- Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Σε ζηλεύω φιλε μου! Μακάρι να είχα κ' εγώ το ταλέντο να ζωγραφίζω αυτα που θέλω να πω...
(συγγνώμη για την παρένθεση στο θέμα σου)
Anyway...
Αν η θρησκεία είναι ενα μπαστούνι, πόσο βάρος μπορεί ν'αντέξει;
Η ασφάλεια και η σιγουριά που μας δίνει, μήπως μας κάνει να γέρνουμε όλο και περισσότερο πάνω του;
Μπορούμε να τ' αντικαταστήσουμε;
Μπορούμε να περπατήσουμε χωρίς αυτό;
Αν δε το 'χουμε αφήσει ποτέ απο κοντά μας, πως θα μπορούμε να ξέρουμε;
Είμαστε αραγε τόσο ευθραυστοι, τόσο αβοήθητοι;
Κοιτάμε πάντα ψηλά...
Κοιτάμε γύρω μας;
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
quote:
Και αυτό διότι η συλλογιστική μας βασισμένη στην λογική και την παρατήρηση είναι τελολογική (εκ του τέλους=σκοπός) που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα». Εκεί λοιπόν που σταματά η ανθρώπινη διάνοια υπάρχει ο θεός. Ίσως για αυτό ο Πασκάλ αναφέρει...
Αυτό το "υπέροχο" είπε ο φίλος Πλωτίνος.
Εγώ όμως θα πώ κάτι (που ο συνομιλητής μας νομίζει ότι έχει ήδη κάλύψει),αλλά εγείρονται τόσα τρομερά και φοβερά που κανένας νοήμων δεν μπορεί να σιωπήσει.
Ποιός ο προορισμός του Ανθρώπου ;
Η Θέωση;
Διότι αν δεν είναι η θέωση ,τί άλλο μπορεί να είναι;
Φίλε Πλωτίνε γιατί δεν θεωρείς τον συνάνθρωπό σου στον χώρο που ζείς και δραστηριοποιείσαι σαν έναν υποψήφιο Θεό;
Γιατί τόση θεολογία και πασκαλισμός;
Μιας πρωτοβουλίας που κυρίως ερμηνεύεται ως Δράση και δευτερευόντως ως "τακτική".
Και το λέω αυτό με την κάθε διάθεση κρίσης της ιστορίας που σαν "επιστήμη" έρχεται να μας λέει τις γραμμές του εκάστοτε συγγραφέα της.
"Διότι αφού κάθε γνώση των όντων επιτυγχάνεται δυνάμει του νου, κι αφού μόνο μέσω του νου μπορεί να γνωσθεί ο νους, με ποια αιφνίδια ενόραση θα μπορούσε να συλληφθεί αυτό που υπερβαίνει την ουσία του νου;
Σε όποιον πρέπει να εξηγήσουμε πως είναι αυτό δυνατό, σε αυτόν θα πούμε: μέσω εκείνου του εσωτερικού μας στοιχείου, το οποίο του μοιάζει. Διότι κάτι από αυτό υπάρχει μέσα μας.
Ο φυσικός άνθρωπος ίσως να μην είναι παρά μια μερική μόνο εκδήλωση του Αληθινού Ανθρώπου. Αυτόν τον αληθινό άνθρωπο οφείλουμε να ανακαλύψουμε, την Ιθάκη που έχει χάσει ο κάθε ένας από εμάς. Ίσως Η παρουσία μας στον γήινο πλανήτη είναι ένα ταξίδι με γυρισμό στο πνευματικό μας λίκνο από το οποίο κάποτε ξεκινήσαμε. Ένα ταξίδι στο οποίο ο κάθε ένας αναλαμβάνει, να διακρίνει το καλό από το κακό, το προσωρινό από το αιώνιο…
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
quote:
Ποιός ο προορισμός του Ανθρώπου ;
Η Θέωση;
Διότι αν δεν είναι η θέωση ,τί άλλο μπορεί να είναι;
Φίλε Πλωτίνε γιατί δεν θεωρείς τον συνάνθρωπό σου στον χώρο που ζείς και δραστηριοποιείσαι σαν έναν υποψήφιο Θεό;
Γιατί τόση θεολογία και πασκαλισμός;
Noμίζω οτι μας κάλυψε σε όλα ο Πλωτίνος!
Όταν ο Άνθρωπος καταφέρει μέσα στην κατώτερη εμφάνιση της ψυχής τον ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ να ανακαλύψει το Πνεύμα, την Ψυχή, και το Αιώνιο είναι ικανός να πετύχει την Θέωση.
Τότε πλέον δέν φοβάται τον Θάνατο γιατί απλώς θα σημαίνει απαλλαγή της ψυχής απο τα δεσμά του Σώματος!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
Την Θρησκεία την βρίσκει μέσα του, την διδάσκεται μόνος του αρκεί να βρίσκεται στον σωστό δρόμο ... δέν υπάρχει ανάγκη να την διδαχθεί απο Κανέναν άλλον ξένο που δέν μπορεί να καταλάβει τί Συμφέροντα είναι δυνατόν να εξυπηρετεί!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