- Αμαζόνες. Ιστορία ή Μύθος; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Εις φάραν επεκάθητο μαύρην, γενναιοτάτην /
εφόρει επιλώριον ολόσπρον, καστόριν /
κοντάριν αραδίτικον και σπάθην εζωσμένη /
και ο χιτών της Μαξιμούς υπήρξεν αραχνώδης.

http://www.kat.gr/kat/History/Start.asp?WinF=/kat/P/km/txt/Amazons.htm
------

Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!

Μονομαχεί και νικά την ανίκητη Αμαζόνα Μαξιμώ, όπου τον ερωτεύεται για την ανδρεία του και του ζητά να γίνει γυναίκα του ή σκλάβα του.Καταφέρνει και φτάνει στον Ευφράτη και μαζί με τους Ακρίτες παίρνει τη γυναίκα του. Χτίζει ένα μεγαλόπρεπο πύργο και τον στολίζει με διάφορες μορφές ηρώων που έχει σαν πρότυπα.

http://www.haef.gr/chilias/greek/other/byzantine/mouzaki.html

---

Φίλη e_shadow, καλώς όρισες στην παρέα μας!

Dear τυχερούλη, είχα κι εγώ σκοπό κάποια στιγμή να αναφέρω αυτό το site με τις Μονομάχους. Είναι ένα από τα καλύτερα και πιο ενημερωμένα sites του Διαδικτύου για τις γυναίκες μονομάχους. Εδώ, θα ήθελα να προσθέσω και δύο ταινίες που έχω δει με Gladiatrices,τις οποίες αναφέρει και το προαναφερθέν site:

Υπάρχει και μία τρίτη, το "The Arena", της δεκαετίας του '70, πάνω στο οποίο έχει βασιστεί το σύγχρονο ριμέικ, το οποίο και βλέπετε λίγο πιο πάνω. Το παλιό της δεκαετίας του '70 είναι λίγο δυσεύρετο και δεν το έχω βρει/δει ακόμα. Πρωταγωνιστούσε και η Pam Grier, γνωστή και στους φαν του Tarantino (Jackie Brown).

Edited by - Attis on 27/03/2005 19:36:35

I have become one with my sword!

Ο παλιός είναι αλλιώς...

...αλλά ο νέος είναι ωραίος!

Άαααν καταλάβει κανείς τι περιγράφω (που δεν το νομίζω) ας βοηθήσει...

Έχει βέβαια να κάνει με γυναίκες Μονομάχους και θυμάμαι πως βασική ηρωίδα είναι μια ξανθιά πολεμίστρια η οποία στην περιπλάνησή της φτάνει σε ένα μυστήριο βουνό, το οποίο ήταν κούφιο και βλέπει πως εκεί μέσα κράταγαν αιχμάλωτες γυναίκες για να κάνουν όργια κ.λ.π...

Παλεύει με κάποιους και καταφέρνει να ελευθερώσει αρκετές απο αυτές.

Μια σκηνή που θυμάμαι είναι που κάποιος ενώ έκανε sex έφαγε ή μάλλον κατάπιες σιγά -σιγά κάποιον άλλο...

Δεν ξέρω αν καταλάβατε τίποτα, αλλά δεν θυμάμαι κάτι περισσότερο να σας πώ...

Το μήκος του δρόμου που διένυαν οι αθλήτριες της Ολυμπίας, ήταν τα 5/6 του σταδίου. Αγωνίζονταν φορώντας κοντό χιτώνα, που άφηνε γυμνό το δεξί ώμο και στήθος, αμφίεση που θυμίζει τις απεικονίσεις των Αμαζόνων. Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι οι αθλήτριες χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με την ηλικία τους. Οι αρχαίοι αγώνες συνδέονταν άμεσα με τη θρησκεία και τα Ηραία περιλάμβαναν πολλά τελετουργικά και λατρευτικά στοιχεία. Οι δεκαέξι γυναίκες είχαν το ιερατικό καθήκον να υφαίνουν κάθε τέσσερα χρόνια τον καινούριο πέπλο της θεάς. Ακόμη, τα βραβεία που έπαιρναν οι νικήτριες είχαν θρησκευτική σημασία: στεφάνι από την ιερή αγριελιά - δέντρο συμβολικό της γονιμότητας, της Σελήνης και της Γης - και μέρος από την αγελάδα που θυσιαζόταν στη θεά.

