ΑΧΙΛΛΕΩΣ_ΜΗΝΙΣ_69

Υπαρξη είναι η αδιάκοπη μονοτονία ενός φλύαρου Θεου.Και η λέξη σιωπή δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του..

Πώς να προσδιορίσεις κάτι σαν την Υπαρξή,κάτι που αλλάξει τόσο γρήγορα;Σαν κάνω να κοιτάξω προς εμένα δεν υπάρχει κάτι σταθερό παρά η αλλαγή η ιδια.Αρεσκομαι στην φράση «είμαι το πτώμα του χθεσινού μου εαυτού,είμαι η νεκρή γνώμη που είχα χθες και άλλαξε» κάτι που ο φίλος μου ο Κελσος(γεια σου φίλε) κατανόησε επακριβώς έστω και αν δεν έχω δει τα μάτια του από κοντά.Πάντα κοιτώντας στην λακκούβα του παρελθόντος βλέπουμε ότι είμαστε κάποιοι άλλοι.Το κόλπο είναι να το ξεχνάς και να συνεχίζεις.

Υπαρξη είναι το να ξεχνάς πως πάντα υπήρξες κάποιος άλλος…

Αυτό επιβάλλει το εγώ,που επιθυμεί να είναι ένα συνεχές μέσα στον κόσμο,ο επαναστάτης στο συμπαντικό γίγνεσθαι.Η ασυνειδησία είναι το θεμέλιο της ζωής,είναι αυτό που κινεί τον κόσμο και τον διατηρεί.Η συνείδηση από την άλλη είναι ένα διάλειμμα η μάλλον μια διάλειψη της ζωης.Και ευτυχώς που είναι έτσι,γιατί αν δεν λειτουργούσαμε ασυνείδητα θα είχαμε εξαφανιστεί προ πολλου.Και αυτό γιατί η συνείδηση μας είναι γεμάτη προκαταληψεις,αποστροφες,παραλείψεις,τρέλα.Τα ένστικτα μας σώζουν και ας τα υποτιμούμε τόσο.Ύπαρξη είναι η ροή που στο τέλος διακόπτει τον εαυτό της για τον δημιουργήσει ξανά …και αυτή η βροχή που πέφτει έξω στο δρόμο και μουσκεύει τα πάντα μέσα μου γνωρίζει όπως και γώ,πως δεν θα είμαστε ξανά ποτέ οι ίδιοι σαν ξανασυναντηθούν οι στάλες της με το κορμί μου…

Όπως λέει και ο Αλκίνοος αυτός ο ποιητής που μελοποιεί τους στοχασμούς του:
//Όλα είναι εδώ και όλα περνάνε//

Υπάρχει κάτι στις νωχελικά γερμένες πλάτες που συχνά συναντάς στα λεωφορεία ή στις ουρές των δημόσιων υπερεσιών.Αν προσεχτικά κοιτάξεις μπορείς να διακρίνεις μια ανυπομονησία,ή μάλλον μια φορτική σκλαβιά που βαραίνει τους ώμους .Πρόκειται για μια επινοημένη ψυχική κατασταση, την οποία την κάναμε θεσμό και την ενσωματώσαμε στο κοινωνικό μας σωματότυπο.Ο χρόνος.Ακόμα και στην γλώσσα μας τρύπωσε και δεν ξέρω αν είναι και η αιτία για την δημιουργία της ιστορίας. Ο χρόνος έχει τρία παιδια.Το παρελθόν,το παρόν και το μέλλον. Από το πρώτο οι περισσότεροι τρέχουν να κρυφτούν αν και πολλές φορές το συμβουλεύονται μολύνοντας έτσι το μέλλον με το παρελθόν τους(Αυτή είναι η Αιτία που η Ιστορία επαναλαμβάνεται),το δεύτερο δεν το κατανοουνε,και το τρίτο προσπαθούνε να το σχεδιάσουνε.Προσωπικά το παρελθόν δεν το έχω πιά,το μέλλον μου φαίνεται ένα άγνωστο τίποτα και το παρόν είναι ότι μου απομένει από την άρνηση των άλλων δύο.Το τώρα είναι –όχι γιατί συνειδητοποιώ την κάθε στιγμή όπως πολλοί λένε-το μόνο παιχνίδι στο οποίο πάντα χάνω (να το προλάβω) αλλά δεν χάνω το ενδιαφέρον μου γι αυτό.Ο χρόνος είναι ένας δυνάστης που εφεύραμε για να μπορέσουμε να αντέξουμε την ύπαρξη μας ή μάλλον για να την δικαιολογίσουμε.

Από την άλλη ίσως η Ύπαρξη να είναι ο χρόνος ο ίδιος και εμείς απλά οι δείκτες του ρολογιού του..

