ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΙΔΗΣ

"Σάτιρα";;; Με γελούν τα όμματά μου; "Σάτιρα" ήσον οι παρελθούσες εκκωφαντικές παρεμβάσεις που συνοδεύονταν από χαμηλοτάτης στάθμης κονισσαλέους λόγους και υβριστικαί "εκτινάξεις" παντός είδους στο άλλο ΜΑΓΑΖΙ; "Σάτιρα" καλούνταν παντοειδείς υποδείξεις και εξυπνακίζουσες διαπιστώσεις δια το δημοκρατικό φρόνημα του άλλου ΜΑΓΑΖΙΟΥ; Νιώθω προσωπικώς επιβεβαιωμένος πως όταν αλλάζει η εξωτερική εμφάνισίς σας τα μυελά σας παραμένουν απαράλλακτα - θεαματικοτάτη η ΑΛΜΑΤΩΔΗΣ διαφορά στο υφολογικό και γραμματολογικό ύφος σας στις επόμενες παρεμβάσεις σας, προσλάβατε ιδιαίτερον δάσκαλον; Αν σε μίαν μόνον ημέραν έχετε τούτα τα αποτελέσματα, έπειτα από την αφόρητη οχετολογία που μας συνηθίσατε και εις το άλλο ΜΑΓΑΖΙ και την οποία αναπαρηγάγατε εδώ, να μας τον συστήσετε και δι ημάς.

Σας συνιστώ να αναγνώσετε τις "Επιστολαί ενός Αγρινιώτου" εις μιαν πλήρην έκδοσιν της Παππίσης Ιωάννης του υποφαινόμενου συγγραφέα (ενδεικτικά, από τις εκδόσεις Νεφέλη), εκεί θα αντεληφθείτε πως η μόνη λέξις δια την οποία θα ήτο πρέπον να ντρέπεστε να την μεταχειρισθείτε, είναι η "σάτιρα".

Υπάρχει μια βασική υφολογική διαφορά στη λέξις "Σάτυρα" με την "σάτιρα". "Σάτιρα" εκ του λατινικού satira < satura καλείται η διακωμώδισις καταστάσεως με έντονον καυτηριασμόν και παραμορφωτικήν οπτικήν. "Σάτυρα" προερχόμενο εκ του "σατυρικού δράματος" καλείται μια ενδιάμεση μορφή μεταξύ τραγωδίας και κωμωδίας με χορό αποτελούμενο από σατύρους. Εξ ου η σύμπτωσις των γραφόμενών σας από το ένα post εις το άλλο με τη διττήν ορθογραφίαν σας μερικοί "συνεννοημένοι".

quote:

---

αν δεν βρισεις και δεν προσβαλεις δεν κινδυνευεις απο διαγραφη.

---

"μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά"
Κ. Καβάφης

Αφυπνίσθη εντός μου ο διορθωτής κειμένων άμα τη αναγνώσει του άνωθεν εις την κορφήν ψευδοροΐδειου αναγνώσματος μη δυνάμενος να παραδεχτώ πως άτινες καλοπροαίρετοι στας γραφάς ημπορούν να είναι ταυτοχρόνως κακοπροαίρετοι εις το πνεύμα. Αι περισσότεραι τοιαύτων των γραφών εις την πολυχιλιετήν ιστορία του πολιτισμού μας ίνα τι μεν προσδίδονται προς αυταί την αθανασία των ως Φιλιππικοί διότι η ποίησίς των προκαλεί την ευφροσύνη του νου και την εκπήγασις σίελων για δύο σκοπούς: είτε επικροτούνται διότι η ευφράδεια των φέρει ακατάπαυστη ροήν σιέλου εις την στοματικήν κοιλότητα, είτε εμπτύονται οι σίελοι παραύτα εκτός στοματικής κοιλότητας εξ αποτελέσματος σχετλιασμού. Τα ενθυμήματα τοιούτων παλαιοτέρων ιστορικών Φιλιππικών, ουχί μόνο δεν συγκρίνωνται με το επικολληθέν εις την κορφήν επιστολικό σκαλάθυρμα αλλά και τίθοντο συνθλιπτικά υπό το βάρος της μικροψυχίας της παρένθετης δημοσίευσις του κάποιου Βάλανιου εις έναν ατελείωτο εξεμό κενολογίας και συκοφαντιών που όζουν, απροσδόκητα βρωμερά εις την ρινικήν κοιλότητα, χολήν.

