- Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ* * * * * * * - ΕΙΚΟΝΕΣ
Edited by - Avallon on 27/07/2004 10:59:03
ArithanisΜέλος
ΧΑΙΡΕΤΩ!
Θα ήθελα ειλικρινά να θέσω κάποια ερωτήματα στο αναγνωστικό κοινό, και αναμένω σχόλια και απαντήσεις καθότι ίσως η ανάδραση αυτή να φανει χρήσιμη σε όλους μας.
By EoA
ArithanisΜέλος
Θέση
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα σύνθετο όργανο. Συντίθεται από ένα δίκτυο νευρώνων. Το νευρωνικό αυτό δίκτυο αποτελείται από νευρώνες τους οποίους μπορούμε τους φανταστούμε σαν μικρούς μαθηματικούς επεξεργαστές οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να εκτελούν τις πιο βασικές πράξεις. Αυτό έτσι πολύ απλοικά. Μεταξύ των νευρωνίων υπάρχει ένα πυκνό δίκτυο επικοινωνίας. Να σημειωθεί ότι όλοι οι νευρώνες είναι «εύπλαστοι»,δηλαδή προσαρμόζονται με την εκπαίδευση. Αυτό σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια της μάθησης (ομίλια,περπάτημα,οτιδήποτε) τα νευρώνια σιγά σιγά προσαρμόζονται έτσι ώστε το συνολικό δίκτυο να δίνει το καλύτερο αποτέλεσμα. Ο χρόνος της εκπαίδευσης σε μια συγκεκριμένη ενέργεια είναι ανάλογος της πολυπλοκότητας αυτής. Παρόλο που θεωρητικά η εκπαίδευση αυτή μπορεί να συνεχιστεί σε άπειρο χρόνο πρακτικά ο κάθε εγκέφαλος φτάνει σε κάποια όρια. Τα όρια αυτά μπορούν ίσως να μεγαλώσουν από συνειδητή προσπάθεια έως κάποιο σημείο, ανάλογα με την υπομονή και επιμονή του ατόμου, παρόλα αυτά πάλι κάπου θα σταματήσουν. Από ένα σημείο κι έπειτα επέρχεται η “σκλήρυνση” των νευρωνίων και άρα ο εγκέφαλος ακολουθεί μία παγιωμένη λειτουργία, όσον αφορά τη συμπεριφορά που αφορά την εκάστοτε επιθυμητή ενέργεια. Αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος βαδίσματος για παράδειγμα δεν επιδέχεται άλλη βελτίωση, -εκτός κι αν όπως αναφέρθηκε υπάρξει κι άλλη επιπρόσθετη και κυρίως συνειδητή προσπάθεια, η οποία ίσως επιφέρει κάποια αποτελέσματα.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα σύνθετο όργανο. Συντίθεται από ένα δίκτυο νευρώνων. Το νευρωνικό αυτό δίκτυο αποτελείται από νευρώνες τους οποίους μπορούμε τους φανταστούμε σαν μικρούς μαθηματικούς επεξεργαστές οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να εκτελούν τις πιο βασικές πράξεις. Αυτό έτσι πολύ απλοικά. Μεταξύ των νευρωνίων υπάρχει ένα πυκνό δίκτυο επικοινωνίας. Να σημειωθεί ότι όλοι οι νευρώνες είναι «εύπλαστοι»,δηλαδή προσαρμόζονται με την εκπαίδευση. Αυτό σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια της μάθησης (ομίλια,περπάτημα,οτιδήποτε) τα νευρώνια σιγά σιγά προσαρμόζονται έτσι ώστε το συνολικό δίκτυο να δίνει το καλύτερο αποτέλεσμα. Ο χρόνος της εκπαίδευσης σε μια συγκεκριμένη ενέργεια είναι ανάλογος της πολυπλοκότητας αυτής. Παρόλο που θεωρητικά η εκπαίδευση αυτή μπορεί να συνεχιστεί σε άπειρο χρόνο πρακτικά ο κάθε εγκέφαλος φτάνει σε κάποια όρια. Τα όρια αυτά μπορούν ίσως να μεγαλώσουν από συνειδητή προσπάθεια έως κάποιο σημείο, ανάλογα με την υπομονή και επιμονή του ατόμου, παρόλα αυτά πάλι κάπου θα σταματήσουν. Από ένα σημείο κι έπειτα επέρχεται η “σκλήρυνση” των νευρωνίων και άρα ο εγκέφαλος ακολουθεί μία παγιωμένη λειτουργία, όσον αφορά τη συμπεριφορά που αφορά την εκάστοτε επιθυμητή ενέργεια. Αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος βαδίσματος για παράδειγμα δεν επιδέχεται άλλη βελτίωση, -εκτός κι αν όπως αναφέρθηκε υπάρξει κι άλλη επιπρόσθετη και κυρίως συνειδητή προσπάθεια, η οποία ίσως επιφέρει κάποια αποτελέσματα.
