- ΕΠΙΣΤΗΜΗ-ΔΙΑΣΤΗΜΑ Νο1 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Η δημιουργία οργάνων επί παραγγελία περνά στη σφαίρα της πραγματικότητας

Νέοι ορίζοντες ανοίγονται για τη μεταμόσχευση οργάνων μετά τις εργαστηριακές επιτυχίες ερευνητών που βρίσκουν πλέον τρόπο να διαχειριστούν τα βλαστικά κύτταρα, αυτή την ανεξάντλητη πηγή ζωής...

Στο 4ο Διεθνές Συνέδριο Βιοτεχνολογίας που πραγματοποιήθηκε στο Ζάππειο η αισιοδοξία ήταν λέξη που κυριάρχησε. Τρεις κορυφαίοι ερευνητές, ο νομπελίστας σερ Μάρτιν Εβανς, ο καρδιοχειρουργός σερ Μαγκντί Γιακούμπ και ο χειρουργός μεταμοσχεύσεων Ανδρέας Τζάκης, καταθέτουν σήμερα μιλώντας στο «BHMAScience» τις απόψεις τους και όλοι συμφωνούν: η εργαστηριακή δημιουργία οργάνων προς μεταμόσχευση κατά παραγγελίαν είναι θέμα χρόνου.

Για την καρδιά, συγκεκριμένα, ο κ. Γιακούμπ όρισε τη δεκαετία ως τον χρονικό ορίζοντα επίτευξής της! Ωσπου όμως να γίνει το όνειρο πραγματικότητα μια πικρή αλήθεια θα πληγώνει τους έλληνες ασθενείς: η μικρή προθυμία για δωρεές οργάνων και η συνακόλουθη έλλειψή τους. Ελπίδες εγείρει ωστόσο η προαναγγελία εκ μέρους του κ. Τζάκη ότι θα ιδρυθεί Κέντρο Μεταμοσχεύσεων στα πρότυπα του Ωνασείου.

ΣΕΡ ΜΑΓΚΝΤΙ ΓΙΑΚΟΥΜΠ :
ΣΕ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΤΟΙΜΗ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ

Δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις, αφού είναι ένας από τους πλέον γνωστούς επιστήμονες στο ελληνικό κοινό. Ισως όμως το ευρύ κοινό δεν γνωρίζει ότι εκτός από ειδικός στις μεταμοσχεύσεις καρδιάς ο σερ Μαγκντί Γιακούμπ συνεχίζει να είναι, παρά τα 73 έτη του, ένας από τους πλέον δραστήριους ερευνητές στον τομέα των βλαστικών κυττάρων, προσπαθώντας να χαρίσει νέες καρδιές στους ασθενείς οι οποίες δεν θα απορρίπτονται από τον οργανισμό τους.

Το τελευταίο επίτευγμά του που παρουσιάστηκε πριν από περίπου δέκα μήνες ήταν μια καρδιακή βαλβίδα εργαστηρίου προερχόμενη από - τι άλλο; - τα συνήθη «ύποπτα» βλαστικά κύτταρα. Ο σερ Γιακούμπ είναι άκρως αισιόδοξος για την εφαρμογή της βιοτεχνολογίας στον τομέα της δημιουργίας «ανταλλακτικών» της καρδιάς. Μιλώντας στο «Βήμα» σημείωσε ότι εκτιμά πως η πρώτη φτιαγμένη από βλαστικά κύτταρα καρδιακή βαλβίδα θα μεταμοσχευθεί σε άνθρωπο μέσα σε τρία ως πέντε χρόνια, ενώ μέσα σε μία δεκαετία θα είναι έτοιμη προς μεταμόσχευση σε ασθενείς μια ολόκληρη πάλλουσα καρδιά εργαστηρίου!

«Είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε πλέον πότε θα συμβούν τα επόμενα σημαντικά επιτεύγματα στην επιστήμη καθώς η εξέλιξη και η πρόοδος, που καλπάζουν, μας ξεπερνούν. Πιστεύω όμως ότι, παρά την πολυπλοκότητα που έχει ως όργανο η καρδιά, θα επιτύχουμε σε δέκα χρόνια να έχουμε έτοιμο μόσχευμα εργαστηρίου. Και σε αυτό συνηγορούν οι πολλές και διαφορετικές μέθοδοι που δοκιμάζονται σήμερα πυρετωδώς σε πολλά εργαστήρια ανά τον κόσμο».

Η πιο πρόσφατη τέτοια ενδιαφέρουσα μέθοδος που είδε το φως της δημοσιότητας ήλθε, σύμφωνα με τον καθηγητή Γιακούμπ, από το Μίσιγκαν και αφορούσε την αποκυτταροποίηση και επανακυτταροποίηση της καρδιάς ποντικών. Το «νεκρό» όργανο μετά την εισαγωγή βλαστικών κυττάρων άρχισε ξανά να πάλλεται. «Βέβαια προσωπικά δεν πιστεύω ότι το συγκεκριμένο μοντέλο θα είναι και η απάντηση στις προσπάθειες για δημιουργία καρδιάς στο εργαστήριο, ωστόσο αποδεικνύει την ταχύτητα με την οποία προχωρούν οι εξελίξεις».

Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο σερ Γιακούμπ, «ο αγώνας έχει ξεκινήσει και πολλές ομάδες τρέχουν». Μία από αυτές είναι και του ιδίου, του τονίζουμε. Θεωρεί ότι μπορεί να είναι και η νικήτρια; «Δεν νομίζω ότι θα ζω ως τότε για να το καταφέρω» απαντά γελώντας ο αιγυπτιακής καταγωγής καθηγητής, όμως τα μάτια του άλλα απαντούν. «Σε κάθε περίπτωση» συνεχίζει «είμαστε μια ομάδα που έχει μελετήσει επί μακρόν τη δομή της καρδιάς καθώς και τα είδη των κυττάρων που χρειάζεται να μεταναστεύσουν στη "μήτρα", που είναι το εξωτερικό "καλούπι" της, ώστε να αρχίσει να λειτουργεί».

Σύμφωνα με τον σερ Γιακούμπ, τα «θαυματουργά» κύτταρα που θα «γεννήσουν» την καρδιά εκτός του φυσικού χώρου της δεν είναι ούτε αποκλειστικώς τα εμβρυϊκά ούτε αποκλειστικώς ενήλικα που θα συμπεριφέρονται ως εμβρυϊκά ύστερα από επαναπρογραμματισμό. «Νομίζω ότι η λύση είναι ένας συνδυασμός. Χρειαζόμαστε μια ενοποιημένη προσέγγιση. Πολλοί αναφέρουν ότι μετά την επιτυχία επαναπρογραμματισμού των ενήλικων κυττάρων η έρευνα στα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα είναι πλέον περιττή. Αυτό δεν είναι αλήθεια.