Άδικον θα ήτο να υποθέσωμεν ό,τι η κινητήριος δύναμις του κορυφαίου του μοχθηρού χορού γράφοντα εις το διαδικτυακόν τούτο χώρο προσιδιάζει αποκλειστικώς εις την περιοχή του φθόνου. Η αλήθεια είναι ότι, καθώς των περισσοτέρων γραπτών ανοσιουργημάτων, ούτω διαφαίνεται περισσότερο η ποταπή σκοπιμότης του συκοφάντη να φέρει την αλαζονεία του πρώτο τραπέζιον εις πίστες σκυλωδικών, εκεί όπου η φωνητική όχλησις εθεωρείτο προσόν καλαισθησίας.

Αντιγυρίζουμε τοιαύτην καλαισθησίαν επίδοξε πρωτοτραπεζίτη. Και ηφαίνετο πως ανεκαλύψατε και την πίστα που σας αρμόζει. Αντιγυρίζουμε και την έμπλεη ασχετοσύνη σας δια τους μνημειώδεις λογοτέχνας μας (Ροΐδης το ορθόν! Εμμανουήλ Ροΐδης!) υιοθετώντας, χωρίς να το κατήχετε υπό ουδεμία περίπτωσις, το άφθαστο γλωσσικό τους ιδίωμα. Με την αισχρότητα της μανιοκαταθλιπτικής γραφής σας, οι χρήστες επιτραπέζιων υπολογιστικών συστημάτων κι επιγονάτιων υπολογιστών επιζούν χωρίς να επηρεάζετο επί ελαχίστου βαθμού η ψυχοσύνθεσίς των. Το πολύ, πολύ ο γέλωτάς μας έχει τη χροιάν ελεημόνου συγκαταβάσεως δια το χθαμαλόν επίπεδον των ψευδοροΐδειων εξεμών σας.

Και η ασχετοσύνη σας πάει ακόμην παραπέρα. Αντιλαμβανόμαστε πως μη δυνάμενος να ανατρέξετε ακόμην και εις έναν απλόν, απλούστατον, λεξικόν νεοελληνικής γλώσσης πασχίζετε να βρείτε το αρχαϊκόν ισοδύναμο της μπύρας "επινοώντας" το βαρβαρισμό "μβίρα".

Ζύθος ελέγετο ηγαπητέ (μόνο αλάργα ηγαπητός από εμέ).

Αλλά, τι ήτο ηύτουνος ο σολοικισμός "αγγλικός άγιος"; Σαν να λέγομε "ελληνικός ανδρομοριομπαίχτης"; Ηγαπητέ Συκοφάντα, πρώτα να θητεύεσε ξανά στα τραπεζοθρανία (εκτός αν ο επιδεικτικός αναλφαβητισμός σας υποκρύπτει την μανιοκαταθλιπτική σας ψυχοσύνθεσή σας, συν το έμμεσο μίσος σας για οποιονδήποτε ημπορεί να αρθρώνει καλλίτερον λόγον από εσάς) και μετά να λέγετε ό,τι επιθυμείτε. Εκτός από αναιδής, είσθε κι αγράμματος. Και το δεύτερο, η αγραμματοσύνην σας, ηνοχλεί αβυσσαλέως πολύ περισσότερον από την βορβορώδη κατήφειαν σας...