By EoA
ArithanisΜέλος
Η όλη δομή του εγκεφάλου μπορεί να μην επιτρέπει στον άνθρωπο να υπολογίσει την 32 δύναμη του 4.2 αλλά του δίνει τη δυνατότητα να αναγνωρίζει πολύ εύκολα αντικείμενα και καταστάσεις και να κατανοεί τις σχέσεις μεταξύ τους. Το ότι μπορεί να συσχετίζει πληροφορίες μεταξύ τους είναι αποτέλεσμα της παράλληλης λειτουργίας και αλληλοεπικοιονωνίας των νευρωνίων του εγκεφάλου του. Συνέπεια αυτού είναι το ότι ο άνθρωπος μπορεί και «γενικεύει» και άρα μπορεί να κατανοήσει,, διακρίνει καταστάσεις – αντικείμενα ανατρέχοντας σε πληροφορίες που έχει αποθηκεύσει για παρόμοιες καταστάσεις – αντικείμενα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για το εξής παρακάτω γεγονός:
By EoA
ArithanisΜέλος
Μόλις είπαμε ότι ο άνθρωπος για να αντιμετωπίσει μια οποιαδήποτε κατάσταση ανατρέχει σε πληροφορίες για παρόμοιες καταστάσεις - ακολουθώντας μία συγκριτική διαδικασία. Εάν ο άνθρωπος επιθυμεί αυτοβελτίωση και διαθέτει αυτογνωσία, αυτοκυριαρχία τότε ίσως πληρεί, ανάλογα με το πόσο ειλικρινής είναι απέναντι στον εαυτό του, τις προϋποθέσεις για να το κάνει. Φυσικά και υπάρχουν πολλές βαθμίδες αυτό-κυριαρχίας-γνωσίας που σημαίνει ότι αναλόγως, η συγκριτική διαδικασία που αναφέρθηκε θα δώσει ένα ρυθμό μάθησης που σκοπό έχει να εντάξει έως ένα βαθμό τα νέα ερεθίσματα στο ιστορικό βιωμάτων έως ένα βαθμό που ποτέ δε θα φτάσει στο απόλυτο. Βέβαια να σημειωθεί και το ότι είτε υπάρχει συνειδητή προσπάθεια αυτοβελτίωσης, είτε όχι, γίνεται πάντα καταγραφή πληροφοριών-βιωμάτων στον εγκέφαλο. Η διαφορά είναι ότι με τη προσπάθεια ο εγκέφαλος τείνει να υιοθετήσει τις ιδανικές συμπεριφορές για το άτομο (αυτές που αυτό επιθυμεί), ώστε να παγιωθούν σιγά σιγά και να λειτουργούν αντανακλαστικά.
By EoA
ArithanisΜέλος
Συμπέρασμα
Όλα τα παραπάνω κάνουν φανερό το γεγονός ότι η όλη δομή του εγκεφάλου ευνοεί την δημιουργία συνηθειών. Από ένα σημείο κι έπειτα ο εγκέφαλος έχει παρόμοιες αντιδράσεις για παρόμοια ερεθίσματα, γιατί έχει παγιωθεί μία συγκεκριμένη αντίδραση στα αντίστοιχα ερεθίσματα. Τις περισσότερες στιγμές της ζωής του ο άνθρωπος επαναλαμβάνει κινήσεις που έχει απομνημονεύσει και έχει συνηθίσει να πραγματοποιεί. Αν συγκρίνει κάποιος το χρόνο που δε κάνει τίποτε νέο παρά κάτι που ήδη έχει ξανακάνει με το χρόνο που μαθαίνει να πράττει κάτι καινούριο θα ανακαλύψει ότι η ζωή είναι μία επανάληψη συνηθειών στις οποίες επανέρχεται ο άνθρωπος κάθε τόσο, πολλές φορές και περιοδικά.
