- Μικρές "ασήμαντες" αφορμές στοχασμού... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
γεννήθηκαν όλες οι θεωρήσεις του κόσμου.
Μην ξεχνάς..
πόσο ν' απέχει η χαρά απο την θλιψη;
και μου απανταέι κάθε φορά η φωνή:
έιναι το ίδιο κέρμα.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
δέν υπάρχουν όρια εκτός και αν εμπλέκονται ή στερούν κάτι απο τα δικαιώματα και την ελευθερία του άλλου...
Θυμίσου πόσο αστέρευτη ήταν η φαντασία των παιδικών μας χρόνων
Τότε που μια απλή κουβέρτα μπορούσε να γίνει μια τεράστια σπηλιά-καταφύγειο...
Δέν λέω και τώρα έχω αρκετή φαντασία μα σαν πέρασα πριν λίγες μέρες
απο την παλιά μου γειτονιά πόσο πιό μεγάλα τα φανταζόμουν όλα και πόσο λιλιπούτια μου φάνηκαν
Πόσο αλλάζει το "μέτρο" όταν ενηλεικιώνεσαι και πόσο νοσταλγία
και μελανχολία αισθάνεσαι όταν συνηδητοποιέις αυτή τη διαφορά...
Έχω νοιώσει πολλές φορές σαν μικρό παιδί εγκλοβισμένο στο σώμα ενός "μεγάλου"...
Μα οστώσο χαίρομαι για την σταδιακή μου ορίμανση...
Η Ζωή είναι ένα μεγάλο ταξίδι κι εμείς μικροί ταξιδιώτες που απορούμε για όσα ακόμη δεν έχουμε δεί...
Και ναί Φίλε ΦΩΣΧΗΤΕ όλα τα μαγάλα πράγμματα ξεκινάνε απ'τα μικρά...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
Edited by - ΑΡΓΩ on 13/12/2003 17:51:52
Edited by - ΑΡΓΩ on 13/12/2003 17:52:39
τα ματια της φαντασιας θα μεινουν για παντα στην νεοτητα τους ,οταν ολα τα υπολοιπα θα εχουν γερασει...
αφηνομαι στον αφρο που αναβλυζει απο τις φαντασιας μου την θαλασσα,
να με παρει μακρια...πολυ μακρια,ετσι που και εγω να μην με βρισκω,..
ετσι και αλλιως.... δεν υπαρχω....
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΙΚΡΟΣ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ, ΚΟΥΒΑΡΙΑΖΑ ΕΝΑ ΠΑΠΛΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΝΒΟΥΝΑ, ΣΠΗΛΙΕΣ, ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΟΤΙ ΘΕΣ...[Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΕΕ ΑΝΕΜΕΛΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΤΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.........ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΑΝΑΠΟΛΕΙ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΕΜΕΛΟ ΚΑΙ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΟ..ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΓΙΑ ΠΑΒΤΑ ΑΥΤΟ
Η καινούρια χρονιά θα΄θελα να με βρεί σε κάποια χώρα μακρινή
ή σε κάποιο ορινό καταφύγειο παρέα και με άλλους ξέμπαρκους...
Καλύτερα ξένος σε ξένα μέρη παρά ξένος μέσα σε "μέρη" αγαπημένα...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
Edited by - ΑΡΓΩ on 15/12/2003 00:59:10
Θέλω να πάρω τη κιθάρα μου και να παω στην Κούβα, να παίζω σε μπαράκια.
Θέλω ν'ανέβω στον Όλυμπο ν'ακούω γλυκιά μουσική απ' τα ρυάκια.
Θέλω να πάω στους Γρικάνους να μυρίσω μια άλλη Ελλάδα ξεχασμένη.
Θελω να πάω σε μέρη που να κυριαρχει
η καρδιά
κι όχι τα λεφτά
Θέλω...
Ελπίζω...
Ζω...
για να δω...
Edited by - 1900 on 15/12/2003 01:43:01
Προσωπικά εγώ αυτό που παρατηρώ και βιώνω είναι η αποξένωση
Όλα είναι σκόρπια !
Δεν ξέρω πιά που το βλέμα μου να στρέψω
Ίσως το μόνο αληθινό να είναι ο Ορίζοντας...
Εκεί στην άκρη του λιμανιού θα'μαι και θα αγναντεύω ονειρεύοντας όσα ταξίδια δεν έχω ακόμη κάνει ή όσα έμειναν στη μέση...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
quote:
Φοβάμαι πως η αιτία του "κακού" δεν είναι (μόνο) το χρήμα...
