ΚΡΙΤΙΑΣ
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Σε καμία περίπτωση δεν έστειλα το υπόμνημα προκειμένου να υποστηρίξω προηγούμενες τοποθετήσεις...Μια απλή κατάθεση στοιχείων έκανα προκειμένου να προωθήσω τη συζήτηση... Αυτό για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου...
Δυστυχώς, φαίνεται οτι δεν έγινα απόλυτα κατανοητός...
Όσον αφορα τη μαθηματικότητα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, θα σε στεναχωρήσω, αλλά προσεγγίζεις το θέμα άστοχα... δε φαίνεται να διάβασες το εξής :
quote:
Αλλά δεν είναι αυτό που γεννά & υποκινεί τόσο την περιέργειά μας, όσο το παράδοξο γεγονός ότι το αριθμολογικό άθροισμα των λέξεων που δίνουν τον ορισμό μιας έννοιας ή άλλης λέξης είναι ίσο με το αριθμολογικό άθροισμα της αυτής έννοιας ή λέξης...
Επιπλέον, είναι η μοναδική γνωστή γλώσσα (αν και ανενεργή) που η πολυπλοκότητα και η ποικιλια των προθεμάτων και των καταλήξεων την κανει τόσο μοναδική, ώστε κάθε λέξη να έχει μια και μοναδική σημασία (όπως ενα αριθμητικό σύμβολο έχει μία και μοναδική αξία)...Βλέπε το πολύ απλοϊκό παράδειγμα : άλλο θηρευτής και άλλο θήραμα, αν και τα 2 προέρχονται από την ίδια ρίζα...
Με λίγα λόγια, επί γνωστών ριζών, η πρόσθεση γνωστής κατάληξης οδηγεί σε μία και μονο σημασία...
Αυτό ακριβώς (και όχι οι αλχημείες της αριθμοσοφείας) ειναι το πλεονέκτημα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μια γλώσσα προγραμματισμού (και πολύ περισσότερο φωνητική), καθότι οι εντολές προς ένα υπολογιστή πρέπει να είναι σαφείς και δεδομένες, χωρίς διπλές έννοιες κτλ.
Αν το καλοσκεφτέις, οι περιορισμένων δυνατοτήτων πρώτες γλώσσες προγραμματισμού είχαν πολύ λιγες μόνο μονολεκτικές εντολές και σ'αυτές πάλι γίνοταν παιδαριώδη λάθη που οδηγούσαν σε αδιέξοδο...
Το μοναδικό,και ίσως άλυτο, πρόβλημα είναι οτι κανείς δεν κατέχει ορθώς την αρχαία ελληνική... Οπότε "ξέχνα το"...
Ως αρχή διαφωνήσαμε, αλλά ως συμπέρασμα συμφωνούμε και η συζήτηση παραμένει φιλολογική...
Όσον αφορά την ειρωνική υπεραπλούστευση με τα Σουαχίλι, την προσπερνώ ως μη αξιόλογη προς συζήτηση...
Τέλος και αναφορικά με το "π", ξέχνα την αναφορά μου στις "Αϋπνιες" και δώσε λίγη περισσότερη σημασία στο γεγονός οτι το συγκεκριμένο παράδειγμα αναφέρθηκε σε επίσημη διάλεξη πανεπιστημίου...
Και για να σε συμπληρώσω, το το "π" είναι (εκτός απο το 16ο γράμμα του ελληνικού αλφάβητου) ο λόγος της περίμετρου του κύκλου προς τη διάμετρό του (στο προηγούμενο υπόμνημα έκανα και λάθος απο τη βιασύνη μου να το τελειώσω)... εναλλακτικά μπορεί να ορισθεί ως το εμβαδόν του κύκλου με ακτίνα 1 ή ως ο μικρότερος θετικός αριθμός του οποίου το ημίτονο ισούται με 0... πρώτη φορα αναφέρεται το 1650 π.Χ. σε αιγυπτιακά έγγραφα, αλλα με λάθος ~1%, δηλ. 3,16... το 1794 αποδείχτηκε οτι είναι άρρητος, αλλα και άπειρος... τη στιγμή αυτή είναι γνωστά "μόνο" 51 δισεκατομύρια δεκαδικά ψηφία... τα πρώτα 64, όπως δίνουν τα μαθηματικά εγχειρίδια, είναι 3.141592653589793238462643383279502884197169399375105820974944592... επειδή, όμως, με το θέμα ασχολούνται οι "piphilologers" δε θα πλατειάσω περισσότερο...