Όλα τα παραπάνω κάνουν φανερό το γεγονός ότι η όλη δομή του εγκεφάλου ευνοεί την δημιουργία συνηθειών. Από ένα σημείο κι έπειτα ο εγκέφαλος έχει παρόμοιες αντιδράσεις για παρόμοια ερεθίσματα, γιατί έχει παγιωθεί μία συγκεκριμένη αντίδραση στα αντίστοιχα ερεθίσματα. Τις περισσότερες στιγμές της ζωής του ο άνθρωπος επαναλαμβάνει κινήσεις που έχει απομνημονεύσει και έχει συνηθίσει να πραγματοποιεί. Αν συγκρίνει κάποιος το χρόνο που δε κάνει τίποτε νέο παρά κάτι που ήδη έχει ξανακάνει με το χρόνο που μαθαίνει να πράττει κάτι καινούριο θα ανακαλύψει ότι η ζωή είναι μία επανάληψη συνηθειών στις οποίες επανέρχεται ο άνθρωπος κάθε τόσο, πολλές φορές και περιοδικά.
By EoA
ArithanisΜέλος
Ερώτημα
Αυτό που ίσως πρέπει να αναρωτηθεί κανείς είναι το κατά πόσο η όλη διάρθρωση της κοινωνίας με όλες τις δομές που έχει εμφανιστεί ιστορικά δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει ότι οφείλει να στοχεύει στην αυτοβελτίωση του που θα συμβαδίσει με της κοινωνίας.
Με άλλα λόγια η ερώτηση είναι η εξής: Επιδιώκει όντως η κοινωνία την ευρωστία της και εξέλιξη παράλληλα με την προσωπική των μελών της, και πόσο δυνατή και αντιληπτή είναι η εικόνα αυτή ώστε να τη συλλάβει ο άνθρωπος.
Ή ΚΑΛΥΤΕΡΑ : Εάν είχαμε μία γενική τέτοια τάση προς το καλό, προς τη αυτοβελτίωση δε θα έπρεπε να είναι κάπως ΟΡΑΤΉ? Δε θα έπρεπε να παρατηρούμε κάθε μέρα το κοινό άνθρωπο να αγωνιά για την πνευματική, ψυχική εξέλιξη του ιδίου των δικών του και του κοινωνικού του πλαισίου?
Αυτό που ίσως πρέπει να αναρωτηθεί κανείς είναι το κατά πόσο η όλη διάρθρωση της κοινωνίας με όλες τις δομές που έχει εμφανιστεί ιστορικά δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει ότι οφείλει να στοχεύει στην αυτοβελτίωση του που θα συμβαδίσει με της κοινωνίας.
Με άλλα λόγια η ερώτηση είναι η εξής: Επιδιώκει όντως η κοινωνία την ευρωστία της και εξέλιξη παράλληλα με την προσωπική των μελών της, και πόσο δυνατή και αντιληπτή είναι η εικόνα αυτή ώστε να τη συλλάβει ο άνθρωπος.
Ή ΚΑΛΥΤΕΡΑ : Εάν είχαμε μία γενική τέτοια τάση προς το καλό, προς τη αυτοβελτίωση δε θα έπρεπε να είναι κάπως ΟΡΑΤΉ? Δε θα έπρεπε να παρατηρούμε κάθε μέρα το κοινό άνθρωπο να αγωνιά για την πνευματική, ψυχική εξέλιξη του ιδίου των δικών του και του κοινωνικού του πλαισίου?
By EoA
ArithanisΜέλος
Επειδή στον γράφων δεν αρέσει ο μηδενισμός ας επεκταθούμε σε προσωπικό επίπεδο και ο καθείς ας αποφασίσει για τον εαυτό του. Έστω ότι εντός των συμβατικών πλαισίων δεχτούμε ότι έως κάποιο βαθμό ο άνθρωπος κληρονομεί μια κάποια κουλτούρα σκέψης, από την κοινωνία , που τον ωθεί στην αυτοβελτίωση. Όλοι, οι σχεδόν όλοι θα παραδεχτούν ότι το καλό πρέπει να νικάει το κακό όπως επίσης και ότι η βελτίωση είναι κάτι το θετικό. Πόσοι από εμάς προσπαθούμε να νικήσουμε τον εαυτό μας κάθε στιγμή και λεπτό. Πόσοι προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι. Μήπως οι περισσότεροι είμαστε εγκλωβισμένοι στο κλουβί μίας ακατανόητης αδράνειας που επιτρέπει μόνο το χρόνο να μας αλλάξει πραγματικά? Μήπως αφήνουμε να μας παρασύρει η μονότονη αλλά ακατανίκητη ρουτίνα? Τι έκανα χθες, το προηγούμενο μήνα, χρόνο για να με αλλάξω προς το ιδανικό? Πόσος χρόνος περνά και τι πραγματικά κάνω? Πόσο επιδίωξα πραγματικά να έρθω σε επαφή με νέα ερεθίσματα που θα με βοηθήσουν στην εξέλιξη μου ?Στην ανέλιξη μου? Τι φταίει? Φταίει κάτι? Μήπως η κοινωνία? Ο κόσμος? Είναι δικό μου, προσωπικό το πρόβλημα?
