Δαμάνδρια
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Έχω πάψει να ασχολούμε το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άλλοι και γιατί το κάνουν ή δεν το κάνουν. Δεν έχω την ικανότητα να μπω στο μυαλό κάποιου, άρα τον αφήνω στην ηρεμία του όπως θέλω να με αφήνουν και εμένα στη δική μου.
Ότι προσφέρω είναι από καλή θέληση και αγάπη και δεν περιμένω αντάλλαγμα για ότι κάνω, τώρα αν αυτό είναι ελάττωμα, τότε λάθος μου.
Η πορεία μου ήταν πάντα μέσα μου, αλλά χρειαζόταν να έρθει κάποιος για να με βοηθήσει να την ανακαλύψω. Και γι' αυτό τον ευγνωμονω, όμως τα βήματα είναι δικά μου, αλλά και γι' αυτά πάλι το ίδιο άτομο ευχαριστώ. Δεν κρίνω τον άνθρωπο, ούτε καν τις κρίσεις του. Οι δρόμοι ενώνονται και χωρίζουν, οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες μένουν.
Ας είναι καλά εκεί που βαδίζει και ας εύχεται το ίδιο σε εμένα.
Και αν με χρειαστεί ξέρει πως μπορεί να με καλέσει.
Serenite, ασφαλώς και θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα οργιστείς από την συμπεριφορά αυτή. Θα θέλεις να σπάσεις πράγματα, να ουρλίαξεις, να κλάψεις. Και το χειρότερο θα είναι εκείνο το αδυσώπητο Γιατί που θα τριβελίζει το μυαλό σου.
Γιατί δεν με αφήνει να τον δω?
Γιατί δεν μου μιλάει?
Γιατί με αποφεύγει?
Γιατί δεν με εμπιστεύεται?
Γιατί δεν με αγαπάει όπως τον/την αγαπώ εγώ?
Γιατί?
Γιατί?
Γιατί?
Όμως όλα αυτά δεν βοηθούν τον φίλο μας.
Όταν ένας φίλος επιλέγει να απομονώσει τον εαυτό του δεν σημαίνει ότι δεν μας εμπιστεύεται ή ότι δεν μας αγαπά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υπερηφάνεια του άλλου και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι που έχουν σταθεί δυνατοί στη ζωή τους, που έχουν αντέξει τα χτυπήματα, έχουν σχηματίσει την λανθασμένη ιδέα ότι οι φίλοι τους δεν πρέπει να τους δουν να βασανίζονται, γιατί αυτοί ειναι οι δυνατοί και αν τους δουν αδύναμους τότε θα χάσουν το στήριγμα τους και την ελπίδα τους.
Αυτή η υπερηφάνεια είναι κάτι πολύ ευαίσθητο. Όσο κι αν θέλουμε να βοηθήσουμε, την υπερηφάνεια θα πρέπει να την λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.
Δεν πρέπει να ορμήσουμε ως άλλοι ταύροι σε υαλοπωλείο στο πρόβλημα του φίλου μας, γιατί τότε θα σπάσουμε τα μούτρα μας, στον τοίχο που θα υψώσει, και την ευθραυστη φύση της φιλίας μας. θα πρέπει να περίμενουμε να ζητήσει τη βοήθεια μας με τον δικό του τρόπο, αλλιώς είναι σαν να του επιβαλόμαστε και αυτό θα του προσθέσει βάσανα παρά την καλή μας θέληση.
Μερικές φορές οι φίλοι μας δεν θέλουν να μας επιβαρύνουν με τα βάσανα τους γιατί το θεωρούν άδικο για εμάς. Γιατί δεν θέλουν να σκοτεινιάσει το χαμόγελο μας, επειδή αυτό είναι που τους δίνει κουράγιο για να συνεχίσουν. Και όσο ξέρουν ότι εμείς είμαστε ευτυχησμένοι ελπίζουν ότι μπορούν να βρούν την δική τους ευτυχία. Και αυτή είναι η ουσία της πραγματικής φιλίας.
