- ΣΟΦΙΑ - ΓΝΩΣΗ ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΩ ????? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

quote:

---

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ "ΓΝΩΣΗ" ΔΥΝΑΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΧΩ ???
ΝΑ ΦTΑΣΩ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ????

---

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

μπορούμε να πούμε ότι,

το κύριο ζητούμενο της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι να γνωρίσει και να ενωθεί με την εσωτερική του ουσία: Πνεύμα, Εαυτός, Ψυχή, κ.λπ.
Ο έρωτας, είναι η αντανάκλαση του πόθου για την ένωση - την αγάπη, και αντιπροσωπεύει αυτή η αντιστοιχία, την ανώτερη και ιερότερη μορφή και των δύο (έρωτας = πόθος για την ένωση = αγάπη).

Θεωρώ, πως η αγάπη και η σοφία, αποτελούν δύο έννοιες συναφείς και συμπληρωματικές. Το ότι ο πλάστης "τα πάντα με σοφία εποίησεν", δεν μπορεί παρά να υποδηλώνει και την αγάπη του στα πάντα. Αγάπη, η οποία δεν περιορίζεται σε ανθρώπινα όρια όπως το συναίσθημα, αλλά τα υπερβαίνει. Τα ενώνει. Όπως και η σοφία, η οποία στην πιο ανώτερη μορφή της καταλήγει στην ουσία, στην κοινή προέλευση των πάντων, στο ΕΝΑ.

---

Εκτιμώ ότι η άποψη σου είναι πλήρης .
Εκφράζει και την δική μου και δεν θα προσθέσω τίποτα άλλο , για να μην μπερδευτούμε .
Έχω την αίσθηση ,ότι διανύουμε τον σωστό δρόμο .
Εύχομαι να τον ολοκληρώσουμε .

Συμφωνώ με τον φίλο Dying_Incubus ,το βίωσα και εγώ αυτό που γράφει .
Στην δεκαετία του 60-70 , ο κόσμος ήτανε περισσότερο ανθρώπινος .

Είχε κατ την άποψή μου ταυτόσημη αντίληψη για την κοινή διαβίωση, για την ζωή γενικά , επειδή η τεχνολογία δεν είχε περιορίσει ακόμη τις ανθρώπινες και ζεστές σχέσεις μεταξύ μας .

Τώρα βλέπω την διαφορά, τώρα που η τεχνολογία προχώρησε τόσο πολύ, που τείνει να τις εξαφανίσει .

quote:

---

Θα το αφήσω εδώ, για να σας ρωτήσω, εάν συμφωνείτε με το πιο πάνω συμπέρασμά μου.

---

Αυτός ο τρόπος σκέψεως , είναι πολύ όμορφος ,μου αρέσει .

Όμως υπάρχει και η προσωπική αγάπη του καθενός μας .

Και αν αυτή είναι μικρή για να διορθώσει ,αυτόν τον κόσμο, που τόσο εύστοχα περιέγραψες τότε :

Φίλε μου υπάρχει και ο θεός .

Το πιστεύω και …..το γνωρίζω θα πρόσθετα .

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία , ας προσπαθήσουμε να την κρατήσουμε ζωντανή, όσο :

Ακόμα η ανάσα ,η πνευματική πνοή μας είναι ζεστή .

Πάρε θάρρος , μην απελπίζεσαι , εν ανάγκη :

Σου δανείζω την ( μπορώ να πω άραγε μεγάλη μου ) ψυχή .

Πιστεύω πως ναι επειδή :

Εσένα και εμένα , μας ενώνει η κοινή ταυτόσημη αντίληψη , βλέπουμε με τα ίδια μάτια τον κόσμο γύρω μας .
Αυτό είναι θετικό , εύχομαι να το βλέπεις και εσύ έτσι .
Σε ευχαριστώ για το άνοιγμα .

quote:

---

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ "ΓΝΩΣΗ" ΔΥΝΑΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΧΩ ???
ΝΑ ΦTΑΣΩ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ????

ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

---

"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"

Υ.Γ. Εγώ σε ευχαριστώ, φίλε μου, που ανταποκρίθηκες στο "άνοιγμα" μου.

quote:

---

Αγαπητέ μου AVATARGR πιστεύω ότι τη "γνώση" την έχουμε μέσα μας, είναι γραμμένη στο DNA μας, στην ψυχή μας, απλά την έχουμε ξεχάσει και προσπαθούμε να την ξαναθυμηθούμε, γι' αυτό και θα συμφωνήσω απόλυτα με τον φίλο μας Dying_Incubus, νομίζω ότι λέμε το ίδιο πράγμα
καλή σας μέρα

---

In anticipation of my resurrection...

Θα γίνουμε οπωσδήποτε χίλιοι δεκατρείς .

Και αν δεν αρκέσει , θα γίνουμε 10.000 .

Αυτός νομίζω, είναι ο αριθμός όλων των μελών του esoterica.

Δεν επιθυμώ να έχω την τελευταία κουβέντα ,γιατί ξέρω ότι είμαι πολυλογάς ( ο φουκαράς ).
Μια ακόμη σκέψη :

Δέκα χιλιάδες μέλη του esoterica , σκέφτονται με ( σαν ) μια ενιαία ψυχή .

Ας πάρει τον λόγο κάποιος άλλος παιδιά .

Άσε που το πληκτρολόγιο του υπολογιστεί μου , πήρε φωτιά και δεν μπορώ να το αγγίξω .
Βρε τι έχω πάθει .
Απορώ με τον εαυτό μου, λες :

quote:

---

Δεν επιθυμώ να έχω την τελευταία κουβέντα ,γιατί ξέρω ότι είμαι πολυλογάς ( ο φουκαράς ).
Μια ακόμη σκέψη :

Δέκα χιλιάδες μέλη του esoterica , σκέφτονται με ( σαν ) μια ενιαία ψυχή .

Ας πάρει τον λόγο κάποιος άλλος παιδιά .

Άσε που το πληκτρολόγιο του υπολογιστεί μου , πήρε φωτιά και δεν μπορώ να το αγγίξω .
Βρε τι έχω πάθει .
Απορώ με τον εαυτό μου, λες :

Και αγαπάω πρώτη φορά …..ίσως να είναι και έτσι .

---

"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"

θα μου επιτρέψετε να παραθέσω τα ερωτήματα μου με ένα κείμενο που έχω γράψει σε άλλο φόρουμ του διαδικτύου μια που πιστεύω πως ταιριάζουν με την ροή της κουβέντας μας....

Δανείζομαι τον τίτλο ενός βιβλίου που κυκλοφορεί αυτό τον καιρό για να διατυπώσω ένα ερώτημα που καθορίζει τις επιλογές μας.
Τι κόστος έχει η αλήθεια? Είναι ένας μικρός θάνατος? και αν ναι, είμαστε έτοιμοι να το πληρώσουμε?

