα σου κλέψω το σακάκι ~ Νικόλας Άσιμος
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις, για όσα περάσανε χτες
Χαλάσανε τόσα πολλά, μα βρες μονοπάτι ξανά
Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί
Εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά.
Τον πόλεμο μισώ, κι απ’ τη ζωή αποζητώ
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά, να μ’ είχες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.
Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις, για όσα περάσανε χτες
Δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
Κι αν χάνεις αυτό που σε ζει, δεν έφταιξες μόνον εσύ
Αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά.
Τον πόλεμο ζητώ, για μια ζωή που δεν τη ζω
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά
Πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.
Τον πόλεμο μισώ, κι απ’ τη ζωή αποζητώ
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά, να μ’ είχες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.
Όπου να ‘ναι θα ‘ρθω να σε βρω
Και το μυστικό μου να σου πω
Το ‘ψαξα πολύ για να το πω σε σένα
Κι έχανα πολύτιμο καιρό.
Μέσα απ’ τα σκοτάδια κι απ’ το φως
Ξεπηδώ σαν γελωτοποιός
Με τον εαυτό μου έχω γίνει ένα
Και δεν είμαι πιόνι κανενός.
Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα
Για κανέναν πούστη δεν θυσιάζομαι
Πως να ξεγελάσετε μια χαμένη φάτσα
Τρέξτε και προφτάστε δεν πλησιάζομαι.
Ότι κι αν λέτε δεν μ’ ακουμπάτε
Αναμασάτε λόγια θολά και ψεύτικα
Σπίτι δεν έχω, μήτε πατρίδα, με διώξατε όλοι
Μα εσένα σε θέλω ζωντανή.
Έλα στον δικό μου τον παλμό
Ζήταγα πολύ ν’ αγαπηθώ
Έδωσα τα πάντα και τα ξαναδίνω
Και γι’ αυτό μπορώ να σ’ αγαπώ.
Δεν θα με γνωρίσεις σαν με δεις
Είμαι κυνηγός κι ονειρευτής
Μη σε παγιδέψουν σε καμιά βιτρίνα
Και σε παραδείσους μου χαθείς.
Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα
Μα στην αγκαλιά σου εκστασιάζομαι
Όσα σου φανέρωσαν στα χαρτιά και τ’ άστρα
Όλα παραμύθια και σε χρειάζομαι.
Παλιέ μου πόθε, στο πέρα δώθε
Μη σε χαλάσουν, φοβάμαι για σένα πιο πολύ
Όλα τα φτύνω, τα καίω όλα, μπαίνω και βγαίνω
Και δένω με σένα απ’ την αρχή.
Εχει τραγουδακι.... στιλ ΜΕΛΟμακαρονο!!!
Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο,
Καθόσουνα στο διπλανό θρανίο
Και όταν μου έδινες το βιβλίο
Μου λεγες Σ’ΑΓΑΠΩ!
......?
......??
......???
.......????
Κάτι μελομένο και λαϊκό...μόνο για την πάρτη σου... από την απόλυτη φωνάρα...
Άσε με να κάτσω πλάι σου κι ό,τι θέλεις συλλογίσου
Δεν θα σου μιλήσω, δεν θα σου μιλήσω
Μίλα με τους άλλους γύρω σου, για ν’ ακούω τη φωνή σου
Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ
Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ
Άσε με απ’ το ποτήρι σου μια γουλιά να πιω ακόμα
Δίψασα πολύ, δίψασα πολύ
Φεύγει η ζωή και χάνεται και τ’ αφίλητό μου στόμα
κλαίει για ένα φιλί, κλαίει για ένα φιλί
Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ
Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει...
Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει ~ Μαρινέλλα
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Είμαι υπάνθρωπος
Αντικοινωνικός
Και άρρωστη σχιζοφρενοβλαβίωση.
Με κατατάξατε
Σε ταξινόμηση
Για λοβοτόμηση
Και επαναδιάρθρωση των σκέψεων.
Κυρίως όταν σας μιλώ
Πως δε χρειάζομαι γιατρό
Κι ο παλαβός δεν είμ’ εγώ
Γελάτε
Γελάτε σαρδονιακά
Φτωχά μου ανδράποδα φρικτά
Μ’ εγκεφαλοαλλοιωτικά
Τρυπάτε.
Κουνάτε όλοι σας
Το υπνοστόρι σας
Κι η κοινωνία σας
Μια άρρωστη σχιζοφρενοβλαβίωση.
Σας καταδίκασαν
Σε ομοιόσταση
Ευμωρολίανση
Γελάτε ομοιόμορφα σαν πτώματα.
Κυρίως όταν σας μιλώ
Για τ’ ανυπόταχτο εγώ
Πως είμαι όντο φωτεινό
Γελάτε
Γελάτε σαρδονιακά
Φτωχά μου ανδράποδα φρικτά
Μ’ εγκεφαλοαλλοιωτικά
Τρυπάτε.
Μη χάσετε όλοι σας
Το υπνοστόρι σας
Κι η ευτυχία σας
Σκωλήκωνμερμηγκότρυπας τελείωση.
Σχιζοφρενοβλαβίωση ~ Νικόλας Άσιμος
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Άλλο τραγούδι σκοπευα να γράψω... αλλά βλέποντας τις εξελίξεις του τελευταίου καιρό μου ήρθε ένα άλλο στο μυαλό...
