- Ινδική φιλοσοφία - ΒΙΒΕΚΑΝΑΝΤΑ (Σειρά Γνώσης) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΥΠΟΛΑΤΡΕΙΑ. ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ

Είναι να απορεί κανείς πώς σχεδόν κάθε καλή ιδέα που υπάρχει σ’αυτόν τον κόσμο, μπορεί να εξωθηθεί στα πιο απαίσια άκρα! Μια καλή συνήθεια, όταν την εξωθήσουμε στα άκρα και την εφαρμόσουμε σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, καταντάει κάτι πραγματικά βλαβερό.

Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι, οι εξωτερικοί κανόνες της άσκησης έχουν αξία μόνο ως βοηθήματα για την καλλιέργεια της εσωτερικής αγνότητας. Όταν η σχολαστική προσήλωση στα εξωτερικά έθιμα δεν είναι εφικτή, τότε είναι προτιμότερο να έχει κανείς μόνο εσωτερική αγνότητα.

Οι τύποι έχουν αξία μόνο όσο εκφράζουν την εσωτερική ζωή. Όταν παύουν να την εκφράζουν, πρέπει να τους καταργούμε χωρίς οίκτο.

ΕΠΙΜΟΝΗ, ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ (ΧΙΟΥΜΟΡ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΟΓΚΙ

Στη Δύση κυριαρχεί η αντίληψη ότι, ένας θρήσκος άνθρωπος δεν πρέπει να χαμογελά ποτέ, ότι πάντα πρέπει να έχει ένα σκοτεινό πέπλο απλωμένο πάνω στο πρόσωπό του κι ότι αυτό το τελευταίο πρέπει να είναι στενόμακρο και σχεδόν χωρίς σαγόνι! Οι αδυνατισμένοι που έχουν μακριά πρόσωπα χρειάζονται ιατρική εξέταση, δεν είναι γιόγκις.

Μονάχα ένας εύθυμος νους είναι επίμονος. Μονάχα ένας δυνατός νους μπορεί να διανοίξει δρόμο μέσα από χίλιες δυσκολίες. Κι αυτό, το σκληρότερο έργο απ’όλα, το διάνοιγμα του δρόμου που οδηγεί έξω από τον ιστό της Μάγια, είναι αποκλειστικά έργο για κολοσσιαίες θελήσεις.

Ο Γκνιάνα-γιόγκι περνά από τη σκληρότερη απ’όλες τις απαρνήσεις επειδή πρέπει, από την αρχή, να θεωρεί ότι όλος αυτός ο φαινομενικά συμπαγής κόσμος αποτελεί μια ψευδαίσθηση. Πρέπει να κατανοήσει ότι όλες οι διάφορες εκδηλώσεις δύναμης που βλέπει μέσα στη φύση, ανήκουν στην ψυχή και όχι στη φύση. Πρέπει να γνωρίζει, από το ξεκίνημα κιόλας, ότι όλες οι γνώσεις και όλες οι εμπειρίες ανήκουν στην ψυχή και όχι στη φύση.

Αρα οφείλει, αμέσως, με τη δύναμη της ορθολογιστικής πεποίθησής του και μόνο, να αποκολληθεί από όλα τα δεσμά της φύσης. Εγκαταλείπει τη φύση και ό,τι την αποτελεί, δεν επιτρέπει σε τίποτα να τον επηρεάσει και προσπαθεί να σταθεί ανεξάρτητος!

Η ΑΓΑΠΗ ΩΣ ΤΡΙΓΩΝΟ

“Όπως το λάδι, που όταν πέφτει από το ένα δοχείο στο άλλο,
σχηματίζει μια αδιάκοπη ροή, παρόμοια, όταν ο νους
σκέφτεται ασταμάτητα τον Κύριο, γεννιέται αυτό
που ονομάζεται Παρά-Μπχάκτι, υπέρτατη αγάπη.”
Ντέβι-Μπχάγκαβατα 7.37.12

Η αληθινή αγάπη μπορεί να παρομοιαστεί μ’ένα τρίγωνο, που η κάθε γωνιά του αντιστοιχεί με ένα από τα αδιαχώριστα χαρακτηριστικά της. Δεν μπορεί να υπάρξει τρίγωνο χωρίς τις τρεις του γωνίες και δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη χωρίς τα τρία ακόλουθα χαρακτηριστικά:

Η πρώτη γωνιά του τριγώνου της αγάπης είναι ότι η αγάπη δεν επιδέχεται παζαρέματα.