Χρειαζόμαστε τη χείρα βοηθείας της νανο-βιοτεχνολογίας, τη γνώση σχετικά με τη δομή και τις ανάγκες της "μήτρας" της καρδιάς, τα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα αλλά και τα ενήλικα κύτταρα που έχουν μετατραπεί σε κύτταρα με ιδιότητες βλαστικών. Και αυτό διότι η διαδικασία είναι δύσκολη. Πρέπει να προχωρήσουμε βήμα βήμα ώστε να δημιουργήσουμε τους δομικούς λίθους που απαρτίζουν το πολύπλοκο αυτό όργανο και στη συνέχεια να τους τοποθετήσουμε σωστά ώστε να προκύψει το τρισδιάστατο μοντέλο».

Βήμα βήμα προχωρεί και η ομάδα του καθηγητή Γιακούμπ στο βρετανικό εργαστήριό της ώστε να πετύχει το θαύμα. Αυτή την εποχή ασχολείται, όπως ανέφερε στο «Βήμα» ο ίδιος ο καθηγητής, με τη νανο-βιοτεχνολογία, προσπαθώντας να δημιουργήσει το τρισδιάστατο μοντέλο της καρδιάς. Και δηλώνει αισιόδοξος καθώς εξηγεί ότι «έχουμε ήδη μια πολύ καλή εικόνα της καρδιάς. Προσωπικά τη μελετώ επί δεκαετίες και έχω δει δεκάδες χιλιάδες καρδιές ώστε να μπορώ να γνωρίζω τα μυστικά του οργάνου».

Ο Μαγκντί Γιακούμπ δεν υπόσχεται ότι θα είναι εκείνος που θα παραδώσει στους ασθενείς, τους οποίους ακούραστα υπηρετεί τόσα χρόνια, μοσχεύματα φτιαγμένα από τα κύτταρά τους. Δηλώνει όμως ότι θα ήθελε να είναι αυτός που θα το κάνει ή τουλάχιστον να είναι παρών στις εξελίξεις που θα αλλάξουν τον ρουν της καρδιοχειρουργικής - και περισσότερο από όλα τον ρουν της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.

πηγή:tovima.dolnet.gr-BHMA SCIENCE

Ο φυσικός Howard Georgi του Χάρβαρντ έχει βαλθεί να μας γνωρίσει έναν τελείως άγνωστο τύπο της ύλης. Οι περισσότεροι από μας είναι εξοικειωμένοι με τη γνωστή βαρυονική ύλη - τη συνηθισμένη ουσία, όπως είναι οι πίνακες, οι καρέκλες, τα κουάρκ και τα ηλεκτρόνια. Πολλοί φυσικοί περνούν τις ημέρες τους κυνηγώντας μια άλλη ύλη, άγνωστη μέχρι τώρα, όπως είναι τα μποζόνια Higgs και τα σωματίδια που αποτελούν τη σκοτεινή ύλη. Αλλά ο Georgi έχει πάει ένα βήμα παραπάνω. Στον κόσμο μιας τελείως άγνωστης ύλης, ενός εξ ολοκλήρου νέου τύπου ύλης αντίθετη από οτιδήποτε έχουμε αντιμετωπίσει μέχρι τώρα. Και την ονομάζει unparticle (μη σωματίδιο).

Τα unparticles είναι δύσκολοι πελάτες. Παραβιάζοντας όλους τους κανόνες που περιορίζουν τα κανονικά σωματίδια, μπορούν να αλλάξουν ταυτότητα και μεταμφιέζονται σαν να είναι τμήματα των σωματιδίων. "Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν ακόμη και οι λέξεις για να περιγράψουν τι είναι αυτά τα unparticles, επειδή είναι τόσο αντίθετα από τα συνηθισμένα," τονίζει ο Georgi. Εάν οι ιδέες του είναι σωστές, τα unparticles υπάρχουν γύρω μας. Θα μπορούσαν ακόμη και να εκκρίνουν τη δική τους μη-βαρυτική (ungravity) δύναμη, η οποία θα μπορούσε να αντικαταστήσει ακόμη και τη σκοτεινή ύλη σαν ένας τρόπος να εξηγήσουμε μερικά από τα μυστήρια του σύμπαντος.

Τα unparticles μπορεί να προκαλούν τις αισθήσεις μας, όμως τον Georgi αξίζει να τον πάρουμε σοβαρά. Ήταν μεταξύ των πρώτων θεωρητικών που πρότειναν ότι οι τρεις από τις τέσσερις δυνάμεις στη φύση μπορεί να ενωθούν σε μια ενιαία υπερ-δύναμη, που περιγράφεται από μια "Μεγάλη Ενοποιημένη Θεωρία". Ο ίδιος καινοτόμησε με την υπερσυμμετρία, μια θεωρία που πρότεινε το 1981 μαζί με τον Σάββα Δημόπουλο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, στην οποία κάθε γνωστό σωματίδιο έχει έναν βαρύτερο, αλλά ακόμα απαρατήρητο "υπερσυνεργάτη". Ήταν, επίσης, μεταξύ των αρχιτεκτόνων της κβαντικής χρωμοδυναμικής, τη θεωρία που περιγράφει την ισχυρή πυρηνική δύναμη που δρα μέσα στους πυρήνες.

Άλλοι φυσικοί τον ακούνε βεβαίως με προσοχή. Όταν ο Georgi έκανε την ιδέα του γνωστή το Μάρτιο του 2007, προκάλεσε μια πλημμύρα ερευνητικής δραστηριότητας. Περισσότερα από 95 εργασίες έχουν γραφτεί μέχρι τώρα ερευνώντας τις ιδιαίτερες όψεις των unparticles - ένα επίπεδο έρευνας για ένα αντικείμενο που δεν έχει φανεί από το 1998, όταν οι θεωρητικοί συμπεριλαμβανομένου και του Δημόπουλου πρότειναν ότι οι πρόσθετες διαστάσεις θα μπορούσαν να είναι αρκετά μεγάλες για να ανιχνευτούν. "Τα unparticles είναι μια τέτοια νέα ιδέα," λέει ο Pran Nath στο Βορειοανατολικό Πανεπιστήμιο στη Βοστώνη. "Αυτά διεγείρουν τους ανθρώπους επειδή είναι απολύτως διαφορετικά από οτιδήποτε ο καθένας μας έχει δει μέχρι τώρα."

Μπορούμε να επισημάνουμε τα unparticles σύντομα;

Σύμφωνα με τον Howard Georgi, θα μπορούσαν να κάνουν μια αιφνιδιαστική εμφάνιση στις συγκρούσεις στο Μεγάλο Αδρονικό Συγκρουστή μεταξύ σωματιδίων (LHC), που θα ανοίξει μέχρι το καλοκαίρι του 2008 στο CERN. "Στο μυαλό μου, τα unparticles θα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή ανακάλυψη από την υπερσυμμετρία ή τις πρόσθετες διαστάσεις," πιστεύει ο Georgi. "Η ουσία των unparticle θα μας καταπλήξτε άμεσα."

