Α.Ε.Ο.Ι. Ελλάδος, κ. Χριστόδουλος

Το μέλλον του ψαριού στη χώρα μας, βρίσκεται στα μεγάλα ψάρια, τα οποία ξεφεύγουν από την πορεία τους κατά τις μεταναστεύσεις τους στα αρχιπελάγη. Η αλιεία τόνων, ξιφίων και μεγάλων μπακαλιάρων, θα πρωτοστατήσει στο μέλλον στην πρωτεύουσα μα και στην επαρχία. Τα μικρά ψάρια θα λιγοστεύσουν και θα εξαφανιστεί από το οικοσύστημα η μαρίδα.

Νέο μέλλον ανοίγεται για την καλλιέργεια ψαριού στα ιχθυοτροφεία. Αν και κάτι τέτοιο μας βρίσκει αντίθετους ως λάτρεις της αναζήτησης, θα αναγκαστούμε εντούτοις να στραφούμε κι εμείς στην εύκολη αυτή λύση και να σταματήσουμε να ψαρεύουμε στα νερά της Ελλάδος μας.

Οι νέοι, πρέπει να στραφούν στο ψάρεμα, και να μάθουν να ψαρεύουν ψάρια και στην πρωτεύουσα, μα και στην επαρχία!!!

(Αμφιλοχία, 1 Απριλίου 2004)

Αν και μας έχουν κατηγορήσει στο παρελθόν ότι δεν έχουμε καθόλου κόστος στο ψάρεμα, κάνουνε φανερά λάθος. Από τον απλό ψαρά του λιμανιού, ο οποίος ξοδεύει μία περιουσία στα δολώματα (τα οποία πολλές φορές το σκάνε από τον κουβά όπου τα έχουμε φυλαγμένα), μέχρι τον ιδιοκτήτη καϊκιού, το κόστος είναι τεράστιο και στην πρωτεύουσα μα και στην επαρχία!

Σωματικά το κόστος είναι τεράστιο, μιας και οι ψαράδες έχουμε τόσα στόματα να θρέψουμε. Ετσι, μας βγαίνει η ψυχή στο ψάρεμα και το κόστος είναι σωματικό και ψυχικό παντού: Και την πρωτεύουσα μα και στην επαρχία. Τα προϊόντα της αναζήτησης δεν φτάνουν για να λύσουν το πρόβλημα, γιατί αν τρώγαμε τα ψάρια που ψαρεύουμε, τι θα πουλούσαμε; - λογικό δεν είναι;

Τέλος, θα με συγχωρέσετε για την αδυναμία μου να απαντήσω στο τελευταίο σκέλος της ερώτησής σας, σχετικά με το «νέας τάξης πραγμάτων» που αναφέρεται όπως λέτε στους κόλπους μας. Τον τελευταίο καιρό, λόγω της έλλειψης ψαριών έχουμε σταματήσει να ψαρεύουμε στους κόλπους και συνήθως ανοιγόμαστε βαθιά στο πέλαγος. Αρα, πιθανόν μας διαφεύγει το τι συμβαίνει στους κόλπους, αλλά και σε πολλά λιμάνια τώρα πια.

Πράγματι η φύση εκδικείται...

Εμείς δεν φταίμε που η φύση καταστρέφεται, είτε πραγματικά, είτε μεταφορικά. Στο τελευταίο θα ήθελα να πω, ότι πάντα μεταφέρουμε τα ψάρια μας μέσα σε καϊκια, μα και σε βάρκες κάποιες φορές. Το θέμα το μεταφορικό μας έχει αποσχολήσει όλους, και στην πρωτεύουσα μα και στην επαρχία! Σίγουρα όσοι δεν είναι μέλη της Ο.Ι.Ε, φέρουν τις δικές τους ευθύνες σχετικά.

Τα κράτη του Βορρά, χρησιμοποιούν εδώ και αρκετά χρόνια μεγάλα αλιευτικά πλοία, και ψαρεύουν στις θάλασσες του Ατλαντικού. Τα ψάρια που έρχονται από τις χώρες αυτές στην Ελλάδα δεν είναι φρέσκα. Τα καταψύχουν σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, που αγγίζουν κάτω από το μηδέν. Ετσι η ιδεολογική μας διαφορά είναι τεράστια, γιατί εμείς τα καταψύχουμε σε απλές καταψύξεις, ή τα πουλάμε φρέσκα στον πάγο (αφού τα αποψύξουμε).