quote:
Υπάρχει κάποιος απο αυτούς που γροθοκοπούν τον εαυτό τους που να γροθοκοπούν με τον ίδιο τρόπο τους φίλους τους;
Υπάρχουν άνθρωποι που επειδή βασανίζονται από αυτοί την εσωτερική πάλη βασανίζουν ηθελημένα και μη τους φίλους και την οικογένεια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως αν απομακρύνουν τους ανθρώπους που τους αγαπούν ενω αυτοί παλεύουν με τον εαυτό τους, τότε αυτοί οι άνθρωποι είναι προστατευμένοι και δεν τους αγγίζουν τα βάσανα που παιρνούν. Αν κάποιος νομίζει ότι η απομόνωση είναι ένας τρόπος για να προστατέψει τους φίλους του από τα δικά του βάσανα θα τους απομακρύνει. Αν κάποιος πιστεύει ότι το να ξεσπά πάνω στον εαυτό δεν έχει επιπτώσεις στην οικογένεια του και στους φίλους του θα συνεχίσει να το κάνει.
quote:
και κάτι ακόμα... τα θετικά δεν τα διατηρούμε (δεν μπαίνουν στο ψυγείο μαζί με τα τυριά τσομπάν' μ'...) πρέπει να τα εξελίσσουμε, να τα χρησιμοποιούμε... αλλιώς είναι άχρηστα...
Για να το λες κάτι παραπάνω από εμένα θα ξέρεις. Η εξέλιξη καλό θα ήταν να είναι πρωταρχικός σκοπός για όλους μας. Όπως και η αυτοβελτίωση.
quote:
και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
Έδω θα διαφωνήσω μαζί σου, μερικές φορές τα ελαττώματα μας είναι αρετές για τους άλλους και το αντίστροφο. Είναι θέμα οπτικής.
Και για να διακρίνουμε τα ελαττώματα μας και αργότερα των άλλων (αν και το να διακρίνουμε τα ελαττώματα των άλλων δεν μας δίνει το δικαιώμα να τα κρίνουμε εάν πρώτα δεν έχουμε κρίνει και διορθώσει τα δικά μας) χρειάζεται να "μιλήσουμε" στον εαυτό μας έτσι ώστε να τον κατανοήσουμε. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε αργότερα και με τους άλλους.
quote:
βέβαια, ακριβώς επειδή όλα αυτά παίρνουν χρόνο καλό είναι να ξεκινάμε από τα προφανή... υπάρχουν στην επιφάνεια πράγματα που θέλουν διόρθωση που δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε στα βάθη της ύπαρξης για να τα δούμε...
Ασφαλώς.
Ακολουθώ την πορεία που χάραξε ο δάσκαλος μου, αν και δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτός ακολουθεί την ίδια πορεία.
Γνωρίζοντας ότι αρνητικό υπάρχει μέσα μας είμαστε σε θέση να το βελτιώσουμε, αν βέβαια θέλουμε.
Τα θετικά δεν χρειάζονται "δουλειά", απλά διατήρηση.
Ασφαλώς χρειάζεται να φτάσουμε σε μεγάλα βάθυ μέσα μας για να το κάνουμε αυτό. Και για πολλούς, ίσως για τους περισσότερους αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε μια εβδομάδα, ένα μήνα ή ένα χρόνο. Μπορεί να πάρει και την διάρκεια μιας επίγειας ζωής.
Αλλάζοντας, αλλειώνοντας το είναι του δεν θα καταφέρει να βρει την εσωτερική ευτυχία που του λείπει, το μόνο που θα επιτύχει είναι σύγχηση και δυστυχία εσωτερικά, που πιθανόν μετά από καιρό να οδηγήσουν σε παθολογικά και ψυχολογικά προβλήματα.
Είναι καλύτερο να αγγίξεις το είναι σου απαλά, παρά να το γροθοκοπήσεις.
Όταν υπάρχει εσωτερική ειρήνη η ζωή είναι ένα γλυκό και δροσερά απολαυστικό φρούτο, αν όμως βρίσκεσαι σε μόνιμη εσωτερική πάλη, τότε η ζωή γίνεται μαύρη, πικρή, μυρίζει χώμα και μαυρίζει από μέσα πρός τα έξω.
Υπάρχουν 3 κατηγορίες ανθρώπων, κατά την άποψη μου πάντα.
Αυτοί που τα θεωρούν όλα δεδομένα και ποτέ δεν τους απασχόλησε ο εαυτός τους ως κάτι ξεχωριστό από το σώμα τους. Ουσιαστικά είναι όλοι αυτοί που έχουν μπεί σε μια αέναη ρουτίνα και φυτοζωούν παγιδευμένοι σε αυτή, ονομάζοντας την ζωή. Και είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του πλυθισμού παγκοσμίως.