Βρισκόμαστε, μόνιμα σε μία κατάσταση αναζήτησης της αλήθειας από την πιο ταπεινή (τι να μαγειρέψω σήμερα?) μέχρι αυτήν του Νοήματος του Ολου... Από την στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος όλη του η ύπαρξη κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση. Δοκιμάζει τις αισθήσεις του και προσπαθεί να εντοπίσει το αληθινό σ'αυτό που βλέπει, ακούει ή αισθάνεται. Βάζει δύναμη στα πόδια του για να δει αν αυτό που βλέπει να κάνουν οι άλλοι είναι αλήθεια, να σταθούν όρθιοι... να περπατήσουν... Επικοινωνεί την γλώσσα που διδάσκεται και ανακαλύπτει πως "αλήθεια, μπορούμε να μιλάμε". Στο σχολείο διδάσκεται αλήθειες για την γραφή, την αριθμητική, την γεωγραφία... Στο πανεπιστήμιο πάει λίγο παραπέρα, διδάσκεται αλήθειες χιλιοειπωμένες με σκοπό να τις εφαρμόσει στην ζωή του... Ωριμάζει, ερωτεύεται! Τι αλήθεια κι αυτή... η ανακάλυψη του εαυτού μας μέσα από έναν άλλο... Γεννάει, και να η αλήθεια της Ζωής! Δουλεύει, αλληλεπιδρά με τους άλλους γύρω του και οι αλήθειες έρχονται σωρηδόν (μερικοί τις λένε και χαστούκια...). Κάποτε έρχεται η ώρα που το σώμα αδυνατεί να προχωρήσει και εκεί η αναζήτηση της αλήθειας στρέφεται προς τα μέσα. Γίνεται απολογισμός πεπραγμένων και φιλοσοφική διάθεση. Κι όταν κάποιος "μας αφήσει χρόνους" για λίγο ρίχνουμε μια ματιά και στην αλήθεια του επέκεινα...
Κάποιοι από μας, αναζητούν την αλήθεια πέρα από την ορατή πραγματικότητα. Στον κόσμο των συναισθημάτων, των εννοιών, της μεταφυσικής.. Η φιλοσοφία και η ψυχολογία γίνονται εργαλείο τους. Αλλοι, στρέφονται προς την θρησκεία κι εκεί ανταμώνουν την αλήθεια μέσα στην ένωση με το θείο... Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι την κατέχει ολόκληρη, κανείς δεν μπορεί να πει πως γνωρίζει την αντικειμενική , αιώνια και άφθαρτη Αλήθεια . Ομως και μόνο η προσπάθεια προσέγγισης της μας απελευθερώνει και προσθέτει στην δυνατότητα Επιλογής. Ξυπνάει την Συνείδηση μας απέναντι στον εαυτό μας, τους άλλους και το Ολο και μας μεταμορφώνει σε κάτι νέο, και ικανό προς δράση.
Ομως, αυτή η διαδικασία ακριβώς προϋποθέτει και μία θυσία, έναν μικρό θάνατο... μερικές φορές και έναν οριστικό θάνατο... Κάθε τι που γίνεται μέρος της Συνείδησης μας, κάθε τι που γίνεται μέρος της προσωπικής μας αλήθειας έχει ένα κόστος. Το απλούστερο είναι αυτό της προηγούμενης ιδέας που είχαμε για τα πράγματα.. Λογικό, θα σκεφτεί κανείς... Πρέπει να αδειάσει χώρος για να γεννηθεί κάτι νέο. Πρέπει η παλιά σκέψη "μπουσουλάω" να αντικατασταθεί με την σκέψη "περπατάω". Και στην διαδικασία αυτή της αντικατάστασης η παλιά σκέψη πεθαίνει. Από την στιγμή που γνωρίζουμε να περπατάμε ποτέ δεν επιστρέφουμε στην σκέψη του "μπουσουλάω", έχει χαθεί οριστικά και αμετάκλητα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον θάνατο του φυσικού μας σώματος. Ακόμα κι όταν μαθαίνουμε ποδήλατο, πεθαίνει η σκέψη του "δεν ξέρω ποδήλατο" για να γεννηθεί αυτή του "ξέρω". Κι αυτό είναι μια διαδικασία που για τους περισσότερους από μας γίνεται, ευτυχώς, αυτόματα. Το κόστος δεν είναι καν συνειδητό, δεν μοιάζει καν να υφίσταται σαν τέτοιο....