Τα ανωτέρω, τα διαπιστωμένα απανταχού ισχύοντα εις τον διαδικτυακόν χώρο, φαίνονται τόσον αναμφισβητήτως δίκαια, φιλάνθρωπα και ορθά εις την παρουσίασίν των, ώστε μόνον άλυτον αίνιγμα απομένει πως αγράμματοι συκοφάνται κατώρθωσαν να κερδίσουν επαξίως τον επαχθή ρόλο του γελωτοποιού του "βασιλέως". Δεν ημπορεί να υπάρξει γελωτοποιός άνευ του βασιλέως του, αλλιώς, ποιόν έτερον ηδιασκεδάζει εκτός του εαυτού του; Ως γνωστόν, αι βασιλικαί αυλαί ήτο υπόχρεες να υποκρίνονται έμπροσθεν του βασιλέα ότι γελούν με τα ψυχρότερα των βορειοευρωπαίων γύναιων καμώματα των γελωτοποιών. Ο Ανδρέας Κάλβος εστόχευσε περίφημα με τον στίχον του: «πολύ αγλαότερος ο νους οπού αποφεύγει την δουλοσύνην». Κάποιοι όψιμοι «τιμηταί» του σεπτού Βάλανιου, ας τον έχουν υπ’ όψιν τους.

Ο προσωποπαγής χαρακτήρας του συκοφαντικού κειμένου προς τον Κάνθαρον Ζωμόν, εβρίσκει τους υπολοίπους συνασπισμένους. Ηγαπητέ Συκοφάντα, συνεχίστε αφόβως κι αδιαντρόπως τις ανούσιες κι αστεΐζουσες επιθέσεις σας στον παρόντα χώρο που σας «φιλοξενεί». Φέρετε εις πέραν και εις διπλούν την ασύνειδη αποστολήν σας: βλέπωμε τους επικροτητές και τους ανεκτικούς προς το αδίκως κι ανοήτως περιφερόμενο σαρκίο σας εις το ελληνικόν διαδίκτυο. Θα σας συνιστούσα να ικανοποιήσετε τα ορμέμφυτά σας, εννοουμένως περισσότερο σωματικά παρά πνευματικά, με μιαν εκδιδόμενη έστω, διότι η μπόχα από το περισσευούμενο άκρο σας έχει τόσον απίστευτην δυσωδία οπού λόγω του φαινομένου της όσμωσις, ψηφιοποιούμενη εμεταφέρετο από μόνη της εν μέσω των χάλκινων τηλεφωνικών καλωδίων και τρέχομε μετά να κλείσωσιν τα "παράθυρα"...

Εκλιπαρώ την συγγνώμην από τους συμπαθείς Διαχειριστάς δια την αθρόα δημόσια λεκτικήν διείσδυσίν μου εις τον αχανές πεδίο του άχρηστου εσωτερικού μονολόγου κάποιων ανοικονόμητων στην ευγένειαν και τους τρόπους. Ηφανταζόμην κι έλπιζα ό,τι το προσωνύμιον "εσωτερισμός" εις την διαδικτυακήν επιγραφίδα σας αφορά μεταφυσικούς και φιλοσοφικούς αναστοχασμούς κι ουχί, ουσιαστικώς, προσωπικαί διενέξεις, ο ιδικός μας σχετλιασμός έκοψεν την κορδέλλα του τέρματος, με άλλον λόγον εξεχείλησε η σταγονίς από το ποτήριον – κι ας είναι το Ιερόν Δισκοπότηρον ετούτο. Δεν δύναται ουδείς να πιστεύει, ακόμην και ο περίσσια κακοπροαίρετος πως ο ιστοτόπος σας κατηντά πτυελοδοχείον αξέστων κοπρογράφων. Και επιπλέον, προς απάντηση στην βεβιασμένη, στην τρελή ευφορία της, Κεφαλαιούχα p(r)ostθετική - με τα Άλφα, τα Ταυ και τα Μι - ημείς προτιμούμε να χανόμαστε στο "πρωτότυπον" κι ουχί στη "μετάφρασιν". Ετούτο, είναι πνευματικώς, ψυχολογικώς υγειέστερον και δεοντολογικώς το πρέπον.