Μετά βλέπουμε αυτούς που είδαν τον εαυτό τους και δεν τους άρεσε, ίσως γιατί δεν ταίριαζε σε αυτό που αποκαλούν ζωή, και από την στιγμή που κατάλαβαν ότι είναι λίγο διαφορετικοί, ότι έχουν πάθη, αδυναμίες, ευαισθησίες ή ότι δεν έχουν όλα τα παραπάνω, αποφάσισαν ότι πρέπει να αλλάξουν για να μην είναι διαφορετικοί. Παλεύουν για να πνίξουν το πραγματικό τους είναι και να το μετατρέψουν σε κάτι χλιαρό και αποδεκτό. Αλλά από ποιούς θα είναι αποδεκτό? Από αυτούς που δεν βλέπουν ούτε τον δικό τους εαυτό?
Τέλος υπάρχουν αυτοί που έχουν κάνει ειρήνη με το είναι τους. Αποδέχτηκαν τα θετικά και τα αρνητικά, τα αγκάλιασαν και έγιναν ένα με αυτά. Γιατί μόνο όταν θα δεις και θα αποδεχτείς την πραγματικότητα που υπάρχει μέσα σου θα καταφέρεις να την αλλάξεις, αν βέβαια φτάσεις στο συμπέρασμα ότι δεν σου αρέσει. Μα για να αλλάξεις πρέπει να γίνεις εύπλαστος σαν πιλός και όχι άκαμπτος σαν βράχος.
Σα μάνα που λικνίζει το παιδί της, να αγκαλιαστείς εσωτερικά για να φτάσει κάποια στιγμή η ώρα να αγκαλιάσεις και τους άλλους και να τους προσφέρεις γαλήνη και ηρεμία.
California Girls
Well I ain't never had a problem with California
There's a lot of good women, Sacramento to Corona
But them Hollywood types, after a while wear on ya
Strutin' around in their size zeros,
Skinny little girls no meat on thier bones
Never even heard of George Jones
Ain't you glad we ain't no California girls
Ain't you glad there's still a few of us left, who know how to rock your world
Ain't afraid to eat fried chicken and dirty dance to Merle
Ain't you glad we ain't no California girls
There ain't nothing wrong with plastic surgery
Well, Dolly Parton never looked so good to me
Everybody oughta be exactly who they want to be
But that Paris Hilton gets under my skin
With her big fake smile and her painted on skin
Never had a chance at a real man
Ain't you glad we ain't no California girls
Ain't you glad there's still a few of us left, who know how to rock your world
Ain't afraid to eat fried chicken and dirty dance to Merle
Ain't you glad we ain't no California girls
PINK FLOYD
Bridges burning gladly,
Merging with the shadows,
Flickering between the lines.
Stolen moments floating softly on the air,
Born on wings of fire and climbing higher.
Ancient bonds are breaking,
Moving on and changing sides.
Dreaming of a new day,
Cast aside the other way.
Magic visions stirring,
Kindled by and burning flames rise in her eyes.
The door stands ajar,
The wall that once were high.
Beyond the gilded cage,
Beyond the reach of ties.
The moment is at hand.
She breaks the golden band.
AC DC
Hey there, all you middle men
Throw away your fancy clothes
And while you're out there sittin' on a fence
So get off your ass and come down here
'Cause rock 'n' roll ain't no riddle man
To me it makes good, good sense
Good sense
Ow Oooh yeah
Heavy decibels are playing on my guitar
We got vibrations coming up from the floor
We're just listening to the rock that's giving too much noise
Are you deaf, you wanna hear some more
We're just talkin' about the future
Forget about the past
It'll always be with us
It's never gonna die, never gonna die
Rock 'n' roll ain't noise pollution
Rock 'n' roll ain't gonna die
Rock 'n' roll ain't noise pollution
Rock 'n' roll it will survive
Yes it will, ha ha ha ha
I took a look inside your bedroom door
You looked so good lying on your bed
Well, I asked you if you wanted any rhythm and love
You said you wanna rock 'n' roll instead
We're just talkin' about the future
Forget about the past
It'll always be with us
It's never gonna die, never gonna die
Rock 'n' roll ain't noise pollution
Rock 'n' roll ain't gonna die
Rock 'n' roll ain't no pollution
Rock 'n' roll is just rock 'n' roll
Oh Rock 'n' roll ain't noise pollution
Rock 'n' roll ain't gonna die
Rock 'n' roll ain't no pollution
Rock 'n' roll ain't gonna die
Rock 'n' roll ain't no pollution
Rock 'n' roll it'll never die
Rock 'n' roll ain't no pollution
Rock 'n' roll
Oh Rock 'n' roll is just rock 'n' roll
Βαρδής Αντώνης
Κλαις δε σ' ακούνε, ουρλιάζεις, λένε "που 'ναι
Το ουρλιαχτό που μας χαλάει την ησυχία"
Και δυναμώνουν μέχρι τέρμα τα ηχεία
Κλαις δε σ' ακούνε, ουρλιάζεις, λένε "που 'ναι
Το ουρλιαχτό που μας χαλάει την ησυχία"
Και δυναμώνουν μέχρι τέρμα τα ηχεία
Σκοτώνει η κοινή γνώμη
Σκοτώνει, ευγενικά, υποχρεωτικά
Σκοτώνει η κοινή γνώμη
Όσους δεν σκότωσαν οι δρόμοι
Και τα ναρκωτικά, και τα ναρκωτικά
Σπας, το γλεντάνε, κτυπιέσαι, λένε "θα 'ναι
Ο μανιακός που κάθε τόσο του τη δίνει"
Και σου σερβίρουν για τη φρίκη ασπιρίνη
Χρόνια είχα να το ακούσω.
