- ΨΥΧΕΣ ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Με τρωει τελευταια αυτη η σκεψη.
Βλεπω τους ανθρωπους γυρω και καταλαβαινω οτι παρα οτι εχουμε οικογενεια στην ουσια ειμαστε μονοι στο ταξιδι της ζωης και κατι ξεχωρο ο καθε ανθρωπος (η ψυχη).
Εξαλου και το ονομα που εχουμε και η συναισθηση για το ειναι μας δεν ειναι το πραγματικο μας "ειναι"
Εγω πχ δεν ειμαι ο κωστας (αυτο ειναι ενα ονομα που μου δωσανε τυχαια)
Το ονομα που εχουμε ειναι κατι τυχαιο που το διαλεξαν οι γονεις μας και η αισθηση για τον εαυτο μας το ειναι μας,διαμορφωθηκε απο τις γνωμες των αλλων στην παιδικη ηληκια και τις εμπειριες μας.
Αρα το πραγματικο μας ειναι πρεπει να ειναι καθαρη ενεργεια χωρις το εγω?
Ελπιζω να γινομαι κατανοητος αν οχι συγχωρεστε με..

Διαβαζοντας και αρκετα βιβλια με επιθανατιες εμπειριες οπου λενε σε αυτον που εχει παει στην αλλη μερια "Δεν ειναι η ωρα σου ακομα-Δεν τελειωσε η αποστολη σου" αναρωτιεμαι αν οντως ισχυει οτι η ζωη στην γη ειναι ενα ταξιδι.
Με αυτο ενοω οτι ολοι βαζουμε ενα λιθαρακι στην χαρα του αλλου η και στην δυστυχια του.
Ακομα και οι κακοι κατα την γνωμη μου εχουν το ρολο τους.
Πρωσοπικα χωρις αυτους και τις πραξεις τους δεν θα καταλαβαινα την αξια του καλου και της αγαπης.

Για αυτο πιστευω οτι ολοι μας εδω στην γη παιζουμε τον ρολο που εχουμε ενσαρκωθει για να παιξουμε και οτι το πραγματικο μας ειναι ειναι κατι που δεν εχει ονομα και τιποτα αρνητικο.
Θα με ενδιεφερε πολυ να ακουσω γνωμες και αντιληψεις.

Πως άραγε είναι το ΕΙΝΑΙ μας, χωρίς το τοποχρονικό του ντύσιμο;

Συχνά συμβαίνει, να κοιμάσαι πολύ-πολύ βαθιά, τόσο βαθιά που ένα χτύπημα στο τηλέφωνο ή απλά στο βιολογικό σου ρολόι σε ξυπνάει, σε κατάσταση τέτοια, που δεν ξέρεις για κάποια δευτερόλεπτα:
-ποιος είσαι
-που είσαι
-τι ώρα (νύχτα ή μέρα και ποια εποχή) είσαι

δεν έχεις καν συναίσθηση του σώματός σου, δεν αντιλαμβάνεσαι ούτε χέρια, ούτε πόδια, ο χώρος γύρω σου πέρνει σταδιακά το χρώμα της αναγνώρισης.

το μόνο που ξέρεις είναι ότι: ΕΙΣΑΙ!

Εγω Πιστευω οτι χωρις το τοποχρονικο μας ντυσιμο το "'εγω" θα ειμαστε απλη συνειδηση σε μορφη ενεργειας απο αυτα που εχω διαβασει.
Επισης οσο αγνωστοι ειμαστε εδω και αποξενωμενοι,σαν ψυχες χωρις το εγω (απο εκει που προηρθαμε) πρεπει να νιωθουμε ΕΝΑ και ενωμενοι με αγαπη που ακτνοβολει.

H zωη ειναι ενα συντομο σχολειο...

quote:

---

το μόνο που ξέρεις είναι ότι: ΕΙΣΑΙ!

---

"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"

quote:

---

Το τί είσαι,θέλει πολλή δουλειά για να το βρείς.

---

οποτε θα συμφωνησω με τις διεργασιες και επεξεργασιες ,του αποτελεσματος των οσων εχετε γραψει.

το αποτελεσμα ειναι πως ακομη δεν υπαρχει αποτελεσμα οσων αφορα την δικη μου υπαρξη.

ισως γιατι το φως που συνοδεψε την γεννηση μου,χαθηκε ταυτοχρονα.

ισως γιατι το κυμα της υπαρξης μου δεν "ξεβραστηκε" σε καμια "παραλια".

ισως γιατι η παραλια μπαζωθηκε με "πετρες" και "χωματα"..