Αργότερα, και όσο αυξάνουμε την Συνείδηση μας, η αλήθεια κάνει ορατό το κόστος της. Κι εκεί αδυσώπητη στέκει η επιλογή : "κι αν είναι αλήθεια, τολμάς να πεθάνεις?". Τολμάς να αφήσεις πίσω σου την παλιά όψη των πραγμάτων και να την αντικαταστήσεις με μια νέα? Να αφήσεις τον εαυτό σου να διαμορφωθεί μέσα απ' αυτή και να γεννηθεί ξανά? Τα μυητικά συστήματα ανά τον κόσμο περιλαμβάνουν πάντα αυτήν την διαδικασία στα τυπικά τους. Για να αναδυθεί η αλήθεια (η όποια αλήθεια πρεσβεύουν), ο εσωτερικός θάνατος είναι αναπόφευκτος. Αλλά και για όσους μόνοι τους ακολουθούν την εσωτερική πορεία αναζήτησης, πάλι το ίδιο συμβαίνει. Κάποιες φορές, αυτός ο θάνατος επέρχεται στην πραγματικότητα, από άτομα έξω από μας, που δεν επιτρέπουν την διαφοροποίηση μας από το σύνολο.... Οι μάρτυρες των πρώτων χρόνων του Χριστιανισμού, οι μάγισσες στον Μεσαίωνα κ.α. είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα...
Αλλες φορές, αυτός ο θάνατος είναι πραγματικός μεν, αλλά δεν πλήττει το φυσικό μας σώμα. Η απομόνωση και η περιθωριοποίηση είναι μία μορφή θανάτου, αφού ο άνθρωπος "φύσει κοινωνικό ον" πρέπει να λειτουργεί στους κόλπους μιας κοινωνίας για να είναι πλήρης. Αλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό, όλοι έχουμε αντιμετωπίσει κάποιους απ' το περιβάλλον μας να μας κοιτάνε με "στραβό μάτι" αν αναφερθούμε σε αλήθειες πέρα από το μέσο όρο του αποδεκτού. Ονειροπαρμένος, αλαφρωϊσκιωτος, ο τρελλός του χωριού και άλλοι χαρακτηρισμοί συνοδεύουν αυτούς που προσεγγίζουν την αλήθεια μέσα από άλλα μονοπάτια. Ακόμα και ο περιπτεράς όταν αγοράζουμε ένα περιοδικό του χώρου του ανεξήγητου, σκέφτεται πως κάτι πάει στραβά με μας....
Στην υπερβολή της, αυτή η διαδικασία απομόνωσης, κόβει τον δρόμο της εργασίας, της έκφρασης ακόμα και της συναισθηματικής επαφής σε όσους δεν ακολουθούν την πεπατημένη... "Θα γνωρίσεις την αλήθεια και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει" έλεγε ο Ιησούς... που τελικά πέθανε γι'αυτήν... όπως κι ο Σωκράτης...
Και είναι αλήθεια (χμ... είναι?) πως όσο περισσότερο γνωρίζουμε, το κόστος και ο θάνατος μοιάζουν πλέον αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Η επιλογή αυτή σ'αυτά τα ύψη Συνείδησης είναι μια απαραίτητη διαδικασία που πρόθυμα δεχόμαστε...
Και δεν είναι μια επιλογή που γίνεται μια φορά και τελειώνει... κάθε δευτερόλεπτο, κάθε στιγμή που περνάει καλούμαστε να την ξανακάνουμε από την αρχή. Να μετρήσουμε κατά πόσο αντέχουμε να επιλέξουμε το θάνατο του παλιού, για την αλήθεια του νέου. Να προχωρήσουμε μπροστά (σε ό,τι κι αν είναι αυτό), ή να μείνουμε ασφαλείς και να προσαρμοστούμε σε όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα. Ο C.Jung κάπου αναφέρει : " η χειρότερη μοίρα περιμένει τον τολμηρό".
Κι εγώ θα απαντούσα με ένα τραγούδι : " Δεν είναι ο Θάνατος που με τυραννά, είναι η Στιγμή που περνάει και χάνεται". Αυτή η κάθε στιγμή που μέσα από την εμπειρία (εσωτερική και εξωτερική) μας δίνει απλόχερα ψήγματα αλήθειας και μας παραδίδει στον θάνατο για να μας γεννήσει ξανά...
Επιστρέφω το αρχικό ερώτημα, στον εαυτό μου και στους υπόλοιπους : "κι αν είναι αλήθεια, τολμάς να πεθάνεις?"

τα παραπάνω αφορούν την διαδικασία προσέγγισης του όποιου επιθυμητού αποτελέσματος... εγώ την τοποθετώ ως εσωτερική διεργασία ανεξάρτητη από το επίπεδο Γνώσης που διαθέτει κάποιος...

συμφωνείτε με αυτή την διαδικασία?

Galadriel

the truth is OUTthere