Πυξ Λαξ
When as a child I used to bathe in my blue heaven
my mother's lullaby would soothe and keep me warm
and in my room a candle burning
outside the wind that would be blowing up a storm
Which would play tricks at night with my imagination
and my imaginations kept me so alone
oh in my room I'd sit in silence
while all my demons would be knocking on my walls
How people differ never ceases to amaze me
I know there's no one here or nothing that can save me
and after spending nights with every kind of lover
it's plain to see that love it's just a step from nowhere
I learned to love in me my flaws and contradictions
I learned to love in me my passions and addictions
it was my image that i saw there in the water
down by the river and the deep blue hurting sky
The only truth I know is days that come-a-tumbling
and all my colors I saw drifting down the stream
oh in my room I sit in silence
with times comes knowledge and this knowledge kills the dream
Αλεξίου Χάρις
Δε γεννήθηκα αγγελούδι, ούτε άγια εγώ
κι έρχεται ένα διαβολάκι
και με παίρνει απ’ το χεράκι
και συχνά παραστρατώ.
Θέλω ν’ αγιάσω, μα δεν μπορώ, αλήθεια λέω, μα το Θεό.
Κάθε λίγο και λιγάκι
το τρελό το διαβολάκι
μού ζαλίζει το μυαλό.
Κι αν κλειστώ σε μοναστήρι, κι αν τον κόσμο αρνηθώ,
το τρελό το, αχ, το διαβολάκι
θα βρει το παραθυράκι
πιο βαριά να κολαστώ.
Έχω πάψει να ασχολούμε το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άλλοι και γιατί το κάνουν ή δεν το κάνουν. Δεν έχω την ικανότητα να μπω στο μυαλό κάποιου, άρα τον αφήνω στην ηρεμία του όπως θέλω να με αφήνουν και εμένα στη δική μου.
Ότι προσφέρω είναι από καλή θέληση και αγάπη και δεν περιμένω αντάλλαγμα για ότι κάνω, τώρα αν αυτό είναι ελάττωμα, τότε λάθος μου.
Η πορεία μου ήταν πάντα μέσα μου, αλλά χρειαζόταν να έρθει κάποιος για να με βοηθήσει να την ανακαλύψω. Και γι' αυτό τον ευγνωμονω, όμως τα βήματα είναι δικά μου, αλλά και γι' αυτά πάλι το ίδιο άτομο ευχαριστώ. Δεν κρίνω τον άνθρωπο, ούτε καν τις κρίσεις του. Οι δρόμοι ενώνονται και χωρίζουν, οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες μένουν.
Ας είναι καλά εκεί που βαδίζει και ας εύχεται το ίδιο σε εμένα.
Και αν με χρειαστεί ξέρει πως μπορεί να με καλέσει.
Serenite, ασφαλώς και θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα οργιστείς από την συμπεριφορά αυτή. Θα θέλεις να σπάσεις πράγματα, να ουρλίαξεις, να κλάψεις. Και το χειρότερο θα είναι εκείνο το αδυσώπητο Γιατί που θα τριβελίζει το μυαλό σου.
Γιατί δεν με αφήνει να τον δω?
Γιατί δεν μου μιλάει?
