Ίρις

Καλοι μου, αγνωστοι-γνωστοι, φιλοι. Δεν ειμαι απο τα ατομα που μιλουν πολυ...αλλα σημερα θα κανω μια εξαιρεση!
Προσπαθω εδω και πολυ ωρα να στειλω κατι...αλλα δεν τα καταφερνω! Αρχιζω να χανω την υπομονη μου...αλλα αξοιζει μια ακομα προσπαθεια.
Ειχα προσπαθησει να ακολουθησω τους διαλογισμους σας και παλιοτερα, αλλα τις περισσοτερες φορες χανομουν στις σκεψεις μου. Τωρα, επιτελους αποφασισα να κανω αυτην την εγγραφη, για να εκφρασω κι εγω τα συναισθηματα μου.
Αγαπητη ΑΤΜΑ, δυστυχως δεν πολυκαταλαβα τι ακριβως εννοουσες με την σφαιρα...
Δεν συνηθιζω να μιλω πολυ. Δεν μ'αρεσει. Νιωθω οτι κουραζω τον συνομιλητη μου. Σημερα ομως, θα προσπαθισω να σας περιγραψω-αν κι εσεις το επιθυμητε-τι νιωθω εγω, ως ατομο, για τον πολεμο αυτο.
...Γυρναω απο το σχολειο. Ειναι η πρωτη μου χρονια στο γυμνασιο. Τα πραγματα, ευτυχως για μενα, ειναι ακομα ευκολα. Παρολη την "αναιση" που μας προσφερει η "δωρεαν παιδεια", καταφερνω και ξετρυπωνω καποιες ωρες για να σερφαρω στο Νετ. Περιεργο...Μιλω για συναισθηματα σε εναν ηλεκτρονικο υπολογιστη, που αντιστοιχει ομως σε δεκαδες ψυχες, που ειναι προθυμες να με ακουσουν. Περιεργο... Δεν συμβαινει το ιδιο και στην πραγματικη ζωη. Συναντω διαφορετικους ανθρωπους. Προσπαθω να τους καταλαβω. Ειναι ολοι διαφορετικοι. Τοσο διαφορετικοι... Τοση γοητεια! Κι ομως, αυτην την γοητεια πολεμουν οι μεγαλοι. Γιατι?? Δεν ξερω...Ισως οταν κι εγω μεγαλωσω θα καταλαβω. Προς το παρον... Μου αρκουν οι εικονες φρικης στην τηλεοραση. Μια λειραδοτρυπα για τους ευυπολοιπτους πολιτες, που δεν δεχονται να πεσουν στο επιπεδο της "Κατινας" της διπλανης πορτας, που παρακολουθει αγωνιωδως τα reallity... Η ζωη μας, ενα τηλεπαιχνιδι πια... Δεν ξερω... Ακολουθουμε την πορεια των προγωνων μας? Ο Άιν Στάιν ειχε καποτε πει οτι ο τελευταιος πολεμος θα γινει με πετρες... Εχει δικιο ετσι?? Δεν ξερω... βοηθηστε με...

Ο κοσμος μας ειναι τελειος, και νιωθω ευγνωμων που ανοιξα τα ματια που και το ειδα Ολα, ολα ειναι τελεια! Καποιες φορες, θολωμενη απο ασημαντες αποτυχιες, ξεχασα αυτη την τελειοτητα, και θρηνησα για την ζωη. Αλλα η Ζωη ειναι υπεροχη! Ο χρονος ειναι ενας απο τους εχθρους μου(οπως και των περισσοτερων)αλλα καθως κυλουσε...συνειδητοποιησα οτι χωρις αυτον δεν θα εκτιμουσαμε ποτε την αξια της ζωης.
Καποιος, βασιζομενος στην μετεμψυχωση, ειχε πει οτι ο ανθρωπος ζει πολλες ζωες, μεχρις οτου το πνευμα του να φτασει την τελειοτητα. Ας υποθεσουμε οτι κατι τετοιο ισχυει. Ομως μετα? Αφου αγγιξουμε αυτη την πολυποθητη τελειοτητα τι γινεται? Χανεται το πλεον τελειο πνευμα μας? Η σκεψη με τρομαζει... Ισως ομως η τελειοτητα να ειναι σαν το αυριο. Παντα το περιμενεις. Κι οταν τελικα φτασει συνειδητοποιεις οτι τιποτα δεν εχει αλλαξει. Και περιμενεις το επομενο... Κι αυτο συνεχιζεται... Η τελειοτιτα ειναι απροσεγγιστη.
Σκεψεις... Μηπως ομως αδικα βασανιζουμε το μυαλο μας? Μηπως αυτο ειναι το μυστηριο της ζωης?

Γεια σας και παλι...τωρα που πηρα το...κολάι θα με υποφερετε συχνα
το συναισθημα ηταν οντως εντονο. Εως πολυ εντονο!
"Con la guerra tutto e perduto, con la pace si puo sperare..." Απλες λεξεις που υποθηκαν απο τον Papa Pio XII κατα την διαρκεια του δευτερου παγκοσμιου πολεμου...(Μην παρεξηγειτε, εχω κολλημα με τα ιταλικα...ακομα και ενα perche ηχει μαγικο...για εμενα!) Εχει απολυτο δικιο...δυστυχως... Σημερα ετυχε να πεσουν στα χερια μου καποιοι στιχοι...αλλα δεν ξερω ποιανου ηταν! το τραγουδι λεγεται "Sono solo canzonette" και σατιριζει την στενοκεφαλια αν θελεται των περισσοτερων συνανθρωπων μας*... λεει λοιπον στην αρχη:"
Mi ricordo che anni fa di sfuggito dentro a un bar
ho sentito un juke box che suanova
e nei sogni di bambino la chitarra era una spada
e chi non ci credeva era un pirata"
δεν ξερω...εμενα αυτοι οι στιχοι μου εδωσαν δυναμη και θελησα να τους μοιραστω. Απλοι μεν...αλλα αξιζουν!

Υ.Γ. Ενας απο τους λογους που απεφευγα να απανταω ειναι οτι συνηθως(οπως τωρα)βγαινω εκτος θεματος

*Αυτο καταλαβα τουλαχιστον εγω...