Η δεύτερη γωνιά του τριγώνου της αγάπης είναι ότι η αγάπη δε γνωρίζει φόβο.

Η αγάπη, με εντελώς φυσικό τρόπο, νικά κάθε φόβο. Φανταστείτε μια νέα μητέρα που, εκεί που πάει να διασχίσει ένα δρόμο, ένας σκύλος την πλησιάζει γαβγίζοντας. Αυτή κατατρομοκρατείται και καταφεύγει τρεχάτη στο κοντινότερο σπίτι. Αλλά υποθέστε ότι την επόμενη μέρα βγαίνει στο δρόμο με το παιδί της κι ότι ένα λιοντάρι ρίχνεται στο παιδί. Πού νομίζετε ότι θα βρεθεί αυτή τη φορά; Στο στόμα του λιονταριού φυσικά, για να προστατέψει το παιδί της! Η αγάπη νικά κάθε φόβο.

Ο φόβος πηγάζει από την εγωιστική ιδέα ότι θα αποκοπούμε από το σύμπαν. Οσο πιο μικρό κάνω τον εαυτό μου μέσω του εγωισμού, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει ο φόβος μέσα μου. Οσο σκέφτεσαι ότι είσαι ένα μικρό τίποτα, είναι βέβαιο πως θα φοβάσαι. Κι όσο λιγότερο θα σκέφτεσαι ότι είσαι ένας ασήμαντος, τόσο λιγότερο θα φοβάσαι. Οσο υπάρχει μέσα σας ακόμα και η παραμικρότερη σπίθα φόβου δε θα μπορέσει να υπάρξει εκεί αγάπη. Η αγάπη και ο φόβος είναι ασυμβίβαστα. Εκείνοι που αγαπούν το Θεό δεν πρέπει να Τον φοβούνται.

Η τρίτη γωνιά του τριγώνου της αγάπης είναι ότι η αγάπη είναι ασυναγώνιστη – επειδή αυτή πάντα αποτελεί το ανώτατο ιδανικό του εραστή.

Το ανώτατο ιδανικό όλων των ανθρώπων ονομάζεται Θεός. Αμαθής ή σοφός, άγιος ή αμαρτωλός, άντρας ή γυναίκα, μορφωμένος ή αμόρφωτος, καλλιεργημένος ή ακαλλιέργητος – το ιδανικό κάθε ανθρώπινου πλάσματος είναι ο Θεός. Η σύνθεση όλων μαζί των ανώτατων ιδανικών του κάλλους, του μεγαλείου και της δύναμης, δίνουν την πιο πλήρη έννοια του Θεού που αγαπά και είναι αξιαγάπητος.

Τα ιδανικά αυτά είναι έμφυτα σε κάθε νου και, κάτω από τη μία ή την άλλη μορφή, αποτελούν ένα αδιαχώριστο τμήμα του νου μας. Ολες οι φανερές δραστηριότητες της ανθρώπινης φύσης αποτελούν προσπάθειες που κάνουν αυτά τα ιδανικά να πραγματοποιηθούν στην πράξη της ζωής. Ολες οι διάφορες κινήσεις που βλέπουμε γύρω μας μέσα στην κοινωνία, προέρχονται από τις προσπάθειες που κάνουν τα ιδανικά των διαφόρων ψυχών, να εξωτερικευτούν και να υλοποιηθούν. Αυτό που είναι μέσα πιέζεται να βγει έξω. Αυτή η αιώνια επιρροή του ιδανικού, είναι η μοναδική δύναμη, το μοναδικό κίνητρο, το οποίο βλέπουμε να λειτουργεί ασταμάτητα στην ανθρωπότητα.