Προσωπικά εγώ αυτό που παρατηρώ και βιώνω είναι η αποξένωση
Καλη μου ΑΡΓΩ τι νομίζεις; Όλα αλυσίδα είναι.
Απο τη στιγμή που ξεκινάει το κυνήγι για το χρήμα, αρχίζει και η αποξένωση κι όλοι κι όλα σκορπίζουν.
Αλλά πάντα κάτι κρατάει απ' την παλιά καλή συντροφιά
και οι ψυχές μας σβήνουν κι ανάβουν σαν κεράκι.
Και ας μην νιώθουμε τις ψαλιδιές που έφτιαξαν τη χάρτινη ζωή μας.
Όλα θα ειπωθούν σε μια λεξούλα, μια μουσική, μια εικόνα.
Όλα χάθηκαν για να ξανακερδηθούν.
ΝΑ ΕΙΠΩΘΟΥΝ Τ' ΑΝΕΙΠΩΤΑ
ΝΑ ΕΙΔΩΘΟΥΝ Τ' ΑΟΡΑΤΑ
ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙ Η ΣΙΩΠΗ...
ή μια μελωδία να ταυτισώ τα συναισθήματα μου
δεν ξέρω πόσο πιό ανυπόφορη θα γινόταν η Μοναξιά...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
.......................................................................
Ελπίζω να ξαναβρεθούμε
θα είμαι κι'εγώ εκεί κάπου σε μία κούνια...
....και να τρέξω ώς την άκρη του ονείρου
Μα πιό πολύ θα'θελα
να'μαστε μαζί
Να μοιραζόμαστε...
Σε μια "έκριξη χαράς" ας βρισκόμουν για λίγο
Έκανα αρκετούς συνδιασμούς μα ο χώρος πάλι έμενε άδειος...
Λύπεις
Μου Λύπεις !
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Καλη μου Αργω....
Ξερεις αυτη η εκρηξη χαρας ... ειναι παντα για λιγο...
Ξερεις ειναι φωτια που καιει..
μα στην ουσια ειναι κατι παραπανω απο φωτια... ΕινΑι λαβα..
Δε σιγοκαιει η λαβα...
και ουτε μπορεις να την αγκιξεις..
ουτε καν να περασεις το χερι σου για δευτερολεπτα μεσα της
Ξερεις οπως οταν ημασταν μικρα και πεζαμε με τη φλαγα..
και λεγαμε ...α!! κοιτα περνω το χερι μου αναμεσα μα δε καιγομαι
Στη λαβα δεν μπορεις να αγκιξεις καν...
Αλλα ευλογημενοι οσοι πονουν απο Ερωτα....
και ξερεις ολοι εχουμε πει ολοι πολλες φορες πως αγαπησαμε ερωτευτηκαμε
Τωρα πια, εγω τουλαχιστον, δεν το επιτρεπω αυτο!!
Ξερω καλα πως η φορα ειναι ΜΙΑ!!
ΕΙΝΑΙ Η ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΟΣΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΤΑ ΒΙΩΝΕΙΣ
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΚΑΝ
ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΜΗΠΩΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΣΕΙΣ ΟΛΑ...
ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ...
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ...
ΟΜΩΣ ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ Η ΛΑΒΑ ΤΟΣΟΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ!!!
Ξερω πως καθε δακρυ σου ειναι απελπισια, ΑΛΛΑ Ευχομαι να ειναι και ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΖΙ.....
Μετα τον πονο... μαζευουμε κομματια...
εχει σπασει η ψυχη μας ..σαν κομματια καθρεφτη...
Αλλα Ενα πρεπει να θυμομαστε..
την Αξιοπρεπεια μας..
Αυτην που αγαπησε και Αυτος...
...λιώνουμε σαν ακριβό λιβάνι, παρόλο που ολος ο κοσμος μας αγνοεί, Αυτο Ευωδιάζει...
λυπη θα κοιμηθεις σε αδειο σωμα,
το κρεβατι μου δεν θα αποκτησει
την ζεστασια μου αποψε,ολα θα παγωσουν...
οπως το κορμι μου ,οπως ειναι την
καθε φορα που δεν ειναι σε μια αγκαλια...
ομως αυτην την νυχτα ολα θα ειναι διαφορετικα..
αυτην την νυχτα θα μεινει το σκοταδι...
με λευκη σιωπη,θα ντυθουν τα ματια μου...
ΓΕΩ.ΤΖ./ΕΜΜ.ΜΠΟΤ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 15/12/2003 17:46:06
Edited by - manos on 15/12/2003 17:47:10