Αερόναρ
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Η αλήθεια είναι ότι ο Dr Jekyll (και ο Mr. Hyde
) έπιασε ακριβώς τον παλμό αυτών που έγραφα και με κάλυψε με το παραπάνω post.
Εύχομαι να μη γίνουν άλλες παρεξηγήσεις.
Παρόλα αυτά, θέλω να πω κάτι τελευταίο που θεωρώ ότι οφείλω για να μη βγουν λανθασμένα συμπεράσματα.
Η Σχολή που ανέφερες και με αφορά, προσεγγίζει σφαιρικά και ερευνητικά τη Γνώση. Δεν αποτελείται από μαθητές, από άτομα δηλ. που θα υπακούσουν σε ένα "Διδάσκαλο", αλλά ερευνητές, δηλ. ελεύθερα πνεύματα που υπό το συντονισμό και την καθοδήγηση εκπαιδευτών είναι ελεύθερα να αμφισβητήσουν τα πάντα, ακόμα και τους ίδιους και αυτά που αφορούν την ίδια τη Σχολή.
Δεν ασπάζεται κανένα δόγμα, θρησκεία ή φιλοσοφικό σύστημα.
Δες το περισσότερο σαν μια παρέα φίλων με τις καρδιές τους ανοιχτές να χτυπούν η μία δίπλα στην άλλη.
Τόσο απλά και "παιδικά".
Οι ώρες περνούν με άσκηση στο Tai Chi, στο Τai Chi με Σπαθί, στη Φόρμα Kung Fu των 5 ζώων, με συζητήσεις, τεϊοποσίες και σιωπές. Και φυσικά πολλά χαμόγελα (και γέλια!).
Απλοί άνθρωποι σε απλές στιγμές.
Αυτά.
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα προς αποφυγή παρεξηγήσεων:
1. Δεν μίλησα ποτέ για μένα, ούτε είπα ότι οι δικοί μου δαίμονες εξοστρακίζονται. Σε πληροφορώ ότι είμαι άνθρωπος με αρκετές αδυναμίες.
2. Δεν υπάρχει κάποιο Όνομα στο οποίο να αναφέρθηκα ποτέ, ούτε αντιλαμβάνομαι τι απάντηση μού γυρεύεις.
3. Όνομα Σπαθιού; Παρακαλώ; Εδώ σε χάνω τελείως.
4. Δεν προσπάθησα να προβάλω καμία σχολή, όπως σαφώς υπονόησες. Ούτε ΕΧΩ κάποια σχολή. Στο προφίλ μου όμως δε μπορώ να μην αναφέρω τα ενδιαφέροντά μου. Γι' αυτό υπάρχει εξάλλου.
5. Σου ζητώ συγγνώμη αν δεν σου δίνω κάποια πληροφορία που πιθανόν να ζητάς, και αν αυτό σου δημιούργησε εκνευρισμό. Δεν το είχα σκοπό...
Και κάτι τελευταίο: Δεν ζητώ τίποτα από κανένα. Ήρθα εδώ γυρεύοντας πνεύματα που επιθυμούν την έρευνα και την εσωτερική αναζήτηση προς αναζήτηση διαλόγου και καλλιέργειας. Αυτό. Και τίποτα άλλο.
ΥΓ: Dr Jekyll, θα συμφωνήσω.
Edited by - Αερόναρ on 08/03/2012 12:25:47
quote:
Θα μπορούσες να μου πεις ονομαστικά ποια πράγματα χρειάζονται για την ανθρώπινη απελευθέρωση;
Dr Jekyll,
Δεν κατανοώ πλήρως τι απάντηση γυρεύεις... Έχω την εντύπωση ότι το ερώτημα ταυτίζεται με αυτό της γλυκειάς φίλης Αmmia, μόνο που εκείνη το συγκεκριμενοποίησε και το κάρφωσε στο κέντρο του στόχου, αν μου επιτρέπεται η έκφραση. Αν λαθεύω, σε παρακαλώ διόρθωσέ με, Mr. Hyde.
