- Minority Report - - Κινηματογράφος -

Η πιο «φρέσκια» ταινία που αξίζει να συζητηθεί είναι το "Minority Report", η γνωστή ταινία με τον Tom Cruise. Η ταινία διαδραματίζεται στις Η.Π.Α. περίπου το 2040 όπου οι πάντες και τα πάντα είναι ηλεκτρονικά «φακελωμένα».

(Σοκ προκαλεί η σκηνή όπου οι ηλεκτρονικές διαφημίσεις στους τοίχους των δρόμων αναγνωρίζουν τον καθένα που περνάει από τα μάτια του και του παρουσιάζουν τα προϊόντα αποκλειστικά για αυτόν!)

Ασφαλώς λοιπόν μια ταινία που παρουσιάζει το μέλλον, όχι μακρινό αλλά πολύ κοντινό. Το ερώτημα και ο προβληματισμός που μας γεννάει είναι αν τα πράγματα είναι είδη προδιαγραμμένα από πριν, είμαστε σε θέση να τα αλλάξουμε; Ο πρωταγωνιστής μαθαίνει αυτό που είναι γραφτό να του συμβεί, δηλαδή ότι θα σκοτώσει έναν άνθρωπο και προσπαθεί φυσικά να το αποφύγει! Θα τα καταφέρει όμως, ενώ η στιγμή που θα γίνει το πεπρωμένο όλο και πλησιάζει ...;

Είναι πολλές ακόμα οι λεπτομέρειες και τα στοιχεία της ταινίας, ίσως δεν είναι σκόπιμο να τα αποκαλύψoυμε όλα από τώρα. Πολύ από εσάς ίσως δεν την έχουν δει ακόμα την ταινία, ….

Μήπως είναι γραφτό να δείτε αυτή την ταινία, ... αλλά και αν είναι έχετε την επιλογή να μην την δείτε ;;;

Λοιπόν το minority report πραγματικά βασίζεται σε μία πολύ έξυπνη ιδέα. Αν τώρα το θέαμα και τα εφέ "βιάζουν" πολλές φορές "παρά φύσει", εξουσιαστικά και αδιάκριτα την φιλοσοφία της ταινίας αυτό είναι αλλουνού... Spielberg Κινηματογραφικό Ευαγγέλιο

Για μένα το βαθύ νόημα της ταινίας δεν βρίσκεται στο αν είμαστε σε θέση να αλλάξουμε τα πράγματα ή αν όλα είναι πεπρωμένο. Το σημαντικό είναι στο αν, γνωρίζοντας κάποιες δυσάρεστες εικόνες του μέλλοντος είμαστε σε θέση να κρίνουμε πραγματικά αν θα πρέπει να τις αλλάξουμε ή όχι. Μήπως πολλές φορές οι δοκιμασίες, οι σκληρότητες και οι δυσάρεστές μας εμπειρίες είναι απαραίτητες στο δράμα της ζωής; Μήπως είμαστε πολύ ασήμαντοι και ανόητοι για να κρίνουμε τι είναι πραγματικά καλό ή κακό για εμάς; Μήπως η επέμβασή μας για να αλλάξουμε το προβλεπόμενο μέλλον, μας βυθίζει πιο βαθιά στα γρανάζια της "μηχανής";

Έτσι ξαναγυρίζουμε στο βασικό αιώνιο ερώτημα. Τι είναι η αλήθεια; Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος κάθε φορά να την γνωρίσουμε; Και αν χρειαστεί να "αμαρτήσουμε", να "παρανομήσουμε", να "δυσαρεστήσουμε" για να μάθουμε την αλήθεια για τον ευατό μας, θα πρέπει να το κάνουμε ή όχι;

Είναι κανείς "μέσα" στο να γευτούμε κανένα... παράνομο καρπό;

Σχετικά με την ταινία τώρα την βρήκα κι εγώ αρκετά καλή και πολύ σχετική με τον κόσμο που ζούμε και με αυτόν που ήδη έρχεται... (προετοιμάζεται "πριν από εμάς για εμάς").

Αλλά και τα δύο ερωτήματα που έχουν τεθεί ήδη στη συζήτηση είναι πολύ σημαντικά, και του Lord Thor (συνηθισμένο ερώτημα σε ταινίες ΕΦ και ένα πολύ δυνατόν Κοάν ικανό να κάνει σμπαράλια τη λογική μας) και του thoth ειδικά εάν σκεφτούμε σε ποια κοινωνία προβάλλεται η ταινία και για ποια μελλοντική αναφέρεται. Την λογική εξέλιξη της δικής μας, ενός πολιτισμού που έχει καταλήξει να μισεί απεριόριστα τον πόνο και να προσπαθεί να τον αποφύγει πάση θυσία και σε κάθε κόστος...

Σε μία τέτοια κοινωνία είναι που οι, άφταστες σε ψυχολογική εκλέπτυνση και εμβάθυνση, εξουσιαστικές μηχανές θα μπορούν να εκμεταλευτούν ακριβώς αυτή την αδυναμία του μοντέρνου ανθρώπου, την οποία θα χρησιμοποιούν σαν εθιστικό ναρκωτικό για να του "σερβίρουν" την πλέον ανελεύθερη και ουσιαστικά βάναυση μορφή ελέγχου.

Κάνοντας το λάθος να μην αποδεχόμαστε τους νόμους της φύσης, μέσα στους οποίους και από τους πλέον ισχυρούς είναι ο πόνος και ο θάνατος, και να προσπαθούμε να γίνουμε σύγχρονοι Φάουστ που θα ξεγελάσουν την μοίρα, θα γίνουμε αναπόφευκτα πιόνια της μοίρας και θα χάσουμε την ψυχή μας(κάθε δυνατότητα απελευθέρωσης).

Ίσως μία από τις μεγαλύτερες και πιο απελευθερωτικές ανακαλύψεις που μπορεί κάποιος να κάνει είναι ότι δεν υπάρχουν άλλοι κανόνες, καλύτεροι ή ευνοϊκότεροι, από αυτούς οι οποίοι τον συντροφεύουν από την πρώτη μόλις στιγμή που είδες το φως αυτού του κόσμου. Αν μπορούσαμε να θυμηθούμε θα βλέπαμε ότι τα πρώτα, αρχέγονης φύσης, συναισθήματα που μας κατέκλυσαν μόλις ανατείλαμε από την ζεστή γεμάτη θαλπωρή άβυσσο ήταν ο πόνος και η αίσθηση του θανάτου. Φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα ενός τοκετού για να καταλάβετε.

Ξέρω ότι αυτές οι ιδέες από πολλούς παρεξηγούνται και αντιμετωπίζονται ακόμη με αποτροπιασμό. Αλλά αυτή είναι και η φύση της Αλήθειας, είναι απόλυτη, σε κάνει ή σύμμαχο ή εχθρό της...

Να με συγχωρείτε αν βάρυνα πιθανώς τη συζήτηση.
Το έκανα από την χαρά μου που ξαναβρήκα τον Lord Thor στα λημέρια μας

Αλήθεια ξέρεις, θα το ξέρεις φυσικά, ότι σήμερα Πέμπτη είναι η ημέρα σου;

Thursday = Thor's Day