Ο Georgi βεβαίως δεν σκόπευε να βρει μια νέα μορφή της ύλης. Αναρωτιόταν εάν μπορούσε να μας παρουσιαστεί τίποτα νέο στο LHC, που θα ήταν εντυπωσιακά διαφορετικό από αυτό που έχει προβλεφθεί μέχρι τώρα. Μια από τις μεγάλες ελπίδες για τον LHC είναι ότι να έρθει με μερικές ανακαλύψεις που θα μας βοηθήσουν να ενημερώσουμε ή να αντικαταστήσουμε τις μέχρι τώρα περιγραφές των σωματιδίων που αποτελούν την ύλη και τις δυνάμεις που τα συγκολλούν στους πυρήνες. Η θεωρία αυτή, γνωστή ως καθιερωμένο μοντέλο, έχει λειτουργήσει πολύ καλά, έχει όμως και πολλές ανεπάρκειες, και αυτό έχει οδηγήσει τους ερευνητές να κατασκευάσουν διάφορα θεωρητικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένης και της υπερσυμμετρίας, ως τις πιθανές αντικαταστάσεις του καθιερωμένου μοντέλου.

Ο Georgi θέλησε να ξέρει ποιες ανακαλύψεις θα ήταν πιθανό να παραγάγει κάθε θεωρία στα πειράματα του LHC. "Πολλές θεωρίες έχουν μελετηθεί για πολύ καιρό με τη βοήθεια των μαθηματικών," διευκρινίζει ο Georgi, "αλλά κανένας δεν είχε εξετάσει τις συνέπειες."

Ο Georgi εμπνεύστηκε από την εργασία που είχε γίνει από τον πανεπιστημιακό φυσικό Kenneth Wilson του Cornell, ο οποίος είναι ειδικός στην περιγραφή του πλήθους των ατόμων μέσα στα στερεά και τις αλληλεπιδράσεις τους χρησιμοποιούντας τα κβαντομηχανικά πεδία. Ο Wilson έδειξε ότι ορισμένα φαινόμενα στα μαγνητικά υλικά μπορούν να εξηγηθούν από έναν ιδιαίτερο τύπο κβαντικής θεωρίας πεδίου, όπου οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ατόμων έχουν την ίδια δύναμη σε όλες τις κλίμακες. Με αυτή την οξυδέρκεια του κέρδισε το βραβείο Νόμπελ του 1982 για τη φυσική.

Τα κουάρκ, τα ηλεκτρόνια και τα παρόμοια σωματίδια περιγράφονται από τα κβαντικά πεδία, επίσης. Έτσι, ο Georgi αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε το ίδιο τέχνασμα που χρησιμοποίησε ο Wilson να προβλέψει κάτι νέο στη φυσική των σωματιδίων;

Εκ πρώτης όψεως, η απάντηση είναι όχι. Σύμφωνα με το Καθιερωμένο Μοντέλο, οι δυνάμεις που εξουσιάζουν τις αλληλεπιδράσεις σωματιδίων είναι διάφορες σε διαφορετικές κλίμακες. Παραδείγματος χάριν, στον πυρήνα υπάρχει η ισχυρή πυρηνική δύναμη που αναγκάζει τα κουάρκ να είναι μαζί. Η βαρύτητα εκεί μέσα είναι τελείως ασήμαντη. Όμως έξω στον κόσμο μας η ισχυρή πυρηνική δύναμη είναι τελείως ασήμαντη σε σύγκριση με τη βαρυτική δύναμη. Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ένα από τα κύρια εμπόδια ώστε να μην μπορούμε να ενοποιήσουμε τις τέσσερις κύριες δυνάμεις σε ένα ενιαίο πεδίο.

Δεν είμαστε βέβαια κολλημένοι με το Καθιερωμένο Μοντέλο. Οι φυσικοί έχουν δείξει σε τροποποιημένες εκδόσεις του καθιερωμένου μοντέλου, συμπεριλαμβανομένων μερικών υπερσυμμετρικών θεωριών, ότι οι δυνάμεις μπορούν να έχουν την ίδια ισχύ σε διαφορετικές κλίμακες, τουλάχιστον σε μερικές περιοχές αποστάσεων. Όταν ο Georgi εξέτασε τις ιδιότητες των πεδίων σε αυτές τις θεωρίες, έκανε όπισθεν. Ανακάλυψε ότι τα πεδία περιγράφουν οντότητες που δεν μοιάζουν σε τίποτα με τα κανονικά σωματίδια. Στην πραγματικότητα, συμπεριφέρθηκαν με τρόπους που δεν είχε δει ποτέ πριν, έτσι τα βάπτισε unparticles.

Αρχικά, ο Georgi δεν πίστεψε στα συμπεράσματά του. "Σκέφτηκα ότι ήμουν τρελός," θυμάται. "Ήταν τόσο ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Νόμιζα πως είτε έκανα λάθος είτε ότι ο καθένας την είχα δει πριν." Άλλοι φυσικοί, εντούτοις, επιβεβαίωσαν ότι αυτός δεν είχε αυταπάτες: τα unparticles ήταν πράγματι κάτι εξ ολοκλήρου νέο.

Οι παράξενες ιδιότητες

Όμως τι κάνει τα unparticles να είναι ένα νέο είδος ύλης; Για ένα πράγμα, δεν έχουν καμία καθορισμένη μάζα. Ξέραμε παλιά για τη συνηθισμένη ύλη ότι έχει στάνταρτ μάζα. Ο Einstein ανέτρεψε αυτά τα συναισθήματα της ασφάλειάς μας για αυτό με την ειδική θεωρία της σχετικότητας, που έδειξε ότι η μάζα ενός αντικειμένου εξαρτάται από την κίνησή της και γίνεται μεγαλύτερη όσο πιο κοντά είναι η ταχύτητα του στην ταχύτητα του φωτός. Αλλά σε γενικές γραμμές ξέρουμε ακόμα πώς να μιλάμε για τα διάφορα σωματίδια χάρις στο γεγονός ότι έχουν μια καθορισμένη μάζα όταν είναι ακίνητα. Ακόμη και η εμφάνιση της κβαντομηχανικής, που μας είπε ότι τα σωματίδια μπορεί μερικές φορές να παριστάνουν τα κύματα, δεν ήταν αρκετό για να τινάξουν την πεποίθηση ότι τα σωματίδια μπορούν τελικά να αναγνωριστούν από τη μάζα τους.