quote:
Ποιο τρόπο χρησιμοποιείς στις μάχες σου αυτές, δηλαδή, ποιόν επικαλείσαι, από που αντλείς τη δύναμη, στη γενναία μάχη μαζί τους,
ώστε να νικάς;
Αγαπητή Ammia, ο τρόπος που έχω διδαχθεί είναι ένας. Ο Δρόμος είναι δρόμος Καρδιάς, οπότε στις μάχες με τους δαίμονες δεν μπορείς να μπαίνεις αλλιώς, παρά με την καρδιά σου. Ο μόνος τρόπος για να πάρεις τα κεφάλια των δαιμόνων σου και να απελευθερωθείς από αυτούς, είναι βαθειά στη ρίζα τους να τους αγαπήσεις. Ξέρεις, οι δαίμονες είναι πολύ παρεξηγημένα πλάσματα από την ανθρωπότητα... Δεν είναι τυχαίοι, ούτε τυχαία βαλμένοι στην πλάση και αν κάποιος κάτσει να στοχαστεί λίγο παραπάνω την ύπαρξή τους , θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι βρίσκονται εδώ για εμάς, ως θείες Ευκαιρίες για την προσωπική μας αυτοβελτίωση. Μεγάλη κουβέντα αυτή για τους δαίμονες και δεν θέλω να ξεφύγουμε πολύ από το θέμα της συζήτησης. Ίσως σε ένα άλλο σημείο αυτού του Φόρουμ να το αναπτύξουμε και να το διερευνήσουμε περαιτέρω.
Για να κάνω όμως πιο συγκεκριμένη την απάντηση στο ερώτημά σου, θα σου έλεγα ότι ανέκαθεν η Καρδιά έβρισκε την ύπατη έκφρασή της και διοχέτευση στο Ξίφος και στην Τέχνη της Σπαθασκίας. Οπότε ευθαρσώς θα σου πω ότι ο Τρόπος είναι το Σπαθί. Ο Κώδικας της Σπαθασκίας είναι η ύπατη Τέχνη που μπορεί να γνωρίσει όποιος αναζητά Εκπαίδευση. Εδώ όμως χρειάζεται λίγο προσοχή προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Όταν κάνω λόγο για Σπαθασκία δεν αναφέρομαι σε καμία περίπτωση σε βιαιότητες, ούτε σε βάρβαρες και αιμοσταγείς καταστάσεις. (Πώς θα μπορούσε εξάλλου από τη στιγμή που το Σπαθί είναι η Καρδιά;)
Η μάχη που δίνεις με το Ξίφος είναι απολύτως προσωπική και εσωτερική. Όσοι έχουν δει την ταινία «Ήρωας» ή το «Τίγρης και Δράκος» νομίζω ότι μπορούν να κατανοήσουν τι εννοώ.
Εξάλλου, την Τέχνη αυτή προσωπικά την έχω γνωρίσει μέσω της όμορφης και μαεστρικής τέχνης του Tai Chi Chuan, οπότε δε θα μπορούσα να υποστηρίζω τίποτα άλλο.
Τη δύναμη την αντλείς από μέσα σου, από τον Ανώτερο Εαυτό σου και αν η αξία σου εμφανιστεί μέσα από όλα αυτά, είναι η ώρα που εμφανίζονται οι Συμμαχίες στο πλευρό σου και στην πλάτη σου.
Eonwe
ΥΓ: Αγαπητέ Αίολε,
Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω μαζί σου. Ο πλανήτης αποτελεί έκφραση της φυσικής Δημιουργίας και σε καμία περίπτωση αιτία αυτής. Για την ακρίβεια θα έλεγα ότι ο πλανήτης αποτελεί την Αρένα, μέσα στην οποία καλούμαστε να εκπαιδευτούμε και να πάρουμε τα μαθήματα που έχει να μας δώσει (και τι μεγαλειώδης Αρένα πράγματι!). Ο υλικός κόσμος δεν είναι ο μόνος όμως που υπάρχει και θα υποστήριζα ότι ο Άνθρωπος σαν δημιούργημα σε καμία περίπτωση δεν ανήκει εδώ. Ανήκει ΚΑΙ εδώ, αν θέλεις.