Ζητώ συγνώμη που ξέφυγα αρκετά απο το θέμα του forum, αλλά η επιχειρηματολογική συζήτηση δεν μπορεί παρά να είναι επικοδομητική!
Thx junk95
Για του λόγου το αληθές -μπορείτε να αντρέξετε σε φιλολογικά συγγράμμα & να το επαληθεύσετε- υπάρχουν:
το ΔΙΓΑΜΜΑ "f" ... μετά το επσιλον
το ΓΙΩΤ "j" ...
το ΣΑΝ "σύμβολο που δεν αποδίδεται από τον υπολογιστή" ... μετά το πι
το ΚΟΠΠΑ "μοιάζει με το λατινικο Q" ... πριν από το ρω
το ΣΑΜΠΙ "σύμβολο που δεν αποδίδεται από τον υπολογιστή" ... μετά το ωμέγα & αντιστοιχεί στον αριθμο 900
Μήπως, λοιπόν, απλοποιούμε πέραν του δέοντως τις σκέψεις μας & τις απόψεις μας σχετικά με την αριθμολογία?
Κατά την ταπείνη μου άποψη, θα ήταν αυθαίρετο να χρησιμοποιούμε την αριθμολογία σε λέ3εις που δεν ειναι αρχαιοελληνικές. Επίσης αυθαίρετες συνδέσεις της αριθμολογίας με το δυαδικό σύστημα αρίθμησης καλό θα ήταν να αποφεύγονται...
Είναι, άλλωστε ευρύτατα διαδεδομένη στους φιλολογικούς κύκλους η θεωρία της μαθηματικότητας της αρχαίας ελληνικής γλώσσας... Είχε υποστηριχθεί, μάλλιστα, οτι θα ήταν η καταλληλότερη γλώσσα προγραμματισμού, καθότι κάθε λεξη αντιστοιχούσε αυστηρά & αποκλειστικά σε ένα μόνο αριθμό (ή/& κατά τους φιλόλογους σε μια & μόνο έννοια)... Αλλά δεν είναι αυτό που γεννά & υποκινεί τόσο την περιέργειά μας, όσο το παράδοξο γεγονός ότι το αριθμολογικό άθροισμα των λέξεων που δίνουν τον ορισμό μιας έννοιας ή άλλης λέξης είναι ίσο με το αριθμολογικό άθροισμα της αυτής έννοιας ή λέξης...
Ενδιαφέρον παράδειγμα αποτελεί το εξής :
το μαθηματικό σύμβολο "π", που ισούται,όπως όλοι γνωρίζουμε, με 3,14.... από τη σχέση διάμετρος κύκλου/ακτίνα,μπορεί να προκύψει απο την αριθμολογική διαίρεση των ορισμών της διαμέτρου (μήκος περιφέρειας κύκλου)προς την ακτίνα (απόσταση από το κέντρο)... Δυστυχώς δεν μπορώ να επαναφέρω στη μνήμη μου τους ακριβείς ορισμούς, ούτε τις αριθμολογικές συσχετίσεις, για να παρουσιάσω τεκμηριωμένη επαλήθευση... Πάντως το συγκεκριμένο παράδειγμα δόθηκε σε διάλεξη του γλωσσολογικού τμήματος του πανεπιστημίου Ιωαννίνων (την οποία παρακολούθησα από περιέργεια)& πιο πρόσφατα σε μια εκπομπή στην τηλεόραση (Αϋπνίες)...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να συνεισφέρω περισσότερο, αλλά ελπίζω ότι το μήνυμά μου μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο έρευνας για κάποιους πιο σχετικούς ή πιο περίεργους...