Τα unparticles είναι κάτι εξ ολοκλήρου διαφορετικό. Ένα unparticle δεν έχει μια ιδιαίτερη μάζα, αλλά μπορεί να πάρει οποιαδήποτε πιθανή μάζα ή να έχει όλες τις πιθανές μάζες συγχρόνως, ανάλογα με το πώς το εξετάζετε. Αυτό ακούγεται παράξενο, αλλά ο καθένας που έχει προσπαθήσει να μετρήσει το μήκος μιας ακτής έχει δει ένα παρόμοιο φαινόμενο. Εάν προσπαθήσετε να ανακαλύψετε πόσο μήκος έχει μια ακτή, θα πάρετε διαφορετική απάντηση ανάλογα με το πόσο κοντά την εξετάζετε και το μέγεθος του χάρακα της μέτρησης χρησιμοποιείτε. Αν κάνετε ζουμ μέσα σε μια οδοντωτή ακτή αποκαλύπτεται μια ολοένα και πιο λεπτή λεπτομέρεια, πρώτα οι κόλποι και τα λιμάνια, και έπειτα οι μικρότεροι όρμοι, οι γωνίες και οι σχισμές. Κάθε φορά που προσπαθείτε να πάρετε όλες αυτές τις πρόσθετες λεπτομέρειες υπόψη σας, το γενικό μήκος της ακτής εμφανίζεται να αυξάνεται.

Ο λόγος που οι ακτές, με τις οδοντωτές άκρες τους, δεν έχουν ένα καθορισμένο μήκος είναι επειδή είναι παραδείγματα φράκταλ. Δεν έχει σημασία πόσο μεγενθύνεται ένα fractal, βλέπετε πάντα λίγο πολύ το ίδιο σχέδιο - στην περίπτωση της ακτής, άλλη οδοντωτή άκρη. Το σχέδιο είναι το ίδιο οποιοσδήποτε είναι η κλίμακα - τα fractals είναι "αμετάβλητα κλίμακας".

Κάτω από τη σταθερότητα της κλίμακας, η ύλη χάνει όλη την αίσθηση της προοπτικής, και η απόσταση δεν είναι πλέον σημαντική, λέει ο Francesco Sannino του Ινστιτούτου Niels Bohr, που έχει μελετήσει επίσης τα unparticles.

Αυτό έχει μια αξιοπρόσεκτη επίδραση στην ισχύ της δύναμης που συγκρατεί μαζί τα unparticles. Ο Sannino το παρομοιάζει με το να είσαι σε θέση να ακουστεί ένας ήρεμος ψίθυρος τόσο εύκολα όσο και μια δυνατή ομιλία. "Στον κανονικό κόσμο, εάν δύο άνθρωποι κάθονται σε διαφορετικές χώρες και θέλουν να έχουν μια συνομιλία, πρέπει να χρησιμοποιήσουν ένα τηλέφωνο, "λέει. "Αλλά σε έναν κόσμο αμετάβλητης κλίμακας, ακόμα κι αν απέχουν 2.000 χιλιόμετρα θα μπορούσαν να μιλήσουν ο ένας στον άλλο σαν να απέχουν μόνο 2 μέτρα."

Μπορούν να υπάρξουν διαφορετικοί τύποι ειδών unparticle, ακριβώς όπως υπάρχουν πρωτόνια και ηλεκτρόνια. Εντούτοις, μέσα σε κάθε είδος όλα τα unparticles είναι περίπλοκα συνδεμένα λόγω της αμείωτης αλληλεπίδρασής τους. Σκεφτείτε ένα unparticle σαν μια άπειρη αλυσίδα ή σαν ένα συνεχώς αναπτυσσόμενο πύργο σωματιδίων με διαφορετικές μάζες, διευκρινίζει ο Georgi. "Αλλά δεν μπορείτε ποτέ να τραβήξετε ένα από αυτά τα σωματίδια από τον πύργο."

Αυτό σκορπίζει όλεθρο με το Καθιερωμένο Μοντέλο και την ειδική θεωρία της σχετικότητας, που με βάση τη διάσημη εξίσωσή του E = mc2, η ταχύτητα ενός σωματιδίου περιορίζεται από την ποσότητα της ενέργειας που έχει. Ένα unparticles δεν είναι απαραίτητο να υπακούσει σε αυτόν τον κανόνα. Για κάθε μάζα μπορείτε να σκεφτείτε ότι, υπάρχει ένα κομμάτι του πύργου με unparticle που μοιάζει με ένα κανονικό σωματίδιο με οποιαδήποτε ενέργεια που θέλετε, λέει ο Georgi. Αυτή η παράξενη ιδιότητα σημαίνει ότι τα unparticles θα μπορούσαν να φανερωθούν με περίεργους τρόπους στο LHC στη Γενεύη.

Πώς το ξέρουμε; τα unparticles αλληλεπιδρούν πολύ ασθενώς με τη συνηθισμένη ύλη, κι έτσι δεν θα άφηναν κανένα ίχνος σε έναν ανιχνευτή. Ακόμα οι φυσικοί σωματιδίων έχουν ήδη τρόπους να ανιχνεύσουν σημάδια από αόρατα σωματίδια που παράγονται στις συγκρούσεις μεταξύ των σωματιδίων στους επιταχυντές. Παραδείγματος χάριν, αυτοί μπορούν να ξεχωρίσουν την παρουσία άλλων φανταστικών σωματιδίων, που λέγονται νετρίνα, επειδή μεταφέρουν ενέργεια και ορμή. Όταν οι ερευνητές υπολογίζουν την ενέργεια και την ορμή όπως μετρήθηκαν στους ανιχνευτές τους και βρουν ότι κάποια να λείπει, τότε το αποδίδουν συνήθως στην παρουσία των νετρίνων.

Ανορθόδοξα γεγονότα

Τα πράγματα θα φανούν ακόμα πιο παράξενα εάν παραχθούν τα unparticles. Όταν οι ερευνητές κάθονται και κάνουν τις προσθέσεις τους, λέει ο Georgi, οι υπολογισμοί τους θα αποκαλύψουν μια δυσαναλογία ορμής και ενέργειας, που προέρχεται από κάτι που μεταμφιέζεται ως ένας κλασματικός αριθμός σωματιδίων. Αυτό θα είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι η κανονική σχέση μεταξύ της ενέργειας, της μάζας και της ταχύτητας δεν διατηρείται.

Ο Georgi ήξερε ότι είχε σκοντάψει σε έναν τύπο ύλης με εξαιρετικά ιδιαίτερες ιδιότητες, αλλά δεν ήταν βέβαιος ακριβώς τι σημαίνει η ύπαρξη των unparticles για τον Κόσμο. "Δεν ήξερα όλα αυτά που θα μπορούσαν να υπονοήσουν," λέει. "Ήξερα ακριβώς ότι όλα αυτά θα έπρεπε να μελετηθούν κι άλλο."

Έτσι, άλλοι φυσικοί προσπάθησαν να δουν τι επιπτώσεις μπορούσαν να έχουν τα unparticles σε όλα από την τροχιά του Ερμή στην παραγωγή των μαύρων οπών στον LHC. Μεταξύ των πιο παράξενων προτάσεων είναι η εργασία που εκτελείται από το Nath και τον Haim Goldberg. Οι δυο τους Έχουν στρέψει την προσοχή τους στην δύναμη που ασκούν τα unparticles στα κανονικά σωματίδια.