Γιατί με αποφεύγει?
Γιατί δεν με εμπιστεύεται?
Γιατί δεν με αγαπάει όπως τον/την αγαπώ εγώ?
Γιατί?
Γιατί?
Γιατί?
Όμως όλα αυτά δεν βοηθούν τον φίλο μας.
Όταν ένας φίλος επιλέγει να απομονώσει τον εαυτό του δεν σημαίνει ότι δεν μας εμπιστεύεται ή ότι δεν μας αγαπά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υπερηφάνεια του άλλου και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι που έχουν σταθεί δυνατοί στη ζωή τους, που έχουν αντέξει τα χτυπήματα, έχουν σχηματίσει την λανθασμένη ιδέα ότι οι φίλοι τους δεν πρέπει να τους δουν να βασανίζονται, γιατί αυτοί ειναι οι δυνατοί και αν τους δουν αδύναμους τότε θα χάσουν το στήριγμα τους και την ελπίδα τους.
Αυτή η υπερηφάνεια είναι κάτι πολύ ευαίσθητο. Όσο κι αν θέλουμε να βοηθήσουμε, την υπερηφάνεια θα πρέπει να την λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.
Δεν πρέπει να ορμήσουμε ως άλλοι ταύροι σε υαλοπωλείο στο πρόβλημα του φίλου μας, γιατί τότε θα σπάσουμε τα μούτρα μας, στον τοίχο που θα υψώσει, και την ευθραυστη φύση της φιλίας μας. θα πρέπει να περίμενουμε να ζητήσει τη βοήθεια μας με τον δικό του τρόπο, αλλιώς είναι σαν να του επιβαλόμαστε και αυτό θα του προσθέσει βάσανα παρά την καλή μας θέληση.
Μερικές φορές οι φίλοι μας δεν θέλουν να μας επιβαρύνουν με τα βάσανα τους γιατί το θεωρούν άδικο για εμάς. Γιατί δεν θέλουν να σκοτεινιάσει το χαμόγελο μας, επειδή αυτό είναι που τους δίνει κουράγιο για να συνεχίσουν. Και όσο ξέρουν ότι εμείς είμαστε ευτυχησμένοι ελπίζουν ότι μπορούν να βρούν την δική τους ευτυχία. Και αυτή είναι η ουσία της πραγματικής φιλίας.
quote:
Υπάρχει κάποιος απο αυτούς που γροθοκοπούν τον εαυτό τους που να γροθοκοπούν με τον ίδιο τρόπο τους φίλους τους;
Υπάρχουν άνθρωποι που επειδή βασανίζονται από αυτοί την εσωτερική πάλη βασανίζουν ηθελημένα και μη τους φίλους και την οικογένεια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως αν απομακρύνουν τους ανθρώπους που τους αγαπούν ενω αυτοί παλεύουν με τον εαυτό τους, τότε αυτοί οι άνθρωποι είναι προστατευμένοι και δεν τους αγγίζουν τα βάσανα που παιρνούν. Αν κάποιος νομίζει ότι η απομόνωση είναι ένας τρόπος για να προστατέψει τους φίλους του από τα δικά του βάσανα θα τους απομακρύνει. Αν κάποιος πιστεύει ότι το να ξεσπά πάνω στον εαυτό δεν έχει επιπτώσεις στην οικογένεια του και στους φίλους του θα συνεχίσει να το κάνει.
quote:
και κάτι ακόμα... τα θετικά δεν τα διατηρούμε (δεν μπαίνουν στο ψυγείο μαζί με τα τυριά τσομπάν' μ'...) πρέπει να τα εξελίσσουμε, να τα χρησιμοποιούμε... αλλιώς είναι άχρηστα...
Για να το λες κάτι παραπάνω από εμένα θα ξέρεις. Η εξέλιξη καλό θα ήταν να είναι πρωταρχικός σκοπός για όλους μας. Όπως και η αυτοβελτίωση.
quote:
και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
Έδω θα διαφωνήσω μαζί σου, μερικές φορές τα ελαττώματα μας είναι αρετές για τους άλλους και το αντίστροφο. Είναι θέμα οπτικής.