ΥΓ2: Αγαπητέ Δυαδικέ φίλε, είμαι στη διάθεσή σου, όπως και σε οποιοδήποτε άλλον, αν θες να μιλήσουμε μέσω e-mail. Μπορείς να το βρεις στο προφίλ μου, μαζί με κάποιους άλλους τόπους, όπου συνηθίζω να βρίσκομαι.
Edited by - Αερόναρ on 08/03/2012 09:24:30
Θα φανεί στο χρόνο.
Σημασία για τώρα έχει που συναντιούνται τα πνεύματά μας εδώ και απολαμβάνουν αυτή τη συζήτηση...
Όταν ένα φυσικό σώμα γεννιέται, πέραν του Πνεύματος που το κατοικεί (εν προκειμένω για την ακρίβεια η Ουσία), κατοικούν και σε αυτό δαίμονες, οι οποίοι «εγκλωβίζουν» και περιορίζουν το Πνεύμα. Δεν είναι τυχαίο ότι εσωτερικά η φυσική γέννηση θεωρείται μεγαλύτερο σοκ από το φυσικό θάνατο. Και είναι απολύτως λογικό, τουλάχιστον στο δικό μου ερευνητικό νου. Είναι πιο σοκαριστικό από το ευρύ να στριμώχνεσαι στο στενό, από το να απελευθερώνεσαι από το στενό στο ευρύ.
Οι προσωπικοί δαίμονες του καθενός είναι αυτοί που ακριβώς χρειάζεται για να κοιτάξει στον Καθρέφτη τον εαυτό του, να δει τα ελαττώματα που του υποδεικνύουν και σε ένα αισιόδοξο σενάριο με μάχη γενναία μαζί τους να τους νικήσει.
Κάθε φορά που νικάμε ένα δαίμονα, αισθανόμαστε πιο ελεύθεροι, έτσι δεν είναι;
(Για να το κάνω λίγο πιο πεζό, όταν ένας καπνιστής αποφασίζει να κόψει το τσιγάρο, σχεδόν άμεσα αισθάνεται την απελευθέρωση στα πνευμόνια του και τη δύναμη που έχει αποκομίσει από αυτή τη μάχη στο κύτταρό του).
Η Εκπαίδευση αφορά στον τρόπο αντιμετώπισης των δαιμόνων και στη διαδικασία αυτή ενδυνάμωσης του Πνεύματος.
Και ο Πόλεμος του Ηράκλειτου, που προανέφερα, έχει να κάνει ακριβώς με αυτό τον εσωτερικό προσωπικό πόλεμο του καθενός. Με αυτές τις λυσσαλέες μάχες της Ουσίας απέναντι στους Δαίμονες.
ΥΓ: Αλήθεια, από όλα αυτά που έχουμε πει μέχρι τώρα για σένα γιατί αποτελεί φλέγον ζήτημα αυτό;
Η Απόφαση που καλείται να κάνεις ένας άνθρωπος στη ζωή του – αν θέλει να τιμήσει εαυτόν και τον Δημιουργό του – είναι μία. Είναι αν θα τη Ζήσει ή όχι. (προσοχή στο κεφαλαίο Ζ).
Ή αλλιώς, αν θα Εκπαιδευτεί ή όχι.
Ή αλλιώς, αν θα δεχθεί τη Θεία Υπόστασή του και θα ξεκινήσει τον προσωπικό του πόλεμο προς την Ένωση με το Θείο.
Αυτή είναι Μία και είναι τέτοια, που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω και να αλλάξει τελείως τον τρόπο αντίληψης της Ζωής, αλλά και του Θανάτου.
Από κει και πέρα, οι υπόλοιπες αποφάσεις που θα κληθεί να πάρει στη ζωή του, που όπως είπες θα είναι πολλές, θα υλοποιούνται πάντα υπό το πρίσμα αυτής της Μίας, της αρχικής απόφασης. Αλλά τουλάχιστον αυτός θα γνωρίζει γιατί αποφασίζει ό,τι αποφασίζει.