Στην Καθιερωμένη Φυσική οι δυνάμεις μεταφέρονται από τα σωματίδια. Παραδείγματος χάριν, η ηλεκτρομαγνητική δύναμη προκύπτει όταν τα σωματίδια ανταλλάσσουν μεταξύ τους φωτόνια. Σε μια εργασία τους στο Physical Review Letters οι Nath και Goldberg λένε ότι μια άλλη δύναμη προκύπτει όταν τα συνηθισμένα σωματίδια αλληλεπιδρούν με τα unparticles.

"Είναι μια εκκεντρική θεωρία, αλλά τα μαθηματικά που πρέπει να επιλυθούν είναι εκπληκτικά απλά," τονίζει ο Goldberg. Η νέα δύναμη ενεργεί ως μια πρόσθετη ελκτική δύναμη, που κάνει τη βαρύτητα να εμφανίζεται λίγο ισχυρότερη από ότι αναμένουμε με την Καθιερωμένη Φυσική. Τα αποτελέσματα της νέας δύναμης, που οι Nath και Goldberg την ονόμασαν ungravity, θα ήταν πάρα πολύ μικρά για να την αντιληφθούν στην καθημερινή ζωή, αλλά σε ακριβείς δοκιμές της βαρύτητας που θα πραγματοποιηθούν στο διάστημα από την αποστολή MICROSCOP (μια γαλλο-ευρωπαϊκή σύμπραξη), το ιταλικό διαστημικό όχημα Galileo Galilei και τον δορυφόρο STEP του Στάνφορντ, θα μπορούσαν να πάρουν σημάδια από αυτήν.

Εμείς ήδη μπορεί να έχουμε αντιμετωπίσει την ungravity κάτω από μια άλλη ενδυμασία: τη σκοτεινή ύλη. Αυτή η αόρατη μορφή της ύλης εισήχθη για να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι τα άστρα που κινούνται γύρω από τα κέντρα των σπειροειδών γαλαξιών, όπως είναι ο δικός μας Γαλαξίας, καθώς και οι γαλαξίες που κινούνται μέσα στα σμήνη των γαλαξιών, εμφανίζονται να κινούνται πάρα πολύ γρήγορα, σαν να ελέγχονται από μια πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από ό,τι υπολογίζουμε με τη συνηθισμένη βαρύτητα. Εντούτοις, κανένας δεν έχει ανιχνεύσει ποτέ τα σωματίδια της σκοτεινός ύλης, γεγονός που έχει κάνει μερικούς φυσικούς να υποψιάζονται ότι κάτι πάει στραβά με το νόμο της βαρύτητας του Νεύτωνα.

Η τροποποίηση του νόμου του Νεύτωνα, για να γίνει ισχυρότερη σε ορισμένες αποστάσεις κι ώστε να μιμηθεί τα αποτελέσματα του σκοτεινής ύλης, είναι ένα παλαιό τέχνασμα που προτάθηκε πρώτα στην δεκαετία του '80 από τον Mordehai Milgrom του Ιδρύματος Weizmann στο Ισραήλ. Βεβαίως, κανένας δεν θα μπορεί να εξηγήσει γιατί η βαρύτητα πρέπει να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο. Η Ungravity μπορεί να είναι η απάντηση.

Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο απλά. Προτού να εξηγήσουν τη σκοτεινή ύλη, οι φυσικοί πρέπει να είναι βέβαιοι ότι η ύπαρξη των unparticles δεν έχει άλλους πολλαπλασιαστικούς αντίκτυπους στην κοσμολογία, που θα είχαν παρουσιάσει ήδη, λέει ο Hooman Davoudiasl στο Brookhaven. "Τα unparticles έχουν πολλή δυναμική, αλλά θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για να μην αφήσουμε τη φαντασία μας να οργιάζει χωρίς έλεγχο των διακλαδώσεων για το υπόλοιπο της κοσμολογίας," προειδοποιεί.

Παραδείγματος χάριν, σε μια πρόσφατη δημοσίευση, ο Hooman Davoudias δείχνει ότι εάν δημιουργήθηκαν στον πρώιμο Κόσμο πάρα πολλά unparticles, τότε θα είχαν
αναστατώσει τη λεπτή ενεργειακή ισορροπία που επέτρεψε να δημιουργηθούν το ήλιο, το λίθιο και άλλα ελαφριά στοιχεία μετά από το big bang. Κι αυτό βάζει ένα όριο για το πόσα unparticles θα μπορούσαν να υπήρχαν τότε, λέει.

Εάν τα unparticles συμπεριφέρθηκαν όπως τα κανονικά σωματίδια, τότε η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εκεί. Το όριο του αρχικού αριθμού των unparticle θα μπορούσε να σαμποτάρει τις ελπίδες του Georgi ότι αυτά μιμούνται την παρουσία της σκοτεινής ύλης σήμερα, επειδή η σημερινή συγκέντρωση των unparticle θα ήταν πάρα πολύ μικρή για να παραγάγει τα αποτελέσματα που βλέπουμε. Αλλά ο Georgi έχει δείξει ότι τα unparticles δεν είναι σαν την κανονική ύλη, χωρίς καμιά καθορισμένη σχέση μεταξύ της ποσότητας ενέργειας που έχουν, της μάζας τους και της ταχύτητας που μπορούν να κινηθούν. Λόγω αυτού του γεγονότος, ακόμη και ένας μικρός αριθμός unparticles στο πρώιμο σύμπαν θα μπορούσε να έχει μια εκπληκτικά μεγάλη επίδραση σήμερα, πιστεύει ο Shao-Long Chen στο πανεπιστήμιο Taipei της Ταϊβάν.

Ο Chen και οι συνάδελφοί του εξέτασαν τι συμβαίνει στην ενέργεια των unparticles όταν η θερμοκρασία τους ανεβοκατεβαίνει. Υπέθεσαν ότι το σύμπαν άρχισε με έναν μικρό αριθμό unparticles συγκρινόμενο με τον αριθμό των φωτονίων - η απαίτηση αυτή χρειάστηκε για μην είχαν τα πρώιμα unparticles επιπτώσεις στην παραγωγή των ελαφριών στοιχείων. Μόλις το σύμπαν επεκτάθηκε και ψύχθηκε, διαπίστωσαν ότι ορισμένα γεγονότα έγιναν ενδιαφέροντα. Ενώ τα φωτόνια, τα σωματίδια και τα unparticles επιβραδύνονταν, τα unparticles δεν έχασαν την ενέργεια τους τόσο γρήγορα όπως τα συμβατικότερα αντίστοιχά τους. "Σε έναν διαστελλόμενο Κόσμο, η συμπεριφορά της ενέργειας των unparticle είναι εντυπωσιακά διαφορετική από των φωτονίων, "λέει ο Chen.