Όταν άλλη αρετή δεν βρίσκω να αντέχω,αφήνομαι στην αδιακρισία του πόνου της ύπαρξης.Αυτός ο πόνος δεν είναι ίδιος με τους άλλους.Έχει κάτι δικό του σαν να επινόησε τον εαυτό του και θέλησε αμέσως μετά να το ξεχάσει,γι αυτό και δεν εμφανίζεται τόσο συχνά όσο οι πόνοι στην μέση ή στα δόντια.Είναι ο πόνος της μονοτονίας του να γνωρίζεις ότι υπάρχεις μονάχα εσύ και παράλληλα να γνωρίζεις ότι αυτή σου η γνώση είναι μαζί και ψευδαισθηση.Αυτός ο πόνος εμφανίζεται με το που αποκτάς συνείδηση(αποκτώ δεν σημαίνει ότι έχω συνέχεια κάτι).Τι υπάρχει σε αυτό το μελαγχολικό ξημέρωμα;Τι υπάρχει μέσα στους ήχους της πόλης που αγγίζει η ακοή μου,τι υπάρχει μέσα σε όλη αυτήν την Απέραντη Μορφοποιημένη Κενότητα;Yπάρχω εγώ που τα παρατηρώ.Ισως πάλι υπάρχω μόνο εγώ και όλα αυτά τα φαντάστηκα όπως τα όνειρα που κοιμήθηκα χτες.Έτσι με θέλησε το σύμπαν,να είμαι το κέντρο του και ταυτόχρονα η γωνιά του.Αυτή είναι η θέση μου και δεν μπορώ να την ορίσω επακριβώς γιατί είμαι φυλακισμένος μέσα σε ένα άπειρο κλουβί που ονομάσαμε σύμπαν.Είναι να μην σε πονά όλη ετούτη η μοναξιά;

Η ύπαρξη είναι ένας πόνος που γεννά η κενότητα,που γέμισε με πλάνες το κενό της,και που δεν αφήνει ορατές πληγές για να επουλώσεις…

Πόσα ακόμα φιλοσοφικά συστήματα θα εφεύρουμε,πόσους θεούς θα δημιουργήσουμε,πόσες αλήθειες ακόμα θα πούμε για ένα ψέμα;Πόση αμφιβολία θα σπαταλήσουμε στην Πίστη για να αντέξουμε την ύπαρξη μας; Πόσες αράδες θα γεμίσω απόψε για να καταπραΰνω την περηφάνια Της;

Το ερώτημα δεν είναι γιατί ζω αλλά γιατί δεν έχω πεθάνει ακόμα.Και είμαι σίγουρος πως αν η ζωή είχε την γιόγκα της αυτή θα ήταν ο θάνατος. Υπάρχω σημαίνει να υπνοβατώ συνειδητά προς τον θάνατο,χωρις να προλάβω να μάθω ποιος είμαι. Η ζωή είναι να αγνοείς ποιος είσαι και να διαθέτεις τόση ακριβώς ευφυΐα για να το γνωρίζεις.Και είναι αυτή η άγνοια που σε σπρώχνει να ρωτάς ποίος είμαι;Η σκέψη αυτή και μόνο είναι η άγνοια που αντηχεί στα τοιχώματα του σύμπαντος δηλαδή στο νου μου.Και πως μπορείς να μάθεις ποιος είσαι;Πρέπει να δαγκώσεις τα δόντια σου,να δεις τα μάτια σου,να ακούσεις την ακοή σου για να το ανακαλύψεις!Είναι χρόνια που με αντιλαμβανόμουνα σαν μια παρεξήγηση ανάμεσα στην ύλη και στο πνέυμα.Μια ασταμάτητη πάλη που θέλησε να με κατασπαράξει μέσα στην αντιφατικότητα της.Μια φορά σμίξανε ο ουρανός και η γή κρυφά από τα μάτια των θεών και ιδού ένα δίποδο με ψυχή φτερωτή που σέρνεται στα τέσσερα προσπαθώντας να πετάξει!!!

Να τιμάς τον Πατέρα σου και την Μητέρα σου!

Μα με ξεχάσαν!Ο ενας έγινε χώμα και ο άλλος αερας.Και ανάμεσα τους κείτεται η ορφανή συνείδηση μου που τους Γέννησε!(Που ξέρεις μπορεί να ισχύει ο νόμος της αντίστροφης αιτιότητας)

Ύπαρξη είναι η μοναξιά του θεού που ενσαρκώθηκε..και δεν έχει κανένα νόημα ούτε σκοπό γιατί πρόκειται για παιχνίδι και τα παιχνίδια φτιάχτηκαν για να αρκούνται μονάχα στον εαυτό τους.

Λοιπόν κανείς θεός δεν διεκδίκησε την δημιουργία μου και όμως-δεν πλανάμε τόσο βαθιά-δεν είμαι καν δημιουργός του εαυτού μου!Πόση ζημιά κάνει αυτό στην ανθρώπινη περηφάνια..

Ύπαρξη είναι να λες «Δεν ξέρω»είπε σωστά ο Deva.Yπάρξη όμως είναι και να λες Δεν με νοιάζει, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ,όμως αυτό δεν το είπε ο Deva...αλλά θα ρθει η ώρα να το πεί γιατί ηδη το έχει αντιληφθεί.

04:18 ξημερωματα Σαββάτου.Έξω ακούγονται οι πρώτη ήχοι μιας ανεπανάληπτης μέρας.Όλα συνεχίζονται αδιακοπα.Καπου πιο πέρα οι άνθρωποι υπάρχουν.Η ροή του κόσμου ρέει και όμως κανείς δεν φάνηκε να σκεφτεί απλά να σταματήσει.Ας το κάνω εγώ που πια δεν θέλω να μάθω..

Ύπαρξη είναι η αγάπη που νιώθω καθώς τώρα πλαγιάζω με εκείνους τους στίχους που δεν μοιάζουν σε μένα,μα είναι Φτιαγμένοι από την ίδια ουσία και τους ονομάζω Γυναίκα «μου».Σαν αγκαλιάζω το κορμί της μοιάζουν όλες ετούτες οι σκέψεις να βυθίζονται στην άβυσσο απ όπου γεννήθηκαν και γω ντύνομαι την γλυκιά ασυνειδησία(?) του ύπνου.