By EoA
ArithanisΜέλος
Απόπειρα απάντησης
Σε αμετάβλητο περιβάλλον ο άνθρωπος δε θα είχε λόγο ύπαρξης. Και αυτό γιατί Δε θα μπορούσε να αυτοοριστεί, αφού αυτό το πετυχαίνει σε σύγκριση με το περιβάλλον του. Σε σύγκριση με κάτι έξω από αυτόν. Σε σύγκριση με τον ορατό του κόσμο.
Σε αμετάβλητο περιβάλλον ο άνθρωπος δε θα είχε λόγο ύπαρξης. Και αυτό γιατί Δε θα μπορούσε να αυτοοριστεί, αφού αυτό το πετυχαίνει σε σύγκριση με το περιβάλλον του. Σε σύγκριση με κάτι έξω από αυτόν. Σε σύγκριση με τον ορατό του κόσμο.
Ο ορατός κόσμος είναι αυτός που τον τροφοδοτεί με ερεθίσματα και του προκαλεί μία αντίδραση προσαρμογής. Δυστυχώς όμως καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι η όλη προαναφερόμενη προσαρμογή είναι μία ευχάριστη αυταπάτη. Και αυτό γιατί απλούστατα όπως αναλύθηκε παραπάνω είναι ελάχιστες οι φορές στη διάρκεια ζωής του ανθρώπου που τα ερεθίσματα αυτά είναι ικανά να τον εξωθήσουν σε αποφάσεις διαμόρφωσης του χαρακτήρα του.
By EoA
ArithanisΜέλος
Η προσαρμογή όμως Δε μπορεί παρά να είναι περιορισμένη. Συνεπώς και οι πλανερές μεταβολές του ορατού κόσμου πρέπει να είναι περιορισμένες. Διαφορετικά θα προκαλούσαν δυσφορία, πόνο ή και δυστυχία . Και τώρα θα πει κάποιος υπάρχουν τέτοια συμπτώματα. Σαφώς. Κάποιος ευτυχώς όμως φροντίζει ώστε οι μεταβολές γύρω από τον άνθρωπο να εμφανίζονται σπανιότερα από την συχνότητα των συνηθειών του ώστε αυτός να συνεχίζει να έχει την ικανότητα της προσαρμογής. Διαφορετικά αν το Matrix γύρω του, ήταν ταχείας μεταβολής σε σχέση με τα δικά του μέτρα θα του δημιουργούσε την ανάγκη φυγής από αυτό. Τώρα όμως τον κρατά καλά μέσα στο λήθαργο. Λήθαργος ο οποίος του επιβάλλει να υπάρχει αλλά να μην κάνει τίποτα το οποίο θα τον βοηθήσει να διαπεράσει το αόρατο συρματόπλεγμα που ύψωσαν οι συνήθειες του ώστε να τον προστατεύσουν από τις μηδαμινές διακυμάνσεις του ορατού κόσμου.
Σπάνια συνεπώς θα αναρωτηθεί εάν βαδίζει καλώς, εφόσον ο λήθαργος τον τυφλώνει τα μάτια και του κουφαίνει τα αυτιά. Εφόσον ο άνθρωπος συνηθίζει να αυτοορίζεται σύμφωνα με τον μεταβαλλόμενο κόσμο γύρω του, η ορμή του δευτέρου αναμενόμενα παρασύρει τον άνθρωπο σε ένα περιορισμένο παιχνίδι ισορροπίας βασισμένο στη πλειονότητα των μικρομεταβολών του κόσμου που γίνονται αντιληπτές μέσω των συμβατικών αισθήσεων.
Σπάνια συνεπώς θα αναρωτηθεί εάν βαδίζει καλώς, εφόσον ο λήθαργος τον τυφλώνει τα μάτια και του κουφαίνει τα αυτιά. Εφόσον ο άνθρωπος συνηθίζει να αυτοορίζεται σύμφωνα με τον μεταβαλλόμενο κόσμο γύρω του, η ορμή του δευτέρου αναμενόμενα παρασύρει τον άνθρωπο σε ένα περιορισμένο παιχνίδι ισορροπίας βασισμένο στη πλειονότητα των μικρομεταβολών του κόσμου που γίνονται αντιληπτές μέσω των συμβατικών αισθήσεων.
Οι συνήθειες δηλαδή είναι φυσικό επόμενο της φύσης τόσο του ιδίου όσο και του περιβάλλοντος γύρω του.
By EoA