"Σάτιρα";;; Με γελούν τα όμματά μου; "Σάτιρα" ήσον οι παρελθούσες εκκωφαντικές παρεμβάσεις που συνοδεύονταν από χαμηλοτάτης στάθμης κονισσαλέους λόγους και υβριστικαί "εκτινάξεις" παντός είδους στο άλλο ΜΑΓΑΖΙ; "Σάτιρα" καλούνταν παντοειδείς υποδείξεις και εξυπνακίζουσες διαπιστώσεις δια το δημοκρατικό φρόνημα του άλλου ΜΑΓΑΖΙΟΥ; Νιώθω προσωπικώς επιβεβαιωμένος πως όταν αλλάζει η εξωτερική εμφάνισίς σας τα μυελά σας παραμένουν απαράλλακτα - θεαματικοτάτη η ΑΛΜΑΤΩΔΗΣ διαφορά στο υφολογικό και γραμματολογικό ύφος σας στις επόμενες παρεμβάσεις σας, προσλάβατε ιδιαίτερον δάσκαλον; Αν σε μίαν μόνον ημέραν έχετε τούτα τα αποτελέσματα, έπειτα από την αφόρητη οχετολογία που μας συνηθίσατε και εις το άλλο ΜΑΓΑΖΙ και την οποία αναπαρηγάγατε εδώ, να μας τον συστήσετε και δι ημάς.

Σας συνιστώ να αναγνώσετε τις "Επιστολαί ενός Αγρινιώτου" εις μιαν πλήρην έκδοσιν της Παππίσης Ιωάννης του υποφαινόμενου συγγραφέα (ενδεικτικά, από τις εκδόσεις Νεφέλη), εκεί θα αντεληφθείτε πως η μόνη λέξις δια την οποία θα ήτο πρέπον να ντρέπεστε να την μεταχειρισθείτε, είναι η "σάτιρα".

Υπάρχει μια βασική υφολογική διαφορά στη λέξις "Σάτυρα" με την "σάτιρα". "Σάτιρα" εκ του λατινικού satira < satura καλείται η διακωμώδισις καταστάσεως με έντονον καυτηριασμόν και παραμορφωτικήν οπτικήν. "Σάτυρα" προερχόμενο εκ του "σατυρικού δράματος" καλείται μια ενδιάμεση μορφή μεταξύ τραγωδίας και κωμωδίας με χορό αποτελούμενο από σατύρους. Εξ ου η σύμπτωσις των γραφόμενών σας από το ένα post εις το άλλο με τη διττήν ορθογραφίαν σας μερικοί "συνεννοημένοι".

quote:

---

αν δεν βρισεις και δεν προσβαλεις δεν κινδυνευεις απο διαγραφη.

---

"μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά"
Κ. Καβάφης

Αφυπνίσθη εντός μου ο διορθωτής κειμένων άμα τη αναγνώσει του άνωθεν εις την κορφήν ψευδοροΐδειου αναγνώσματος μη δυνάμενος να παραδεχτώ πως άτινες καλοπροαίρετοι στας γραφάς ημπορούν να είναι ταυτοχρόνως κακοπροαίρετοι εις το πνεύμα. Αι περισσότεραι τοιαύτων των γραφών εις την πολυχιλιετήν ιστορία του πολιτισμού μας ίνα τι μεν προσδίδονται προς αυταί την αθανασία των ως Φιλιππικοί διότι η ποίησίς των προκαλεί την ευφροσύνη του νου και την εκπήγασις σίελων για δύο σκοπούς: είτε επικροτούνται διότι η ευφράδεια των φέρει ακατάπαυστη ροήν σιέλου εις την στοματικήν κοιλότητα, είτε εμπτύονται οι σίελοι παραύτα εκτός στοματικής κοιλότητας εξ αποτελέσματος σχετλιασμού. Τα ενθυμήματα τοιούτων παλαιοτέρων ιστορικών Φιλιππικών, ουχί μόνο δεν συγκρίνωνται με το επικολληθέν εις την κορφήν επιστολικό σκαλάθυρμα αλλά και τίθοντο συνθλιπτικά υπό το βάρος της μικροψυχίας της παρένθετης δημοσίευσις του κάποιου Βάλανιου εις έναν ατελείωτο εξεμό κενολογίας και συκοφαντιών που όζουν, απροσδόκητα βρωμερά εις την ρινικήν κοιλότητα, χολήν.