Αγαπητέ Mr. Hyde,
Εννοείται ότι σε όλη αυτή τη διαδικασία της Εκπαίδευσης και θα προδώσεις αυτό το Θείο Κομμάτι και θα ασχημονήσεις απέναντι σε αυτό. Μάλιστα, για την ακρίβεια θα έλεγα ότι κυρίως αυτό θα συμβαίνει (τουλάχιστον μέχρι το Πνεύμα να δυναμώσει και να μπορέσει να κοιτάξει τους δαίμονές του στα μάτια). Όμως – κι εδώ είναι ένα πολύ λεπτό σημείο – η Απόφασή σου να προσεγγίσεις της Θεία Ουσία είναι αδιαπραγμάτευτη. Οι πτώσεις είναι δεδομένες, αλλά όσο μεγαλύτερη η πτώση τόσο μεγαλύτερο το μάθημα. Γι’ αυτό εξάλλου αναφέρεται ως πόλεμος όλη αυτή η διαδικασία.
Εξάλλου... επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται όμως να σηκωθείς.
Αγαπητέ Δυαδικέ μου φίλε,
Η Εκπαίδευση αφορά την εκπαίδευση στη Ζωή και στην Τέχνη που όμοιοί μου την αποκαλούν Μεγάλη. Σε αυτό θα ήθελα να επεκταθώ αργότερα σε μεταγενέστερα post, αλλά εν τάχει τώρα θα έλεγα ότι η Εκπαίδευση αφορά στην εσωτερική ανέλιξη του ανθρώπου. Στην μετατροπή του από ζώο που ετίχθη, σε Άνθρωπο που έχει την πλήρη Ελευθερία.
«Πατήρ πάντων ην πόλεμος», έλεγε ο Ηράκλειτος και δεν αναφερόταν πουθενά αλλού παρά σε αυτό. Στον εσωτερικό πόλεμο για Ζωή (και προς Θεού σε καμία περίπτωση για θάνατο) και στην Εκπαίδευση που πρέπει να λάβεις για να προχωρήσεις.
Πού;...
...Προς τα πάνω.
Edited by - Αερόναρ on 07/03/2012 14:09:07
Για να μπορέσει να Ζήσει και να φανερώσει τη Θεία Ουσία του.
Να αναπνεύσει.
Και στην ύπατη έκφρασή του να πληρώσει το μοναδικό λόγο ύπαρξής του:
Να επιστρέψει στο Δημιουργό του.
Όταν συνειδητοποίησα αυτό, ήταν που βρέθηκα στο πρώτο κομβικό σταυροδρόμι της ζωής μου - ενδεχομένως και το μοναδικό για κάθε άνθρωπο τελικά.
(Αλήθεια πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μην έχει αφιερώσει πάνω από 2 λεπτά για να απαντήσει στο στοιχειώδες και μοναδικό επί της ουσίας ερώτημα της ζωής του: ΓΙΑΤΙ ΖΕΙΣ. – γιατί τα 2 λεπτά θα τα αφιερώσει θέλει-δε θέλει και αυτό είναι σημάδι της θείας πρόνοιας που μας διέπει)
Ήταν η ώρα της απόφασης και όλα έδειχναν να απολήγουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο...
Η εκφορά της λέξης έγινε αβίαστα: «Εκπαίδευση!»
Και ήταν τότε που όλα άρχισαν να αποκτούν νόημα, να μπαίνουν σε τάξη και η εντροπία να μειώνεται.
Ήταν τότε που ο Σκοπός έγινε ακόμα πιο καθαρός και η Ομορφιά του κόσμου αβάσταχτη.
Και ήταν τότε που έγινε το πρώτο βήμα.
Γιατί όλα ξεκινούν από το πρώτο βήμα...
Eonwe
ΥΓ: Καλώς σας βρίσκω σε αυτόν τον τόπο.