Σήμερα, ακόμη και σχετικά λίγα unparticles θα μπορούσαν να αποτελούν ένα σημαντικό μέρος του ενεργειακού προϋπολογισμού στον Κόσμο - αρκετή για να δρουν σαν τη σκοτεινή ύλη, συνεχίζει ο Chen. "Εάν αυτό συνέβη πραγματικά, θα προσέκρουε σημαντικά στην καθιερωμένη εικόνα της κοσμολογίας," συμπεραίνει.

Ο Georgi έχει επιφυλάξεις για το εάν τα unparticles του θα μπορούσαν πραγματικά να είναι το κλειδί στην επίλυση του προβλήματος της σκοτεινής ύλης μέχρι να γίνει περισσότερη δουλειά πάνω σε αυτά τα ζητήματα, αλλά χαίρεται που ορισμένοι φυσικοί ερευνούν αυτή τη δυνατότητα. "Αυτό που ήξερα ήταν ότι είχα βρει κάτι παράξενο και θέλησα κι άλλοι άνθρωποι να ρίξουν μια ματιά ώστε να δουν τι παράξενα πράγματα είναι ικανά να κάνουν - ποια μυστήρια μπορούν να λύσουν, " λέει. "Είμαι ευτυχής επειδή αυτό ακριβώς οι άνθρωποι κάνουν τώρα."

Το σημαντικότερο ζήτημα στη φυσική σωματιδίων είναι σήμερα το ζήτημα του τι προκαλεί το αυθόρμητο σπάσιμο της συμμετρίας SU(2) x U(1) των ηλεκτρασθενώνν αλληλεπιδράσεων. Ο Georgi (που με τον David έδειξε το πώς θα μπορούσε κάποιος να φτιάξει σύνθετα μποζόνια Higgs) μελετά τη δυνατότητα των μοντέλων ισχυρής σύζευξης και προσπαθεί να βρει τους νέους μηχανισμούς του σπασίματος της συμμετρίας.

Ο Georgi μελετά επίσης Κβαντική Χρωμωδυναμική (QCD), το φορμαλισμό των ενεργών θεωριών πεδίου το πρόβλημα της ισχυρής CP, καθώς και τον γρίφο της γεύσης.

Πρόσφατα, μαζί με τους Arkan-Hamed και Cohen, βρήκαν μια κατηγορία θεωριών πεδίου 4-διαστάσεων στις οποίες μπορούν να προκύψουν δυναμικά οι πρόσθετες διαστάσεις, δίνοντας έτσι ένα νέο ισχυρό ράπισμα στην έννοια του διαστήματος. Οι τοπολογικές ιδιότητες τέτοιων θεωριών μπορούν να ρίξουν φως στα κρίσιμα ζητήματα όπως το σπάσιμο της συμμετρίας SU(2) x U(1) και της υπερσυμμετρίας. Συνεχίζει να μελετά αυτά τα ζητήματα ελπίζοντας ότι θα ρίξουν φως στην έννοια της συμμετρίας βαθμίδας.

Επιπλέον, ενδιαφέρεται για την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών και των μειονοτήτων στην επιστήμη και είναι σε διάφορες τοπικές και εθνικές επιτροπές που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτό το σημαντικό ζήτημα.

Πηγή: New Scientist

--------------------------------------------------------------------------------

Το ταξίδι στο χρόνο, προσφιλές θέμα των βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και των ταινιών του Χόλιγουντ, είναι το αντικείμενο μιας νέας μελέτης η οποία δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της επιστημονικής επιθεώρησης «New Scientist». Δύο καταξιωμένοι Ρώσοι μαθηματικοί υποστηρίζουν ότι με την έναρξη της λειτουργίας του, ο Μεγάλος Επιταχυντής Συγκρουόμενων Δεσμών Αδρονίων (LHC), στις εγκαταστάσεις του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) έξω από τη Γενεύη, το Μάιο, θα μπορούσε να δράσει ως μια μηχανή του χρόνου.

Η καθηγήτρια Ιρίνα Αρέφεβα και ο δρ Ιγκόρ Βόλοβιτς, του Ινστιτούτου Μαθηματικών Steclov της Μόσχας, εκφράζουν την άποψη ότι η ενέργεια που θα εκλυθεί εξαναγκάζοντας υποατομικά σωματίδια ύλης να συγκρουστούν με ταχύτητα ανάλογη αυτής του φωτός θα είναι τόσο μεγάλη ώστε θα μπορούσε να προκαλέσει ρήξη στον ιστό του σύμπαντος, ανοίγοντας μια πόρτα σε... επισκέπτες από το μέλλον.

Οι ισχυρισμοί τους πηγάζουν από τη θεωρία που ανέπτυξε ο Αλμπερτ Αϊνστάιν από κοινού με τον Νέιθαν Ρόουζεν το 1935 (19 χρόνια μετά τη δημοσίευση της θεωρίας της γενικής σχετικότητας) και υποστηρίζει ότι μεγάλες ποσότητες ύλης ή ενέργειας μπορούν να προκαλέσουν καμπυλώσεις στο χωροχρόνο.

Εφόσον η ενέργεια ή η μάζα είναι αρκετά μεγάλες, ο χρόνος μπορεί να παραμορφωθεί τόσο πολύ ώστε να διπλωθεί στα δύο, δημιουργώντας μια συμπαντική «σκουληκότρυπα». Δηλαδή, μια σήραγγα στο χωροχρόνο η οποία θεωρητικά θα μπορούσε να επιτρέψει την επικοινωνία με το παρελθόν (ως τη χρονική στιγμή της λειτουργίας της πρώτης μηχανής του χρόνου), με το μέλλον, με απομακρυσμένες περιοχές του σύμπαντος ή με παράλληλα σύμπαντα.

Οταν μάλιστα το 1986 ο Αμερικανός αστρονόμος Καρλ Σαγκάν έγραφε το αριστούργημα «H επαφή», ρώτησε τον κοσμολόγο Κιπ Θορν πώς θα μπορούσε κανείς να ταξιδέψει από τη μια άκρη του σύμπαντος στην άλλη μέσα σε ένα λεπτό. Εκείνος σκέφτηκε ότι με τον κατάλληλο χειρισμό οι μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν «σκουληκότρυπες» με τις ιδιότητες που τους αποδίδει ο Αϊνστάιν.

Στόχος του νέου επιταχυντή σωματιδίων, LHC, δεν είναι να παίξει το ρόλο της μηχανής του χρόνου, αλλά ν’ αναπαραστήσει τις συνθήκες που επικράτησαν αμέσως μετά το Big Bang (Μεγάλη Εκρηξη), προκειμένου να ρίξει φως στο μυστήριο της δημιουργίας του σύμπαντος. Ταξίδι στο χρόνο και αυτό, αλλά διαφορετικής φύσεως.

