- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Edited by - Valnta on 06/04/2004 17:37:43
Ποτέ δεν σ'αναζήτησα κ ήξερα πάντα που να σε βρω.
όπου πατούσες γέρναν λίγο τα δέντρα για να σε δουν καλύτερα,
κ έφτανε αυτό για να φανεί η πορεία.
K γω είχα μέσα μου μια θάλασσα κ ανατρίχιαζε το δάσος
κ απορούσε το βουνό
πως έγινε κ έφτασε η θάλασσα εκεί πάνω
και πόσα χρόνια πέρασαν;
Ήξερα πάντα που να σε βρω.
K όταν δεν ήθελα να έρθω έτρωγα σοκολάτες
κ με το περιτύλιγμα έφτιαχνα πεταλούδες
κ στις έστελνα.
Έστριβε κατά τη θάλασσα το καλοκαίρι
κ γω ακολουθούσα
να μπερδέψω το δικό μου το νερό με τ'άλλο
γυμνά κ πληγωμένα πόδια κ σοκολάτες που τους έμελλε
να γίνουν πεταλούδες.
Στη διαδρομή πάντα σταμάταγα για λίγο
όλο κ κάποιο σκαθάρι πετύχαινα
αναποδογυρισμένο.
Tο γύρναγα με το δάχτυλο κ πάντα απορούσα
αν ήταν το σωστό αυτό
κ αν θα ζούσε τελικά ή θα πέθαινε κάτω από τον ήλιο
έτσι κ αλλιώς.
K πάντα μαζί με τη θάλασσα κουβαλούσα κ σένα μέσα μου.
Ίσως γι'αυτό δεν ερχόμουν να σε βρω τόσο συχνά.
Ή ίσως μ'αρέσαν πολύ οι σοκολάτες.
Για λίγο σ'άφηνα εκεί
ανάμεσα στις νότες κ στα ποιήματα κ τα παραμύθια
κ ήξερα πως δεν θα σε ξεχνούσα ποτέ
λίγο σταμάταγα για τα σκαθάρια
κ τα δέντρα από πάνω μου ήταν γερμένα
κ ακόμα δεν ξέρω ποιός είναι ο προορισμός
εσύ ή η θάλασσα
αφού κ τα δύο μέσα μου είναι
κ ίσως να'μαι εδώ για να βοηθάω τα σκαθάρια
κ να τρώω σοκολάτες.
Τα σημαδια των ουράνιων σωμάτων στο απειρο
Μια αληθινή αρμονία σ' ενα ανεξελεγκτο χάος
Γιορτάζω την αντίφαση σαν ένωση.
Σπάω τ' αυγό της σύνεσης
να γεννηθέι, σαν άλογη λογική, η τρέλα
Να δω το τίποτα και να 'ναι κάτι.
Κλείνω τη πόρτα πίσω μου με δύναμη
να γκρεμίσω τη φυλακή
Κι είναι ο κόσμος διαφορετικός και ίδιος.
Κι είναι ο κόσμος όμορφος στη νεκρική του φύση
Μια κίνηση που μοιάζει μ' ακινησία
Σα φωτογραφία
Στις προσωπικές μηχανές του χρόνου
για το παρελθόν - αναμνήσεις
για το μέλλον - όνειρα
Σαν άλλος Van Gogh
τ' αυτί μου θα κόψω
και θα το στείλω στην ακρη του κόσμου
ν' ακούει ψιθυριστές κραυγές
που ανεβαίνουν σαν καπνός τα βράδια
Και θα καρφώσω τ' όραμα στη σκέψη μου
Του τι ήταν
τι είναι
τι θα' ταν
τι θα είναι
Υπενθύμιση για τα μάτια που λιγοψυχούν
Edited by - 1900 on 13/04/2004 21:36:24
να μην σε επηρεάζω.
Ο δρόμος αν σε φέρει εδώ,
μείνε,
μα αποκοιμήσου.
Θα είναι γλυκό το ξύπνημα
Και ο ύπνος, τα όνειρά σου.
σσσσσ....
ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ
ΜΟΝΑΧΑ ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ
Hey You !
Out there in the cold
getting lonely, getting old, can you feel me
Hey you!
Standing in the aisles
with itchy feet and fading smiles, can you feel me
Hey You ! Don't help them to bury the light
Don't give in without a fight
Hey you !