Edited by - Αερόναρ on 07/03/2012 13:10:01
Η αλήθεια είναι ότι ο Dr Jekyll (και ο Mr. Hyde) έπιασε ακριβώς τον παλμό αυτών που έγραφα και με κάλυψε με το παραπάνω post.
Εύχομαι να μη γίνουν άλλες παρεξηγήσεις.
Παρόλα αυτά, θέλω να πω κάτι τελευταίο που θεωρώ ότι οφείλω για να μη βγουν λανθασμένα συμπεράσματα.
Η Σχολή που ανέφερες και με αφορά, προσεγγίζει σφαιρικά και ερευνητικά τη Γνώση. Δεν αποτελείται από μαθητές, από άτομα δηλ. που θα υπακούσουν σε ένα "Διδάσκαλο", αλλά ερευνητές, δηλ. ελεύθερα πνεύματα που υπό το συντονισμό και την καθοδήγηση εκπαιδευτών είναι ελεύθερα να αμφισβητήσουν τα πάντα, ακόμα και τους ίδιους και αυτά που αφορούν την ίδια τη Σχολή.
Δεν ασπάζεται κανένα δόγμα, θρησκεία ή φιλοσοφικό σύστημα.
Δες το περισσότερο σαν μια παρέα φίλων με τις καρδιές τους ανοιχτές να χτυπούν η μία δίπλα στην άλλη.
Τόσο απλά και "παιδικά".
Οι ώρες περνούν με άσκηση στο Tai Chi, στο Τai Chi με Σπαθί, στη Φόρμα Kung Fu των 5 ζώων, με συζητήσεις, τεϊοποσίες και σιωπές. Και φυσικά πολλά χαμόγελα (και γέλια!).
Απλοί άνθρωποι σε απλές στιγμές.
Αυτά.
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα προς αποφυγή παρεξηγήσεων:
1. Δεν μίλησα ποτέ για μένα, ούτε είπα ότι οι δικοί μου δαίμονες εξοστρακίζονται. Σε πληροφορώ ότι είμαι άνθρωπος με αρκετές αδυναμίες.
2. Δεν υπάρχει κάποιο Όνομα στο οποίο να αναφέρθηκα ποτέ, ούτε αντιλαμβάνομαι τι απάντηση μού γυρεύεις.
3. Όνομα Σπαθιού; Παρακαλώ; Εδώ σε χάνω τελείως.
4. Δεν προσπάθησα να προβάλω καμία σχολή, όπως σαφώς υπονόησες. Ούτε ΕΧΩ κάποια σχολή. Στο προφίλ μου όμως δε μπορώ να μην αναφέρω τα ενδιαφέροντά μου. Γι' αυτό υπάρχει εξάλλου.
5. Σου ζητώ συγγνώμη αν δεν σου δίνω κάποια πληροφορία που πιθανόν να ζητάς, και αν αυτό σου δημιούργησε εκνευρισμό. Δεν το είχα σκοπό...
Και κάτι τελευταίο: Δεν ζητώ τίποτα από κανένα. Ήρθα εδώ γυρεύοντας πνεύματα που επιθυμούν την έρευνα και την εσωτερική αναζήτηση προς αναζήτηση διαλόγου και καλλιέργειας. Αυτό. Και τίποτα άλλο.
ΥΓ: Dr Jekyll, θα συμφωνήσω.
Edited by - Αερόναρ on 08/03/2012 12:25:47
quote:
Θα μπορούσες να μου πεις ονομαστικά ποια πράγματα χρειάζονται για την ανθρώπινη απελευθέρωση;
Dr Jekyll,
Δεν κατανοώ πλήρως τι απάντηση γυρεύεις... Έχω την εντύπωση ότι το ερώτημα ταυτίζεται με αυτό της γλυκειάς φίλης Αmmia, μόνο που εκείνη το συγκεκριμενοποίησε και το κάρφωσε στο κέντρο του στόχου, αν μου επιτρέπεται η έκφραση. Αν λαθεύω, σε παρακαλώ διόρθωσέ με, Mr. Hyde.