Οι επιστημονικοί σύμβουλοι του «New Scientist» σχολιάζουν με μια δόση χιούμορ ότι παρόλο που υπάρχουν πολλά πρακτικά και θεωρητικά προβλήματα για να γίνει εφικτό το ταξίδι στο χρόνο, η πιθανότητα να δούμε επισκέπτες από το μέλλον μέσα στους επόμενους μήνες είναι μικρή αλλά υπαρκτή. Πάντως, σύμφωνα με το Βρετανό ερευνητή του CERN Μπράιαν Κοξ, αν και οι νόμοι της Φυσικής δεν αποκλείουν το ταξίδι στο χρόνο, είναι μάλλον απίθανο να συμβεί. Κατά την άποψη του φυσικού Τζον Γκρίμπιν, στην απίθανη περίπτωση κατά την οποία ο LHC λειτουργήσει ως μηχανή του χρόνου, η «σκουληκότρυπα» που θα δημιουργηθεί θα είναι τόσο μικρή ώστε οι επισκέπτες από το μέλλον δεν θα έχουν μέγεθος μεγαλύτερο του ενός ατόμου. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι ο LHC μπορεί ν’ αποτελέσει το πρώτο βήμα για την κατασκευή μιας μηχανής του χρόνου.

πηγές:E-TIPOS και madata.gr

quote:

---

Βλέπουμε τελικά ότι όλα είναι πιθανά.

---

Πιστεύω φίλε Οpen Μind, ότι τα ταξίδια στο χρόνο αν γίνουν από την μία πλευρά θα είναι κάτι το πολύ θετικό γιατί θα μας λύσουν κάποιες ασάφειες στην ιστορία και όχι μόνο, για το παρελθόν, αρκεί να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο μόνο ως παρατηρητές.
Από την άλλη πλευρά αν γυρίζαμε πίσω όχι μόνο ως παρατηρητές αλλά και να μπορούσαμε να επέμβουμε ενεργά στο παρελθόν πιστεύω ότι θα ήταν από αρνητικό έως ολέθριο, και ένα ασήμαντο λιθαράκι να αλλάξουμε από την ροή της ιστορίας μπορεί να αλλάξουν τα πάντα, και όταν λέω ροή της ιστορίας δεν έννοώ κάτι το σημαντικό για τους πολλούς, αλλά για εμάς, έστω κάτι απλό, τον θάνατο για παράδειγμα κάποιου προσφιλούς μας προσώπου που μπορεί να σκοτώθηκε από ατύχημα, ακόμα και αυτό μπορεί να είναι συνδεδεμένο με κρίκους αλυσίδας από το μέλλον και να επέλθει η οποιαδήποτε διαταραχή στην πραγματικότητα.

Wolf

Ουάσινγκτον

Αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν πώς η παρατεταμένη αερόβια άσκηση ταλαιπωρεί τους μύες του σώματος και ανέπτυξαν ένα φάρμακο που αυξάνει θεαματικά την αντοχή σε πειραματόζωα. Η έρευνα πιθανώς ενδιαφέρει όχι μόνο τους αθλητές, αλλά και τους καρδιοπαθείς.

Η ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης διαπίστωσε ότι οι βλάβες που εμφανίζονται στους μύες έπειτα από πολύωρη αερόβια προσπάθεια οφείλονται στην εισβολή ιόντων ασβεστίου μέσα στα μυικά κύτταρα.

Η μετακίνηση ιόντων ασβεστίου μέσα από ειδικά κανάλια στη μεμβράνη των κυττάρων παίζει κεντρικό ρόλο στην κανονική σύσπαση των μυικών ινών. Ωστόσο η δυσλειτουργία των καναλιών που προκαλείται από την άσκηση μειώνει τη δύναμη της σύσπασης και πιθανώς οδηγεί σε αποδόμηση μυικής πρωτεΐνης.

Το φαινόμενο καταγράφηκε σε ποντίκια που αναγκάστηκαν να κολυμπούν τρεις ώρες την ημέρα για διάστημα δύο εβδομάδων, αναφέρει το Nature.com.

Η πειραματική ουσία S107 σταθεροποιεί τα κανάλια ασβεστίου και προλαμβάνει τις παρενέργειες της άσκησης, αναφέρουν οι ερευνητές στο Proceedings of the National Academy of Sciences. Τα πειραματόζωα στα οποία χορηγήθηκε η ουσία μπορούσαν να κολυμπούν περισσότερο χωρίς να κουράζονται.

Αν και δεν έχει δοκιμαστεί ακόμα σε ανθρώπους, το S107 θα μπορούσε να ωφελήσει και ασθενείς με καρδιοπάθεια, οι οποίοι είναι γνωστό ότι εμφανίζουν το ίδιο αίσθημα κόπωσης που ταλαιπωρεί τους αθλητές αντοχής, για παράδειγμα έπειτα από έναν μαραθώνιο.

Σύμφωα πάντως με τον Ντρον Κάτλιν, διευθυντή του Ολυμπιακού Εργαστηρίου στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Αντζελες, οι πρώτοι που θα ενδιαφερθούν για την ουσία θα είναι πιθανότατα αθλητές που αναζητούν νέες μεθόδους για ντοπάρισμα.

Newsroom ΔΟΛ

Οι αστροναύτες του διαστημικού λεωφορείου Antantis εγκατέστησαν, τα ξημερώματα της Τρίτης, στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό το αξίας 2 δισ. δολαρίων εργαστήριο Columbus, δίνοντας στην Ευρώπη την πρώτη μόνιμη επιστημονική εγκατάστασή της στο Διάστημα.

«Μεγάλη ημέρα για την Ευρώπη» χαρακτηρίστηκε το γεγονός από την ESA, την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία. Είχε προηγηθεί μία κοπιαστική για τους αστροναύτες διαδικασία που διήρκησε περίπου μία ημέρα.

Η απρόσμενη αρρώστια ενός αστροναύτη ανάγκασε τη NASA να καθυστερήσει τη διαδικασία εγκατάστασης για ένα 24ωρο περίπου. Ήταν το κερασάκι στην τούρτα, σε μία σειρά από καθυστερήσεις.

Το βάρους 14 τόνων και μήκους επτά μέτρων εργαστήριο προγραμματιζόταν να βρεθεί στο Διάστημα από το 1992, γιορτάζοντας με αυτόν τον τρόπο την 500ή επέτειο από το ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου.

Εντούτοις, προβλήματα στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και στα διαστημικά λεωφορεία ανέβαλαν συνεχώς το γεγονός.

Υπενθυμίζοντας τη συμβολική σημασία του εργαστηρίου, ο αστροναύτης Ντάνιελ Τάλι είπε όταν ο ρομποτικός βραχίονας του Atlantis άρχισε να μετακινεί το Columbus: «Ο Κολόμβος άρχισε το ταξίδι του προς το Νέο Κόσμο».

Το ευρωπαϊκό εργαστήριο αποτελεί το όγδοο τμήμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Αλλο ένα εργαστήριο, ιαπωνικό αυτή τη φορά, αναμένεται να εγκατασταθεί στον ISS την Ανοιξη.