Η «βοϊδομάτα» (βοώπις) Ήρα είχε ως σύμβολο την αγελάδα, ζώο ιερό που συνδεόταν επίσης με τη Μητέρα-Θεά, τη Σελήνη και τη Γαία (ο Δίας σχετιζόταν με τον Ταύρο, έμβλημα της γονιμότητας, και τον Ήλιο). Οι νεαρές νικήτριες αξιώνονταν μια ιδιαίτερη τιμή, που φανέρωνε την ιερότητα των αγώνων: μπορούσαν να αφιερώσουν αγαλματίδια με τη μορφή τους στο Ηραίο, το ναό της θεάς στην Ολυμπία, κάποιοα από τα οποία σώζονται ως σήμερα.

Ήταν πραγματικά τα Ηραία αρχαιότερα από τους ανδρικούς αγώνες; Προέρχονταν άραγε από μια παλιότερη εποχή, στην οποία οι γυναίκες και οι θεές πρωταγωνιστούσαν στην κοινωνία και στη θρησκεία;

Σύμφωνα με την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (τόμ. Β, Εκδοτική Αθηνών) «η πιο παλιά θεότητα της Ολυμπίας ήταν η Γη. Η λατρεία της συνδέεται με την προελληνική μορφή της χθόνιας αιγαιακής Θεάς-Μητέρας. Η λατρεία της θεάς της γονιμότητας στους μυκηναϊκούς χρόνους συνδέεται με τη μορφή της Ήρας, της Δήμητρας και της Ιπποδάμειας. Η αρχαιότητα της λατρείας της Ήρας στην Άλτι (ιερή κοιλάδα της Ολυμπίας), ο ρόλος της ιέρειας της Δήμητρος Χαμύνης στους αγώνες των ιστορικών χρόνων και ο βωμός της θεάς στο στάδιο δείχνουν την παλιά κυριαρχία των γυναικείων θεοτήτων στην Ολυμπία». Ο Δίας λατρευόταν αρχικά δίπλα στην κύρια θεότητα, την Ήρα, στο δικό της ναό. Ο ναός αυτός, ο αρχαιότερος ελληνικός ναός που έχει βρεθεί, είναι χτισμένος πάνω σε ακόμη παλαιότερο βωμό, αφιερωμένο σε θηλυκή θεότητα.

Η ερευνήτρια J.E. Harrison και ο πανεπιστημιακός καθηγητής F.M. Conford πιθανολογούν (Η προέλευση των Ολυμπιακών Αγώνων, εκδ. Ιάμβλιχος) ότι πραγματικά οι γυανικείοι αγώνες είναι οι αρχαιότεροι με βάση την ημερομηνία διεξαγωγής τους. Οι ανδρικοί Ολυμπιακοί Αγώνες τελούνταν εναλλάξ τον Αύγουστο ή το Σεπτέμβριο (Απολλώνιο και Παρθένιο κατά το ηλειακό ημερολόγιο), δηλαδή άλλοτε πριν κι άλλοτε μετά τα Ηραία. Ο μήνας Παρθένιος πιθανότατα πήρε το όνομά του από τους παρθενικούς αγώνες των Ηραίων - η Παρθένος, μια από τις τρεις μορφές της Μεγάλης Θεάς, ήταν επίσης τίτλος της Ήρας, η οποία ανανέωνε κάθε χρόνο την παρθενικότητά της λουόμενη σε ιερή πηγή.

Αν οι αγώνες αυτοί ηταν πράγματι προγενέστεροι των ανδρικών, αυτό θα εξηγούσε γιατί οι ανδρικοί Ολυμπιακοί τελούνταν εναλλάξ πριν ή μετά τους γυναικείους: αν οι αγώνες προς τιμή του Δία διεξάγονταν σταθερά πριν τα Ηραία, αυτό θα πρόσβαλε τη θεά. Αν πάλι συνέβαινε το αντίθετο, θα μειωνόταν το κύρος του θεού. Η εναλλαγή της ημερομηνίας των ανδρικών αγώνων αποτελούσε πιθανόν τη λύση στο πρόβλημα αυτό.