Out there on your own
sitting naked by the phone, would you touch me
Hey you ! With your ear against the wall
waiting for someone to call out, would you touch me
Hey you ! Would you help me to carry the stone
Open your heart, I'm coming home
But it was only fantasy
The wall was to high, as you can see
No matter how he tried he could not break free
And the worms ate into his brain
Hey you ! Out there on the road
doing what you're told, can you help me
Hey you ! Out there beyond the wall
breaking bottles in the hall, can you help me
Hey you ! Don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall
Κάθε φορά που ακούω Pink Floyd με πιανει το ιδιο πράγμα:
ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ
Τι στίχοι! Τι μουσικοί! Και τι μουσική!!!
"Nobody knows where you are, how near or how far.
Shine on you crazy diamond.
Pile on many more layers and I'll be joining you there.
Shine on you crazy diamond.
And we'll bask in the shadow of yesterday's triumph,
and sail on the steel breeze.
Come on you boy child, you winner and loser,
come on you miner for truth and delusion, and shine!"
Edited by - 1900 on 13/04/2004 21:30:40
quote:Nobody knows where you are, how near or how far.
Shine on you crazy diamond.
quote:
Eγω να δεις πως ανατριχιαζω 1900...
ειχα την τυχη να τους ακουσω στην Αθηνα,ζωντανα και να γνωρισω 2 απο τα μελη του συγκροτηματος.
Η μαγεια και η διαχρονικοτητα της μουσικης τους,δεν τελειωνει ποτε.
ECLIPSE
Dark Side Of the Moon
All that you touch
And all that you see
All that you taste
All you feel
And all that you love
And all that you hate
All you Distrust
All you save
And all that you give
And all that you deal
And all that you buy
beg, borrow or steal
And all you create
And all you destroy
And all that you do
And all that you say
And all that you eat
And everyone you meet
And all that you slight
And everyone you fight
And all that is now
And all that is gone
And all that's to come
And everything under the sun is in tune
but the sun is eclipsed by the moon.
ΟΜ
So much trouble in the world
So much trouble in the world
Bless my eyes this morning
Jah sun is on the rise once again
The way earthly thin's are goin'
Anything can happen.
You see men sailing on their ego trip,
Blast off on their spaceship,
Million miles from reality:
No care for you, no care for me.
So much trouble in the world;
So much trouble in the world.
All you got to do: give a little (give a little),
Give a little (give a little), give a little (give a little)!
One more time, ye-ah! (give a little) Ye-ah! (give a little)
Ye-ah! (give a little) Yeah!
So you think you've found the solution,
But it's just another illusion!
(So before you check out this tide),
Don't leave another cornerstone
Standing there behind, eh-eh-eh-eh!
We've got to face the day;
(Ooh) Ooh-wee, come what may:
We the street people talkin',
Yeah, we the people strugglin'.
Now they sitting on a time bomb; (Bomb-bomb-bomb! Bomb-bomb-bomb!)
Now I know the time has come: (Bomb-bomb-bomb! Bomb-bomb-bomb!)
What goes on up is coming on down, (Bomb-bomb-bomb! Bomb-bomb-bomb!)
Goes around and comes around. (Bomb-bomb-bomb! Bomb-bomb-bomb!)
So much trouble in the world;
So much trouble in the world;
So much trouble in the world.
There is so much trouble (so much trouble in the world);
There is so much trouble;
There is so much trouble (so much in the world);
There is so much trouble;
There is so much trouble in the world (so much trouble in the world);
There is (so much in the world);
(So much trouble in the world)
Το πρακτορείο
Θολό και κρύο
Κάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχές
Και το ταξίδι
Σαν άγριο φίδι
Γεμίζει φόβο τις αδύνατες ψυχές
Απόψε μοιάζουμε κι οι δύο,
Πιο πίσω εγώ και ‘συ μπροστά,
Σα βραδινό λεωφορείο
Που ‘χει τα φώτα του σβηστά
Για μας ο κόσμος δε τελειώνει
Για μας ο κόσμος αρχινά
Μα της καρδιάς το μαύρο χιόνι
Δε θα μας βγάλει πουθενά
Άντρα και γη το να και φίλε
Στη φτώχεια και στην προσφυγιά
Μια παγωμένη σπίθα στείλε
Να σου την κάμω πυρκαγιά
Κι αν δε καείς έλα κατόπι
Που δε θα μένει πια κανείς
Για να γινούμε άλλοι ανθρώποι
Στον κήπο της Γεσθημανής.
Edited by - 1900 on 01/09/2004 06:47:01