Άδικον θα ήτο να υποθέσωμεν ό,τι η κινητήριος δύναμις του κορυφαίου του μοχθηρού χορού γράφοντα εις το διαδικτυακόν τούτο χώρο προσιδιάζει αποκλειστικώς εις την περιοχή του φθόνου. Η αλήθεια είναι ότι, καθώς των περισσοτέρων γραπτών ανοσιουργημάτων, ούτω διαφαίνεται περισσότερο η ποταπή σκοπιμότης του συκοφάντη να φέρει την αλαζονεία του πρώτο τραπέζιον εις πίστες σκυλωδικών, εκεί όπου η φωνητική όχλησις εθεωρείτο προσόν καλαισθησίας.

Αντιγυρίζουμε τοιαύτην καλαισθησίαν επίδοξε πρωτοτραπεζίτη. Και ηφαίνετο πως ανεκαλύψατε και την πίστα που σας αρμόζει. Αντιγυρίζουμε και την έμπλεη ασχετοσύνη σας δια τους μνημειώδεις λογοτέχνας μας (Ροΐδης το ορθόν! Εμμανουήλ Ροΐδης!) υιοθετώντας, χωρίς να το κατήχετε υπό ουδεμία περίπτωσις, το άφθαστο γλωσσικό τους ιδίωμα. Με την αισχρότητα της μανιοκαταθλιπτικής γραφής σας, οι χρήστες επιτραπέζιων υπολογιστικών συστημάτων κι επιγονάτιων υπολογιστών επιζούν χωρίς να επηρεάζετο επί ελαχίστου βαθμού η ψυχοσύνθεσίς των. Το πολύ, πολύ ο γέλωτάς μας έχει τη χροιάν ελεημόνου συγκαταβάσεως δια το χθαμαλόν επίπεδον των ψευδοροΐδειων εξεμών σας.

Και η ασχετοσύνη σας πάει ακόμην παραπέρα. Αντιλαμβανόμαστε πως μη δυνάμενος να ανατρέξετε ακόμην και εις έναν απλόν, απλούστατον, λεξικόν νεοελληνικής γλώσσης πασχίζετε να βρείτε το αρχαϊκόν ισοδύναμο της μπύρας "επινοώντας" το βαρβαρισμό "μβίρα".

Ζύθος ελέγετο ηγαπητέ (μόνο αλάργα ηγαπητός από εμέ).

Αλλά, τι ήτο ηύτουνος ο σολοικισμός "αγγλικός άγιος"; Σαν να λέγομε "ελληνικός ανδρομοριομπαίχτης"; Ηγαπητέ Συκοφάντα, πρώτα να θητεύεσε ξανά στα τραπεζοθρανία (εκτός αν ο επιδεικτικός αναλφαβητισμός σας υποκρύπτει την μανιοκαταθλιπτική σας ψυχοσύνθεσή σας, συν το έμμεσο μίσος σας για οποιονδήποτε ημπορεί να αρθρώνει καλλίτερον λόγον από εσάς) και μετά να λέγετε ό,τι επιθυμείτε. Εκτός από αναιδής, είσθε κι αγράμματος. Και το δεύτερο, η αγραμματοσύνην σας, ηνοχλεί αβυσσαλέως πολύ περισσότερον από την βορβορώδη κατήφειαν σας...