Μην τα παίρνεις όλα σοβαρά, βάρυνε η ζωή μας με πολλά
Πράγματα άχρηστα που χρόνια κουβαλάμε
Είχαμε δεν είχαμε δουλειά, κάναμε πολύπλοκα τα απλά
Ζαλισμένοι στο λαβύρινθο γυρνάμε
Τα μπερδέψαμε και αφού δεν ξεμπερδέψαμε
μεταφυσική και μπόλικη φιλοσοφία
Και μιλήσαμε, την αναλύσαμε στο γιατρό
την ταραγμένη μας ισορροπία
Ψάχνεις νόημα να βρεις, κι όταν το βρεις απορείς
πόσο γρήγορα ξεβάφει
Και τι μένει τελικά, η αλήθεια είναι μια
πως αλήθεια δεν υπάρχει
Μην τα παίρνεις όλα σοβαρά, κόψε φόρα και καμιά φορά
και άσε απλά το ρεύμα βόλτα να σε πάει
Άραξε σε ήρεμα νερά, άδειασε από το νου τα περιττά
και έτσι νιώσε απλά το χρόνο να κυλάει
Τα μπερδέψαμε και αφού δεν ξεμπερδέψαμε...
Ψάχνεις νόημα να βρεις...
Μπόλικη φιλοσοφία
"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"
Ολονυχτίς τον πότιζες με το κρασί του Μίδα
Κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές
δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Καμπές.
Γράφει η προπέλα-φεύγοντας ξοπίσω σε προδίνω-
κι ο γρύλος το ξανασφυρά στριγγά του τιμονιού...
<Εσμεράλδα>
Καββαδίας-Μικρούτσικος.
(Για μια ψυχή-έναν φίλο που χάθηκε πρόωρα και άδικα..)
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
ξέρω άσχετο μα...
Ο δρόμος που γλιστράει μες τους λόφους
είναι φορτωμένος με ναπάλμ
Στο ποδήλατο πηδώντας θα χαθείς
ψάχνοντας για μια άκρη
Όταν σου φωνάζουν να σταθείς
βγαίνει για καλά η ψυχή στα χείλη
Σε προσμένουν πτώματα σειρά
και ένας αρχιφύλακας ρε εκεί
Όπου κι αν τραβήξεις θα βρεθεί
κάτι να σε βγάλει απ’ το δρόμο
Το καράβι απλώνει τα πανιά
Μα η άγκυρα γερά στον ώμο
Ταξιδιάρικα πουλιά τ’ αγέρα
πότες θα μας πάρετε και μας
Πέρα στου Αιγαίου τα νησιά
στου πελάγου τις ατέλειωτες αμμούδες
Ο δρόμος που γλιστράει μες τους λόφους
είναι φορτωμένος με ναπάλμ
Στο ποδήλατο πηδώντας θα χαθείς
ψάχνοντας για μια άκρη...
**Eλευθερία//το τραγούδι που έβαλες//υπέροχο
+από τα πολύ αγαπημένα μου...
Μ' ένα μάτι, μ' ένα δόντι
με βαμμένα τα μαλλιά
σκαρφαλώσαν οι γερόντοι
στις πατρίδας τα σκαλιά
Καθώς πάν' για τα ογδόντα
ίδιοι και παράλληλοι
το πολύ για καμιά τσόντα
είναι πια κατάλληλοι
Μας φλωμόσαν οι παππούδες
με ψευτιές και φούμαρα
λές και είμαστε αλεπούδες
που μασάνε κούμαρα
Μα θα 'ρθούνε άλλα χρόνια
μ' όνειρα και οράματα
δίχως λόγους στα μπαλκόνια
κι άχρηστα προγράμματα
Μα για να σωθεί η Ελλάδα
στους καιρούς τους ύστατους
βρήτε κάπου έναν Καιάδα
και γκρεμοτσακίστε τους.
Τα γερόντια ~ Γιώργος Νταλάρας
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Από το δίσκο "Κατά Μάρκον"
Κυρίες... Κύριοι... και μικρά παιδιά...
Καλό μας ΣαββατοΚύριακο...
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Edited by - Mantis on 05/03/2004 20:01:50
Εμενα αυτες τις μερες μου χει κολλησει το τραγουδακι του Νεσκαφε..εκεινο που λεει open up,open up...klp klp,αλλα δεν το θυμαμαι κατα πρωτις και δεν το βρισκω κατα δευτερις πουθενα...
Μηπως καποιος θυμαται τα λογια του?
τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα
φεύγω, τώρα φεύγω
Kάποτε κοίταζα τον ήλιο μέσ’ τα μάτια
κι αυτόν τον ήλιο μου τον κάνανε κομμάτια
φεύγω, τώρα φεύγω
Tώρα ο ουρανός δεν με φοβίζει όσο κι αν βρέχει
τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει
φεύγω, τώρα φεύγω
Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω
Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω
φεύγω, τώρα φεύγω
Δεν το αντέχω να βουλιάζω μέσ’ το ψέμα
τώρα κατάλαβα πως ήμουν ένα δέμα
φεύγω, τώρα φεύγω
Θέλω να ζήσω τη ζωή μου έξω απ’ τα μέτρα
τώρα που σκλήρυν’ η καρδιά μου σαν την πέτρα
φεύγω, τώρα φεύγω
Tώρα ο κόσμος κι οι φωνές δεν με τρομάζουν
τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν
φεύγω, τώρα φεύγω
Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω
Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω
φεύγω, τώρα φεύγω