quote:
Ποιο τρόπο χρησιμοποιείς στις μάχες σου αυτές, δηλαδή, ποιόν επικαλείσαι, από που αντλείς τη δύναμη, στη γενναία μάχη μαζί τους,
ώστε να νικάς;
Αγαπητή Ammia, ο τρόπος που έχω διδαχθεί είναι ένας. Ο Δρόμος είναι δρόμος Καρδιάς, οπότε στις μάχες με τους δαίμονες δεν μπορείς να μπαίνεις αλλιώς, παρά με την καρδιά σου. Ο μόνος τρόπος για να πάρεις τα κεφάλια των δαιμόνων σου και να απελευθερωθείς από αυτούς, είναι βαθειά στη ρίζα τους να τους αγαπήσεις. Ξέρεις, οι δαίμονες είναι πολύ παρεξηγημένα πλάσματα από την ανθρωπότητα... Δεν είναι τυχαίοι, ούτε τυχαία βαλμένοι στην πλάση και αν κάποιος κάτσει να στοχαστεί λίγο παραπάνω την ύπαρξή τους , θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι βρίσκονται εδώ για εμάς, ως θείες Ευκαιρίες για την προσωπική μας αυτοβελτίωση. Μεγάλη κουβέντα αυτή για τους δαίμονες και δεν θέλω να ξεφύγουμε πολύ από το θέμα της συζήτησης. Ίσως σε ένα άλλο σημείο αυτού του Φόρουμ να το αναπτύξουμε και να το διερευνήσουμε περαιτέρω.
Για να κάνω όμως πιο συγκεκριμένη την απάντηση στο ερώτημά σου, θα σου έλεγα ότι ανέκαθεν η Καρδιά έβρισκε την ύπατη έκφρασή της και διοχέτευση στο Ξίφος και στην Τέχνη της Σπαθασκίας. Οπότε ευθαρσώς θα σου πω ότι ο Τρόπος είναι το Σπαθί. Ο Κώδικας της Σπαθασκίας είναι η ύπατη Τέχνη που μπορεί να γνωρίσει όποιος αναζητά Εκπαίδευση. Εδώ όμως χρειάζεται λίγο προσοχή προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Όταν κάνω λόγο για Σπαθασκία δεν αναφέρομαι σε καμία περίπτωση σε βιαιότητες, ούτε σε βάρβαρες και αιμοσταγείς καταστάσεις. (Πώς θα μπορούσε εξάλλου από τη στιγμή που το Σπαθί είναι η Καρδιά;)
Η μάχη που δίνεις με το Ξίφος είναι απολύτως προσωπική και εσωτερική. Όσοι έχουν δει την ταινία «Ήρωας» ή το «Τίγρης και Δράκος» νομίζω ότι μπορούν να κατανοήσουν τι εννοώ.
Εξάλλου, την Τέχνη αυτή προσωπικά την έχω γνωρίσει μέσω της όμορφης και μαεστρικής τέχνης του Tai Chi Chuan, οπότε δε θα μπορούσα να υποστηρίζω τίποτα άλλο.
Τη δύναμη την αντλείς από μέσα σου, από τον Ανώτερο Εαυτό σου και αν η αξία σου εμφανιστεί μέσα από όλα αυτά, είναι η ώρα που εμφανίζονται οι Συμμαχίες στο πλευρό σου και στην πλάτη σου.
Eonwe
ΥΓ: Αγαπητέ Αίολε,
Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω μαζί σου. Ο πλανήτης αποτελεί έκφραση της φυσικής Δημιουργίας και σε καμία περίπτωση αιτία αυτής. Για την ακρίβεια θα έλεγα ότι ο πλανήτης αποτελεί την Αρένα, μέσα στην οποία καλούμαστε να εκπαιδευτούμε και να πάρουμε τα μαθήματα που έχει να μας δώσει (και τι μεγαλειώδης Αρένα πράγματι!). Ο υλικός κόσμος δεν είναι ο μόνος όμως που υπάρχει και θα υποστήριζα ότι ο Άνθρωπος σαν δημιούργημα σε καμία περίπτωση δεν ανήκει εδώ. Ανήκει ΚΑΙ εδώ, αν θέλεις.