Η Χάρισον και ο Κόνφορντ δίνουν μια ακόμη θρησκευτική προέκταση στους Ολυμπιακούς Αγώνες: πιστεύουν πως η νικήτρια των Ηραίων θα πρέπει να συμβόλιζε τη θεά, την Ιπποδάμεια-Ήρα-Σελήνη, ενώ αντίστοιχα ο νικητής των ανδρικών αγώνων τον Πέλοπα-Δία-Ήλιο. Ίσως, λοιπόν, ένας από τους πρωταρχικούς σκοπούς των Ολυμπιάδων να ήταν η ανάδειξη των νέων που θα ενσάρκανων το θεϊκό ζευγάρι σε μια τελετουργία γονιμότητας. Η γονιμότητα της Γης και των ανθρώπων είναι η ίδια η εξασφάλιση της ζωής, και ο ιερός Γάμος ήταν στοιχείο θεμελιώδες σε πολλές αρχαίες θρησκείες.

Η αρχαιότητα της γυναικείας λατρείας στην Ολυμπία, η εναλλαγή στην ημερομηνία των ανδρικών αγώνων και το γονιμικό στοιχείο του Ιερού Γάμου, που συνδέεται με την προϊστορική Θεά, αποτελούν σαφείς ενδείξεις ότι οι Ολυμπιάδες πιθανόν να ήταν γυναικείοι αγώνες στο ξεκίνημά τους, μια επιβίωση από πανάρχαιες προπατριαρχικές κοινωνίες. Το βέβαιο είναι ότι οι παρθενικοί Ολυμπιακοί Αγώνες, τα Ηραία, υπήρξαν και ήταν τουλάχιστον εξίσου παλιοί με τους ανδρικούς. Ωστόσο, δημιουργείται η απορία: γιατί οι γυναικείοι αυτοί αγώνες είναι σχεδόν άγνωστοι ακόμα και στην ίδια τους την πατρίδα, ενώ οι αντίστοιχοι ανδρικοί έχουν γίνει γνωστοί ανά την υφήλιο; Μήπως γιατί η ως τώρα ανδροκρατούμηνη επιστήμη της ιστοριογραφίας συχνά παραβλέπει τη γυναικεία συνεισφορά στον πολιτισμό; Αν είναι έτσι, τότε η ολοένα αυξανόμενη συμμετοχή των γυναικών στην ιστορική έρευνα μας επιφυλάσσει κι άλλες επλήξεις!

(Attis > Με βοήθησες πολύ με τις εικόνες..τι γίνεται όμως αν θέλω να βάλω εικόνα που έχω ήδη αποθηκευμένη στο pc μου???)

Η Χο Χσιεν Κου γεννήθηκε τον 7ο αιώνα μ.Χ. και ζει μέχρι… σήμερα! Θεωρείται η κατ' εξοχήν γυναίκα που πραγμάτωσε το δυναμικό της γυναικείας φύσης. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι καλύπτει την πανανθρώπινη ανάγκη για επίκληση στη θηλυκή ενέργεια των ταοϊστών, όπως αντίστοιχα την ίδια ανάγκη στην "ανδροκρατούμενη" Δύση καλύπτει η Παναγία.

Η Χο Χσιεν Κου έγινε αθάνατη σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, μετά από τη συνάντηση που είχε με τον επίσης αθάνατο Λου Τονγκ Πιν. Αυτός τη μύησε στην αλχημεία της αθανασίας και της έδωσε το παραδοσιακό ανεκτίμητο "ροδάκινο της Αθανασίας". Πολύ σύντομα, ήταν ικανή να ταξιδέψει με το πνευματικό της σώμα στο πεδίο της μεγάλης θεάς της Αθανασίας, Χσι Γουανγκ Μου, της "Μητέρας της Δύσης". Η "Μητέρα της Δύσης" τη μετέφερε στους κήπους του απέραντου διαστήματος, το νέο "σπίτι" της Χο Χσιεν Κου. Η Χο Χσιεν Κου ασκήθηκε στις ταοϊστικές πρακτικές, σταμάτησε την έμμηνη ρύση της και έτσι ήταν ικανή να διατηρεί τη ζωτική της ενέργεια. Είχε αποκτήσει την ικανότητα να τρέφεται μόνο με το γλυκό, ουράνιο, δροσοσταγές υγρό που υπάρχει στα φυτά και με το "απανταχού Τσι" (το κοσμικό Τσι).

Αργότερα, την είδαν να αιωρείται επάνω σε ένα σύννεφο, πάνω από το ναό της Μα Κου που ήταν σοφή ταοϊστρια με μεγάλη φήμη. Η Χο Χσιεν Κου συνεχίζει να εμφανίζεται στους ενάρετους, τους αγνούς και τους καταπιεσμένους ανθρώπους που βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη θείας παρέμβασης. Απεικονίζεται πάνω σε ένα ελάφι (σύμβολο μακροζωίας και απεριόριστης ενέργειας) να κρατάει έναν ανθισμένο λωτό (σύμβολο δύναμης και αγνότητας).