Καταρχήν, θα ήθελα από τα βάθη της καρδιάς μου να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δόθηκε μέσα από τον διαδικτυακό σας χώρο, να ενημερώσω τους συμπολίτες μου της πρωτεύουσας μα και της επαρχίας, για τον φορέα μας: Ο.Ι.Ε.(Ομοσπονδία Ιχθυοπώλων Ελλάδος).

Ζούμε σε μία χώρα, η οποία διαβρέχεται από θάλασσα. Ο φυσικός πλούτος των νερών της, της χάριζε από ανέκαθεν μία τεράστια ποικιλλία από νοστιμότατα και φρέσκα ψάρια, πράγμα το οποίο διευκόλυνε στο επαγγελματικό έργο μας, όλους τους συναδέλφους ψαράδες της πρωτεύουσας, μα και της επαρχίας! Η αναζήτηση ψαριών, υπήρξε πάντα η μεγαλύτερή μας προτεραιότητα, και γιαυτόν άλλωστε τον λόγο δημιουργήθηκε και η Ο.Ι.Ε.

Οι ελεύθεροι αναζητητές, δεν μας ενοχλούν, παρά μόνον εάν χρησιμοποιούν μεθόδους οι οποίοι καταστρέφουν τον φυσικό πλούτο των νερών της πατρίδας μας. Γιατί έτσι ψοφούν τα ψάρια, και γρήγορα όλοι οι ψαράδες της πρωτεύουσας μα και της επαρχίας, θα βρεθούμε χωρίς ψωμί!!!

Και για τον λόγο αυτόν, δεν θα επιτρέψουμε πια κανένα άλλο μπουρλότο στα βαθυγάλανα και πλούσια σε φρεσκότατα και νόστιμα ψάρια νερά, της πρωτεύουσας μα και της επαρχίας!

Το μέλλον του ψαριού στη χώρα μας, βρίσκεται στα μεγάλα ψάρια, τα οποία ξεφεύγουν από την πορεία τους κατά τις μεταναστεύσεις τους στα αρχιπελάγη. Η αλιεία τόνων, ξιφίων και μεγάλων μπακαλιάρων, θα πρωτοστατήσει στο μέλλον στην πρωτεύουσα μα και στην επαρχία. Τα μικρά ψάρια θα λιγοστεύσουν και θα εξαφανιστεί από το οικοσύστημα η μαρίδα.

Νέο μέλλον ανοίγεται για την καλλιέργεια ψαριού στα ιχθυοτροφεία. Αν και κάτι τέτοιο μας βρίσκει αντίθετους ως λάτρεις της αναζήτησης, θα αναγκαστούμε εντούτοις να στραφούμε κι εμείς στην εύκολη αυτή λύση και να σταματήσουμε να ψαρεύουμε στα νερά της Ελλάδος μας.

Οι νέοι, πρέπει να στραφούν στο ψάρεμα, και να μάθουν να ψαρεύουν ψάρια και στην πρωτεύουσα, μα και στην επαρχία!!!

(Αμφιλοχία, 1 Απριλίου 2004)

Αν και μας έχουν κατηγορήσει στο παρελθόν ότι δεν έχουμε καθόλου κόστος στο ψάρεμα, κάνουνε φανερά λάθος. Από τον απλό ψαρά του λιμανιού, ο οποίος ξοδεύει μία περιουσία στα δολώματα (τα οποία πολλές φορές το σκάνε από τον κουβά όπου τα έχουμε φυλαγμένα), μέχρι τον ιδιοκτήτη καϊκιού, το κόστος είναι τεράστιο και στην πρωτεύουσα μα και στην επαρχία!