Τα ανωτέρω, τα διαπιστωμένα απανταχού ισχύοντα εις τον διαδικτυακόν χώρο, φαίνονται τόσον αναμφισβητήτως δίκαια, φιλάνθρωπα και ορθά εις την παρουσίασίν των, ώστε μόνον άλυτον αίνιγμα απομένει πως αγράμματοι συκοφάνται κατώρθωσαν να κερδίσουν επαξίως τον επαχθή ρόλο του γελωτοποιού του "βασιλέως". Δεν ημπορεί να υπάρξει γελωτοποιός άνευ του βασιλέως του, αλλιώς, ποιόν έτερον ηδιασκεδάζει εκτός του εαυτού του; Ως γνωστόν, αι βασιλικαί αυλαί ήτο υπόχρεες να υποκρίνονται έμπροσθεν του βασιλέα ότι γελούν με τα ψυχρότερα των βορειοευρωπαίων γύναιων καμώματα των γελωτοποιών. Ο Ανδρέας Κάλβος εστόχευσε περίφημα με τον στίχον του: «πολύ αγλαότερος ο νους οπού αποφεύγει την δουλοσύνην». Κάποιοι όψιμοι «τιμηταί» του σεπτού Βάλανιου, ας τον έχουν υπ’ όψιν τους.

Ο προσωποπαγής χαρακτήρας του συκοφαντικού κειμένου προς τον Κάνθαρον Ζωμόν, εβρίσκει τους υπολοίπους συνασπισμένους. Ηγαπητέ Συκοφάντα, συνεχίστε αφόβως κι αδιαντρόπως τις ανούσιες κι αστεΐζουσες επιθέσεις σας στον παρόντα χώρο που σας «φιλοξενεί». Φέρετε εις πέραν και εις διπλούν την ασύνειδη αποστολήν σας: βλέπωμε τους επικροτητές και τους ανεκτικούς προς το αδίκως κι ανοήτως περιφερόμενο σαρκίο σας εις το ελληνικόν διαδίκτυο. Θα σας συνιστούσα να ικανοποιήσετε τα ορμέμφυτά σας, εννοουμένως περισσότερο σωματικά παρά πνευματικά, με μιαν εκδιδόμενη έστω, διότι η μπόχα από το περισσευούμενο άκρο σας έχει τόσον απίστευτην δυσωδία οπού λόγω του φαινομένου της όσμωσις, ψηφιοποιούμενη εμεταφέρετο από μόνη της εν μέσω των χάλκινων τηλεφωνικών καλωδίων και τρέχομε μετά να κλείσωσιν τα "παράθυρα"...

Εκλιπαρώ την συγγνώμην από τους συμπαθείς Διαχειριστάς δια την αθρόα δημόσια λεκτικήν διείσδυσίν μου εις τον αχανές πεδίο του άχρηστου εσωτερικού μονολόγου κάποιων ανοικονόμητων στην ευγένειαν και τους τρόπους. Ηφανταζόμην κι έλπιζα ό,τι το προσωνύμιον "εσωτερισμός" εις την διαδικτυακήν επιγραφίδα σας αφορά μεταφυσικούς και φιλοσοφικούς αναστοχασμούς κι ουχί, ουσιαστικώς, προσωπικαί διενέξεις, ο ιδικός μας σχετλιασμός έκοψεν την κορδέλλα του τέρματος, με άλλον λόγον εξεχείλησε η σταγονίς από το ποτήριον – κι ας είναι το Ιερόν Δισκοπότηρον ετούτο. Δεν δύναται ουδείς να πιστεύει, ακόμην και ο περίσσια κακοπροαίρετος πως ο ιστοτόπος σας κατηντά πτυελοδοχείον αξέστων κοπρογράφων. Και επιπλέον, προς απάντηση στην βεβιασμένη, στην τρελή ευφορία της, Κεφαλαιούχα p(r)ostθετική - με τα Άλφα, τα Ταυ και τα Μι - ημείς προτιμούμε να χανόμαστε στο "πρωτότυπον" κι ουχί στη "μετάφρασιν". Ετούτο, είναι πνευματικώς, ψυχολογικώς υγειέστερον και δεοντολογικώς το πρέπον.