Ενας άνθρωπος, πολλές φορές μετά από εκατοντάδες γεννήσεις, μετά από αγώνες χιλιάδων ετών, ανακαλύπτει τη ματαιότητα της προσπάθειας πλήρους και τέλειας εναρμόνισης του εσωτερικού του ιδανικού προς τις επικρατούσες εξωτερικές περιστάσεις.

Αφού κατανοήσει αυτό, σταματά την προσπάθεια προβολής του δικού του ιδανικού πάνω στον εξωτερικό κόσμο και λατρεύει το ίδιο το ιδανικό ως ιδανικό, από την ανώτατη σκοπιά της αγάπης. Αυτό το ιδανικά τέλειο ιδανικό αγκαλιάζει όλα τα κατώτερα ιδανικά.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΒΟΛΗ

Τι είναι αυτό που ο κόσμος γενικά λατρεύει; Όχι βέβαια το παγκόσμιο, ιδανικά τέλειο ιδανικό του υπέρτατου λάτρη και εραστή. Το ιδανικό που οι άντρες και οι γυναίκες λατρεύουν γενικά, είναι αυτό που υπάρχει μέσα τους.

Ο καθένας προβάλλει το δικό του ιδανικό πάνω στον εξωτερικό κόσμο και γονατίζει μπροστά του. Αυτό εξηγεί πώς οι άνθρωποι που είναι σκληροί και αιμοβόροι φαντάζονται έναν αιμοβόρο Θεό, επειδή ο καθένας δεν είναι σε θέση παρά να αγαπήσει το ανώτατό του προσωπικό ιδανικό. Αυτό επίσης εξηγεί γιατί οι καλοί άνθρωποι έχουν ένα πολύ υψηλό ιδανικό για το Θεό, ένα ιδανικό που πραγματικά διαφέρει από τα ιδανικά των άλλων.

Ολες οι αποτυχίες μας και όλες οι επιτυχίες μας, καθώς ακολουθούμε τη θρησκεία της αγάπης, μας οδηγούν στην άμεση γνώση αυτού του μοναδικού ιδανικού. Παίρνουμε το ένα αντικείμενο μετά το άλλο και διαδοχικά προβάλλουμε το εσωτερικό μας ιδανικό πάνω σ’όλα τους. Κι ανακαλύπτουμε ότι, όλα τα διάφορα εξωτερικά αντικείμενα, ανεπαρκώς αντανακλούν το διαρκώς ευρυνόμενο εσωτερικό ιδανικό μας, με φυσικό αποτέλεσμα να τα απορρίπτουμε το ένα μετά το άλλο.

Τελικά, ο αναζητητής, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι μάταια προσπαθεί να γνωρίσει το εσωτερικό του ιδανικό σε εξωτερικά αντικείμενα, αρχίζει να νιώθει ότι τα εξωτερικά αντικείμενα δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το ιδανικό. Και, καθώς περνά ο χρόνος, αποκτά την ικανότητα να γνωρίζει το ανώτατο και πιο γενικευμένο αφηρημένο ιδανικό ως μια αφηρημένη έννοια που, γι’αυτόν, είναι ολοζώντανη και αληθινή.

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΜΕ. Ο ΘΕΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ, ΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΚΑΚΩΝ

Οι μύθοι που λένε ότι ο Θεός δημιούργησε αυτόν τον κόσμο για κάποιον ορισμένο σκοπό ή για άλλους που αφήνονται στη φαντασία μας, είναι απλώς ωραίοι μύθοι και τίποτ’άλλο.

Η αλήθεια είναι πως όλα αυτά εδώ είναι ένα παιχνίδι.

Το σύμπαν δεν είναι παρά το ατέλειωτο παιχνίδι Του. Γι’Αυτόν, στο κάτω-κάτω, όλο αυτό το σύμπαν θα πρέπει να είναι απέραντα διασκεδαστικό. Αν είστε φτωχός, διασκεδάστε το. Αν είστε πλούσιος, διασκεδάστε με τα πλούτη σας. Αν κινδυνεύσετε κι αυτό είναι διασκέδαση. Αν γίνετε αποδέκτης της ευτυχίας, αυτό είναι ακόμα πιο διασκεδαστικό. Ο κόσμος είναι απλώς ένας παιχνιδότοπος κι όλοι μας διασκεδάζουμε όμορφα εδώ πέρα.