Σωματικά το κόστος είναι τεράστιο, μιας και οι ψαράδες έχουμε τόσα στόματα να θρέψουμε. Ετσι, μας βγαίνει η ψυχή στο ψάρεμα και το κόστος είναι σωματικό και ψυχικό παντού: Και την πρωτεύουσα μα και στην επαρχία. Τα προϊόντα της αναζήτησης δεν φτάνουν για να λύσουν το πρόβλημα, γιατί αν τρώγαμε τα ψάρια που ψαρεύουμε, τι θα πουλούσαμε; - λογικό δεν είναι;

Τέλος, θα με συγχωρέσετε για την αδυναμία μου να απαντήσω στο τελευταίο σκέλος της ερώτησής σας, σχετικά με το «νέας τάξης πραγμάτων» που αναφέρεται όπως λέτε στους κόλπους μας. Τον τελευταίο καιρό, λόγω της έλλειψης ψαριών έχουμε σταματήσει να ψαρεύουμε στους κόλπους και συνήθως ανοιγόμαστε βαθιά στο πέλαγος. Αρα, πιθανόν μας διαφεύγει το τι συμβαίνει στους κόλπους, αλλά και σε πολλά λιμάνια τώρα πια.

Πράγματι η φύση εκδικείται...

Εμείς δεν φταίμε που η φύση καταστρέφεται, είτε πραγματικά, είτε μεταφορικά. Στο τελευταίο θα ήθελα να πω, ότι πάντα μεταφέρουμε τα ψάρια μας μέσα σε καϊκια, μα και σε βάρκες κάποιες φορές. Το θέμα το μεταφορικό μας έχει αποσχολήσει όλους, και στην πρωτεύουσα μα και στην επαρχία! Σίγουρα όσοι δεν είναι μέλη της Ο.Ι.Ε, φέρουν τις δικές τους ευθύνες σχετικά.

Τα κράτη του Βορρά, χρησιμοποιούν εδώ και αρκετά χρόνια μεγάλα αλιευτικά πλοία, και ψαρεύουν στις θάλασσες του Ατλαντικού. Τα ψάρια που έρχονται από τις χώρες αυτές στην Ελλάδα δεν είναι φρέσκα. Τα καταψύχουν σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, που αγγίζουν κάτω από το μηδέν. Ετσι η ιδεολογική μας διαφορά είναι τεράστια, γιατί εμείς τα καταψύχουμε σε απλές καταψύξεις, ή τα πουλάμε φρέσκα στον πάγο (αφού τα αποψύξουμε).

Καταρχήν, θα ήθελα από τα βάθη της καρδιάς μου να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δόθηκε μέσα από τον διαδικτυακό σας χώρο, να ενημερώσω τους συμπολίτες μου της πρωτεύουσας μα και της επαρχίας, για τον φορέα μας: Ο.Ι.Ε.(Ομοσπονδία Ιχθυοπώλων Ελλάδος).

Ζούμε σε μία χώρα, η οποία διαβρέχεται από θάλασσα. Ο φυσικός πλούτος των νερών της, της χάριζε από ανέκαθεν μία τεράστια ποικιλλία από νοστιμότατα και φρέσκα ψάρια, πράγμα το οποίο διευκόλυνε στο επαγγελματικό έργο μας, όλους τους συναδέλφους ψαράδες της πρωτεύουσας, μα και της επαρχίας! Η αναζήτηση ψαριών, υπήρξε πάντα η μεγαλύτερή μας προτεραιότητα, και γιαυτόν άλλωστε τον λόγο δημιουργήθηκε και η Ο.Ι.Ε.

Οι ελεύθεροι αναζητητές, δεν μας ενοχλούν, παρά μόνον εάν χρησιμοποιούν μεθόδους οι οποίοι καταστρέφουν τον φυσικό πλούτο των νερών της πατρίδας μας. Γιατί έτσι ψοφούν τα ψάρια, και γρήγορα όλοι οι ψαράδες της πρωτεύουσας μα και της επαρχίας, θα βρεθούμε χωρίς ψωμί!!!

Και για τον λόγο αυτόν, δεν θα επιτρέψουμε πια κανένα άλλο μπουρλότο στα βαθυγάλανα και πλούσια σε φρεσκότατα και νόστιμα ψάρια νερά, της πρωτεύουσας μα και της επαρχίας!