Απαραίτητες εξωτερικές εργασίες στο Columbus θα γίνουν στη διάρκεια νέων διαστημικών περιπάτων από το πλήρωμα του Atlantis, την Τετάρτη και την Παρασκευή.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Ουάσινγκτον




Σε αντίθεση με τους περισσότερους συγγενείς του, ιπτάμενους γίγαντες με άνοιγμα φτερών αρκετά μέτρα, ένας πτερόσαυρος που ζούσε πριν από 120 εκατ. χρόνια στην περιοχή της Κίνας είχε μέγεθος σπουργίτη και πετούσε από κλαδί σε κλαδί μέσα σε πυκνά δάση.

«Δεν θα περιμέναμε ποτέ κάτι τέτοιο» σχολίασε ο Αλεξάντερ Κέλνερ του Πανεπιστημίου του Ρίο Ντε Ζανέιρο, ο οποίος συνεργάστηκε στην έρευνα με Κινέζους παλαιοντολόγους.

Οι πτερόσαυροι, που δεν ανήκουν στην ομάδα των δεινοσαύρων, άρχισαν να πετούν πριν από 230 εκατ. χρόνια, πολύ πριν από την εμφάνιση των πτηνών. Οι περισσότεροι ήταν τεράστιοι, με τα δερμάτινα φτερά τους να έχουν άνοιγμα έως και πάνω από δέκα μέτρα. Τα απολιθώματά τους είναι πάντως σπάνια και εντοπίζονται συνήθως σε παράκτιες περιοχές.

Το νέο είδος Nemicolopterus crypticus (σημαίνει «αινιγματικός ιπτάμενος κάτοικος του δάσους») ανακαλύφθηκε στην επαρχία Λιαονίνγκ της Κίνας, με περιοχή που καλυπτόταν από πυκνό δάσος πριν από 120 εκατ. χρόνια.

Το μικρό ερπετό είχε άνοιγμα φτερών 25 εκατοστά και τα δάχτυλα των ποδιών του ήταν κυρτά, ένδειξη ότι καθόταν σε κλαδιά. Σε αντίθεση με άλλους πτερόσαυρους, δεν διέθετε δόντια, και πιθανώς τρεφόταν με έντομα.

Όταν οι ερευνητές συνάντησαν τα απολιθώματα, νόμιζαν ότι ανήκαν σε νεογέννητο. Τα οστά του κρανίου δεν ήταν ακόμα ενωμένα, οπότε δεν ήταν ενήλικο ερπετό, ωστόσο άλλα οστά ήταν πλήρως ανεπτυγμένα, οπότε δεν επρόκειτο ούτε για νεοσσό.

«Πόσο ακόμα θα μεγάλωνε; Δεν έχουμε ιδέα. Ακόμα όμως κι αν διπλασιαζόταν σε μέγεθος, θα παρέμενε το μικρότερο μέλος της συγκεκριμένης ομάδας» των πτερόσαυρων, είπε ο Δρ Κέλνερ.

Παραμένει άγνωστο αν ο Nemicolopterus crypticus είχε άλλους μικρόσωμους, δασόβιους συγγενείς.

Η ανακάλυψη δημοσιεύεται στο αμερικανικό Proceedings of the National Academy of Sciences.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Δουβλίνο




Τα ιπτάμενα ερπετά που ζούσαν παράλληλα με τους δεινόσαυρους ήταν διπλάσια σε μέγεθος από ό,τι νομίζαμε, με άνοιγμα φτερών γύρω στα 18 μέτρα, εκτιμούν τώρα οι επιστήμονες.

Αυτό σημαίνει ότι οι πτερόσαυροι, που εξαφανίστηκαν πριν από 65 εκατ. χρόνια χωρίς να αφήσουν απογόνους, ήταν πέντε φορές μεγαλύτερα από το σημερινό μεγαλύτερο ιπτάμενο πουλί, το περιπλανώμενο άλμπατρο με φτερά τεσσάρων μέτρων.

Νέα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στο Μεξικό δείχνουν ότι οι πτερόσαυροι ήταν όχι μόνο πολύ μεγαλύτεροι, αλλά ότι είχαν και εξαιρετικά αποδοτικές αεροδυναμικές ιδιότητες, ανέφεραν ρευνητές σε φεστιβάλ Επιστημών στο Δουβλίνο.

Ο Ντέβιντ Μάρτιλ του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ και Γερμανοί συνάδελφοί του ανακάλυψαν απολιθωμένα τμήματα οστών με παράξενα μεγάλες διαστάσεις. Επίσης, στη Βραζιλία και τη Ρουμανία έχουν βρεθεί τμήματα σκελετών με άνοιγμα έως και 14 μέτρα.

Οι πτερόσαυροι, που χωρίζονταν σε διάφορα είδη, ορισμένα με δόντια ή με εντυπωσιακά λοφία, δεν είχαν φολίδες όπως άλλα ερπετά. Προκειμένου όμως να είναι όσο το δυνατόν ελαφρύτεροι, είχαν αναπτύξει λεπτά, κούφια οστά, παρόμοια με των πτηνών, και η πτητική μεμβράνη που κάλυπτε τα άνω άκρα τους, όμοια με τη μεμβράνη των νυχτερίδων, είχε πάχος μόλις μισό χιλιοστό.

Αυτό που τους πρόδιδε μια μάλλον παράξενη όψη ήταν ο λαιμός τους, τρία μέτρα σε μήκος, που κατέληγε σε ένα επίμηκες κρανίο με μήκος ακόμα δύο μέτρα. Ίσως ο μακρύς λαιμός τους επέτρεπε να ψαρεύουν χωρίς να πλησιάζουν επικίνδυνα κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας, εκτιμούν οι ερευνητές.

Όπως αναμεταδίδει το Reuters, ένα επιπλέον νέο στοιχείο είναι ότι οι αρθρώσεις των φτερών -δηλαδή οι ώμοι-- δεν βρίσκονταν στο πάνω μέρος του κορμού, αλλά στην κοιλιακή πνευρά, δίπλα στα πόδια. Έτσι το ερπετό εκμεταλλευόταν καλύτερα τη ροή του αέρα κάτω από τα φτερά του.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι οι πτερόσαυροι μπορούσαν να πετούν σύντομα μετά την εκκόλαψή τους. Αυτό σημαίνει ότι η αεροδυναμική κατασκευή τους ήταν αποτελεσματική ανεξάρτητα από το μέγεθός της -πράγμα που θα εξέπληττε τους αεροναυπηγούς.

Όσον αφορά το γιατί οι πτερόσαυροι έγιναν τόσο μεγάλοι, αυτό παραμένει άγνωστο. Μια εικασία στην οποία προχωρούν οι ερευνητές, είναι ότι τα ιπτάμενα ερπετά απλούστατα αναπτύσσονταν σε ολόκληρη τη διάρκεια της ζωής τους.

Newsroom ΔΟΛ