Η λέξη «πολεμίστρια/-ής» στα συμφραζόμενα της σελίδας μας ελάχιστη έχει σχέση με την έννοια του ανθρώπου που «παίρνει κεφάλια» και δρα ως εξολοθρευτής σε περιόδους πολέμου. Ήδη όπως φαίνεται από την παρουσίαση της όλης θεματολογίας, γυναίκες πολεμίστριες είναι οι αγωνίστριες, οι γυναίκες που μάχονται για την αυτογνωσία και την αυτοπραγμάτωσή τους. Το να είσαι πολεμίστρια αποτελεί τρόπο ζωής και σκέψης. Μία από τις πηγές έμπνευσης για την επιλογή του όρου «πολεμίστρια» είναι η φιλοσοφία του Δον Χουαν Μάτους έτσι όπως παρουσιάζεται μέσα από τα βιβλία του Κάρλος Καστανιέντα. Παραθέτουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Το μονοπάτι της γνώσης

«Μονάχα ένας πολεμιστής μπορεί να σταθεί στο μονοπάτι της γνώσης. Ένας πολεμιστής δεν μπορεί να παραπονιέται ή να λυπάται για τίποτε. Η ζωή του είναι μια ασταμάτητη πρόκληση κι οι προκλήσεις βέβαια δεν είναι καλές ή κακές. Οι προκλήσεις είναι απλά προκλήσεις. Η βασική διαφορά ενός συνηθισμένου ανθρώπου κι ενός πολεμιστή είναι ότι ο τελευταίος βλέπει το καθετί σαν πρόκληση, ενώ ο συνηθισμένος άνθρωπος βλέπει το καθετί ή σαν ευλογία ή σαν κατάρα».

Ο θάνατος

Οι πολεμιστές ζουν με το θάνατο δίπλα τους και από τη γνώση ότι ο θάνατος είναι μαζί τους, παίρνουν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν τα πάντα. Ο Δον Χουαν είχε πει ότι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι το να πεθάνουμε. Και μια και αυτή είναι ήδη η μοίρα μας, είμαστε ελεύθεροι. Αυτοί που έχουν χάσει τα πάντα, δεν έχουν τίποτα να φοβούνται πια. Ο θάνατος είναι αναγκαίο συστατικό της ανάγκης να πιστεύεις. Χωρίς την επίγνωση του θανάτου καθετί είναι συνηθισμένο, πεζό. Επειδή ο θάνατος μας παραμονεύει, γι' αυτό ο κόσμος είναι ένα απύθμενο μυστήριο. Χωρίς την επίγνωση της παρουσίας του θανάτου μας δεν υπάρχει δύναμη μήτε μυστήριο. Η ανάγκη να πιστεύεις ότι ο κόσμος είναι μυστηριώδης κι απύθμενος είναι η έκφρασης της εσώτερης προτίμησης του πολεμιστή. Χωρίς αυτή δεν έχει τίποτε.

Ο εγωισμός

Ο εγωισμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου. Σκέψου το. Αυτό που μας κάνει αδύνατους είναι το να αισθανόμαστε ότι μας προσβάλλουν οι ενέργειες των συνανθρώπων μας. Ο εγωισμός μας απαιτεί να περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας προσβεβλημένοι από κάποιον. Η μάχη των πολεμιστών κατά του εγωισμού είναι θέμα στρατηγικής, όχι αρχής. Οι πολεμιστές μελετούν τις στρατηγικές τους. Καταγράφουν όλα όσα κάνουν. Μετά αποφασίζουν τι απ' αυτά μπορεί ν' αλλάξει προκειμένου να επιτύχουν τη μικρότερη δαπάνη ενέργειας: κι ο εγωισμός είναι αυτός που καταναλίσκει την περισσότερη ενέργεια. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ο μέσος άνθρωπος παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Οι ενέργειές του και τα συναισθήματά του, όπως αυτά των τυράννων, έχουν μεγάλη σημασία. Οι πολεμιστές από την άλλη μεριά, όχι μόνο έχουν μια καλά προετοιμασμένη στρατηγική, αλλά είναι απελευθερωμένοι και από τον εγωισμό. Αυτό που συγκρατεί τον εγωισμό είναι το ότι έχουν καταλάβει πως η πραγματικότητα είναι μια δική μας ερμηνεία. Κάθε άνθρωπος που έχει λίγη περηφάνια μέσα του, αισθάνεται να κομματιάζεται όταν τον κάνουν να αισθάνεται ότι δεν έχει καμιά αξία.

quote:

---

να κάνουν όργια κ.λ.π...