Παίζουμε παιχνίδια. Μαζί μας παίζει ο Θεός κι εμείς παίζουμε με το Θεό. Ο Θεός είναι ο αιώνιος σύντροφος του παιχνιδιού μας. Πόσο όμορφα παίζει Εκείνος!

Ο μοναδικός στόχος όλων των παθών μας κι όλων των συναισθημάτων μας είναι ο Θεός. Αν νιώσετε την ανάγκη να θυμώσετε, θυμώστε μαζί Του. Μαλώστε τον Αγαπημένο σας, μαλώστε το Φίλο σας. Ποιον άλλον μπορείτε άφοβα να μαλώσετε; Η υπομονή ενός θνητού ανθρώπου δεν θα αντέξει στο θυμό σας, θα υπάρξει αντίδραση. Αν θυμώσετε μ’εμένα, είναι βέβαιο πως πολύ σύντομα θα αντιδράσω, επειδή η υπομονή μου δεν θα μπορέσει να αντέξει στο θυμό σας.

Πείτε στον Αγαπημένο, “Γιατί δεν έρχεσαι Εσύ σ’εμένα, γιατί μ’αφήνεις έτσι μόνο;” Υπάρχει πουθενά αλλού ευχαρίστηση έξω από Αυτόν; Τι ευχαρίστηση μπορούν να χαρίσουν μερικοί μικροί χωμάτινοι σβώλοι; Οφείλουμε να αναζητήσουμε την πεμπτουσία της άπειρης ευχαρίστησης κι αυτή βρίσκεται στο Θεό. Ας κατευθύνουμε όλα τα πάθη μας κι όλα μας τα συναισθήματα προς τα πάνω, προς Αυτόν.

Προορίζονται γι’Αυτόν, αλλά, όταν αστοχούν και πέφτουν χαμηλά, τότε εξαχρειώνονται, ενώ όταν πηγαίνουν κατευθείαν στο στόχο, στον Κύριο, ακόμα και τα πιο χαμηλά πάθη και συναισθήματα μετουσιώνονται. Ολες οι δυνάμεις του σώματος και του νου του ανθρώπου, όποιες κι αν είναι, έχουν για “μοναδικό προορισμό” τον Κύριο. Ολες οι αγάπες και όλα τα πάθη του ανθρώπινου πλάσματος πρέπει να καταλήξουν στο Θεό. Εκείνος είναι ο Αγαπημένος. Ποιον άλλον να αγαπήσει η καρδιά; Εκείνος είναι ο πιο όμορφος, ο πιο μεγαλοπρεπής, Εκείνος είναι η ίδια η ομορφιά, η ίδια η μεγαλοπρέπεια. Υπάρχει πουθενά, σ’αυτό το σύμπαν, κανένας πιο όμορφος από Αυτόν; Υπάρχει πουθενά, σ’αυτό το σύμπαν, κανένας άλλος πιο κατάλληλος για σύζυγος εκτός από Αυτόν; Υπάρχει πουθενά, μέσα σ’αυτό το σύμπαν, κανένας άλλος πιο αξιαγάπητος από Αυτόν; Οπότε, ας είναι Εκείνος ο σύζυγός μας, ας είναι Εκείνος ο Αγαπημένος μας.

“Φίλοι μου, αυτός ο κόσμος είναι ένα απέραντο φρενοκομείο. Ορισμένοι είναι ξετρελαμένοι με την εγκόσμια αγάπη, άλλοι με το όνομα, άλλοι με τη φήμη, άλλοι με το χρήμα, άλλοι με τη σωτηρία και τη μετάβαση στον ουρανό. Σ’αυτό το απέραντο φρενοκομείο κι εγώ είμαι τρελός, είμαι ξετρελαμένος με το Θεό. Αν εσείς είστε τρελοί για το χρήμα, εγώ είμαι τρελός για το Θεό. Εσείς είστε τρελοί κι εγώ είμαι τρελός. Νομίζω πως, τελικά, η τρέλα μου είναι η καλύτερη!”

(Από τα ρητά του Σρι Ραμακρίσνα, του Δασκάλου του Βιβεκάναντα.)