ΥΓ2: Αγαπητέ Δυαδικέ φίλε, είμαι στη διάθεσή σου, όπως και σε οποιοδήποτε άλλον, αν θες να μιλήσουμε μέσω e-mail. Μπορείς να το βρεις στο προφίλ μου, μαζί με κάποιους άλλους τόπους, όπου συνηθίζω να βρίσκομαι.
Edited by - Αερόναρ on 08/03/2012 09:24:30
Θα φανεί στο χρόνο.
Σημασία για τώρα έχει που συναντιούνται τα πνεύματά μας εδώ και απολαμβάνουν αυτή τη συζήτηση...
Όταν ένα φυσικό σώμα γεννιέται, πέραν του Πνεύματος που το κατοικεί (εν προκειμένω για την ακρίβεια η Ουσία), κατοικούν και σε αυτό δαίμονες, οι οποίοι «εγκλωβίζουν» και περιορίζουν το Πνεύμα. Δεν είναι τυχαίο ότι εσωτερικά η φυσική γέννηση θεωρείται μεγαλύτερο σοκ από το φυσικό θάνατο. Και είναι απολύτως λογικό, τουλάχιστον στο δικό μου ερευνητικό νου. Είναι πιο σοκαριστικό από το ευρύ να στριμώχνεσαι στο στενό, από το να απελευθερώνεσαι από το στενό στο ευρύ.
Οι προσωπικοί δαίμονες του καθενός είναι αυτοί που ακριβώς χρειάζεται για να κοιτάξει στον Καθρέφτη τον εαυτό του, να δει τα ελαττώματα που του υποδεικνύουν και σε ένα αισιόδοξο σενάριο με μάχη γενναία μαζί τους να τους νικήσει.
Κάθε φορά που νικάμε ένα δαίμονα, αισθανόμαστε πιο ελεύθεροι, έτσι δεν είναι;
(Για να το κάνω λίγο πιο πεζό, όταν ένας καπνιστής αποφασίζει να κόψει το τσιγάρο, σχεδόν άμεσα αισθάνεται την απελευθέρωση στα πνευμόνια του και τη δύναμη που έχει αποκομίσει από αυτή τη μάχη στο κύτταρό του).
Η Εκπαίδευση αφορά στον τρόπο αντιμετώπισης των δαιμόνων και στη διαδικασία αυτή ενδυνάμωσης του Πνεύματος.
Και ο Πόλεμος του Ηράκλειτου, που προανέφερα, έχει να κάνει ακριβώς με αυτό τον εσωτερικό προσωπικό πόλεμο του καθενός. Με αυτές τις λυσσαλέες μάχες της Ουσίας απέναντι στους Δαίμονες.
ΥΓ: Αλήθεια, από όλα αυτά που έχουμε πει μέχρι τώρα για σένα γιατί αποτελεί φλέγον ζήτημα αυτό;
Η Απόφαση που καλείται να κάνεις ένας άνθρωπος στη ζωή του – αν θέλει να τιμήσει εαυτόν και τον Δημιουργό του – είναι μία. Είναι αν θα τη Ζήσει ή όχι. (προσοχή στο κεφαλαίο Ζ).
Ή αλλιώς, αν θα Εκπαιδευτεί ή όχι.
Ή αλλιώς, αν θα δεχθεί τη Θεία Υπόστασή του και θα ξεκινήσει τον προσωπικό του πόλεμο προς την Ένωση με το Θείο.
Αυτή είναι Μία και είναι τέτοια, που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω και να αλλάξει τελείως τον τρόπο αντίληψης της Ζωής, αλλά και του Θανάτου.
Από κει και πέρα, οι υπόλοιπες αποφάσεις που θα κληθεί να πάρει στη ζωή του, που όπως είπες θα είναι πολλές, θα υλοποιούνται πάντα υπό το πρίσμα αυτής της Μίας, της αρχικής απόφασης. Αλλά τουλάχιστον αυτός θα γνωρίζει γιατί αποφασίζει ό,τι αποφασίζει.