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

quote:

---

ισως γιατι το κυμα της υπαρξης μου δεν "ξεβραστηκε" σε καμια "παραλια".

---

"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"

quote:

---

Καλησπερα σε ολους τους φιλους και τις φιλες.

Με τρωει τελευταια αυτη η σκεψη.
Βλεπω τους ανθρωπους γυρω και καταλαβαινω οτι παρα οτι εχουμε οικογενεια στην ουσια ειμαστε μονοι στο ταξιδι της ζωης και κατι ξεχωρο ο καθε ανθρωπος (η ψυχη).
Εξαλου και το ονομα που εχουμε και η συναισθηση για το ειναι μας δεν ειναι το πραγματικο μας "ειναι"
Εγω πχ δεν ειμαι ο κωστας (αυτο ειναι ενα ονομα που μου δωσανε τυχαια)
Το ονομα που εχουμε ειναι κατι τυχαιο που το διαλεξαν οι γονεις μας και η αισθηση για τον εαυτο μας το ειναι μας,διαμορφωθηκε απο τις γνωμες των αλλων στην παιδικη ηληκια και τις εμπειριες μας.
Αρα το πραγματικο μας ειναι πρεπει να ειναι καθαρη ενεργεια χωρις το εγω?
Ελπιζω να γινομαι κατανοητος αν οχι συγχωρεστε με..

Διαβαζοντας και αρκετα βιβλια με επιθανατιες εμπειριες οπου λενε σε αυτον που εχει παει στην αλλη μερια "Δεν ειναι η ωρα σου ακομα-Δεν τελειωσε η αποστολη σου" αναρωτιεμαι αν οντως ισχυει οτι η ζωη στην γη ειναι ενα ταξιδι.
Με αυτο ενοω οτι ολοι βαζουμε ενα λιθαρακι στην χαρα του αλλου η και στην δυστυχια του.
Ακομα και οι κακοι κατα την γνωμη μου εχουν το ρολο τους.
Πρωσοπικα χωρις αυτους και τις πραξεις τους δεν θα καταλαβαινα την αξια του καλου και της αγαπης.

Για αυτο πιστευω οτι ολοι μας εδω στην γη παιζουμε τον ρολο που εχουμε ενσαρκωθει για να παιξουμε και οτι το πραγματικο μας ειναι ειναι κατι που δεν εχει ονομα και τιποτα αρνητικο.
Θα με ενδιεφερε πολυ να ακουσω γνωμες και αντιληψεις.

---

~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you

semia tenia me titlo h wra twn oplwn afth h typissa (agapimeni mou ithopios ma moy diafefgei to onoma)rota ton apagogea tis stin erotisi tou pio einai to onoma tou paidiou tis:
pws onomazei enas koufos opou pote tou den exei akousei mia lexi to paidi tou
to trapezi
tin mitera tou
ton ilio
(den aneferei tosa pola alla telos pantwn)

afta...

I AM THREE O'CLOCK........HOW MUCH ARE YOU?

quote:

---

Όπως η ψυχή κατείλθε, εισχωρώντας στο σώμα, κατά τη σύλληψη του εμβρύου και έχασε πολλές απο τις αρχικές της ιδιότητες όταν βρισκόταν στην αγκαλιά του Μεγάλου Πνεύματος, έτσι και όλα αυτά τα βάρη του ανθρώπινου Νού, κατακρατούν, αργοπορούν την ολότητα άνθρωπο (Νούς-Σώμα-Πνεύμα) προς την τελείωση.
Όλα είναι ενέργεια...είναι ασύλληπτα "βαρειά" και επικρατούσα αυτή η αλήθεια...
Ακόμα και το ανθρώπινο σώμα, είναι συμπηκνωμένη ενέργεια (πολύ κατώτερης βέβαια σύστασης, απο τη σύσταση της ψυχής(ουσίας)).
Το σώμα ως (συμπηκνωμένη) ενέργεια, χρειάζεται καύσιμο (τροφή), ώστε να το μετατρέψει για άλλη μια φορά σε ενέργεια...Εδώ έρχεται γάντι το "είμαστε ό,τι τρώμε"...
Είναι μαγευτικό όλο αυτό το ταξίδι και η αλληλόδραση ενεργειών...είναι μαγευτικό να το παρακολουθώ να μεταλλάσσεται, να αλλάζει σύσταση και να μετουσιώνεται σε άλλου είδους ενέργεια...
Ξέφυγα λίγο απο το θέμα αλλά με μαγεύει όλη αυτή η αναζήτηση των ποιοτήτων ενέργειας στο διηνεκές και άπαν του σύμπαντος...

---

Edited by - Κωστας on 23/12/2003 22:33:36