Μια σκηνή που θυμάμαι είναι που κάποιος ενώ έκανε sex έφαγε ή μάλλον κατάπιε σιγά -σιγά κάποιον άλλο...

---

Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!

Τυχερούλης > Sorry , δεν ήθελα να προσβάλλω κανέναν, όμως η λέξη sex δεν είναι και τόοοοοοοοσοοοο ανάρμοστη (?!)

..Καλημέρες...

ΤΗΣ ΛΕΝΩΣ ΤΟΥ ΜΠΟΤΣΑΡΗ
(1804)

Όλες οι καπετάνισσες από το Κακοσούλι
όλες την Άρτα πέρασαν, 'ς τα Γιάννινα τοις πάνε,
σκλαβώθηκαν οι αρφανές, σκλαβώθηκαν οι μαύρες,
κ’ η Λένω δεν επέρασε, δεν την επήραν σκλάβα.
Μόν πήρε δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια,
σέρνει τουφέκι σισανέ κ' εγγλέζικα κουμπούρια,
έχει και ‘ς τη μεσούλα της σπαθί μαλαματένιο.
Πέντε Τούρκοι την κυνηγούν, πέντε τζοχανταραίοι.
Τούρκοι, για μην παιδεύεστε, μην έρχεστε σιμά μου,
σέρνω φουσέκια 'ς την ποδιά και βόλια 'ς τοις μπαλάσκες
-Κόρη, για ρίξε τάρματα, γλίτωσε τη ζωή σου.
-Τι λέτε, μωρ' παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια;
Εγώ είμαι η Λένω Μπότσαρη, η αδελφή του Γιάννη,
και ζωντανή δεν πιάνουμαι εις των Τουρκών τα χέρια".

ΤΗΣ ΔΕΣΠΩΣ
(25 Δεκεμβρίου 1803)

Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρήχνονται, μήνα σε χαροκόπι;
Ουδέ σε γάμο ρήχνονται ουδέ σε χαροκόπι,
η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια .
Αρβανιτιά την πλάκωσε 'ς του Δημουλά τον πύργο.
Γιώργαινα, ρίξε τάρματα, δεν είν' εδώ το Σούλι.
Εδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων.
-Το Σούλι κι' αν προσκύνησε, κι’ αν τούρκεψε νη Κιάφα.
Η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει»
Δαυλί 'ς το χέρι νάρπαξε, κόρες και νύφες κράζει.
«Σκλάβες Τούρκων μη ζήσομε, παιδιά μ', μαζί μου ελάτε».
Και τα φυσέκια ανάψανε, κι' όλοι φωτιά γενήκαν.

Και ένα αποσμασμα από τραγούδι για τη μάχη του Δυρού

Κ' εκείνος ως πολέμαρχος
εσύναξ' όλα τα χωριά,
γράφει και στέλνει ς' τ’ Αρμυρό,
κ' έδραμε κατά το Δυρό.
Βλέπει γυναίκες να χερούν
και τα δρεπάνια να κρατούν,
τους Αραπάδες να χτυπούν.
"Εύγε σας, μεταεύγε σας,
γυναίκες, άνδρες γίνετε,
σαν ανδρειωμένες μάχεστε,
σαν Αμαζόνες κρούετε".

quote:

---

Και τα φυσέκια ανάψανε, κι' όλοι φωτιά γενήκαν.

---

Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!

quote:

---

Attis> Η προηγούμενη photo που έβαλες είναι απο manga???????? (Πολύ ωραία !!)

---

Όσοι δεν την έχετε δει, τρέξτε γρήγορα στο video-club της περιοχής σας!!!

Υπήρξε και το αποτυχημένο αμερικάνικο ριμέικ με την Μπρίτζετ Φόντα (The Assassin), καθώς και η όμορφη σειρά Nikita που προβάλλεται αυτή την εποχή στους δέκτες σας στον Alpha με την Peta Wilson.