Αγαπητέ Mr. Hyde,
Εννοείται ότι σε όλη αυτή τη διαδικασία της Εκπαίδευσης και θα προδώσεις αυτό το Θείο Κομμάτι και θα ασχημονήσεις απέναντι σε αυτό. Μάλιστα, για την ακρίβεια θα έλεγα ότι κυρίως αυτό θα συμβαίνει (τουλάχιστον μέχρι το Πνεύμα να δυναμώσει και να μπορέσει να κοιτάξει τους δαίμονές του στα μάτια). Όμως – κι εδώ είναι ένα πολύ λεπτό σημείο – η Απόφασή σου να προσεγγίσεις της Θεία Ουσία είναι αδιαπραγμάτευτη. Οι πτώσεις είναι δεδομένες, αλλά όσο μεγαλύτερη η πτώση τόσο μεγαλύτερο το μάθημα. Γι’ αυτό εξάλλου αναφέρεται ως πόλεμος όλη αυτή η διαδικασία.
Εξάλλου... επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται όμως να σηκωθείς.
Αγαπητέ Δυαδικέ μου φίλε,
Η Εκπαίδευση αφορά την εκπαίδευση στη Ζωή και στην Τέχνη που όμοιοί μου την αποκαλούν Μεγάλη. Σε αυτό θα ήθελα να επεκταθώ αργότερα σε μεταγενέστερα post, αλλά εν τάχει τώρα θα έλεγα ότι η Εκπαίδευση αφορά στην εσωτερική ανέλιξη του ανθρώπου. Στην μετατροπή του από ζώο που ετίχθη, σε Άνθρωπο που έχει την πλήρη Ελευθερία.
«Πατήρ πάντων ην πόλεμος», έλεγε ο Ηράκλειτος και δεν αναφερόταν πουθενά αλλού παρά σε αυτό. Στον εσωτερικό πόλεμο για Ζωή (και προς Θεού σε καμία περίπτωση για θάνατο) και στην Εκπαίδευση που πρέπει να λάβεις για να προχωρήσεις.
Πού;...
...Προς τα πάνω.
Edited by - Αερόναρ on 07/03/2012 14:09:07
Για να μπορέσει να Ζήσει και να φανερώσει τη Θεία Ουσία του.
Να αναπνεύσει.
Και στην ύπατη έκφρασή του να πληρώσει το μοναδικό λόγο ύπαρξής του:
Να επιστρέψει στο Δημιουργό του.
Όταν συνειδητοποίησα αυτό, ήταν που βρέθηκα στο πρώτο κομβικό σταυροδρόμι της ζωής μου - ενδεχομένως και το μοναδικό για κάθε άνθρωπο τελικά.
(Αλήθεια πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μην έχει αφιερώσει πάνω από 2 λεπτά για να απαντήσει στο στοιχειώδες και μοναδικό επί της ουσίας ερώτημα της ζωής του: ΓΙΑΤΙ ΖΕΙΣ. – γιατί τα 2 λεπτά θα τα αφιερώσει θέλει-δε θέλει και αυτό είναι σημάδι της θείας πρόνοιας που μας διέπει)
Ήταν η ώρα της απόφασης και όλα έδειχναν να απολήγουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο...
Η εκφορά της λέξης έγινε αβίαστα: «Εκπαίδευση!»
Και ήταν τότε που όλα άρχισαν να αποκτούν νόημα, να μπαίνουν σε τάξη και η εντροπία να μειώνεται.
Ήταν τότε που ο Σκοπός έγινε ακόμα πιο καθαρός και η Ομορφιά του κόσμου αβάσταχτη.
Και ήταν τότε που έγινε το πρώτο βήμα.
Γιατί όλα ξεκινούν από το πρώτο βήμα...
Eonwe
ΥΓ: Καλώς σας βρίσκω σε αυτόν τον τόπο.
Edited by - Αερόναρ on 07/03/2012 13:10:01