Και για να διακρίνουμε τα ελαττώματα μας και αργότερα των άλλων (αν και το να διακρίνουμε τα ελαττώματα των άλλων δεν μας δίνει το δικαιώμα να τα κρίνουμε εάν πρώτα δεν έχουμε κρίνει και διορθώσει τα δικά μας) χρειάζεται να "μιλήσουμε" στον εαυτό μας έτσι ώστε να τον κατανοήσουμε. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε αργότερα και με τους άλλους.
quote:
βέβαια, ακριβώς επειδή όλα αυτά παίρνουν χρόνο καλό είναι να ξεκινάμε από τα προφανή... υπάρχουν στην επιφάνεια πράγματα που θέλουν διόρθωση που δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε στα βάθη της ύπαρξης για να τα δούμε...
Ασφαλώς.
Ακολουθώ την πορεία που χάραξε ο δάσκαλος μου, αν και δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτός ακολουθεί την ίδια πορεία.
Γνωρίζοντας ότι αρνητικό υπάρχει μέσα μας είμαστε σε θέση να το βελτιώσουμε, αν βέβαια θέλουμε.
Τα θετικά δεν χρειάζονται "δουλειά", απλά διατήρηση.
Ασφαλώς χρειάζεται να φτάσουμε σε μεγάλα βάθυ μέσα μας για να το κάνουμε αυτό. Και για πολλούς, ίσως για τους περισσότερους αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε μια εβδομάδα, ένα μήνα ή ένα χρόνο. Μπορεί να πάρει και την διάρκεια μιας επίγειας ζωής.
Αλλάζοντας, αλλειώνοντας το είναι του δεν θα καταφέρει να βρει την εσωτερική ευτυχία που του λείπει, το μόνο που θα επιτύχει είναι σύγχηση και δυστυχία εσωτερικά, που πιθανόν μετά από καιρό να οδηγήσουν σε παθολογικά και ψυχολογικά προβλήματα.
Είναι καλύτερο να αγγίξεις το είναι σου απαλά, παρά να το γροθοκοπήσεις.
Όταν υπάρχει εσωτερική ειρήνη η ζωή είναι ένα γλυκό και δροσερά απολαυστικό φρούτο, αν όμως βρίσκεσαι σε μόνιμη εσωτερική πάλη, τότε η ζωή γίνεται μαύρη, πικρή, μυρίζει χώμα και μαυρίζει από μέσα πρός τα έξω.
Υπάρχουν 3 κατηγορίες ανθρώπων, κατά την άποψη μου πάντα.
Αυτοί που τα θεωρούν όλα δεδομένα και ποτέ δεν τους απασχόλησε ο εαυτός τους ως κάτι ξεχωριστό από το σώμα τους. Ουσιαστικά είναι όλοι αυτοί που έχουν μπεί σε μια αέναη ρουτίνα και φυτοζωούν παγιδευμένοι σε αυτή, ονομάζοντας την ζωή. Και είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του πλυθισμού παγκοσμίως.
Μετά βλέπουμε αυτούς που είδαν τον εαυτό τους και δεν τους άρεσε, ίσως γιατί δεν ταίριαζε σε αυτό που αποκαλούν ζωή, και από την στιγμή που κατάλαβαν ότι είναι λίγο διαφορετικοί, ότι έχουν πάθη, αδυναμίες, ευαισθησίες ή ότι δεν έχουν όλα τα παραπάνω, αποφάσισαν ότι πρέπει να αλλάξουν για να μην είναι διαφορετικοί. Παλεύουν για να πνίξουν το πραγματικό τους είναι και να το μετατρέψουν σε κάτι χλιαρό και αποδεκτό. Αλλά από ποιούς θα είναι αποδεκτό? Από αυτούς που δεν βλέπουν ούτε τον δικό τους εαυτό?
Τέλος υπάρχουν αυτοί που έχουν κάνει ειρήνη με το είναι τους. Αποδέχτηκαν τα θετικά και τα αρνητικά, τα αγκάλιασαν και έγιναν ένα με αυτά. Γιατί μόνο όταν θα δεις και θα αποδεχτείς την πραγματικότητα που υπάρχει μέσα σου θα καταφέρεις να την αλλάξεις, αν βέβαια φτάσεις στο συμπέρασμα ότι δεν σου αρέσει. Μα για να αλλάξεις πρέπει να γίνεις εύπλαστος σαν πιλός και όχι άκαμπτος σαν βράχος.
Σα μάνα που λικνίζει το παιδί της, να αγκαλιαστείς εσωτερικά για να φτάσει κάποια στιγμή η ώρα να αγκαλιάσεις και τους άλλους και να τους προσφέρεις γαλήνη και ηρεμία.